Ook Korn heeft last van het tweede album-syndroom. De sound van het debuut is intact gebleven, met dank aan producent Ross Robinson, maar de overwegend korte songs zijn ditmaal minder beklijvend. De overtuiging is er, maar het materiaal is gewoonweg niet pakkend en sterk genoeg. Hier en daar een paar goede tracks, zoals Mr. Rogers en het afsluitende Kill You, maar dit is en blijft wat mij betreft één van de mindere albums van de band.

Met slechts 9 tracks en een speelduur van nog geen 33 minuten is dit meer een EP dan een volwaardig album, maar ik moet zeggen dat dit me beter bevalt dan voorganger The Nothing. Alle aanwezige songs zijn de moeite waard en de boel zakt wat mij betreft nergens in. Sterker nog; naarmate de plaat vordert wordt het materiaal steeds beter, alsmede zwaarder en steviger. Ik kan er in ieder geval wel wat mee. Jonathan Davis is daarnaast uitstekend bij stem en hij krijgt ruimschoots de kans om dingen te proberen die op voorgaande albums niet of nauwelijks te horen waren.

Helaas niet één van de betere albums van de band. Het songmateriaal klinkt nogal doorsnee en weinig memorabel, vooral naar het einde toe. De eerste vijf tracks zijn prima, maar daarna komt de klad er geleidelijk in. Er worden weinig tot geen nieuwe wegen bewandeld, met als resultaat een acceptabel maar op veilig spelend album, dat nergens spannend of intens wordt.

Gitarist Head is teruggekeerd op het nest, nadat hij eerder dit jaar met zijn band Love & Death een uitstekend en verrassend pakkend album heeft gemaakt. Zijn invloed op het songmateriaal is duidelijk te horen, want ook hier zijn de songs toegankelijk en haast poppy qua opbouw. Ik mis alleen een beetje felheid, aggressie en spontaniteit. Gezapig klinkt het songmateriaal niet, maar ik heb de band wel eens meer horen vlammen dan men hier doet. Het is een degelijk album geworden, vakkundig geproduceerd door Don Gilmore, maar enigzins plichtmatig en voorspelbaar is het allemaal wel. Songs als opener Prey For Me en Love & Meth zijn echter wel te gek. Zwakste track is wat mij betreft de futloze single Never Never, die gelukkig niet tekenend is voor het hele album.

Knappe plaat dit. Ik verwachte min of meer een album dat zou klinken als een lange reeks remixen, maar dit is toch wel even andere koek. Gitaren en drums zijn naar de achtergrond geschoven, maar de echte Korn-sound is nog steeds volop aanwezig. Sterker nog, de band klinkt hier zeer energiek en levert een reeks ijzersterke songs af. Beukers als Narcissistic Cannibal, Get Up en Way Too Far zijn echt op en top Korn. Jonathan Davis is ook uitstekend bij stem. Slechts Sanctuary kan me niet echt boeien, door het te slome tempo, het zeurderige refrein en de Marilyn Manson-achtige vocalen. Voor de rest is dit een prima album, qua sound en kwaliteit van het materiaal nog het meest te vergelijken met Untouchables, één van mijn favoriete Korn-albums.

Stevig nieuw album in de stijl van Untouchables, één van mijn favoriete platen van Korn. Dat betekent dus lekker in het gehoor liggende, maar tegelijkertijd intense en lekker zware songs, voorzien van refreintjes die zich direct in je hoofd nestelen. Weinig vernieuwend, dat wel, maar zo fris en energiek gebracht dat er geen sprake is van een simpele herhalingsoefening. Op deze manier kan Korn nog wel een tijdje mee.

Eén van de beste albums van de band, voorzien van een superieure produktie. Fans van het eerste uur zullen wellicht afhaken door het wat meer toegankelijke geluid en het goed in het gehoor liggende songmateriaal, maar wat mij betreft gaat dit niet ten koste van de stootkracht en de intensiteit. Naar het einde toe zakt het album wat in, maar tot die tijd is het een heel sterk, afwisselend werkstuk. Beukende songs als Here To Stay en Thoughtless behoren tot het beste van Korn, net als meer ingetogen tracks als Hollow Life en Alone I Break.

Aangenaam debuut van dit nederlandse trio, dat een mengeling van verschillende stijlen biedt. De hoofdmoot wordt gevormd door lounge, maar er komt van alles langs binnen de tracks, van funk en soul tot triphop en dance. De eerste paar tracks doen wel wat denken aan het werk van landgenoot Junkie XL, maar al snel maakt men zich los van deze associatie en doen de mannen hun eigen ding, met overwegend plezierig resultaat.

