Het altijd lastige tweede album. Ook deze amerikaanse metalband heeft er moeite mee. De onstuimig kolkende mix van System Of A Down en Slipknot leverde op het debuut een fraaie reeks tracks op, maar ditmaal is het behelpen. Pas op de helft van het album, wanneer de boel in wat rustiger vaarwater komt, begint het songmateriaal een beetje te boeien. Voor die tijd is het vooral ongestructureerde chaos.

Qua stijl zwalkt dit album alle kanten uit, van aanstekelijke love metal tot progressieve death metal, al ligt de nadruk duidelijk op het meer melodieuze werk. Variatie genoeg in ieder geval. De franse band klinkt energiek en bevlogen (na een afwezigheid van zeventien jaar!) en het songmateriaal is bovengemiddeld sterk. Het steenkolen engels van de zanger doet wel wat afbreuk aan de pret, vooral in de meer ingetogen passages, maar afgezien daarvan is dit dik in orde. Productioneel steekt het album ook goed in elkaar; vooral de drums klinken fenomenaal.

Mooi, meeslepend album waarop alle tracks kunstig in elkaar overlopen. De mix van bombastische rock en zware doom metal is zeer geslaagd, net als de afwisselend cleane en ruige zang. Productioneel kan er nog wel wat terrein gewonnen worden, maar de sound van het album is zeer acceptabel.

Zwaar door het werk van Devin Townsend beïnvloed project van zanger/ gitarist Dan Wieten. Je kunt haast spreken van een kopie. Dezelfde dynamiek, dezelfde bombastische produktie, dezelfde zanglijnen etc. Daar kun je dus zeker vraagtekens bij plaatsen. Aan de andere kant- dit is lang niet slecht! De songs hebben veel sfeer en liggen prima in het gehoor. Door de afwisseling van zoete melodielijnen en brute metalpassages blijft de spanning er ook goed in. Niet origineel dus, wel lekker.

Qua produktie wat rauwer en qua songmateriaal meer compact dan het vorige album, Someone Here Is Missing. De progressieve rock van deze engelsen is nog steeds aangenaam genoeg, maar de songs zijn nu niet bepaald heel sterk. Een track als One More Step Away is zelfs aan de vervelende kant. Gelukkig is het grootste gedeelte van de plaat wel de moeite waard, al hoor ik de band liever wat meer subtiel en 'prog' te werk gaan dan hier het geval is.

En weer een sfeervol en onderhoudend album van deze altijd wel betrouwbare progressieve rockband. Zoals gebruikelijk ontbreken echt memorabele songs, maar het materiaal is over de hele linie genomen sterk genoeg om dit probleem handig te omzeilen. Ingetogen en prettig voortkabbelend, precies waar The Pineapple Thief goed in is.

Mooie liedjes, soms iets te minimalistisch en ingetogen naar mijn smaak, maar het album kabbelt aangenaam door en met slechts 40 minuten speelduur verveelt de boel in ieder geval niet. Het beste nummer is wat mij betreft Rubicon, die precies de juiste elementen (pop en rock) weet te combineren om te resulteren in een prachtige, meeslepende track. Maar goed, de rest van de songs doet naar niet veel voor onder.

Erg ingetogen en vooral erg Radiohead-achtig, maar uitendelijk toch wel weer mooi. De band weet fraaie songs te schrijven die niet direct blijven hangen, maar gaandeweg toch onder de huid gaan zitten. En qua sfeer en uitvoering is het gewoonweg erg goed. Ik hoor de band echter wel liever wat steviger uit de hoek komen.

Deze band blijft mooie albums maken, al haalt ook deze plaat niet het niveau van Tightly Unwound, wat mij betreft het tot nu toe beste werkstuk van The Pineapple Thief. De eerste paar songs zijn lekker bombastisch en meeslepend, maar jammergenoeg blijft dat niveau niet constant gehandhaafd. De ingetogen songs zijn weinig memorabel en helaas zijn dat er best veel. Gelukkig staat daar dan wel weer een reeks sterke, meer stevige songs tegenover die wel erg fraai zijn, zoals het prachtig opgebouwde The One You Left To Die.

Stemmige licht progressieve rock, qua sfeer een beetje richting The Smashing Pumpkins, Muse en Tool. Best lekkere songs, al pakt het album me nergens echt. De langere tracks zijn het best: Preparation For Meltdown en So we Row. Ook het titelnummer is mooi. Voor mij een aangename kennismaking met de band, al met al.

Mooi album, afwisselend en sfeervol. De ingetogen stukken zijn prachtig; de ruige stukken meeslepend. De langere songs hadden wel iets korter gemogen hier en daar, maar verder valt er weinig te klagen. Ik ben begonnen met het nieuwste album, Someone Here Is Missing, maar dit is toch wel een pak beter.

