Ik dacht genoeg Suede platen te hebben na ruim 30 jaar, maar er lijkt toch plek te moeten komen voor nog een plaat. Antidepressants zit vol energie, toont inspiratie en durft een stevigere kant van de band te laten zien, die daarmee zichzelf volledig afstoft. Die stem, al klinkt hij iets lager, is natuurlijk het eerste dat opvalt. Dat geldt ook voor de muziek, en toch is het anders. Knap als dat kan zo ver in de carrière.

Kan ik dit album beoordelen met een punt? Nee. Waarom? Het is niet voor mij gemaakt. Dat zegt op zich niets natuurlijk, want dan kan ik het desalniettemin goed of slecht vinden. Deze Zweedse band weet echter zulke uitersten in mij los te maken, dat ik zowel onder de indruk ben, als vrijwel in walging me afkeer.

De muziek is voor een groot deel prachtig, indrukwekkend, maar zodra de zanger zijn strot opentrekt, houdt alles op. Ik kan daar gewoon niet naar luisteren. Het zal vast dat hij diepe pijn en helse gedachten wil delen, maar zo bereikt hij mij in ieder geval niet. Verdere gedachten hierover kun je hier lezen op mijn, Engelstalige blog.

Door die tegenstrijdigheid, iets wat mij zelden overkomt, wilde ik toch over het album schrijven en mijn roersels delen. Meestal is muziek wel duidelijk. Hier niet. Dat maakt het interessant om te analyseren. Uiteindelijk blijf ik achter met bloedende stembanden en trommelvliezen by proxy.

Sunflower Bean is een van de vele bands in de laatste 10 jaar die muziek maken zoals dit. Beetje alternatief, beetje indie, beetje 60s en new wave, beetje The Velvet Underground, maar heel weinig eigens of origineels. Dat is op zich niet heel erg. Vooral niet als de liedjes erg aangenaam zijn. Dat is bij Sunflower Bean zeker het geval. Ook de zang is aangenaam, de wisseling man/vrouw zorgt voor een portie variatie.

Blijft over dat er verder eigenlijk niet heel veel te melden valt over dit album. Met uitzondering van het feit dat het album, meer dan bij vergelijkbare groepjes, nostalgische gevoelens voor muziek uit het verleden oproept bij me. Ik heb dan ook al menig LP uit de kast getrokken met dank aan Twentytwo In Blue. Het album schaadt niet, maar baadt wel bij tijd en wijle.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Persoonlijke kennismaking met een band die 33 jaar bestaat? Ja, het kan. Een uiterst prettige kennismaking zelfs, al begrijp ik dat het nogal een koerswijziging richting braafheid betreft. Hoe dan ook, het luistert heel lekker weg. Referenties aan jaren 80 en 90 indie, The Beatles arrangementen en veel Nada Surf. Niets nieuws dus, maar wel gewoon heel prettig,

Ik ga hier nooit helemaal naar luisteren. Op Spotify heb ik de compilatie opgezet die aftelt van 2008 naar 1994 (en zelfs die niet helemaal afgeluisterd). Wat me direct opviel, is dat de nieuwste nummers mij ook direct bevallen. Toen waren 'Road To Rouen' en 'Diamond Ho Ha' voor mijn gevoel toch wat aan muzikale bloedarmoede onderhevig, al gold dat voor de eerstgenoemde veel sterker.

Supergrass was toen mijn favoriete Britpop band na Oasis. Altijd een soort van vrolijk en opgewekt en vol energie. Een aanstekelijke jeugdigheid die van de platen afspatte. Ik heb alle platen en een stapeltje cd singles met b-kantjes. Dus ja, ik zal niet alles hebben, maar laten we eerlijk zijn, Supergrass is The Rolling Stones, laat staan The Beatles niet. Ik hoef alles ook niet te hebben.

Voor mij was 'Pumping On Your Stereo' in 1999 het nummer dat mij echt fan maakte. 'Supergrass' de eerste cd die mij volledig overtuigde en de opmaat naar 'Life On Other Planets'. Dat is echt mijn favoriet van de band. Inmiddels is het Supergrass leven op de radio teruggebracht tot één nummer lijkt het: 'Alright'. Een lekker nummer, dat zeker. Er is zoveel meer, maar ook een gevolg van het feit dat de band hier nooit echt is doorgebroken, zoals dat eigenlijk geldt voor alle Britpop bands. In die zin is de Britpop in Nederland niet te vergelijken met de jaren 60 British invasion. Het deed Nederland relatief heel weinig.

