Een heel gave Deense productie die Mercyful Fate bij mij echt heeft weten doorslaan. Ik denk dat deze productie bij de top hoort en het is echt een te gek album met hele gave nummers, prachtig lines van de gitaar en een geweldige zang. Dit maakt Mercyful Fate en de metalscéne zo super gaaf, heerlijk album!

Ruimtelijke black metal, ook wel bekend als de 'atmosferische black metal', een prachtig staaltje werk zal het zijn geweest als Mesarthim besloot meer krijsende geluiden op de achtergrond te verwerken. Jammer genoeg blijft dat vooralsnog uit maar, de band weet opzich wel te overtuigen. Het eerste nummer ramt echt naar binnen, daarna werd het wellicht iets te eentonig en met vlagen zelfs een gevalletje "ik ken het wel". Er wordt heel veel gewerkt met synths, wat ik persoonlijk altijd heel erg kan waarderen dus ook hier. Maar wat ik zei, misschien mis ik naast het zweverige toch wat meer pit, wat meer gekrijs wat wellicht de effecten van het atmosferische meer naar boven had gehaald.

Mesarthim is voor wellicht sommige mensen best een interessant project. Mensen die van sterrenkunde houden gemixt met black metal, lees ook bands als : Mare Cognitum, Spectral Lore en soort gelijke bands, komen hier toch wel tevreden uit. Zoals ik al zei, de band mist in mijn ogen de nodige pit zoals een Mare Cognitum wel kent, het is best leuk om te luisteren. Ik ga zeker meer werkjes van deze band luisteren, ik zag dat ze dit jaar pas hun eerste live debuut hebben gemaakt, nog geen maand geleden. Dus wellicht ooit ook live te aanschouwen, daar ga ik bij zijn!

Zweedse metal, ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Ik vind dat dit land de meeste bands beschikt waarvan ik kan genieten. Amon Amarth, Arch Enemy, Ghost , Meshuggah , Opeth , In Flames en ga zo maar door.

Koloss brengt je toch weer 54 minuten lekker rammen met het geluidsniveau op een hoog standje, genieten is dit vaak wel en dat kun je ook met Koloss doen. Meshuggah heeft mijn aandacht al een tijdje terug gekregen op het nummer 'Break Those Bones Whose Sinews Gave It Motion' en ook de rest van dit album was goed, alleen nummer tien vond ik minder.

Meshuggah , volume op een goed niveau , gedachten op nul en lekker knallen met die platen. Ook de album obZen speelt lekker mee en staat volledig in mijn spotify afspeellijst. Heerlijke knallende platen met fijn instrument gebruik. Zweedse metel, I'm lovin it!

Dit is Metallica, de Metallica waar ik van houd maar ook de Metallica wat een ver verleden is. De originaliteit, de hits en de te gekke solo's ken ik niet meer terug in de nieuwere albums dan hier in Master of Puppets. Heerlijke platen die tegenwoordig ook opgenomen worden bij Radio Veronica en te gekke riffs met een mooie solo-song 'Orion'. Ja, die is mijn lieveling album van de heren bij Metallica en ik kan er uren van genieten, tof!

Dit is toch wel écht het album waarmee Metallica mijn metalstraatje binnen gewandeld is. De band, met onder meer de fantastisch goeie zanger James Hetfield is helaas te commercieel om daar echt, in de ruime 2000's nog een aardig woordje over te zeggen valt. De band word veel opgenomen in de media en in tv-talkshows als de Amerikaanse 'Jimmy Fallon' waardoor de hele wereld opeens weet van Metallica. Dat maakt in mijn ogen de band een stuk minder, alles wat ze uitbrachten werden door een paar mensen als goed bevonden maar ook hun hebben veel slechte album's. Dit album met hun naam als titel mag er dan gelukkig nog echt wel wezen en met genoeg toppers en klassiekers in het album maakt hem ijzer sterk en ik kan hier gelukkig nog met veel plezier naar luisteren.

Het verbaast me oprecht dat hier nog maar twee berichten staan, gelukkig heeft de plaat een rechtvaardige review mogen ontvangen van 'Yestsida'. Eind vorig jaar, en medio 2022 ben ik meer in de muziek gekomen van '21 Savage' die tot heden zich mag plaatsen tussen mijn favoriete rappers van deze tijd. Zijn monotone rap stijl (waardoor soms ook eentonigheid) ligt niet iedereen maar, gezien de maandelijkse streams op 'Spotify' atm wordt hij ook heel erg gewaardeerd in het algemeen. Meer dan verdient, want het is nog één van de keihardste rappers op het moment met nog echt wat tuig in zich.

