Weer niet bijzonder en weer weet Lemmy met zijn team mij op geen enkel punt te raken. En dan valt eigenlijk ook 'Iron Fist' weer een beetje door de mand, en vond ik er niet veel aan persoonlijk. Zoals ik waarschijnlijk al eens eerder zei is dat de titelsong 'Iron Fist' het eerste nummer is wat ik destijds van Motörhead heb gehoord, en wat ik uiteraard ook het beste nummer op het album vond.

Ik vond de productie weer matig, vind ik het niet altijd even fijn klinken. Ook vond ik de nummers wat eentonig en langzaam en mis ik de power, zeker de power die de heren hiervoor op 'Ace of Spades' hebben laten horen. Ook ik vond de drie nummers 'Iron Fist', 'Heart of Stone' en 'Religion' de drie beste nummers, de rest hangt er maar wat onsappig bij hingen, en ze maakten het album niet bepaald beter. Gemiste kans.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. Overkill
03. Bomber
04. Iron Fist
05. Motörhead

Toch na 'Inferno' weer een wat slapper aftreksel van de heren bij Motörhead. Waar het album vrij sterk wist te beginnen met vooral het nummer 'Sucker' raakte het na een langere tijd toch weer wat verloederd.

Van 'Sucker' tot aan 'God Was Never on Your Side' wist het album mij zeker te boeien met aardig wat mooie harde nummers, toch daarna vond ik het album langzamerhand weer wat in kakken en keerde ik weer een beetje in de oude motörhead staat: het word nergens saai maar echt geweldig ga ik het niet meer vinden, en aangezien we rond het einde zitten van de marathon (nog maar een paar albums te gaan) ben ik toch echt bang dat de band minder indruk kon wekken dan dat ik gehoopt had.

"If the skies, turn into stone,
It will matter not at all,
For there is no heaven in the sky,
Hell does not wait for our downfall,"

Zeker wist de ballad 'God Was Never on Your Side' mij weer het meeste te boeien, en ik heb door dat ik Motörhead vaak het leukste vind op hun rustige nummers (zoals '1916' van het album '1916' en 'Whorehouse Blues' van 'Inferno). En dan is het tegenovergestelde dat nummers als 'Sucker' mij ook kon boeien maar alles daar tussen vond ik niet interessant.

Voorlopige tussenstand:
01. 1916
02. Inferno
03. Ace of Spades
04. Overkill
05. Overnight Sensation
06. Another Perfect Day
07. Rock 'n' Roll
08. We Are Motörhead
09. Kiss of Death
10. Bastards
11. Orgasmatron
12. Bomber
13. Sacrifice
14. Iron Fist
15. Motörhead
16. Hammered
17. Snake Bite Love
18. March ör Die

Pfoe, zeker na '1916' was dit een heel slechte album. Er zit geen pit in het album, klinkt ontzettend eentonig en wist me persoonlijk nergens echt te raken. En dat is toch iets wat ik al langere tijd vreesde bij Motörhead en vaker tegen ben gekomen: de band weet me héél slecht te raken en vooral slecht te boeien, de interesse is snel alweer vervlogen bij dit album, en dat is jammer.

Dit is het slechtste werkje is wat Motörhead tot nu toe op de wereld heeft gezet, de wat slechtere productie van hun titelalbum zit me dan ook nog steeds in de weg. Toch kon 'March ör Die' mij niet bekoren, vond ik de productie ook hier best matig en zijn de nummers geen van allen eigenlijk echt héél interessant om naar te luisteren. En hij eindigt laag in mijn marathon.

Er waren twee nummers op het album waarvan ik toch nog wel een beetje van onder de indruk was. Vooral 'Stand' en 'Hellraiser' deden het beiden goed in mijn ogen en dit waren de twee nummers waarom ik dit album heb afgeluisterd. De samenwerking met Ozzy Osbourne en Slash wekte mijn interesse ook erg. Toch was het er tussendoor best eentonig en het titelnummer 'March ör Die' vond ik eigenlijk lachwekkend slecht, zeker als je '1916', 'Ace of Spades' en 'Overkill' er bij neemt, dan had je het toch best professioneler verwacht. Nee, dit album van Motörhead is me wederom niet bevallen.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. 1916
03. Overkill
04. Another Perfect Day
05. Rock 'n' Roll
06. Orgasmatron
07. Bomber
08. Iron Fist
09. Motörhead
10. March ör Die

