De opzet is leuker dan het resultaat. Je weet van tevoren al dat je een unieke plaat krijgt, wanneer ieder bandlid de kans krijgt om een eigen deel van de plaat in te vullen. Mijn herinneringen aan Ummagumma waren dan ook vrij positief, maar inmiddels blijkt dat vooral te komen door Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict. Het komt erop neer dat de bijdrage van Roger Waters veruit de beste is. Ook even voor de duidelijkheid. Het live-gedeelte heb ik hier even achterwege gelaten.

Wright perst wel heel chaotische partijen uit zijn keyboards. Soms klinkt het leuk, maar meestal doet het me gewoon helemaal niks. Gewoon wat druk gejengel. Nick Mason begint goed met de dwarsfluit, maar bewijst vervolgens nog maar eens dat drumsolo's vaak echt een saaie boel zijn. Als het dan ook nog eens gaat haperen (gepland natuurlijk, maar nog steeds gruwelijk irritant), gaat het echt tegenstaan. Gilmour scoort een keurige voldoende met zijn gitaarpartijen, maar maakt ook geen indruk. Pink Floyd moet het echt van het samenspel hebben, want met uitzondering van Waters, zijn het allemaal losse flodders.



Tussenstand:
1. A Saucerful Of Secrets
2. Piper At The Gates Of Dawn
3. Ummagumma

Van tevoren was dit album al een van de grote kanshebbers voor de eerste plaats. Ik smul van Shine On You Crazy Diamond en de titeltrack. DIt is sowieso wel Pink Floyd op de top van hun kunnen. Animals ken ik nog niet goed genoeg en The Wall wordt hier enorm gewaardeerd. Wat deze plaat in mijn ogen bijzonderder maakt dan Dark Side, is toch dat dit oprechter overkomt. Iedereen kan zingen over de slechte kanten van onze maatschappij, maar de boodschap aan Syd Barrett is duidelijk emotioneler. Daarbij vind ik de heren ook lekker op dreef op Welcome To The Machine en Have A Cigar (jaaaren geleden nog leren kennen via The Foo Fighters trouwens). Wish You Were here is het album waar ik het makkelijkst bij wegdroom. Het tweede deel van Shine On You Crazy Diamond lijkt alleen weinig meer toe te voegen, vandaar dat ik het bij 4,5* houd. Toch PF's beste tot nu toe. Met kop en schouders.


Tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. Meddle
3. A Saucerful Of Secrets
4. Piper At The Gates Of Dawn
5. Dark Side Of The Moon
6. Obscured By Clouds
7. Atom Heart Mother
8. Ummagumma
9. More

Langzaam maar zeker begin ik wel te begrijpen waarom mensen dit leuk vinden. De muziek is vrij pakkend en zit instrumentaal soms vrij goed in elkaar. De tempo's zijn goed en qua melodie en structuur vrij goed uitgedacht. Powerwolf maakt er best een spannend geheel van. Toch blijven de zanger en vooral de teksten een domper op het geheel. De zanger heeft geen mooie of indrukwekkende stem. De teksten zijn soms tenenkrommend. Nog altijd worden de songtitels herhaald in de refreinen, maar het valt een stuk minder op. De band laat hier sterke groei horen. Hopelijk zetten ze dit door.


Tussenstand:
1. Bible Of The Beast
2. Lupus Dei
3. Return In Bloodred

Dit begint inmiddels echt tegen te staan. De laatste dagen heb ik veel Alan Parsons Project geluisterd. Niet per se de beste muziek, maar wel goed uitgevoerd. Dan valt direct de boerse zang van Powerwolf op: schreeuwerig en gemakzuchtig. De teksten zijn tenenkrommend zoals altijd. Dat ge-hallelujah mag nu wel echt afgelopen zijn. Ook het schreeuwen van de songtitel als refrein onderstreept de luie houding van degene die de nummers schrijft. Het volgende probleem dat zich voordoet is het knip- en plakwerk uit het eigen oeuvre, maar ook van klassiekers. Verschillende melodietjes van Helloween en consorten voorbij horen komen. Het jatten is nog net niet zo schaamteloos dat het een op een is, maar iets meer noten aanslaan, verhult het niet. Het is gewoon echt rommel dit.