Ik ben door hem dan ook terecht gekomen hier bij 'Metro Boomin'. Die ik beschouw als één van dan wel niet mijn meest favoriete producers die opkomend is, en nog vrij jong is. Opkomend is namelijk al niet meer van toepassing. Ik weet ook niet zo goed hoe ik dat anders moet voorwoorden. Deze eerste plaat heeft altijd een beetje mijn aandacht misgelopen maar, na het nieuwe album vorig jaar ben ik hier ook maar wat meer naar gaan luisteren.

De eerste soloalbum vol met keiharde fts. is hier gedropt, al wel een paar jaar terug trouwens. En komt met waanzinnige songs die echt wel goed mee doen met de huidige streams. Neem 'Overdue', '10 Freaky Girls' en 'Space Cadet' en dat is een greep uit deze waanzininge plaat. Want dat zijn natuurlijk niet alleen de beste songs van deze plaat. Iedereen komt voorbij, en bij elke song hoor je verschillende klasse.

Hier is Drake nog wel op te horen, dat was bij zijn nieuwe plaat wel anders. Heerlijke plaat die ik nog maar weer een luisterbeurt gun, en ik hoop nog HEEL VEEL te checken van 'Metro's' nieuwe werkjes.

Het is de mensen vast niet ontgaan dat het de afgelopen week nogal mistig is geweest in Nederland (wrs ook in België?), waardoor er toch een hele andere atmosfeer ontstaat voor muziek. Meestal met dit soort weer momenten luister ik toch graag naar dit soort atmosferische black metal projecten, en ik vond het dus ook heel toepasselijk om naar 'Mist of Misery' te gaan luisteren (net zoals dat ik het toepasselijk vond om de film 'The Mist' te gaan kijken, lol). Een paar maanden geleden kwam ik deze band toevallig tegen omdat ik een album had afgeluisterd en je dan door Spotify in van die radiokanalen gegooid wordt, waar ik dus (net zoals hier) regelmatig op nieuwe muziek stuit.

Mist of Misery brengt eigenlijk een bak enorme ellende met zich mee, wat vol harde geluiden over ons neer dwaalt. Het is weliswaar het soort atmosferische black metal dat ik zoek, daar kan ik echt niet omheen maar, er zaten veel haken en ogen aan waardoor ik toch een beetje af zie van een hoog cijfer. Zoals het feit dat deze plaat gewoon echt té lang duurt. Op Spotify duurt het album anderhalf uur, hier zelfs nog bijna twintig minuten langer, dat is echt onnodig. Dat resulteerde dan wel dat ik dacht dat ik naar een bepaalde compilatie aan het luisteren was al vond ik dat niet echt terug. Je luistert dan gewoon eigenlijk twee uur lang naar het zelfde want, veel afwisseling vond ik nou ook niet bepaald aanwezig.

Toch vermaakte het redelijk vaak behoorlijk, Halls of Emptiness klapt er gelijk goed op en is in mijn ogen één van de uitschieters. Maar goed, zoals ik al aangaf; het verandert ook niet bepaald veel. Het was heel makkelijk om dit onder het gamen aan te zetten maar, ik zal er niet gauw weer anderhalfuur voor gaan zitten persoonlijk.

Hoewel ik in het begin onwijs sceptisch was, vind ik het nog best wel een geinig plaatje. Ik was echt bang dat dit gewoon simpel AI muziek ging worden, maar inderdaad de productie vond ik best fijn. Over het algemeen ook niet zo heel veel bijzonders aan de plaat hoor, qua features is het allemaal oud en vertrouwd, en dat vind ik enigszins wel jammer, hoewel de nummers met Nas toch wel heel fijn zijn, ja ik vind een nummer als Down for You juist één van de betere van deze plaat. Clipse verrast dan toch nog wel een beetje, en dat fleurt de plaat ook weer wat op.

'Lady (Hear Me Tonight)' zal voor mij, altijd een nostalgisch nummer blijven. Niet omdat ik dit in de disco's hoorde ofzo, aangezien ik toen dit album uitkwam nog maar een leeftijd van vier jaar mocht noteren, maar omdat dit nummer ook in het computerspel 'Grand Theft Auto V' zit, wat er voor zorgde dat ik eigenlijk alleen maar goeie, en mooie herinneringen heb als ik dit nummer hoor. Dit zorgt er uiteraard ook wel weer voor dat dit het enige nummer is wat ik daadwerkelijk ook héél leuk vind van de plaat. Voor de rest is het een standaard plaatje, en zijn er weinig uitschieters vind ik. Leuk om eens helemaal te luisteren maar, deze Franse heren wisten mij niet verder om te blazen zoals ze dat deden met 'Lady'. Ook 'Chillin' vond ik wel geinig maar, niks bijzonders.