Ik ken Motörhead nog niet dendert goed, best schamend om dat zo te zeggen maar sinds ik een echte metalhead ben, of metalfan heb ik me nooit echt aangetrokken gevoeld naar deze band, een beetje 'overschat' vond ik ze in het begin, al kende ik al wel aardig wat nummers ik heb nooit de volledige band eens afgeluisterd en ik denk als je een metalfan bent dat je niet meer onder Motörhead uit kunt komen.

Het debuut van de heren bij Motörhead klonk niet al te best, en dan niet in de zin van de band (die op vlakken ook beter gekund hadden) maar ik doel meer op de productie die echt erg slecht is en dat valt een beetje door de mand. Voor de rest is het typisch Motörhead zoals ik ze een beetje ken met een Lemmy aan de zang.

En dan lijkt het me ook leuk om over deze band een marathon te gaan houden, zeker omdat ik erg benieuwd ben na het werk van de beste heren, klonken de nummers op dit album buiten de productie om leuk en goed maar, je merkt wel dat Lemmy en co. nog wat moeten inkomen en nog wat verlegen over komen, zoals bijna elke band bij hun debuut heb ik gemerkt.

Matig album van de heren die niet echt speciaal werd en waar de nummers vrij standaard blijven zoals we de heren kennen. Met hier en daar nog wat leuke nummers weet Motörhead mij wederom niet echt te verassen met dit album. Zoals ik al zei werd het nergens echt bijzonder, zijn er geen spannende of leuke herkenbare nummers te vinden, zo doende dat hij inderdaad het niveau van 'Kiss of Death' behaald maar ik vond het nét iets minder dan het vorige album.

Voorlopige tussenstand:
01. 1916
02. Inferno
03. Ace of Spades
04. Overkill
05. Overnight Sensation
06. Another Perfect Day
07. Rock 'n' Roll
08. We Are Motörhead
09. Kiss of Death
10. Bastards
11. Orgasmatron
12. Bomber
13. Motörizer
14. Sacrifice
15. Iron Fist
16. Motörhead
17. Hammered
18. Snake Bite Love
19. March ör Die

Weer een erg tegenstrijdig gevoel heb ik nu bij het schrijven van dit stukje, aan de ene kant is Orgasmatron strek, de nummers kloppen inderdaad exact en het klink niet verkeerd. Het begint voor mijn gevoel de goeie kant op te gaan bij Motörhead, althans de kant hoe ik Motörhead altijd voor me zag: goed, strak en hard. Dat harde heb ik altijd al wel mee gekregen bij de vorige albums, alleen het strakke werk spatte er niet altijd vanaf. En bij Orgasmatron is de productie al vele malen beter dan wat ik wel eens heb gehoord bij Motörhead. Toch blijft aan de andere kant Motörhead voor de rest maar weinig bij me doen, ondanks dat ik ze wat strakker vind klinken, en wat leuker vind worden, vind ik nou niet dat ik omver val van dit album, en dan komt toch weer dat stukje in me los dat ik toch niet de aller grootste fan van deze heren ga worden.

Het album begint erg fijn, 'Deaf Forever' is gewoon weer een goeie plaat en trapt het album leuk af. Ook 'Claw', 'Doctor Rock', 'Built for speed' vond ik erg leuk om naar te luisteren en deze komen zeker vaker voor. De rest van het album deden me niet zoveel als deze nummers, en zeker het titelnummer 'Orgasmatron' vond ik zelf een beetje inkakken en zeker niet zo goed als de meesten het hier vinden , die had ik me anders voorgesteld. Er zitten hier en daar wat leuke riffs en solo's tussen maar daar blijft het ook wel bij, Lemmy schreeuwt weer de longen uit zijn lijf en ook 'Orgasmatron' blijkt bij mij een beetje te verwateren.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. Overkill
03. Another Perfect Day
04. Orgasmatron
05. Bomber
06. Iron Fist
07. Motörhead

'Overkill' ken ik al wat langer, zeker na hun titelsong was dit album al wat langer bekend bij mij en na het horen van hun debuut is dit toch echt wel het betere werk. Dit is tevens de eerste album van de drie die ze in het jaar '79 hebben uitgebracht, en ik kan merken dat de vaart er in zit. Het klinkt al wat meer naar 'motörhead', de nummers zijn wat wilder en vlotter en Lemmy klinkt nog schorder dan een krolse kat.

