Het geluid slaat hier in de meer ingetogen stukken wat mij betreft teveel door naar gladde popmuziek, iets waar vooral de zanglijnen onder te lijden hebben. Die zijn wel erg mierzoet. Sporadisch zijn ook de refreintjes in de meer stevige tracks aan de wat makkelijke en commerciële kant. Gelukkig staat hier ook veel moois tegenover. Periphery klinkt nog steeds avontuurlijk en inventief en pakt vooral in de langere tracks flink uit. Productioneel heb ik de band ook nog niet eerder zo goed gehoord.

Ja, in Andorra lopen blijkbaar ook metalbands rond. Persefone maakt uitstekende progressieve death metal, avontuurlijk en meeslepend. Qua stijl schiet dit alle kanten op, maar door de strakke ritmesectie (wat een geweldig drumwerk!), de prima zanger en de eersteklas produktie gaat de boel nergens over de top. Het songmateriaal is ditmaal ook heel wat sterker dan op voorganger Spiritual Migration.

Behoorlijk brute EP, waarmee de band overtuigend terugkeert aan het front na het vertrek van zanger Marc Martins. Nieuwe brulboei Daniel Rodrigues Flys doet het uitstekend en het songmateriaal is eersteklas, met vooral de lange tracks One Word, The Equable en Lingua Ignota als positieve uitschieters. De band is in topvorm en wisselt met het grootste gemak heerlijk loodzware riffs af met meer ingetogen passages, al zijn die spaarzaam. Dit smaakt naar meer!

Mooi verzorgde en uitgevoerde progressieve metal, bombastisch en meeslepend. Het ontbreken van zangpartijen in veel tracks is niet echt storend, maar zorgt er wel voor dat de aandacht er bij mij minder goed bij blijft. Het album klinkt dan ook vaak als de stevige score van een niet bestaande film. Met de vorige paar albums kan ik wat meer, maar dit is zonder meer een prima plaat binnen het genre.

Omdat ik de meer recente albums van de band wel kon waarderen leek me een duikje in het verleden wel gepast, maar al snel bleek dit niet zo'n goed idee. Ook hier steekt de muziek vernuftig en meer dan degelijk in elkaar (al leunt men hier qua stijl nog erg op Dream Theater), maar de zang klinkt echt nergens naar. In zowel de meer melodieuze als de brute passages overtuigt de zanger voor geen meter en trekt zo het niveau danig naar beneden. Dit zou echt beter geweest zijn als puur instrumentaal album. Erg spijtig, want de muziek heeft zeker zijn momenten.

Brute progressieve metal uit Andorra, of all places. Dat hoor je niet vaak. En nog goed ook! De band klinkt als een opgefokte kruisbestuiving van Dream Theater en Dimmu Borgir, voorzien van een prima zanger en geweldig gitaarwerk. De complexe songstructuren en over elkaar heen buitelende ritmes zorgen uiteindelijk wel voor wat metaalmoeheid bij de luisteraar, maar het zit allemaal toch wel erg goed in elkaar. En in de mix van Jacob Hansen klinkt alles geweldig.

Deze nieuw opgenomen versie van het debuut uit 2004 is op ieder vlak een verbetering, niet alleen productioneel maar vooral ook muzikaal. Ook geeft het album de band de kans om te laten horen dat men nog steeds goed om kan gaan met meer opgefokt en uptempo materiaal. Zo heavy als men hier klinkt heb ik de band namelijk nog niet eerder gehoord. Het songmateriaal is niet overal even indrukwekkend en soms gaat het zelfs behoorlijk over de top, maar overwegend klinkt de bombastische progressieve metal wel heerlijk energiek en avontuurlijk.

Derde en beste album van deze nederlandse metalband tot nu toe, met een meer zelfverzekerd geluid en unaniem sterker songmateriaal. Zangeres Marina La Torraca heeft ook flinke sprongen gemaakt en is nu van alle markten thuis. Reeds vanaf de heerlijk vette opener Skin Of My Teeth hoor je dat het goed zit. Het niveau blijft vervolgens het hele album gehandhaafd, met als absolute positieve uitschieter het lange titelnummer, voorzien van een heel cool, haast progressief middenstuk.

Nog wat moderner qua geluid dan het laatste volwaardige album, Blue Blood, met een bonte mix van rock, metal en zelfs hiphop. Opener Slow Burn is top, maar de overige tracks, hoewel acceptabel, zijn helaas niet van dat hoge niveau. Grootste verrassing is zangeres Marina La Torraca, die zich hier op imposante wijze binnenstebuiten keert. Er komen zelfs grunts langs.