Toch ben ik blij met de hernieuwde kennismaking, want ik had de platen al jaren niet meer uit de kast getrokken. Daar is nu wel weer eens een aanleiding voor.

Het blijkt een slecht moment voor de heren om weer bij elkaar te komen. Ik zie op dit moment niet één zomerfestival doorgaan. Er zijn voor midden juni al bijeenkomsten afgelast in mijn werksfeer. Dat zal cultureel, helaas, niet anders zijn.

Sterkte allemaal in deze ongewone tijden.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ergens afgelopen week kwam zowel iets van 'Crime Of The Century' als 'Breakfast In America' zelf voorbij op de radio. De eerste plaat speel ik heel af en toe nog wel eens, maar de laatste is voor het laatst in het vorige milennium uit de hoes gekomen. De plaat er naast, 'Paris' zat er zelfs aan vast geplakt. Voor de hoezen is dat niet best.

Op drie grote tikken na, bleek de plaat echt prima te beluisteren. Warm, groots, een band in topvorm. Het viel mij op dat ik de plaat veel beter vond dan toen. Ook kant twee kon ik prima beluisteren, waar ik die vroeger na 'Take The Long Way Home' direct afzette.

Uiteindelijk werd ik nooit een superfan. Ik heb de band nooit live aan de slag gezien en zie dat ook niet als een gemis. Wel merkte ik dat ik dit album enorm waardeer. Het geluid is prima, de composities meer dan interessant, drie prachtige hits en de warme klanken van toeteraar John Helliwell, die naast de twee contrasterende stemmen van Davies en Hodgson, toch vaak centraal staan op deze plaat.

Wat mij extra opviel, is het contrast tussen het grote gebaar, waar Supertramp een kei in is en voornamelijk om bekend staat, en het kleine, bijna jazzy-achtige. Dat werkt enorm goed. Waarschijnlijk toch het verschil in leeftijd dat ik in de afgelopen 41 jaar heb opgebouwd.

'Crisis. What Crisis?' toch maar eens aanschaffen als ik de LP tweede hands tegen kom. Overigens werd het nooit meer beter na deze plaat. Het was al mijn Supertramp #2, maar nu heel veel steviger.

Het album voor het eerst sinds jaren weer eens gedraaid. In het verleden viel het me tegen. Nu niet meer. Met de ijzersterke single 'Give A Little Bit' aan de start, kan er al niet veel meer fout gaan. Alhoewel ik een sterke voorkeur heb voor de stem van Roger Hodgson, vallen Roger Davies' songs niet tegen. De tweede single, geen hit, is ook prima. Als er ergernis is, zoals hier boven aangestipt, ligt dat meer aan het wat infantiel klinkende "babaji" dan de melodie. Het eindigt allemaal met het onovertroffen 'Fool's Overture'. Er staan twee albums van Supertramp boven deze qua waardering, 'Crime' en 'Breakfast'. 'Crisis' zal ik binnenkort eens aanschaffen. Daar is het nooit van gekomen.

Wat een verrassend album. Susanna heeft mij echt verbaasd. De diepgang en wendingen die zij op het album presenteert, worden bijna in tegenstelling tot het voorgaande met uiterst minimalistisch middelen bereikt. Alles wordt met minimale effecten gevangen, verstild en toch compleet warm en levend. Bovendien is de muziek en zang wonderschoon.

Susanna schijnt al 12 albums uitgebracht te hebben voor deze plaat en de laatste plaat van Bonny 'Prince' Billy staat vol met covers van Susanna. Er kan veel langs een mens heen gaan zonder enig effect op zijn of haar leven. Eenmaal blootgesteld, is er geen weg meer terug. De indruk is daar.

En deze is enigszins gemengd. Garden Of Earthly Delights is een plaat die mij nog al wat kanten op laat slingeren. Prachtige, folkachtige liedjes wisselen af met elektronica die de stem van Susanna begeleidt. Daarnaast zijn er de vier dames die samen de begeleidingsband vormen, The Brotherhood of Our Lady, naar het broederschap dat Jeroen Bosch steunde in Den Bosch. Waar deze dames precies wat doen, is niet altijd direct duidelijk. Waar man, producer en muzikaal partner Helge Sten en Susanna samen werken, is veel duidelijker.