Hey RonaldjK nog thanks voor deze tip. Hele toffe plaat geworden, ik hoor hem nu pas voor het eerst. Ik kan mij overigens volledig vinden in jouw verhaaltje. Voor mij had dit net zo goed een UFO plaat mogen zijn, daar is hij wel echt geschikt voor maar, ik waardeer Mogg en zijn energie om zelfs nu met 76 jaar nog een nieuw project te starten. Moggs Motel is overigens precies wat je er van verwacht, een kei leuke en soms best stevige hardrock plaat die ook best luchtig te beluisteren is. Ik moet zeggen dat ik de nodige gitaar partijen echt wel lekker vind, het swingt en rockt aardig door. Je hoort dat Mogg op leeftijd raakt, alleen is dat totaal niet hinderlijk of erg in dit geval, ik heb daar bijvoorbeeld met Ian Gillan meer last van (die overigens laatst op Graspop echt slecht was hoor, jemig).

Hele fijne tip, en ik sta sterk te twijfelen om hem zelfs in mijn eindejaarslijstje te knallen. Hoe staat dat bij jou? Heeft deze plaat een plek in je persoonlijke top 10 van 2024?

Ik vind het nogal inspiratieloos en misschien ook wel gewoon saai. Maar goed, het is Moneybagg Yo en eigenlijk krijg je wel precies wat je mag verwachten van hem. Er zitten wel wat oké nummers tussen maar, gewoon wederom niks wat ik veel vaker wil en ga opzetten, en dat is best zonde. Ik had dus eerst ook een soort deluxe editie op staan, met een paarse cover? Nou dat was nog slechter, dus ik doe het graag wel met wat we hier krijgen, al is er wel beter werk van hem (zoals de paat hiervoor).

Toch had ik bij dit albumpje een sprankeltje hoop dat Mötley Crüe er eindelijk eens in slaagde om mij omver te blazen, en hoewel deze plaat inderdaad wel laat zien dat ze hier waarschijnlijk hun hoogtepunt hebben bereikt, met een aantal leuke vlammende platen en een fijne productie, vond ik dit album in het geheel toch wel wat tegen vallen, en kan ik nu wel zo langzamerhand met veel zekerheid zeggen dat Mötley Crüe waarschijnlijk niet mijn band gaat worden, en ik er zeker geen fan van ben.

Uiteraard met nummers als 'Kickstart My Hearth' en 'Dr. Feelgood' weet de band wel weer door te slaan, en klinken veel nummers op het album in het algemeen een stuk beter dan wat ze hiervoor hebben laten horen. Toch had ik er stukken meer van verwacht, en is deze verwachting niet in gegaan, en vond ik Mötley Crüe weer een moeilijke zit, wat waarschijnlijk nog een moeilijke marathon gaat worden nu we nog een paar albums moeten.

Voorlopige tussenstand:

01. Shout at the Devil
02. Dr. Feelgood
03. Girls, Girls, Girls
04. Too Fast for Love
05. Theatre of Pain

Pfff.. Dit was toch echt wel om te janken. Met deze plaat weet Mötley Crüe maar weer eens te bewijzen dat ze niet mijn favoriet gaan worden, en sterker nog, met deze plaat zinkt Crüe nog dieper in de afgrond waar ze al in waren gezogen door onder andere de verschrikkelijke eentonigheid en de pitloze nummers die Crüe kende in bijna alle albums, alleen het album met John Corabi (ook wel het titelalbum) wist mij nog te overtuigen en dat album is de enige waarmee ik me regelmatig nog wel eens kan vermaken en daar blijft ook wel bij, maar deze bagger slaat echt alles, en laat ik vanaf nu ook voor altijd liever links liggen, een hoop rotzooi heb ik voorbij horen komen met wederom die irritant zangstem van Vince Neil, slechte productie en wederom eentonigheid.

Voorlopige tussenstand:
01. Mötley Crüe
02. Shout at the Devil
03. Dr. Feelgood
04. Girls, Girls, Girls
05. Too Fast for Love
06. Theatre of Pain
07. Generation Swine

Het was een beetje lastig doorkomen, door dit Mötley Crüe album maar de heren weten zich wel weer wat op te pakken na het slechte album wat hier voor rond dwarrelde. Ik moet zeggen dat Mötley Crüe een leuke eigen sounds heeft maar, wel een sound waar ik nooit echt fan van ga worden. Het album was soms wat moeilijk uit te zitten, zeker op sommige punten als er verschrikkelijke nummers als 'Dancing on Glass' voorbij komen waar de band toch in een herhaling vast blijft zitten en mij niet wist te vermaken.

Echter duurt het album nochtans niet lang, met een kleine 35 minuten is dit album snel gedaan waar we misschien wel net zo blij mee moeten zijn want het klonk allemaal niet zo strak, de productie is zeker niet om naar huis te schrijven en de songs voelden soms wat smakeloos aan.