Op dit tweede album komt men met een behoorlijk ander geluid voor de dag; meer toegankelijk en poppy, maar tegelijkertijd behoorlijk heavy door het zware gitaarwerk. De songs liggen beter in het gehoor en hebben een lekkere, haast dansbare groove. Toch ben ik over het materiaal niet zo te spreken. Veel tracks klinken weliswaar best oké maar maken zich er te makkelijk van af, met slappe refreintjes en te dik aangezette zanglijnen. Vooral naar het einde toe wordt het album steeds minder interessant. Jammer, want de eerste paar tracks zijn prima.

Deze metalband, wiens leden oorspronkelijk bij elkaar gezocht zijn om de songs van Sander Gommans' project HDK live te vertolken, was tot voor kort langs me heen gegaan. Onterecht, want dit is een alleszins verdienstelijk debuut. Qua genre neigt het een beetje naar Epica, maar dan wat minder bombastisch en meer to the point. Leuke electronische details hier en daar en het gebruik van een orgeltje is ook aangenaam. Het songmateriaal luistert in ieder geval lekker weg, met het opzwepende en ruige Revelation als hoogtepunt. De ballads doen me niet zoveel en de zangeres mag nog wel wat werken aan haar bereik en dynamiek, maar dit laat absoluut een goede eerste indruk achter.

Brute metalcore, dertien-in-een-dozijn maar wel goed uitgevoerd en redelijk sterk qua songmateriaal. Op gegeven moment wordt alles erg eenvormig en het gitaargefreak is soms iets teveel van het goede, maar de band is wel zo slim om her en der wat rustpuntjes in te bouwen, zoals het korte Legacy. Absoluut de moeite waard voor de liefhebber, maar zoals gezegd is het allemaal weinig origineel. En er zijn al zoveel goede bands binnen het genre. Volgende keer zal Phinehas met iets beters op de proppen moeten komen.

Prima debuutalbum van deze duitse rock/metalband, waarin we leden aantreffen van andere bands als Fear My Thoughts en Triptykon. De muziekstijl neigt echter meer naar progressieve metal, in het straatje van Tool (vooral gitaarwerk) en het meer recente werk van Mastodon. Het is in ieder geval allemaal smaakvol en energiek uitgevoerd, met prima zang. Iets teveel instrumentale niemendalletjes naar mijn smaak, maar afgezien daarvan valt er weinig op de plaat af te dingen.

Grotendeels instrumentaal, op het afsluitende Louder Than Words na, overigens niet één van de betere songs van de band. Net zo min als het hele album dat is, eigenlijk. Oké, dit zijn grotendeels overblijfselen van eerder werk en dus is dit niet echt een nieuw album te noemen, maar zelfs met die wetenschap valt het toch allemaal wat tegen. Sfeervol en stemmig, maar tegelijkertijd helaas ook wat gezapig en saai.

Tweede album van het texaanse Pissing Razors, een metalband sterk beïnvloed door het werk van Pantera en Machine Head. Zo goed als die bands wordt het helaas nergens, maar aan bevlogenheid en overredingskracht ontbreekt het in ieder geval niet. Alles klinkt behoorlijk heftig en intens, mede door de krachtige en heldere productie van Andy Sneap. De veelal korte, grillige en springerige songs bieden helaas vaak te weinig houvast om echt te boeien en al snel begint alles erg op elkaar te lijken. Typisch zo'n album dat lekker klinkt zonder echt goed te zijn.

Opgefokte Industrial metal, denk aan een kruising van The Prodigy en Nine Inch Nails. Wat eenvormig qua songmateriaal en qua zanglijnen niet bepaald spannend, maar het album weet nog steeds te overtuigen. Productioneel zit het allemaal knap in elkaar en de compacte songs zijn lekker ruig en direct. Veel leuke details in het geluid ook, van heftige drum 'n bass-partijen tot het betere knip en plakwerk. Favoriete tracks: Genius en Please Sir.

Prima album, wat mij betreft hun beste tot nu toe. Dit komt vooral door de goede flow van het geheel, waarin geen enkele song misstaat. De meer poppy elementen en de swingende sound van een aantal songs doet het geheel ook zeker goed. Minder zwartgallig (en absoluut commerciëler) qua sfeer dan eerder werk, maar wat maakt het uit als het resultaat zo positief is als hier het geval is.

Vrij ingetogen maar overwegend erg mooi album van Placebo, dat samen met voorganger Battle For The Sun uit 2009 tot mijn favoriete platen van de band behoort. Het album kent geen missers en heeft met een prachtsong als A Million Little Pieces een absolute troefkaart in handen. Brian Molko is daarnaast erg goed bij stem. Origineel is het allemaal niet, veel songs doen sterk denken aan eerder werk, maar het aanwezige materiaal is wel sfeervol en aanstekelijk.

Enige album van de band dat ik nog niet kende. Niet geweldig, maar wel een degelijke middenmoter, zullen we maar zeggen. De eerste drie songs zijn erg sterk, daarna wordt het album een beetje wisselvallig. Hier en daar ook een paar zeurderige langzame songs. Placebo is wat mij betreft altijd beter in meer uptempo werk.