Het album is gebaseerd op de werken van Bosch. In het titelnummer kijkt Susanna iedere avond over het tuinhek naar de Tuin der Lusten. Daar is heel veel te zien, maar het uitzicht zal vooral worden bepaald aan welke kant van de Tuin zij woont. Lieflijkheid of het voorportaal van de hel. In beide gevallen is er zoveel te zien. Jaren geleden in het Prado heb ik mijzelf totaal verloren bij het opnemen van al die details.

Die maken dat het werk van Bosch nauwelijks te vatten is in muziek. Toch lukt dat op een manier dat ik nauwelijks moeite heb mij voor te stellen dat deze songs honderden jaren oud zijn, ware het niet dat de moderne elektronica en organische muziek mij in het heden drukken. De vervreemding en de waanzin die in een aantal werken van Bosch zitten, zijn in die geluiden gevangen. Vervreemding en waanzin. De meer traditionele werken in meer gewone nummers.

Dit alles maakt van Garden of Earthly Delights een album dat de luisteraar laat werken voor zijn geld. Ja, ik hoor direct dat hier iets bijzonders aan de hand is, maar dat wil niet zeggen dat ik direct tevreden ben gesteld of op mijn gemak ben. Misschien gebeurt dat zelfs wel nooit. Wel ben ik iedere luisterbeurt weer geïntrigeerd, op zoek naar details, naar bevestiging en naar geluiden.

Kortom, dit is een bijzonder album. Net zo bijzonder als de artiest die diende als inspiratiebron. Intentie geslaagd concludeer ik derhalve.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Op haar nieuwe album verbindt Suzanne Vega haar "oude", dus jonge zelf, met haar "nieuwe", dus oude zelf. De meeste songs hebben een mooi en stevig modern geluid, terwijl de echo's uit het verleden, vooral door de manier van zingen er prachtig doorheen schijnen. Hoe mooi ik vooral 'Solitude Standing' ook vind, dit zou wel eens mijn favoriete Suzanne Vega album kunnen worden. Met dank aan de productie en gitaarwerk van Gerry Leonard. Dat is het beste te horen in 'Witch'. Geweldig nummer.

Nosk begint alsof een onbekend nummer van The Beatles mijn kant op gestuurd is. Zo een waarin ze 'Penny Lane' aan het uitproberen waren, maar besloten een andere kant op te gaan, waarna deze pre-versie op de studiovloer achter bleef.

Zodra er gezongen wordt, in het Gronings, neem ik aan, valt die illusie weg, maar hij is wel gewekt en dat is op zich al knap. Mijn interesse is gewekt, ondanks dat zingen in een sterk dialect mij doorgaans direct iets anders laat doen. Door dit intro ben ik over mijn vooroordeel heen geholpen.

Dit is ook terecht, want Swinder presenteert op Nosk gewoon lekkere muziek en verschillende invalshoeken tot hun muziek. Licht jachtige up tempo of een ballad die met een iets ander arrangement bij Acda en De Munnik ondergebracht had kunnen worden. Door de zang moet ik steeds aan Skik denken, maar dat is even niet anders.

Nosk is geproduceerd door Tim Knol en opgenomen in zijn studio in Hoorn. Wie goed luistert hoort hem ook zingen in een aantal nummers. De countrytinten die af en toe opduiken zullen hier niet vreemd aan zijn. Swinder weet regelmatig een fraaie atmosfeer te bespelen. Zoals in 'Meerlam'. "Later als ik groot ben, wacht op meer" zingt Bas Schröder (denk ik althans). Nou, ik heb nieuws, wie een nummer als dit kan schrijven hoeft niet meer te wachten. Dat later is er al. Mooi, subtiel en melancholiek. Gewoon een pareltje dat wacht op ontdekking. En zo staan er meer op Nosk, een plaat om heerlijk naar te luisteren.

Dit stuk is eerder gepubliceerd op WoNoBloG.

City & Colour, Half Moon Run and CSN, ze komen allemaal in grote porties voorbij in de eerste vijf nummers van The Day My Father Died. Door de stem van Brian fellon, door de samenzang met zichzelf en de manier waarop nummers zich ontwikkelen. Dit is geen kritiek, want de start van dit album is ronduit geweldig. Daarna verlies ik mijn interesse heel snel. Dat begint met de mood change in het titlenummer, dat bijna feestelijk klinkt. Of dit verlies komt omdat het album minder wordt of dat ik niet meer aankan, daar ben ik nog niet uit. Voorlopig een voldoende dus qua score.

Opvallend is dat de dag uit de titel dus niet alleen heeft geleid tot rouw, maar ook bevrijding. Luister ook naar wat Fellon zingt dus.