Toch is het album 'Girls, Girls, Girls' wel het album waarmee ik in aanmerking kwam met Mötley Crüe en dan was dat ook nog eens de titel track 'Girls, Girls, Girls' die samen met het openings nummer 'Wild Slide' mij enig zins nog wat wist te boeien, nummers als 'Bad Boy Boogie' en 'Sumthin' for Nuthin'' wisten met de twee eerde genoemde nummers het album nog een beetje te redden, maar de rest had ook wel in de prullenbak mogen belanden. En dan denk ik dat een beetje 'nostalgie' zich weet te redden met dit album, want vroeger werd dit nogal veel gedraaid door mijn pa in de auto, die bleek er fan van te zijn, jammer genoeg dat ik niet meer in zijn voetstappen loop en dat is ook wel te merken qua muziekstijl, dat hebben we beiden goed alleen totaal verschillende bands, en Mötley Crüe hoort tot nu toe nog niet in mijn favoriete staatje thuis.

Voorlopige tussenstand:

01. Shout at the Devil
02. Girls, Girls, Girls
03. Too Fast for Love
04. Theatre of Pain

Het album wist me bij 'Power To The Music' al te boeien, en dan ben ik er toch zeker van dat die hele Vince Neil mij gewoon totaal niet aanstaat en dat hij mij ook niet weet te overtuigen noch te vermaken met zijn nummers, misschien haalt hij voor mij de kwaliteit er wat af, net dat beetje wat ik toch van deze band verwachtte. Een John Corabi weet dit wel te doen, en met zijn mooie harde stem weet hij Mötley Crüe net dat beetje hardheid te geven wat ze mistte, en met hem had ik nog wel wat meer albums willen horen.

De eerste vier á vijf nummers waren gaaf, vulde het album aan en werkte veel goeie potentie bij me op waarvan ik toch veelal wel gewoon genoot. Toch kakte het album soms iets in naar mijn gevoel, en vond ik sommige nummers nogal herhaald overkomen. Over het algemeen was dit wel een erg hard album, met goeie klanken, mooie gitaar spel en een super gave stem waarvan ik toch wel erg genoot. Dit album had Mötley Crüe wel echt nodig in mijn ogen die de band toch wel wat omhoog werkte.

Jammer dat ze niet door zijn gegaan met John Corabi, want zijn invloed heeft veel goed gedaan voor Mötley Crüe

Voorlopige tussenstand:

01. Mötley Crüe
02. Shout at the Devil
03. Dr. Feelgood
04. Girls, Girls, Girls
05. Too Fast for Love
06. Theatre of Pain

Ik kan enig zins wel snappen dat dit album van Crüe slechter is dan zijn voorganger, al vond ik dat niet. Ik vind dit album zelf een tikkeltje beter dan zijn voorganger, puur omdat ik de productie wat geslaagde vond dan het album hiervoor, waar de stem van Neil iets beter te verstaan was en alles wat soepeler klinkt. Toch verbeteren ze niks, en blijft de band een eentonig stelsel hangen waar nummers geen pit kennen en vaak smaakloos klinken, waar de doorspoelneiging erg hoog zit.

Er waren wat nummers waar ik opzich nog wel van wist te genieten in dit album, dan kijk ik toch snel naar 'Hell On High Wheels', 'Punched In The Teeth By Love' en de titel song 'New Tattoo' vond ik nog vermakelijk om te luisteren maar daarna verliest ook wederom dit album zijn pit, passie en interesse waarvan ik toch blij ben dat ik bijna klaar ben met deze marathon.

Voorlopige tussenstand:
01. Mötley Crüe
02. Shout at the Devil
03. Dr. Feelgood
04. Girls, Girls, Girls
05. Too Fast for Love
06. New Tattoo
07. Theatre of Pain
08. Generation Swine

Tja, hoewel deze plaat sowieso beter klinkt dan de voorgaande Crüe albums was het nou niet bepaald snoepen, zeker na de verwachtingen door de hoge score heeft me zeker aan het lachen gezet hoe slecht ik Crüe wel niet vind en die Neil mij dus totaal niet bevalt met zijn irritante stem, waar ik in het begin nog een beetje aan kon wennen maar na de komst en productie met Corabi is de terugkeer van Neil mij in het verkeerde keelgat geschoten en ik vind zijn nieuwe producties nou niet er bepaald beter op worden.

'Welcome To The Machine' kent een leuke gitaarsolo, 'Face Down The Dirt' is een leuke opener en de titelsong kon me nog bekoren maar de rest van het album vond ik niet echt een geslaagde luister beurt en is in het algemeen uiteraard weer saai, smakeloos en eentonig.

Dan ben ik persoonlijk toch wel blij dat deze marathon er op zit, en ik zelfs met twee albums een enorme spoelneiging moest verwerken. Crüe zou in mijn geheugen voor altijd vast blijven staan aan smakeloze en vaak irritante nummers maar, er zijn ook echt wel wat nummers verdwenen in mijn afspeellijsten dus ze komen ongetwijfeld nog wel eens terug..