Tussenstand:
1. Bible Of The Beast
2. Blood Of The Saints
3. Preachers Of The Night
4. Blessed & Possessed
5. Lupus Dei
6. Return In Bloodred

Instrumentaal altijd nog wel in orde. Het klinkt lekker, de solo's zijn goed. De basis is prima, zullen we dan maar zeggen. Dat er dan een frontman zijn debiele teksten via zijn neus eruit probeert te persen, zullen we dan maar minder geslaagd noemen. De vorige plaat leek een flinke stap in de goede richting. De band keert aarzelend terug richting de eerste twee albums. Er zijn echt geen intenties om er meer van de maken dan simpele meezingmetal.


Tussenstand:
1. Bible Of The Beast
2. Blood Of The Saints
3. Lupus Dei
4. Return In Bloodred

Het goede nieuws is dat er verbetering in zit. De songs zijn net wat uitdagender en gevarieerder. De zang is er iets op vooruit gegaan. Er zit meer power in. Het neemt alleen niet weg dat het nog steeds infantiele meuk is. Er wordt minder ge-woohood, maar het roepen van de songtitel is nog steeds het refrein. Het stelt nog altijd niks voor eigenlijk. Ik kan me nog goed herinneren hoe er vroeger om Hammerfall gelachen werd, maar hun muziek zit toch echt heel veel beter in mekaar. Dit album oogst af en toe nog enige waardering, maar vaak klinkt het nergens naar.


Tussenstand:
1. Lupus Dei
2. Return In Bloodred

Weer zo'n album wat instrumentaal best in orde is, ook al wordt er wel heel duidelijk gespiekt bij de power metalklassiekers. De zang vergalt het en de teksten maken het regelmatig een wat pijnlijke ervaring. Muziek hoeft niet altijd hip en vernieuwend te zijn en ook de funfactor mag er natuurlijk wezen, maar bij Powerwolf slaat de balans wel erg makkelijk door in de verkeerde richting. Veelal hoor ik dezelfde opbouw in de nummers en dat de meeste nummers ongeveer vier minuten lang zijn, zegt natuurlijk ook wel wat. De band is er wel heel erg op uit om meezingbaar te zijn. De kerkkoren en Latijnse teksten verhogen het kitschgehalte. De muziek is ongelooflijk voorspelbaar. Als het gitaarwerk niet zo goed was, had ik hier met gemak 1* voor gegeven.


Tussenstand:
1. Bible Of The Beast
2. Blood Of The Saints
3. Preachers Of The Night
4. Lupus Dei
5. Return In Bloodred

Ik ben op 2/3 van het album maar begonnen met schrijven, want The Evil Made Me Do It doet precies wat de andere songs doen. Het ligt er zo dik bovenop dat ik vooral erom moet lachen. Ik ken weinig van Powerwolf. Ik heb ze ooit live gezien op Dynamo Metalfest en na twee nummers stond ik alweer bij de stands met cd's. De cd's van Powerwolf bleven staan in ieder geval.

Het is gewoon een gimmick dit. De band komt niet verder dan standaard riffs en heeft inhoudelijk werkelijk niets te bieden. Ieder nummer nummer bevat een riff, een solo en heel veel wooohooo's. Het valt op hoe vaak de zanger de titel van het nummer blèrt. Alsof je voortdurend naar een refrein luistert. Powerwolf heeft geen enkele andere intentie dan meezingbaar te zijn en gaat daarin voluit. Middelmatigheid troef, maar het is vooral de gemakzucht die opvalt. Het spettert niet, de songs worden voornamelijk in één tempo gespeeld. Voor power metal mist het toch wel erg veel power.

Het valt nog een tikje mee, omdat er zowaar wat gevarieerd wordt met het tempo en er zelfs ruimte is voor kalme melodieuze stukken waarin niet al te veel geschreeuwd wordt. Bij vlagen een beetje popmetal zelfs. Ik blijf de indruk houden dat de band alles doet om een zo groot mogelijk publiek te trekken en daar ver voor gaat. Verder weer veel (zelf)plagiaat). Het stoort wat minder dan de meeste platen, maar veel positiever gaat het niet worden. Vreselijk overschatte band.