Ook ditmaal is dit duidelijk niet de band van het grote gebaar, met ingetogen, haast breekbare liedjes die op subtiele wijze elementen van pop, electronica en rock combineren. Het album begint sterk, met als hoogtepunt het erg mooie Driving Like Maniacs, maar daarna wordt het songmateriaal gaandeweg helaas wel wat minder interessant. Hier en daar had het ook wel wat steviger gemogen, puur om de afwisseling ten goede te komen. Het album is nu wel erg rustig en gezapig. Met, toegegeven, sporadisch erg fraaie momenten.

Sfeervolle progressieve rock, een subtiele mengeling van Radiohead en Porcupine Tree, hoofdzakelijk ingetogen en dromerig. Het lange titelnummer (bijna 28 minuten) eist de meeste aandacht op, en terecht, want het is erg mooi en zit vol afwisseling, maar ook de overige tracks zijn de moeite waard. Ik hoor de band liever wat steviger aan het werk, maar ook met deze hoofdzakelijk electronische en akoestische aanpak maakt de band de nodige indruk. Zeker als je bedenkt dat het materiaal grotendeels is overgebleven van de opnamen van een eerder album, Variations Of A Dream.

Mooi, sfeervol album, maar wel erg ingetogen. Een paar wat ruigere songs ter afwisseling had niet misstaan. Nu kabbelt alles iets te gezapig door, waardoor de aandacht herhaaldelijk wat verslapt, hoe fraai alles ook klinkt.

Bij herbeluistering helemaal zo slecht nog niet. Destijds bij release vond ik het album een flinke tegenvaller, vol lompe, eentonige en weinig memorabele tracks. Nu, bijna vijftien jaar later, blijkt de schade eigenlijk enorm mee te vallen. Het songmateriaal heeft de tand des tijds prima doorstaan en naar nu blijkt steekt het album best sterk in elkaar. De songs, hoewel geen hoogvliegers, rammen lekker door en bevatten genoeg leuke elementen om de boel fris en energiek te houden. Absoluut niet zo goed als de twee voorgaande albums, maar alsnog de moeite waard.

Kende deze eigenlijk nog niet, omdat ik destijds de band pas ontdekte ten tijde van het superieure Music For The Jilted Generation. Dit is toch wel een heel pak minder. De songs hebben hun momenten en het is best leuk om hier al bepaalde elementen te horen die later het geluid van The Prodigy zouden gaan bepalen, maar het materiaal is uiteindelijk gewoonweg niet boeiend genoeg.

Grotendeels een herhalingsoefening, met elementen van vooral Music For The Jilted Generation en The Fat Of The Land, maar stiekem toch best lekker. Het album is ook kort en compact, waardoor het songmateriaal voorbijvliegt. De meeste tracks missen helaas wel memorabele hooks en breaks, alles dreunt vooral ongenadig door. De impact van eerder werk blijft uit, maar ik zal voorzichtig stellen dat The Prodigy anno 2018 nog steeds relevant is.

Beste album van The Prodigy sinds The Fat Of The Land uit 1997, al zegt dat helaas niet zoveel. Ten eerste maakte men na die plaat slechts drie albums en ten tweede zijn alle drie niet bepaald memorabel. Hier vindt men ten dele het heilige vuur terug; tracks als het titelnummer en Wall Of Death zijn prima, maar het grootste gedeelte van de songs is te vlak en voorspelbaar. Op de eerste paar albums pakte The Prodigy uit met lange, complex opgebouwde tracks, maar hier is het allemaal rampestampen en gaan met die banaan, allemaal binnen het tijdsbestek van een paar minuten. Van spannende opbouw is al helemaal geen sprake.

Je kunt de klok er haast op gelijk zetten: iedere twee jaar brengt deze eenmansformatie een album uit met een speelduur van rond de 80 minuten, bestaande uit 6 tracks die tussen de 10 en 15 minuten duren. De verrassing is er dus allang af, maar ook ditmaal klinkt de bombastische progressieve death metal, doorspekt met electronische elementen, weer behoorlijk indrukwekkend. Dit keer lijkt de soundtrack voor het einde van de wereld ook wel iets vrolijker te klinken, al zijn dat natuurlijk slechts details. Overwegend is het weer heerlijk beuken geblazen.

Uitstekend album van deze unieke band. Keer op keer weet men een ijzersterke plaat uit de hoge hoed te toveren. Enige nadeel is dat alle songs wat op elkaar lijken, maar wanneer de kwaliteit zo hoog is als hier het geval is, wat maakt dat eigenlijk uit? De albums hierna zijn zo mogelijk nog beter.