Placebo kan nog steeds goed meekomen, getuige dit degelijke (maar niet opzienbarende) album. Het songmateriaal is over de hele linie genomen best goed en het geluid is op en top Placebo. Tekstueel wordt er iets teveel in herhaling gevallen en er zijn weinig tracks die er echt in positieve zin uitspringen, met tevens een dip in kwaliteit naar het einde toe, maar al met al kan de band op deze manier nog wel een tijdje mee.

Dit is de soundtrack van de gelijknamige film, geschreven en geregisseerd door Ben Drew, alias Plan B. Ik moet zeggen dat de songs binnen de context van het album beter tot hun recht komen dan in de film, waar ze iets teveel de aandacht naar zich toetrekken. Op het album is alles precies goed gedoseerd. Sterke teksten, fijne beats, veel afwisseling tussen de songs onderling. Er zit eigenlijk geen mindere track bij. Mijn eerste kennismaking met het werk van Plan B, ik ga op zoek naar zijn eerdere albums.

Weinig hiphop ditmaal op het tweede album van veelkunner Plan B. Het is vooral soul en een vleugje funk wat de klok slaat. Zijn veelzijdigheid blijkt eens te meer, maar ik kan er helaas niet zoveel mee. Ik hoor hem liever rappen dan zingen. Het is allemaal erg zoet en tam. Op de speciale editie staan wel een paar oké bonustracks en remixen.

Veelbelovend debuut van deze engelse hiphop-artiest. Qua verhalende teksten lijkt het allemaal wel wat op Eminem, afgezien van het compleet andere stemgeluid dan. De teksten van Plan B zijn wel nog wat grimmiger en meer realistisch. De muzikale ondersteuning vind ik niet overal even interessant, ik mis in sommige songs lekker stevige beats, maar alles klinkt wel doorleefd, intens en overtuigend. Plan B is in ieder geval een erg sterke rapper, luister maar eens naar het gedeelte over een moordpartij in Sick 2 Def, dat van achter naar voren wordt verteld. Heel knap.

Zeer aanstekelijke zweedse rock, met hier en daar een vleugje nu-metal. Deze mannen weten heel goed hoe je lekker in het gehoor liggende songs moet schrijven- het hele album staat er vol mee. Op gegeven moment gaat het wat vervelen, na track 6 is de rek er wel een beetje uit, maar dit neemt niet weg dat er veel te genieten valt.

De stevige rock van het debuut heeft hier plaats moeten maken voor toegankelijke, radiovriendelijke popmuziek, met slechts sporadisch een rauw randje. Dat werkt prima in aanstekelijke tracks als opener Welcome To The Edge en het lekkere Burn, maar grotendeels is het dweilen met de kraan open. Het klinkt allemaal veel te glad en dweperig.

Helaas een nogal saaie en sporadisch irritante bedoening, dit instrumentale progressieve metal/ fusion-album. Een paar tracks achter elkaar beluisteren gaat nog wel, maar al snel gaat het gitaar- en keyboard-gefreak (geneuzel) op de zenuwen werken. Hier en daar een lekkere vette riff, maar dit is gewoonweg niet mijn ding.

Sfeervolle, dreigend klinkende progressieve rock met invloeden van bands als Tool en Karnivool. De veelal lange songs worden rustig en zelfverzekerd opgebouwd, waarna de boel overigens doorgaans wel losgaat. Het wordt nergens heel stevig, mede door de nadrukkelijke aanwezigheid van electronische elementen die niet weg te denken zijn uit het totaalgeluid, maar ruig is het bij vlagen zeker wel. Iets te weinig dynamiek en afwisseling binnen de tracks om continu te boeien en ook mis ik hier en daar wel pakkende hooks of refreintjes, maar goed is dit zeer zeker.

Degelijke amerikaanse rock met een metalen randje. De band weet pakkende songs te schrijven, maar als geheel is het album toch niet echt spectaculair. Daar is het gewoonweg te doorsnee voor. Niettemin een aardige plaat, met flink wat afwisseling.

Prima progressieve metal uit Griekenland, met een geluid dat hier en daar wel wat doet denken aan Tool. Lange, sfeervol uitgesponnen tracks derhalve, voorzien van veel dynamiek. Jammer dat de produktie de kwaliteit van het songmateriaal niet kan bijbenen. Het klinkt allemaal net niet groots en overweldigend genoeg, waardoor de kracht van de songs deels verloren gaat en de boel niet optimaal uit de verf komt. Evenwel een indrukwekkend tweede album.

Lekkere plaat die een goede mengeling biedt van rustige en stevige songs. Het materiaal is niet zo sterk als op de albums die hierop zouden volgen, maar de plaat biedt genoeg kwaliteit en variatie. Jammer dat een vlakke, haast akoestische track als Desire het niveau iets omlaag haalt. Goed geproduceerd album in ieder geval, met veel aandacht voor detail.