Eindstand:
1. Bible Of The Beast
2. The Sacrament Of Sin
3. Blood Of The Saints
4. Preachers Of The Night
5. Blessed & Possessed
6. Lupus Dei
7. Return In Bloodred

Pijnlijk album.... Meegaan met de tijd is in veel gevallen noodzakelijk, maar voor de meeste artiesten een te grote horde. The Pretty Things raakt ook deze behoorlijk. Het is zo erg dat de heren zich eigenlijk wat voor lul zetten. Het is een pijnlijke bedoening door de teksten, de kinderlijke zanglijnen in een aantal refreinen, maar ook de muzikale knipogen naar de fifties rock-n-roll. Een band die tien jaar ervoor nog succesvol was. Een vreemd en onbegrijpelijk album.

Tussenstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. S.F. Sorrow
4. The Pretty Things
5. Silk Torpedo
6. Savage Eye
7. Parachute
8. Freeway Madness
9. Cross Talk

Het begint goed met het opbeurende Love Is Good, maar daarna zakt het meteen terug in middelmatigheid. De stijl is me te toegankelijk en de country invloeden doen weinig goeds. Het is niet zo slecht als het gemiddelde doet vermoeden. Af en toe komen de heren met een riedeltje of een sfeer op de proppen die ik wel kan waarderen, maar grootse schrijfkunsten blijven uit. Het is een album dat terecht wel wat vergeten lijkt te zijn. The Pretty Things proberen wat commercieler te zijn, maar ik kan me niet voorstellen dat dit goed uitgepakt heeft.

Tussenstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. S.F. Sorrow
4. The Pretty Things
5. Parachute
6. Freeway Madness

Verschillende keren gedraaid en het wil maar niet tot me doordringen. Ik kan er zo weinig mee dat ik me afvraag of ik wel hetzelfde gehoord heb als waarover de personen boven me zo jubelen. Op het moment van schrijven, staat Sickle Clowns op. Steeds hetzelfde tempo, steeds dezelfde gitaarpartijen, vals gezongen en verre van memorabel. Het is wel een van de meest gewaardeerde songs hier.

She's A Lover doet het al beter hoor. Hier zijn is de harmonieuze zang duidelijk een smaakmaker. Verder valt op dat Parachute wat ingetogen is. Het wil nergens echt vlammen. Dan is het traag, dan weer midtempo. Over het algemeen klinkt het wel ok, maar het is in mijn optiek wat afstandelijk. Het is ook wel de tijd waarin het stokje overgedragen wordt aan de helden van de jaren zeventig: Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin. Ik vrees, met nog acht albums voor de boeg, nog een lange doodstrijd.


Tussenstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. S.F. Sorrow
4. The Pretty Things
5. Parachute

Hmm... Voor mij is dit het toch niet helemaal en dat terwijl ik hier toch wel het meeste naar uitkeek. Ik ben wellicht niet helemaal van de rock opera's, maar daarnaast vind ik dat The Pretty Things af en toe toch wel serieuze steken laat vallen in de vorm van lelijk en schel gitaarspel. Zo vind ik het ook wel jammer dat de heren zo duidelijk achter The Beatles aan lopen en dat de focus meer op het vertellen van het verhaal ligt (wat inhoudelijk best ok is) en niet op de liedjes. Als geheel word ik er niet echt warm van, maar er zijn ook geen losse liedjes die er bovenuit steken. Over het algemeen klinkt het verder wel prima, maar om echt goed te wezen, is het allemaal gewoon net niet. Dat in combinatie met het vluchtig vertelde verhaal maakt het toch wel een tegenvaller. Ik zeg het niet vaak, maar ik denk dat dit album een dubbelaar had moeten zijn.


Tussenstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. S.F. Sorrow
4. The Pretty Things

En toen ging The Pretty Things op de zoetsappige toer. Ik zat al te twijfelen of ik het gebruik van de piano op Silk Torpodoes al moest vermelden, want daar zag je het natuurlijk al aankomen. Hier krijgt het instrument een prominentere plaats. Voor het bluesy gitaarspel is nog steeds wel ruimte, waardoor er nog steeds wel een rocksound is. Het soleerwerk op de achtergrond in Under The Volcano klinkt bijvoorbeeld nog steeds wel mooi, maar de scherpte is er gewoon van af. Sad Eye is een prima ballad en verder is er weinig boeiends te vinden hier. Slecht is het overigens ook niet.

Tussenstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. S.F. Sorrow
4. The Pretty Things
5. Silk Torpedo
6. Savage Eye
7. Parachute
8. Freeway Madness

Een stap in de goede richting. Silk Torpedo is alweer een beetje minder poppy, maar de magie is nog steeds ver te zoeken. Op dit punt is The Pretty Things een heel doorsnee bandje geworden. Kunnen prima spelen, het klinkt niet vals, maar de kritische luisteraar gaat hier niets van waarde vinden. Het enthousiasme van de heren is hoorbaar, maar het wordt nooit beter dan dat het aardig klinkt. Wellicht wat lullig, maar ik vind het hier al een oudelullenband. De opener is wel ok en de semi titeltrack mag er ook wel wezen.

Tussenstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. S.F. Sorrow
4. The Pretty Things
5. Silk Torpedo
6. Parachute
7. Freeway Madness

Een grote sprong voorwaarts voor Primordial. Na het rammelende, bij vlagen charmante debuut, gaat A Journey's End er vol voor. De productie is een stuk beter en de songs steken goed in elkaar. Het is duidelijk dat Primordial hier nog niet op de top van z'n kunnen zit, maar het is wel goed. Mooi en oprecht gebracht. Alan Averill is nog niet op z'n best. Hij weet de emoties goed over te brengen, maar het zit regelmatig tegen het valse aan. Het vult het melancholische geluid goed aan. Op dit album hoor je al goed wat voor unieke band Primordial is. Dark Song en Journey's End zijn fenomenaal. Ze bouwen sterk op en door de afwisseling ga je van de ene na de andere climax.

Primordial is klaar om de grote sprong te maken. A Journey's End is een heel interessant album met enkele erg sterke songs. Het ruim tien minuten durende Bitter Harvest is daarom een beetje een afknapper van een afsluiter. Alan Averill beperkt zich weer tot matige screams en verder steekt de muziek simpel in elkaar. Toch zijn alle elementen die Primordial zo goed maken hier aanwezig. Inclusief de fantastische manier van gitaar spelen. Door Bitter Harvest net geen 4,5*, maar dat maakt dit album eigenlijk niet minder de moeite waard.



Tussenstand:
1. A Journey's End
2. Imrama

En zo kom je erachter dat ik dit album nooit meegenomen heb in onze Primordial marathon. Iets van deze band draaien is nooit een straf. Alan Averill is een van de beste frontmannen van deze tijd en zolang hij Ciáran MacUiliam aan zijn zijde heeft voor de stormachtige riffs, zal de band nooit teleurstellen. Ook dit album is daarom weer erg fraai. Goed verzorgde composities waar je wel echt even voor moet gaan zitten, anders waaien alle details zo voorbij. Alleen het new wave achtige To Hell Or The Hangman nestelt zich makkelijk in je oren. Een experiment van de band waar ik wel even aan moest wennen, maar inmiddels hoop ik dat Primordial daar meer mee gaat doen.Verder gewoon veel lange, slepende nummers. Heerlijk duistere, angstaanjagende metal.


Eindstand:
1. Spirit The Earth Aflame
2. To The Nameless Dead
3. Storm Before Calm
4. Redemption at the Puritan's Hand
5. Exile Amongst The Ruins
6. Where Greater Men Have Fallen
7. The Gathering Wilderness
8. A Journey's End
9. Imrama

En de marathon brengt ons deze week bij Primordial. Een band waar ik al lange tijd aardig wat sympathie voor heb, maar tot begin dit jaar nooit een album van heb gekocht. Imrama had ik nog nooit eerder gehoord. Primordial maakt pas echt indruk sinds The Gathering Wilderness. Toch is het een best grappige plaat om te horen. Er zit namelijk een vreemde stijgende lijn in. Het begint met iets wat lijkt voor stofzuigerblack. De productie is rampzalig en het is erg identiteitsloos.