Het is inderdaad wat lastiger om vanuit dit album de twee toppers te kiezen maar, na een drie keer luisteren deze morgen en gisteravond ben ik er wel zeker van de 'Overkill' en 'Damage Case' er uitspringen. Beiden nummers waarin ik de toekomstige Motörhead begin te horen en waarvan ik ook kan zeggen dat ik ze al ken en er wat losser op ging dan de rest, sommige nummers zijn wat simpeler en minder spectaculair, al klinkt het allemaal niet dendert slecht.

En dan is dit tweede album me toch meegevallen, en vooral na hun debuut klinkt het beter maar ik ben nog niet bepaald een fan, soms klinken de gitaarspellen wat eentonig en moet ik even aan de band, en dat komt nog wel alleen nu houd ik het nog wat bescheiden met mijn stem.

Voorlopige tussenstand:
01. Overkill
02. Motörhead

Hé Hé, het klinkt eindelijk is beter dan de meuk wat ik hiervoor heb gehoord van deze band. Er zit eindelijk weer wat meer pit in de band en de hardheid waar ik naar opzoek was is zeker bij het eerste nummer te vinden. Ja, over 'Civil War' was ik zeker te spreken, heerlijk hard nummer waarvan ik gehoopt had en altijd dacht dat Motörhead zo meer in elkaar zat, al vond ik het eerst altijd best een eentonige band.

Toch is niet 'Civil War' het enige goeie nummer uit dit album, ook 'I Don't Believe a Word ' is een prachtig, toch wat rustiger nummer in de naam van de groep. Ook het titelnummer 'Overnight Sensation' is geweldig om naar te luisteren, dit waren toch onder andere wel mijn drie favorieten van dit album. Maar ook nummers als 'Murder Show' rockt stevig door.

En dan laat Motörhead hier wederom zien dat ze daadwerkelijk beter kunnen dan wat ik nu veel van ze gehoord heb, enige variatie in de nummers en niet die eentonige klanken die er door werden gegooid. De stem van Lemmy is weer prima en de productie is ook prima gelukt en dan heb ik me toch uitstekend vermaakt met dit album.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. 1916
03. Overkill
04. Overnight Sensation
05. Another Perfect Day
06. Rock 'n' Roll
07. Bastards
08. Orgasmatron
09. Bomber
10. Sacrifice
11. Iron Fist
12. Motörhead
13. March ör Die

Toch verbazingwekkend dat 'Rock 'n' Roll' mij meer heeft weten te vermaken dan het hele 'Orgasmatron' album bij elkaar, en dat was ook onder andere dankzij het titelnummer waar ik helemaal aan verslaafd ben geraakt. En dan hoop ik er toch nog ergens op dat ik Motörhead ga waarderen, dat gevoel dat me al een tijdje dwars zit omdat ik de klik maar niet kon vinden met deze band.

Dan komen we eindelijk aan bij de albums die ik veel geluisterd heb en 'Rock 'n' Roll' is er daar eentje van. Met nummers als 'Eat the Rich', 'Blackheart', 'Stone Deaf in the USA', 'The Wolf' en de het titelnummer 'Rock 'n' Roll' waren om te genieten, en vooral van de laatste heb ik erg genoten want die is wel meerdere keren in herhaling gevallen tijdens het luisteren van het album. De nummers na 'Traitor' vond ik persoonlijk wat weg vallen en minder bijzonder.

En dan geeft de band toch weer een sprankeltje hoop, op naar het volgende album waarvan ik al weet dat ik hem goed vind aangezien dat één van mijn lievelingalbums is van Motörhead maar, dat maakt geen reet uit. Ik heb bij drie andere albums nog maar gehad dat ik meer dan de helft van het album ook daadwerkelijk leuk vond. Rock 'n' Roll mag zich daarbij aansluiten, toch wat ondergewaardeerd of ik verwacht totaal iets anders van Motörhead dan wat de meesten doen (dat denk ik sowieso).