Eindstand:
01. Mötley Crüe
02. Shout at the Devil
03. Dr. Feelgood
04. Girls, Girls, Girls
05. Saints of Los Angeles
06. Too Fast for Love
07. New Tattoo
08. Theatre of Pain
09. Generation Swine

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4,00*
03. Slayer 3.21*
04. Twisted Sister 3.00*
05. Mötley Crüe 2.94*

Een heerlijke tweede album en zeker een goeie verbetering van Mötley Crüe met toch wel erg veel mooie, heerlijke en stoute rock riffs er tussen. Toch begon ik bij deze band al snel te neigen naar 'Twisted Sister' en dat vooral dankzij hun debuut. Toch slaat Mötley Crüe hier de spijker op de kop en dit album wist mij zeker te interesseren.

Ook al kent dit album natuurlijk zo zijn mindere nummers, en sommige waren best achterhaald en simpel, de album weet ook een paar goeie nummers te brengen waarbij 'Shout at the Devil' en 'Looks That Kill' er toch vrij snel uit springen en die gelijk erg goed klinken. Echter zijn de nummers 'Helter Skelter', 'Red Hot' en 'Too Young to Fall in Love' klonken ook als een tierelier en zo weet Mötley Crüe toch een goed tweede album neer te zetten waarmee de heren laten horen wat ze daadwerkelijk in petto hebben.

Qua zang vind ik het toch echt wel meevallen bij deze groep, dit werd aangekaart in het vorig album en hoewel het natuurlijk wel iets beter klinkt bij dit tweede album als hun debuut vind ik het nog steeds erg mee vallen. In het algemeen mooie solo's, en gitaarwerk was ook goed en zo knalde dit album heerlijk door waarbij ik geen moeite had om hem af te luisteren.

Voorlopige tussenstand:

01. Shout at the Devil
02. Too Fast for Love

Dit derde album van de jongens bij Mötley Crüe word inderdaad nergens echt 'goed' en heeft na Home Sweet Home niet veel te vertellen dan veel onzuivere nummers waar geen vonken van afspatten. Hoe de drugsgebruik van de heren was kan me geen biet boeien, en wil ik ook niet eens weten aangezien ik zover mogelijk van deze goedjes weg wil blijven, je kunt inderdaad dan wel merken dat er een invloed speelt van hun gebruik waar de nummers best on-origineel overkomen en vaak ongeïnspireerd. Het ene nummer is beter dan het ander, en dat zal je denk ik bij elke band en album wel hebben, alleen is het verschil bij dit album van Mötley Crüe toch wel erg groot. Ik kon er niet echt veel van genieten en dit was echt een dip in hun carrière die ze zonder 'Home Sweet Home' niet hadden gehad, want buiten de algemene samenstelling van dit smakeloze album schiet dat nummer toch best hoog omhoog waarbij het lijkt alsof daar al hun bloed, zweet en tranen na toe zijn gegaan van dit hele album.

Voorlopige tussenstand:

01. Shout at the Devil
02. Too Fast for Love
03. Theatre of Pain

Tijd om een nieuwe marathon te starten aangezien mijn Judas Priest marathon op zijn einde loopt (moet ik nog één album van) en ik kan daarna natuurlijk niet zonder zitten, en Mötley Crüe heeft al heel lang op mijn lijstje gestaan, waarbij ik enige albums al wel kende en ook al wel wat nummers van deze groep. Zo was 'Take Me to the Top' toch een heerlijk nummer.

Maar, Mötley Crüe komt een beetje over als de band 'Twisted Sister' waarmee ik soms ook geen raad wist aangezien de nummers best eentonig kunnen klinken. Alhoewel Mötley Crüe nu al wel beter klinkt dan TS is dit album nergens echt sterk, en zul je het met een magere productie zo'n dertig minuten moeten doen. Qua zang had ik er niet veel moeite mee, het is even wennen maar dat doe je snel en dan luistert het albumpje toch wel lekker weg. Gitaarwerk was goed maar ik merkte dat dit soms niet lekker synchroon klonk en dat was jammer.

En dan zet Mötley Crüe toch een prima debuut album neer waar tegen je best U mag zeggen want sommige nummers, voornamelijk: 'Live Wire' en 'Take Me to the Top' klonken heerlijk, en de rest van het album mag er wezen al werd het nergens zo goed als de opgenoemde nummers.

Voor mij is dit toch wel één van de betere Motörhead albums, toch heb ik altijd meer van gehouden dan nu, en dat is misschien ook wat zo'n marathon effectief maakt. Ik heb altijd gedacht dat 1916 het beste album is van Motörhead in mijn ogen maar, na veelvuldig en goed geluisterd te hebben en het album in de rij te plaatsen van wat ik allemaal al heb gehad laat 1916 toch iets te veel liggen waar het daadwerkelijk misschien het beste album had kunnen worden.