The Darkest Flame klinkt net wat beter. De epische inslag die vrij typerend is voor Primordial laat al van zich horen. Nog altijd niet voldoende, maar je hoort waar de band vandaan komt. Zo wordt dit album steeds wat beter. de laatste songs zijn zo best genietbaar, waardoor Imrama er een behoorlijke drie sterren uit sleept. Op bepaalde momenten krijg je een omslag voor de kiezen die nogal vreemd overkomt. Het houdt het daardoor nog wel spannend zeg maar. Het folkdeuntje Beneath A Bronze Sky klinkt erg leuk, maar door de onvoorspelbaarheid komt het vrij kneuterig over. Als je dan toch dit album wilt hebben, zorg er dan voor dat je die met de twee bonustracks hebt. Die steken met kop en schouders boven de rest uit

Weer een album dat zich niet makkelijk laat grijpen, maar je hoort wel duidelijk weer de kwaliteiten van deze band. je hoort direct dat dit Primordial is, ook al zingt Alan Averill weer iets ruwer dan we gewend zijn. De emoties in zijn stem zijn nog altijd erg herkenbaar. Redemption at the Puritan's Hand laat vooral horen dat Primordial niet stil zit en binnen zijn eigen geluid de grenzen verlegt. De muziek klinkt hier opvallend kil. Het past goed bij het koude weer van deze dagen. De nihillistische aanpak past heel goed.

Ondanks wat mindere momenten, is Redemption at the Puritan's Hand erg de moeite waard en levert hier toch zeker een handvol ijzersterke songs af. God's Old Snake is een wervelende donderstorm waarbij de fragiele solo tegen het eind juist allesoverheersend klinkt. The Puritan's Hand doet dat trucje nog eens dunnetjes over. Op andere songs wordt met het tempo gespeeld of zit er een apart ritme in. Het wordt erg lastig om zo een volgorde te bepalen. De top vier zit erg dicht bij elkaar qua scores.

Tussenstand:
1. Spirit The Earth Aflame
2. To The Nameless Dead
3. Storm Before Calm
4. Redemption at the Puritan's Hand
5. The Gathering Wilderness
6. A Journey's End
7. Imrama

primordial wordt volwassen! Het is even balen dat ik tijdens deze luistersessie de volume beperkt heb moeten houden vanwege een slapende echtgenoot. Ik denk dat dit album namelijk dan vééééél beter tot z'n recht komt. Ten tweede ben ik nog niet helemaal zeker van mijn cijfer. Op basis van wat ik nu ervaar, zeg ik 4,5*, maar dit kan best nog wel uitgroeien naar het maximale. Ik heb genoten van de epische songs. Alan Averill ontpopt zich op dit album tot een meesterlijke zanger die moeiteloos switcht tussen de prachtige emotionele zang en het ijzingwekkende geschreeuw en gegrunt. Wat zou ik graag willen dat ik de teksten erbij had!

Het is uitermate lastig om hoogtepunten te noemen, want dit album kakt nergens echt in. Sommige passages gaan maar door en door, maar op de juiste momenten kan er weer iets heel anders ingezet worden. De ijzige sfeer blijft overeind staan. Dit is absoluut een meesterwerk. Laat ik er maar vanuit gaan dat het een groeier is. Wat een fantastisch album!


Tussenstand:
1. Spirit The Earth Aflame
2. A Journey's End
3. Imrama

De waarderingen zijn bij dit album opmerkelijk lager dan bij de andere albums, met uitzondering van Imrama. Komt het omdat de snelheid er beduidend meer aanwezig is en dat het dan ten koste van de sfeer gaat? het is voor mij de reden om het derde album de voorlopige voorkeur te geven, maar het kwaliteitsverschil is minimaal. Storm Before Calm is wederom een fantastisch album dat de kenmerkende energie heeft die Primordial tentoonstelt. Op vocaal gebied vind ik het misschien wel iets minder, maar ik geniet met volle teugen van snelle songs als The Heretic's Age en Fallen To Ruin.