De thrashmetal van deze duitsers staat nog steeds als een huis, althans, op die momenten dat de boel niet te melodieus en zoetsappig wordt, a la Iron Maiden. Bepaalde songs zijn het net niet en halen de vaart er een beetje uit. Jammer, want het album klinkt als de welbekende klok en vooral het drumwerk is echt te gek. Met de zang heb ik niet zoveel, maar muzikaal steekt dit verder prima in elkaar.

De Iron Maiden-verering gaat ditmaal wel wat ten koste van de stootkracht van de thrashmetal van deze duitsers. Meer dan eens klinkt het songmateriaal hierdoor te melodieus, waar het juist woest en meedogenloos voort zou moeten beuken. Jammer, want er valt verder best wat te genieten. Songs als World War Now en het titelnummer zijn heerlijk vet en vooral het gitaarwerk is spetterend. Zanger Mille krijst als vanouds als een speenvarken en blijft hiermee een acquired taste, maar vooruit, zijn stemgeluid past best goed in het totaalgeluid. Naar het einde toe worden de songs helaas een beetje eenvormig en verslapt de aandacht.

De duitsers kunnen het nog steeds- luister bijvoorbeeld maar eens naar de heerlijke titeltrack, die er als vanouds in beukt, voorzien van spetterende gitaarsolo's. En zo staan er wel meer vette songs op het album. Wanneer het tempo omlaag gaat raakt men mij direct een beetje kwijt, maar gelukkig gebeurt dat slechts sporadisch. Lekkere oldschool thrash in een modern jasje.

Aangenaam schijfje vol lekkere uptempo beukers, enigzins ontsierd door de zanger/ speenvarkentje. De prima muziek verdient een betere vocale ondersteuning. Qua teksten zijn de songs ook wat aan de eenvoudige kant. Jammer, anders had het prima geproduceerde album zeker 4 sterren gekregen. Nu een halfje lager.

Fijne oldschool thrashmetal in een modern jasje, van deze doorgaans betrouwbare duitse band. Ook nu staat het geluid weer als een huis; luister maar eens naar de vette uptempo opener Seven Serpents en het heerlijk catchy Satanic Anarchy dat daarop volgt. Ook Tränenpalast (gebaseerd op Dario Argento's Suspiria) en het makkelijk mee te zingen titelnummer zijn te gek. Na zoveel moois zakt het album in de tweede helft onherroepelijk in, al blijft de schade gelukkig beperkt. Tracks als het matte Combatants en de onbestendige afsluiter Loyal To The Grave maken gewoonweg niet de benodigde indruk. Niettemin een prima plaat.

Deze duitse thrashers bestaan inmiddels ook alweer 30 jaar. Dat zou je bij het beluisteren van dit nieuwe album overigens niet zeggen, want de oudjes beuken er nog lustig op los. Alsof men in een tijdmachine is gestapt naar begin jaren '80 en daar een plaat heeft opgenomen. Maar dan wel met een moderne produktie. Het zal nooit mijn favoriete band worden, maar de plaat zit verdomd goed in elkaar en alle songs zijn de moeite waard. Met sommige oubollige zanglijnen en simplistische teksten heb ik hier en daar wat problemen, maar voor het grootste deel weet dit album te overtuigen. Iets beter al met al dan voorganger Hordes Of Chaos.

Aggressie en energie in overvloed, dat is in ieder geval zeker, op dit debuut van het uit Cleveland afkomstige Kriadiaz. Jammer dat het een beetje ontbreekt aan echt sterke songs. De band klinkt bij vlagen erg als Pantera, vooral door de zang. Luister maar eens naar de eerste twee tracks, Bloodline en Long Time Gone. Ook die andere band van zanger Phil Anselmo, Down, is hier een referentiepunt. Het geluid van de band is dus niet erg origineel, maar gelukkig maakt de tomeloze rauwe energie een boel goed. De ongepolijste produktie draagt bij aan de spontaniteit van het geheel.