Uiteraard staat '1916' hoog in mijn lijst, want ik blijf het een ontzettend gaaf album vinden en eentje waarvan ik al sinds het begin van genoten heb, en dat is dan zeker één van de eerste en één van de enige motörhead albums die ik in mijn bezit heb, voor de marathon. '1916' valt toch soms op sommige momenten wat weg, zeker bij het nummer 'Nightmare / The Dreamtime' wist ik even niet wat ik er nog van moest vinden, en die heb ik op sommige momenten zelfs doorgedrukt. De nummers daarna zijn ook niet echt goed tot 'Ramones', daar begint het album weer te knallen zoals ik altijd al gedacht had, en dat is ook een heerlijk nummer.

Voor de rest begint het album goed, 'I'm so Bad', 'No Voices In the Sky' en 'Going to Brazil zijn heerlijke nummer, daarna mag 'Ramones' zich daar nog bij aansluiten en natuurlijk de titelnummer '1916' mag niet vergeten worden wat ik misschien nog wel het beste nummer vind van het album, heerlijk rustig, goeie tekst en meeslepend. En dan is 1916 toch anders uit gepakt dan ik had verwacht.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. 1916
03. Overkill
04. Another Perfect Day
05. Rock 'n' Roll
06. Orgasmatron
07. Bomber
08. Iron Fist
09. Motörhead

Ik denk dat als je Motörhead zegt dat de mensen (in het algemeen) 'Ace of Spades' wel kennen, en dit waarschijnlijk ook al enige nummer kunnen benoemen bij de heren van Motörhead. Ook ik ben o.a. begonnen bij Ace of Spades (het aller eerste nummer wat ik van motörhead heb gehoord was 'Iron Fist'), en ik moet zeggen dat hij op de dag van vandaag nog aardig leuk en goed klinkt. De productie heeft in ieder geval een rot schop gekregen, en dit klink in het algemeen al stukken beter dan wat we hier voor gehoord hebben (vooral 'Bomber' en de titelalbum 'Motörhead' waren slecht geproduceerd). 'Ace of Spades' klinkt kakkiehard, en dit is precies hoe ik mij motörhead al die tijd al heb voorgesteld: ruw, hard en niet al te lang.

'Ace of Spades' kent genoeg leuke en goeie nummers, toch viel 'Bite the Bullet' er een beetje buiten naar mijn mening en ik had het ook niet erg gevonden als ze deze er niet in hadden geplaatst. En ik denk toch wel dat de drie top nummers er naar mijn smaak al snel uit springen, aangezien ik het album meerdere keren luister voor een goeie mening voor in de marathon, heb ik dat uiteraard ook bij 'Ace of Spades' gedaan en bij het tweede keer luisteren schoot de album me beter in het keelgat dan de eerste keer luisteren, en dan ben ik toch van mening dat ik zelf uiteraard het titel nummer 'Ace of Spades' en 'Love Me Like a Reptile' en 'The Chase Is Better Than the Catch' de betere nummers vond uit deze plaat, al kwam '(We Are) the Roadcrew' wel verdomd dicht bij. De rest is leuk voor de samenhang, alleen het word nergens echt speciaal.

En dan ben ik toch blij dat Motörhead de betere kant op ga, waar ik al een langere tijd op heb gewacht.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. Overkill
03. Bomber
04. Motörhead

Het één na laatste album van Motörhead weet me toch erg te boeien, dit komt denk ik ook meer omdat dit een album is dat ik al vaker heb geluisterd. Ik vind dit persoonlijk ook wel weer één van de leukere albums van de heren waar we weer keiharde rock 'n roll voorgeschoteld krijgen, die zelfs gepaard gaat met nog leuke tracks.

Toch, over het algemeen duurt het album misschien nét iets te lang, en ben ik het eens met wat iemand eerder een keer zei: na één uur Motörhead luisteren ben je er wel een beetje klaar mee en dat heb ik nu ook. De albums die in de dertig minuten zijn kan ik ontzettend goed waarderen maar alles wat er boven komt vind ik minder tof, word het een beetje eentonig mag ik misschien wel zeggen want vooral na 'Lost Woman Blues' hoef je geen rustige nummers meer te verwachten. Ook de nummers 'Silence When You Speak To Me' en 'Queen Of The Damned' waren erg gaaf. En natuurlijk mijn lieveling nummer 'Heatbreaker'. Er zijn nog wel wat meer leukere nummers te vinden maar dan noem ik straks het hele album op, haha.

Ja, 'Aftershock' is toch wel weer een album waar ik toch weer van genoten heb, met aardig wat leuke nummers. Toch word het nooit mijn favoriet maar ik weet zeker dat ik een paar nummers sowieso nog wel vrijwillig ga op zetten (al doe ik alles vrijwillig). Op naar het laatste album.