Primordial zoekt minder de afwisseling op, maar krijgt het moeiteloos voor elkaar om de luisteraar te kluisteren aan songs van acht minuten. Hosting The Sidhe zoekt uiteindelijk meer de sfeer op. Alle albums tot nu toe klinken op en top als Primordial. De doorsnee black metal is allang verdwenen en hoewel het geluid heel eigen is, klinkt de band op iedere plaat weer anders. Het is ongelooflijk eigenlijk dat Primordial nooit echt groot lijkt te worden. Wederom genoten dus van alle typische elementen, zoals de galopperende drums, de prachtige, wanhopige zang en het ijzige gitaarwerk. Met name die laatste twee maken Primordial zo uniek. Klasse!

Tussenstand:
1. Spirit The Earth Aflame
2. Storm Before Calm
3. A Journey's End
4. Imrama

Met dit album heb ik Primordial leren kennen. Zo'n tien jaar geleden waren ze met Moonsorrow op tour (in Dynamo, meen ik). Ik ging destijds voor Moonsorrow, maar was minstens zo onder de indruk van Primordial. De energie en de rauwe emotie sprak toen heel erg aan en dat doet het nu nog steeds. Jarenlang heb ik me niet verdiept in deze band, maar wel nog een keer of vier zien optreden. Uiteindelijk is The Gathering Wilderness het eerste album dat ik van de Ieren kocht.

Niet alleen omdat dat het album was wat ze aan het promoten waren, maar vooral om The Coffin Ships. Misschien wel het beste nummer dat Primordial schreef en waarschijnlijk het beste wat ze ooit zullen schrijven. Een rauwe brok emotie van heb ik jou daar. Iedere keer als ik Alan Averill het hoor zingen, denk ik dat hij de hongersnood van Ierland en de massa-emigratie zelf meegemaakt heeft.

Ondanks het beste nummer ooit van deze band, kan The Gathering Wilderness zich niet meten met de twee voorgangers. End Of All Times is heel sterk en de opener mag ik ook graag horen, maar de rest zijn niet echt indrukwekkend. Het is niet slecht of matig, maar dit is niet het niveau wat ik van Primordial gewend ben. De meeste songs worden nog gered door een handvol heel toffe passages. Verder lijdt dit album wel stevig onder de belabberde productie. Het lijkt wel alsof er een dikke deken over de speakers liggen. Alan zit daarbij ook nog eens een paar keer vals te schreeuwen. Ik krijg de indruk dat de hoge scores vooral op The Coffin Ships gebaseerd is. Het is een prima album, maar Primordial kan veel beter.


Tussenstand:
1. Spirit The Earth Aflame
2. Storm Before Calm
3. The Gathering Wilderness
4. A Journey's End
5. Imrama

Dit was weer erg indrukwekkend! Blij dat deze klassieker thuis in de kast staat. Terwijl ik dit stukje schrijf, twijfel ik nog of deze of Spirit Of The Earth Aflame de eerste plaats verdient. Zodadelijk zal ik de knoop doorhakken, maar het zal voor dit moment een fotofinish worden. Op langere termijn zal het waarschijnlijk makkelijker worden om de betere aan te wijzen, want beide platen gaan zeker vaker beluisterd worden.

Van het allesverwoestende Empire falls tot het maniakale No Nation To This Earth, is dit een album dat indruk maakt. Ten opzichte van de voorganger is het geluid kraakhelder en zingt Alan Averill in de heftige stukken gelukkig niet zo vals. Primordial gooit de beuk erin en levert hier een heerlijk aggressief album af met een geweldige sfeer. De afwisseling met kalme stukken is minder aanwezig, maar de rauwe energie vult dat makkelijk op. Moeilijk, moeilijk, moeilijk, maar ik geef het Spirit The Earth Aflame toch de voorkeur. Met deze koers hoeft Primordial zich absoluut niet te schamen. Wat een geweldenaren!