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. Overkill
03. Another Perfect Day
04. Rock 'n' Roll
05. Orgasmatron
06. Bomber
07. Iron Fist
08. Motörhead

Wederom best wel weer een saaie plaat van de heren, die me wederom weer niet omver konden blazen. Het gaat weer bergafwaarts heb ik het gevoel, en na het redelijke album 'Bastards' weten ze weer de goeie lijn niet vast te houden en maken ze weer de slechtere keuzes zoals deze ook te zien waren bij de albums 'Iron Fist' en 'March ör Die', als is de tweede genoemde echt een draak van een album.

Nog steeds weet ik niet en kan ik nergens vandaan halen wat Motörhead bij veel mensen nou zo fantastisch is? De stem van Lemmy vind ik persoonlijk niet het beste wat ik ooit gehoord heb, en ondanks het hier en daar toch wat ruigere nummer gehoord te hebben vind ik de band over het algemeen toch wat eentonig klinken, en dat is ook weer met dit album zo. Hoewel het titelnummer best leuk is, en het album hiermee erg leuk begint kom ik er al gauw achter dat het weer een album is waarvan ik niet los raak, en dan moet je het toch al gauw doen met irritatie. Toch wisten ze er nog een leuk plaatje tussen te drukken genaamd 'Don't Waste Your Time' en vergeleken met de rest klinkt dat nummer veel swingender en harder, en minder eentonig. En dan weten ze met 'Sacrifice' mij ook weer niet te overtuigen en ze hebben beter werk geleverd maar, dit is zeker ook niet hun minste album.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. 1916
03. Overkill
04. Another Perfect Day
05. Rock 'n' Roll
06. Bastards
07. Orgasmatron
08. Bomber
08. Sacrifice
10. Iron Fist
11. Motörhead
12. March ör Die

Pff, zeker na 'Overnight Sensation' is dit toch wel weer lachwekkend slecht gewoon, wat heeft de band hier een rotzooitje van gemaakt, het doet soms zelfs gewoon pijn om te blijven luisteren. Vooral het nummer 'Assasin' is gewoon om te huilen, echt niet tof. Toch moet ik ook een beetje prijzen dat 'Dead And Gone' een geslaagd, rustig nummer is waar ik toch enig zins wel naar heb ik kunnen luisteren.

Maar voor de rest was ik maar weinig onder de indruk, klinkt de productie weer niet al te best en vond ik Lemmy niet echt overtuigend overkomen. Ook instrumentaal vond ik het hier en daar wat achterdochtig en simpel. 'Love for Sale' en 'Take the Blame' zijn ook leuk maar dan ben ik er al snel door heen geweest, en vond ik het voor de rest niet echt bijzonder en vond ik dit over een lange periode toch weer echt een matig tot saai album.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. 1916
03. Overkill
04. Overnight Sensation
05. Another Perfect Day
06. Rock 'n' Roll
07. Bastards
08. Orgasmatron
09. Bomber
10. Sacrifice
11. Iron Fist
12. Motörhead
13. Snake Bite Love
14. March ör Die

Een beter album dan de vorige, zeker eentje waarbij ik zeg dat er 'lekkere' nummers tussen staan. Het album is iets harder dan de vorige naar mijn mening maar, over het algemeen zijn de nummers toch wel weer standaard, en gelukkig valt het allemaal nog niet in een eentonigheid want dat was het niet uit te staan.

Met nummers als 'Outlaw' was ik toch wel weer even verrast wat Motörhead (Lemmy en co.) naar buiten heeft gebracht, ook nummers als 'Bye Bye Bitch Bye Bye' en 'Rock 'N Roll Music' waren stiekem toch nog wel geinig. Voor de rest vond ik 'Born to Lose' nog wel een uitschieter en valt het album voor de rest best mee.

Sounds best standaard, met een minder grauwe stem van Lemmy als 'vroeger'. Het eerste album in de '10 jaren weet me toch wel redelijk te vermaken maar, echt super goed werd het nergens en voelde het album alsnog best weer standaard aan.