Voorlopige tussenstand:
01. 1916
02. Inferno
03. Ace of Spades
04. Overkill
05. Overnight Sensation
06. Another Perfect Day
07. Rock 'n' Roll
08. Aftershock
09. We Are Motörhead
10. Kiss of Death
11. Bastards
12. The Wörld Is Yours
13. Orgasmatron
14. Bomber
15. Motörizer
16. Sacrifice
17. Iron Fist
18. Motörhead
19. Hammered
20. Snake Bite Love
21. March ör Die

Eindelijk schieten we met Motörhead weer wat op, is de band weer wat ruiger in zijn toon en klinken de nummers weer prima. Zeker na het album 'Iron Fist' is dit weer een op knappertje, en hoewel ik de productie nog niet helemaal geweldig vind, klinkt het geheel van Motörhead weer prima door mijn speakers. Yes, der zitten eindelijk weer voldoende goeie nummers tegen, en op een paar min punten in het album heb ik me er weer prima mee vermaakt.

De nummers 'Dancing on Your Grave', 'On Track Mind', 'Back at the Funny Farm' en het titel nummer 'Another Perfect Day' sprongen er in mijn ogen toch wel weer ver boven uit. Met heerlijk gitaarspel, een fijne bas en prima zang van Lemmy dendert het album voort en kon ik dit toch wel weer wat fijne nummers. Nummers als 'Shine' en 'I Got Mine' vond ik wat minder.

En dan hoop ik toch dat we met Motörhead eindelijk eens de goeie kant op gaan, want ze laten erg vaak wel wat steken vallen. Tot nu ben ik nog niet erg overtuigd of ik Motörhead de 'beste metalband op aarde' vind, ik begin ze in ieder geval leuker te vinden dan wat ik vroeger deed. En met zijn 43 minuten raasde het album prima door.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. Overkill
03. Another Perfect Day
04. Bomber
05. Iron Fist
06. Motörhead

Dat was hem dan, het allerlaatste album van de (volgens velen) metal legendes Motörhead. Ik heb een toch nog geslaagde marathon gehad waarin veel dingen zijn gebeurd wat ik van te voren al wel verwacht heb. En met nog een keer naar Lemmy's versie van 'Sympathy For The Devil' op de achtergrond sluit ik de marathon met liefde af. Motörhead is me zeker niet altijd even goed bevallen, en er zaten toch vaak ook wat 'pain in the ass' momenten in. Lemmy kon me niet altijd overtuigen maar sommige nummers worden op de dag van vandaag nog met liefde gedraaid (Whorehouse Blues, Victory or Die, Iron Fist, Overkill, Ace of Spades, Heartbreaker en Rock 'n Roll zijn toch wel de nummers die ik sowieso nog met liefde draai).

'Bad Magic' is niet hun beste werkje, en kakt vooral na 'Thunder & Lightning' soms wat in. De begin track 'Victory or Die' is weer een echte knaller en daar genoot ik vooral van. Maar ook het nummer 'Sympathy For The Devil' kan ik erg waarderen, leuke cover.

Het is in het algemeen niks bijzonders en een standaard album die we al vaker hebben gehoord van de beste mannen met veel rock 'n roll en een ruwe stem van de 'legende' hemzelf. Al schiet je me dood, ik heb nooit veel gehad met Lemmy maar na deze marathon ben ik wel meer een fan geworden dan dat ik dat al was (was in het begin totaal geen fan).

Eindstand:
01. 1916
02. Inferno
03. Ace of Spades
04. Overkill
05. Overnight Sensation
06. Another Perfect Day
07. Rock 'n' Roll
08. Aftershock
09. We Are Motörhead
10. Kiss of Death
11. Bad Magic
12. Bastards
13. The Wörld Is Yours
14. Orgasmatron
15. Bomber
16. Motörizer
17. Sacrifice
18. Iron Fist
19. Motörhead
20. Hammered
21. Snake Bite Love
22. March ör Die

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4,00*
03. Rhapsody (of Fire) 3.95*
04. Motörhead 3.59*
05. Breaking Benjamin 3.5*
06. Obituary 3.25*
07. Slayer 3.21*
08. Twisted Sister 3.00*
09. Mötley Crüe 2.94*

Zeker na het horen van het ontzettend teleurstellende album 'March ör Die' weet Motörhead zich met 'Bastards' weer op te pakken. Toch had ik wat hogere verwachtingen bij dit album, zeker na het zien van zo'n hoge gemiddelde score dat ik erg uitkeek naar dit album. Toch zat ik er niet lekker in, de nummers zijn inderdaad fris en weer wat ruiger maar toch behaalde Motörhead nog niet zijn gewenste niveau in mijn ogen.