Tussenstand:
1. Spirit The Earth Aflame
2. To The Nameless Dead
3. Storm Before Calm
4. The Gathering Wilderness
5. A Journey's End
6. Imrama

Weer een marathon ten einde. Een hele bevalling deze keer, want behalve de eerste twee platen, is de muziek van Primordial toch een hele bevalling om te luisteren. De muziek zit altijd weer goed in elkaar. Het is lastig, zo niet ongemogelijk, om op basis van een luisterbeurt een voorkeurslijstje te maken. De kwaliteit ligt steeds dicht bij elkaar. Elk album is dan toch net wat anders en daarmee steeds niet per se echt beter of slechter dan de ander.

Enkel Imrama zal niet meer gedraaid worden in de toekomst. Where Greater Men Have Fallen des te meer. Dit is een album dat vaker gedraaid moet worden, wil je het op waarde kunnen schatten. Nu is Primordial zelfs op de automatische piloot een weergaloze band met unieke gitaarpartijen en één van de beste frontmannen die metal te bieden heeft.

Hoewel de echte klik wegblijft, is dit weer een er genietbaar album. Het pakt me nog niet zoals Spirit The Earth Aflame en To The Nameless Dead dat wel doen. Where Greater Men Have Fallen is een hard, soms meedogenloos album met (als ik de titel mag geloven) een donker, zwaar thema. Het is oo een vrij gevarieerd werkstuk. Interessant om te horen hoe de Ieren rustig minutenlang wat kunnen aanmodderen om vervolgens een versnelling of een solo erin te gooien, waardoor een nummer plotseling echt iets doet. Primordial doet dat hier op verschillende manieren. Babel's Tower heeft een krachtsexplosie, Come The Flood eindigt op een manier die erg aan Opeth doet denken.

Ook weer typisch Primordial: de laatste nummers zijn vaak de beste. Born To Night en Wield Lightning To Split The Sun behoren tot het betere werk van de band. De muziek komt toch het beste tot zijn recht met sfeervolle passages. Lastig kiezen weer. Een heel eervolle vijfde plaats, omdat ik Redemption toch net wat beter vind.


Eindstand:
1. Spirit The Earth Aflame
2. To The Nameless Dead
3. Storm Before Calm
4. Redemption at the Puritan's Hand
5. Where Greater Men Have Fallen
6. The Gathering Wilderness
7. A Journey's End
8. Imrama

Gemiddeld: 4,19


1. Primordial (4,19)
2. Iced Earth (3,25)

Dit gaat inderdaad niet de goede kant op. Na het mooie A Salty Dog is het kruit wel verschoten. Er volgen inwisselbare songs en uiteindelijk zelfs slecht werk, zoals Boredom en Juicy John Pink. Het is zelfs soms vals gespeeld. Andere songs, zoals Wreck Of The Hesperus, komen simpelweg niet van de grond omdat het mak ingespeeld en zwak ingezongen is. Buiten de titeltrack wordt er op z'n best 'aardig' gespeeld. Beetje jammer dat dit album als dubbel elpee bij mijn uitgave van het debuut zit en niet de vorige.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum
3. A Salty Dog

Als Grand Hotel niet aanslaat, dan vrees ik dat het niks gaat worden tussen Procol Harum en mij. Dit album was, vooral de eerste helft, een zware zit met veelal trage, lichtzoete zooi. Ik merk dat de band hier en op de vorige albums toch vaak met simpele nummers aan komt zetten. Simple Sister heeft een interessante stonerriff, maar stelt uiteindelijk niet veel voor. Memorial Drive en Luskus Delph vind ik echt heel vervelende songs. Op dat moment was het ook een grote kanshebber voor de laatste plaats, maar het mooie, dromerige Song For A Dreamer weet een heel lage score te voorkomen. De afsluiters zijn dan wel weer behoorlijk matig. Slechte beurt van Procol Harum. Als ik de band in de seventies gevolgd zou hebben, was ik hier afgehaakt.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum
3. Home
4. A Salty Dog
5. Broken Barricades