...en weer een sterk album van deze unieke (eenmans)band. Inmiddels begint dit project een indrukwekkend oeuvre op te bouwen, zonder missers. Ook dit album is kwalitatief weer eersteklas. De mengeling van death metal, vrouwelijke zang en sfeervolle techno boeit nog steeds zonder moeite. De songs zijn even imposant en meeslepend als altijd, ondanks de flinke lengte ervan, maar helaas stelt de produktie ditmaal een beetje teleur. Het klinkt allemaal net iets kaler en scheller dan zou moeten. Vooral de drumpartijen zijn aan de blikkerige kant. De epische songs verdienen de nodige bombast, maar op dit punt schiet de plaat iets tekort. Jammer, want verder is het een uitstekend album.

Uitstekend debuutalbum dat een originele mengeling laat horen tussen metal en techno. Ook de afwisseling qua zang (brute brulbeer en melodieuze zangeres) is erg geslaagd. Alle albums hierna zijn ook zeer de moeite waard.

Dit eenmansproject blijft maar prima albums afleveren. Succes of ook maar aandacht lijken uit te blijven, maar gelukkig ploetert de zweed Lord K. Philipson gestaag door. Ook ditmaal weer zes erg lange tracks, resulterend in een speelduur van bijna 80 minuten. Een hele kluif dus, maar daarom niet minder boeiend alswel bruut. Avontuurlijke death metal van de bovenste plank, met veel aandacht voor dreigende soundscapes en hier en daar een leuke techno-riedel. De hoge vrouwelijke zangpartijen zullen wederom niet iedereen aanspreken, maar ik vind ze mooi in het geheel passen. Even imposant als eerder werk, al met al.

Prima album, geheel in de lijn van eerder werk, dus ook hier een afwisselend geheel van brute metal en technobeats. Niet beter of slechter dan de andere albums, gewoon weer degelijk beukwerk. De formule kan nog wel enige tijd mee wat mij betreft.

Zeer geslaagd vijfde album van deze (eenmans)band. Dit keer met iets meer nadruk op gitaarriffs- en solo's. Sterke, meeslepende songs, zoals altijd ondersteund door mooie vrouwelijke vocalen en sfeervolle techno-details. Misschien wel het beste album tot nu toe.

De complexe en ambitieuze progressieve death metal van deze zweedse eenmansband is hier avontuurlijker dan ooit, met overwegend positief resultaat. De uitstekende produktie zorgt er daarnaast voor dat het album ondanks de lange speelduur (ruim 75 minuten) nergens verveelt. De plaat bestaat uit slechts zes tracks, die allemaal rond de twaalf minuten klokken. Het is dus wel een behoorlijk uitputtende zit.

Het zoveelste indrukwekkende album van deze zweedse eenmansformatie, die zoals altijd een bombastische cocktail laat horen van death metal en zware electronica, ondersteund door gebrul en engelenzang. Ga er maar aan staan. De zes lange tracks met een totale speelduur van bijna tachtig minuten steken stuk voor stuk fraai in elkaar en er staat geen misser tussen. Beter of minder dan eerder werk? Dat is moeilijk te zeggen. Gewoon weer erg goed.

En weer bijna 80 minuten avontuurlijke maar loodzware death metal, overgoten met een electronisch sausje, verdeeld over slechts zes tracks. De formule is inmiddels bekend en er zijn weinig tot geen verrassingen binnen het geluid van deze eenmansband, maar wat klinkt het allemaal weer heerlijk lomp en meeslepend. Alleen met de zangeres kan ik ditmaal niet zoveel. Ze heeft een Kate Bush-achtig stemgeluid dat weliswaar goed past bij de muziek maar bij mij al snel op de zenuwen werkt. Afgezien daarvan is dit weer top.

Negende album alweer van deze productieve zweedse eenmansband; wederom klinkt het alsof de aarde ieder moment kan vergaan. De imposante muur van geluid wordt kracht bijgezet door allerlei dreigende electronica en subtiele elementen uit de dance- en technowereld. De vrouwelijke zangpartijen werken soms een beetje op de zenuwen en ik zou zeggen dat daar wel een betere zangeres voor te vinden moet zijn, maar de grunts zijn gelukkig weer overtuigend genoeg, net als het songmateriaal. De lange songs klokken steevast boven de tien minuten, maar nergens wordt het saai. Feitelijk klinkt alles als één grote lange track.

En weer een bijzonder fraai en meeslepend album van deze nog immer vrij onbekende band. Nog nooit heeft deze band teleurgesteld, en dat doen ze nu ook zeker niet. Alle songs zijn prachtig, vol bombast, aggressie, melodie en prachtige tecnho-details. De wisselwerking tussen het gebrul van de zanger en de engelachtige uithalen van de zangeres is ook nog steeds erg mooi. Wat mij betreft mag men doorgaan op deze manier tot het eind der tijden.