Voorlopige tussenstand:
01. 1916
02. Inferno
03. Ace of Spades
04. Overkill
05. Overnight Sensation
06. Another Perfect Day
07. Rock 'n' Roll
08. We Are Motörhead
09. Kiss of Death
10. Bastards
11. The Wörld Is Yours
12. Orgasmatron
13. Bomber
14. Motörizer
15. Sacrifice
16. Iron Fist
17. Motörhead
18. Hammered
19. Snake Bite Love
20. March ör Die

Eindelijk weer eens een album die me na de erg slechte album 'Snake Bite Love' weer wat weet op te tillen. Het album kent gelukkig weer een goeie productie en alles klinkt goed, of nouja 'alles klinkt goed' is ook wel weer een beetje overdrijven, het gitaarspel klinkt in ieder geval weer beter en het is niet allemaal zo eentonig meer, dat zijn zeker pluspunten die je in je zak mag steken. De nummers zijn weer wat harder en de korte 37 minuten knallen snel weg.

Er staan weer wat leuke nummers op het album. Toch kan ik niet héél erg wennen aan deze band en ben ik nog steeds er van overtuigd dat ze te over-hyped zijn voor de kunsten die ze laten horen, er zitten echt wel harde nummers tussen maar qua kwaliteit stap ik persoonlijk snel over na andere bands. 'God Save the Queen' is leuk om te horen maar vond ik op sommige momenten wat weg hebben van " Blitzkrieg Bop", dat is jammer. Voor de rest prima vermaakt met 'We Are Motörhead' en ten opzichte van het voorgaande album weer een verbetering maar, ze kunnen me maar niet overtuigen met hun albums en ik blijf daar best stug in: Motörhead word niet mijn favoriete band.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. 1916
03. Overkill
04. Overnight Sensation
05. Another Perfect Day
06. Rock 'n' Roll
07. We Are Motörhead
08. Bastards
09. Orgasmatron
10. Bomber
11. Sacrifice
12. Iron Fist
13. Motörhead
14. Snake Bite Love
15. March ör Die

Op zich best leuke shoegaze/post-metal uit de states. Qua instrumentaal gewoon echt post-metal maar zang toch shoegaze alla Alcest. Goed, wellicht hoor ik in elke band in dit genre gewoon Alcest, alleen nooit net zo goed of nog beter, en zo ook hier. Maar, ik denk dat je persoonlijk die vergelijking ook helemaal niet mag maken, dus dat ga ik ook niet doen.

Like I said: best een leuk plaatje, waar ik persoonlijk wel wat mee kan. Shoegaze is altijd een haat/liefde relatie met mij geweest, omdat ik eigenlijk nooit echt kon plaatsen wat ik nou van dat genre moet vinden. Ik hou van het zweverige, geloof me; alleen vaak is het ook gewoon simpelweg te rustig, en daar moet je dan ook weer van houden en tegen kunnen, en dat lukt wel met vlagen.

Zo ook deze plaat, ik zal dit niet snel elke dag op zetten maar, voor een late zomerse zaterdagavond (nog best fris trouwens) is dit gewoon geschikte muziek, je dommelt lekker weg, wordt heel rustig maar, ook deze plaat kan best hard zijn. Leuk en echt een hele vette cover!

Ik volg nu al een tijdje een kei gave podcast via Spotify genaamd 'Zes Losse Tanden'. Bij de eerste aflevering van de heren werd MØL meegenomen als track, en die viel binnen als een bom. Ik begin langzamerhand meer fan te worden van post-black en deze plaat begint langzamerhand wel naar de eerste plek te trekken. Keiharde plaat waar ik veel van mag en kan genieten en hij beukt er echt wel in. 5 november komt hun nieuwe plaat uit en van wat ik nu al heb mogen horen maakt hij zomaar kans om mijn favoriet te worden dit jaar.

Ik volg in de voetsporen van Apollo, My Dying Bride is een band die met een nieuwe release mij altijd wel hyped krijgt voor de nieuwe muziek alleen weet je wat er gaat komen. De vraag is dan; hoe brengt de band het. Deze plaat is zeker niet slecht alleen is het een herhaald formule en kennen we het wel. Ik heb de plaat nu één keer geluisterd en heb nu al het gevoel dat ik niet snel weer zou grijpen naar deze plaat, dan haak ik toch liever aan op het oudere werk zoals The Angel and the Dark River.