Ik ben het ook eens dat het album best sterk begint, en dan lijkt voor even dat het album zich toch naar het goeie niveau had gewerkt. Met nummers als 'Burner' en 'Death Or Glory' knalt de band vooruit en zit je toch lekker te genieten, iets wat ik tot nu toe nog niet vaak bij Motörhead heb gedaan. Maar, na het horen van onder andere 'Don't Let Daddy Kiss Me' zakte de moed alweer in de schoenen en was het album toch niet wat ik gehoopt had, zakt best snel zijn klasse weg en word hij niet meer interessant.

Nee, dan wist ook 'Bastards' mij niet te overtuigen. Iets waar ik persoonlijk wel een beetje op gehoopt had.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. 1916
03. Overkill
04. Another Perfect Day
05. Rock 'n' Roll
06. Bastards
07. Orgasmatron
08. Bomber
09. Iron Fist
10. Motörhead
11. March ör Die

Vanwege een examen heb ik gisteren dit album niet kunnen afronden in de marathon, dan doe ik het nu maar even. En helaas gaat Motörhead een beetje de kant op waar ik al bang van was, zeker met drie albums in één jaar, en de kant is niet de goede kant. Ik ben niet bepaald fan van 'Bomber' en het klinkt gewoon bijna niet meer als de motörhead die ik ken. Misschien moet ik er nog een beetje inrollen, maar ook van 'Bomber' was ik niet bepaald een fan.

Als een album in mijn ogen maar echt drie goeie nummers heeft vind ik dat je iets heb laten liggen, en dat gevoel heb ik bij 'Bomber'. Met de nummers 'Dead Men Tell No Tales', 'bomber' en vooral 'Stone Dead Forever ' heb ik me nog wat vermaakt, maar de rest van het album vond ik al een stuk minder. De productie is zeker na 'Overkill' weer geen genot en soms neigt het weer na hun debuutalbum die ook slecht geproduceerd was. Nee, 'Bomber' daar ben ik geen fan van, op naar de volgende!

Voorlopige tussenstand:
01. Overkill
02. Bomber
03. Motörhead

Weer zo'n plaat van Motörhead waarvan ik zeg dat ik er niet van onder de indruk ben. Ook ben ik fan van de hardheid bij sommige nummers maar ze kunnen me wederom weer niet omtoveren tot ware fan van deze band, waar eentonigheid soms nog steeds een probleem blijkt te zijn en de nummers vaak erg oninteressant overkomen. De opener is een knaller van een plaat, alleen daarna zakt het album en de band weer volledig weg en blijkt ook 'Hammered' weer een typische motörhead plaat: (en zoals 'AOVV' al zegt) typisch motörhead, het is niet fantastisch maar écht slecht word het nergens.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. 1916
03. Overkill
04. Overnight Sensation
05. Another Perfect Day
06. Rock 'n' Roll
07. We Are Motörhead
08. Bastards
09. Orgasmatron
10. Bomber
11. Sacrifice
12. Iron Fist
13. Motörhead
14. Hammered
15. Snake Bite Love
16. March ör Die

Geweldig album van Motöread, eentje waarvan ik dacht dat ze het zeker niet meer in zich hadden, bijna alles klopt. Het album is ontzettend hard, en ruw en uitstekend gemaakt. De nummers kennen weer een flink portie rock 'n roll, zijn uitstekend geproduceerd en weer eens een album die me na een hele tijd weer ontzettend wist te boeien en te vermaken.

Als de band nou eens wat vaker nummers als 'Whorehouse Blues' er in hadden gegooid was de band voor mij een stuk verfijnder geweest, dat merk ik nu ook al met de titelnummer van '1916', een ontzettend rustig nummer wat het album de kers op de taart weet te brengen, en dat gevoel heb ik ook met 'Whorehouse Blues'.

Maar buiten dat rustige gedoe weet Motörhead (zoals ik al zei) ook een portie rock 'n roll naar buiten te brengen. Zeker met nummers als 'Terminal Show' en 'In the Name of Tragedy' knalt de band er goed door heen. Maar ook de nummers als 'Smiling Like a Killer' zijn zeker niet verkeerd om naar te luisteren en klinkt nog aardig goed, met de nodige gitaarsolo's er bij wat ik bij sommige albums nog wel eens mis van Motörhead. Dit is een album wat motörhead bij mij nodig had om ze een stukje meer te waarderen, en één van de beste platen die ze hebben uitgebracht. Als het wat vaker was zoals 'Inferno' of '1916' was Motörhead me een stuk beter bevallen!

Ik heb mijn tussenstand gewijzigd, zo voel ik me er toch wat beter bij!

Voorlopige tussenstand:
01. 1916
02. Inferno
03. Ace of Spades
04. Overkill
05. Overnight Sensation
06. Another Perfect Day
07. Rock 'n' Roll
08. We Are Motörhead
09. Bastards
10. Orgasmatron
11. Bomber
12. Sacrifice
13. Iron Fist
14. Motörhead
15. Hammered
16. Snake Bite Love
17. March ör Die