Procol Harum zakt steeds verder weg in de poep. Waar ik bij Grand Hotel nog wel begreep waarom veel mensen dat album goed vinden, heb ik dat totaal niet met Exotic Birds And Fruits. Dit is toch wel wel een heel typische ongeïnspireerde popplaat. Saaie songs met weinig afwisseling en Gary Brooker lijkt er ook maar weinig zin in te hebben. Procol Harum is hier toch wel duidelijk een slap aftreksel van Genesis. Het probeert wel een beetje progressief te klinken, maar het is heel erg saai. Daar verandert de flauwe joligheid van Monsieur R. Monde en Exotic Fruits niets aan.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum
3. Home
4. Grand Hotel
5. A Salty Dog
6. Broken Barricades
7. Exotic Birds And Fruits

Ik ga proberen het kort te houden. Ik snap best waarom dit een van de populairste platen is van Procol Harum, maar mij pakt het niet echt. Het probleem zit 'm totaal niet in dat dit een van de meer stijlvaste albums van de band is. Ik denk dat dit meer een genre/smaakdingetje is. Grand Hotel voelt me te zweverig aan. Het sleept maar voort in een wat sombere stemming. Dit vind ik eigenlijk wel vergelijkbaar met de latere albums van Savatage. Het heeft wel wat symfonisch. Er wordt vooral op sfeer gemikt, maar op den duur wil ik gewoon goede stukken of nummers horen. De opener is ok en Bringing Home The Bacon is eigenlijk best goed. De zangeres op Fires is een leuke toevoeging, maar van de rest blijft niets hangen. Het interesseert me allemaal niet zo. Deze lp heb ik vaak zien liggen en ik ben nu eigenlijk ook wel blij dat ik nooit een exemplaar mee naar huis heb genomen.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum
3. Home
4. Grand Hotel
5. A Salty Dog
6. Broken Barricades

Nee, ook hier heb ik geen klik mee. Dit voelt aan als een vrij matige Genesis (die dan eigenlijk nog op gang moeten komen met de goede platen). Ik voel wel dat de sound wat duister geworden is, maar voor mij voelt het alsof Procol Harum niet weet hoe ze het verhaal moeten brengen. The Dead Man's Dream wordt dodelijk saai opgelezen terwijl de rest van de band er nog wel iets van probeert te maken. Piggy Pig Pig heeft wel wat weg van Pink Floyd en doet het daarom het beste en Whaling Stories doet het ook wel goed, maar voor de rest blijf ik het matig vinden. Procol Harum is de klap van A Salty Dog niet te boven gekomen. Jammer, want ik rekende er wel een beetje op dat deze marathon een eitje zou zijn.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum
3. Home
4. A Salty Dog

EIgenlijk wel grappig dat er weer 14 jaar tussen twee albums zit. Als de band in dit tempo platen schrijft, zal dit ook wel de laatste zijn. Doordat er zoveel tijd tussen zit, kun je goed horen hoe de stem van Gary Brooker achteruit gaat. Anderen zullen wellicht zeggen dat zijn stembanden juist zijn gaan rijpen. Ieder zijn/haar mening uiteraard. Je kunt toch wel duidelijk horen dat het zingen gewoon niet meer lukt en dat de zinnen er echt uit geperst moeten worden.

Procol Harum gaat verder behoorlijk met de tijd mee. Novum voelt niet oubollig qua sound. Wel zijn de meeste songs wederom niet interessant. Je hoort voor het grootste deel dezelfde formule waarin iedereen een beetje gemakkelijk op half tempo staat te spelen. Brooker kan het net niet meer bijhouden. Van deze hele rits songs klinken alleen Soldier en The Only One nog wel aardig.Volgens mij de kalmste nummers van dit album.


Eindstand:
1. Shine On Brightly
2. Something Magic
3. Procol Harum
4. Home
5. Grand Hotel
6. A Salty Dog
7. Broken Barricades
8. Novum
9. Prodigal Stranger
10. Procol's Ninth
11. The Well's On Fire
12. Exotic Birds And Fruits