Het is allemaal bekend werk, zeker de eerste twee/drie nummers zijn wat saai en merk ik dat ik mijn concentratie snel kwijt raak. The Apocalyptist vind ik de uitschieter, dat vind ik oprecht een hele toffe track maar, daar blijft het ook wel bij. De plaat kent nergens hoogvliegers, meer bekende noten die we wel gewend zijn, en ik wordt er niet echt warm van eigenlijk.

Na het prachtige 'The Angel and the Dark River' de eerste MDB plaat die me echt wist te overtuigen, te imponeren en er schaamteloos voor zorgt dat ik hem eigenlijk constant blijf afspelen. Ja, ik blijf terug grijpen naar de plaat maar waarom exact is me nog niet zo duidelijk. Ze doen immers het kunstje rustig opnieuw, en eigenlijk precies de muziek die je mag verwachten van deze prachtige band. Wellicht komt het door de hoeveelheid sterke nummers die deze plaat ons te bieden heeft, met voor mij toch wel de uitstekende uitschieter 'My Hope, the Destroyer'. Prachtig.

'The Return to the Beautiful' is voor mij het enige minpuntje van de plaat. Niet dat de track lelijk is of wat dan ook maar, hij duurt gewoon iets te lang. Waardoor deze plaat overigens ook behoorlijk lang duurt. Meer dan een uur is voor mij toch altijd eventjes doorbijten, al weet MDB er wel een mooi iets van te maken. Van eentonigheid zeker geen sprake!

Het einde van mijn "marathon" van My Dying Bride. Eind 2024 heb ik besloten de hele discografie eens langs te gaan, en te eindigen bij deze plaat uit 2020. Eigenlijk mede dankzij hun nieuwste plaat die ik het afgelopen jaar best interessant vond. 'The Ghost of Orion' is overigens de plaat geweest waar mijn interesse in My Dying Bride werd gewekt, niet wetende dat dit praktisch hun enige album is waar ze zoveel clean vocals gebruiken. Het is dan niet mijn favoriete plaat van deze grootmeesters, 'The Ghost of Orion' komt wel echt heel hoog op het lijstje.

Want ik hou hier echt van. Nummers als 'Tired of Tears' zijn zo prachtig, daar krijg ik eigenlijk helemaal niet genoeg van. De plaat raast voorbij, en ik kan eigenlijk niet zeggen dat ik me echt verveeld of geïrriteerd heb aan deze plaat, en ben het overigens ook eens met de vrij hoog uitslaand gemiddelde die deze plaat mag hebben! Heerlijke passages, prachtige vocals en een beladen sfeer zorgen dat deze plaat echt een waardige afsluiter van mijn marathon mag zijn.

Nu het begin maart is, maken we ons op voor de luisterpartij aanlopend naar Graspop Metal Meeting, dus ik heb deze ook tijdig kunnen afsluiten. Ik wil My Dying Bride sowieso nog heel graag eens live zien, elke keer loop ik ze mis!

Ik kwam deze plaat tegen door een tip van mijn maat, die zei dat dit een erg leuke plaat is. En even later zag ik hem ook voorbij komen bij de weekly drops op het YouTube kanaal van Heavy Metal Philosophy. Een gewilde tip dus, en zeker een tip voor de black metal fans onder ons.

En het is wat dat betreft zeker geen verkeerde plaat maar, echt warm werd ik er ook niet van. Maar het is best leuk, ik moet nageven dat Philosophy daar gelijk in heeft; de plaat heeft best leuke composities, zit strak en leuk in elkaar en luistert best makkelijk weg. Alleen blijft het daar ook wel bij. Er is niet echt een track die memorabel genoeg is dat hij blijft hangen, en ik heb nog niet het gevoel had meer te willen horen van deze plaat.

Niet direct eindejaar materiaal maar, voor de BM fans een prima plaatje. Ik ga hem vast nog wel vaker checken, wellicht valt die dan hoger uit.