Vlotte amerikaanse rock afkomstig uit het Verenigd Koninkrijk. Zanger meneer Barras is een voormalig mixed martial arts-vechtersbaas en doet het helemaal niet onaardig, al is zijn stem wat aan de vlakke en doorsnee kant. Iets dat helaas ook geldt voor de muziek. Het songmateriaal is aanstekelijk en ligt lekker in het gehoor, maar vergeleken bij genregenoten als Otherwise en Shinedown klinkt het allemaal wel wat gladder en minder indrukwekkend.

Retro doom metal, net als op de twee vorige albums sfeervol en overtuigend uitgevoerd. Hier en daar helaas wel wat aan de saaie en voorspelbare kant, onder andere door een reeks futloze intermezzo's, maar gelukkig wordt dit nergens al te storend. Echt sterke (en vooral memorabele) tracks ontbreken echter, daarom wel een ruime voldoende maar de plaat is net niet goed genoeg om mee te kunnen doen in de eredivisie.

Degelijk rockalbum van deze christelijke band. De teksten zijn nog steeds wat dubieus, maar gelukkig niet zo erg als op hun eerdere albums. Sterke songs, overtuigend gebracht. Als ze deze stijgende lijn voortzetten moet het volgende album haast wel echt goed zijn. Tenminste, als god thuisblijft natuurlijk.

Tja, maar de meeste bands met christelijke bandleden vallen de luisteraar niet lastig met stichtelijke en prekerige muziek. Kutless helaas wel, zeker op dit debuut. God komt naar je toe in ieder nummer. En dat leidt nogal af van de muziek, die ook al niet al te best is. Gelukkig is de band inmiddels wel beter geworden- het meest recente album is zelfs best oké.

Verdomd, dit tweede album is best goed, in tegenstelling tot het matige EO-jongerendag debuut. Ook hier zullen de teksten menig luisteraar tegen de borst stuiten (inclusief mijzelf), maar muzikaal zit de plaat prima in elkaar en de meeste songs zijn catchy en meeslepend. Ook het album na deze, Strong Tower, maar eens een kans geven. Scheert u weg, Satan.

Da's nou jammer. Het vorige album, Sea Of Faces, was best te pruimen, maar dit keer is het weer goed mis. De verkopers van de jezus-boodschap staan weer voor je deur, en ik adviseer je om niet open te doen. Naast de tenenkrommende teksten zijn ook de songs van een laag, EO-jongerendag niveau. Het album hierna is wel weer oké, dus ze doen het blijkbaar om en om. Dat beloofd dus weinig goeds voor een eventueel nieuw album.

De albums die het zwaar christelijke Kutless uitbrengt zijn erg wisselvallig. De ene keer komen ze op de proppen met een lekkere rockplaat; het volgende moment wordt er een heel album vol met stichtelijke worship-liederen op de nietsvermoedende luisteraar losgelaten. Gelukkig is dit één van de wel interessante albums. Hier en daar struikel je in de teksten nog wel over onze lieve heer, maar overwegend wordt de beste man wijselijk thuisgelaten. De overwegend stevige rocksongs die de band hier neerzet liggen goed in het gehoor en zijn voldoende afwisselend om de plaat de volle lengte te laten boeien. De beste songs zitten geconcentreerd aan het begin van het album.

Helemaal niet verkeerd, deze amerikaanse Soundgarden-kloon. Prima zanger, prima muzikanten. Het geluid mag dan niet bepaald origineel zijn; het songmateriaal is over de hele linie genomen behoorlijk sterk en lekker ruig, met voldoende dynamiek en afwisseling om het hele album te blijven boeien. Dus, als je fan bent van Soundgarden, en dan met name van het album Badmotorfinger, kun je dit best eens proberen.

Het debuut Wretch ken ik nog steeds niet; ben destijds direct maar met dit tweede album begonnen. De zompige, lekker lome en groezelige woestijnrock is hier reeds op niveau. Je voelt het zand haast knarsen tussen je tanden. Het songmateriaal is niet over de hele linie even sterk, net als op de twee albums die nog zouden volgen, maar qua sfeer en gevoel is het top. Kyuss heeft wat dat betreft met slechts een beperkt oeuvre een behoorlijk indrukwekkende erfenis nagelaten.

Beste album van de band, maar zeker niet perfect. De zompige woestijnrock is hier evenwel geperfectioneerd en klinkt overtuigender en vetter dan ooit. Jammer alleen dat niet alle songs even boeiend zijn. Vooral tijdens de instrumentale tracks verslapt de aandacht. Gelukkig zijn er genoeg imposante momenten om tegengas te bieden, zoals de heerlijk slepende opener Gardenia.