Weinig verrassend vijfde album van deze denen. Men moet nu echt gaan oppassen dat de boel niet te gezapig gaat klinken, want een aantal songs op deze plaat zijn echt op het randje van flauw. Gelukkig staan daar dan wel een reeks fijne beukers tegenover zoals Dead But Rising en Doc Holliday, zwaar 'geïnspireerd' door Metallica. Beste song is wat mij betreft het stevige Room 24, met een leuke gastrol van King Diamond. Nostalgie! De mengeling van rockabilly en metal kan nog wel een tijdje mee, maar volgende keer mag alles wel wat meer bevlogen en energiek klinken.

Dat de deense band nog steeds prima metalsongs kan schrijven staat buiten kijf- luister maar eens naar het lekkere Sorry Sack Of Bones of het Metallica-achtige The Everlasting- maar helaas zijn dit de enige twee lichtpuntjes op een verder erg zoetsappig en op veilig spelend album. De meeste songs zijn radiovriendelijk gemaakt en hebben weinig meer met metal te maken, met een overdaad aan makkelijk mee te zingen refreintjes en vlak gitaarwerk. Het verval is definitief begonnen.

Inderdaad een aparte stijl die de band hanteert. Country en rockabilly vermengt met rock en metal. Nog een wonder dat er zulke sterke songs uit voortkomen. De zang is een kruising tussen Glen Danzig en Keith Caputo, dus daar moet je van houden. Ik kan er wel wat mee. Lekker energiek album, enthousiast en overtuigend neergezet. Een paar songs zijn aan de flauwe kant, maar het merendeel van de tracks is de moeite waard.

De formule begint een beetje uitgewerkt te raken, getuige dit routineuze en nogal futloze album. Opener The Devil's Bleeding Crown, het titelnummer en het afsluitende The Loa's Crossroad mogen er zijn, maar verder is het album gevuld met nogal flauwe meezingers, die precies de zwakke punten van de band blootleggen. De stem van zanger Michael Poulsen gaat op gegeven moment ook flink irriteren. Begrijpelijk dat de band wil profiteren van het immer toenemende succes, maar wanneer men op deze voet doorgaat haak ik af.

Geen topper, maar de band doet hier eindelijk wel weer één en ander goed. Sommige tracks zijn nog steeds simplistische niemendalletjes, maar daar tegenover staat een reeks stevige beukers die fijn in het gehoor liggen en beschikken over heerlijk zware riffs. Het heilige vuur is deels hervonden en dat is goed nieuws voor Volbeat-fans. Meer dan de helft van de songs is wat mij betreft de moeite waard; iets dat we niet bepaald van het vorige album konden zeggen.

Dit debuut is beduidend steviger dan de platen die erna zouden komen; meer metal en minder rock(abilly). De stijl die de band hier brengt ligt mij dan ook wat meer. De zware ondergrond met daaroverheen de fijne stem van Michael Poulsen (die zingt als een kruising tussen Metallica's James Hetfield en Life Of Agony's Keith Caputo) klinkt bijzonder lekker, ook al is er weinig variatie tussen de songs onderling. Die variatie zou de band op de latere albums wel toepassen.

Net als op het vorige album, Different Animals uit 2017, maakt de band het de doorsnee metal luisteraar hier niet makkelijk. Het songmateriaal is het ene moment knalhard en dan weer mierzoet. Ik kan er echter wel wat mee; de songs zijn gewoonweg goed uitgewerkt en het klinkt allemaal bijzonder strak.

Nogal schizofreen album, waarop snoeiharde moderne metal, hiphop en nu-metal nogal onwennig hand in hand gaan. Het klinkt allemaal behoorlijk overweldigend, mede door de knallende produktie, maar de koerswijziging ten opzichte van de eerste twee albums is op zijn minst merkwaardig te noemen. Meestal loopt het niet goed af met bands die vlees noch vis zijn. Voorlopig geef ik Volumes het voordeel van de twijfel, vooral omdat het songmateriaal overwegend best sterk is, maar ik houd mijn hart vast voor de toekomst.

Iets meer in balans dan het vorige album, met ook wat sterker songmateriaal. Hier en daar is de band nog steeds schizofreen bezig en wringt het geluid een beetje tussen zoete pop en snoeiharde metal, maar overwegend luistert de plaat lekker weg. Er is ditmaal goed nagedacht over de aanstekelijke maar niet al te gladde refreintjes, waardoor het glazuur net niet van de tanden springt. En er is genoeg stevig riff- en brulwerk voorradig om de niet al te kritische metal-liefhebber te plezieren.

Bikkelhard geproduceerde moderne metal, heen en weer zwalkend tussen ruig beukwerk en haast poppy deuntjes. Zo schizofreen als eerder werk wordt het ditmaal (gelukkig) niet en de band heeft wijselijk gekozen voor afwisseling tussen en niet zo zeer binnen de tracks. Hierdoor luistert het album aangenaam genoeg weg, al wordt het sporadisch wel wat zoet en gezapig. Het stevige riffwerk houdt de boel gelukkig op de rails.

Nee, slapen is er met deze bak herrie inderdaad niet bij. Hier en daar een rustpuntje, zoals in de instrumentale niemendalletjes Better Half en Peace Of Mind, maar overwegend is het beuken en schreeuwen geblazen. De toevoeging van sporadische cleane zang, zoals in de track Vahle, is best welkom, moet ik zeggen, aangezien het voortdurende geschreeuw op den duur behoorlijk eentonig wordt. Het songmateriaal is degelijk maar niet erg bijzonder, zodat dit tweede album uiteindelijk niet de gehoopte voltreffer is geworden. Driemaal scheepsrecht dan maar?

Fans van bands als Meshuggah, Textures en TesseracT opgelet! De meeslepende metal van Volumes ligt waarschijnlijk precies in jullie straatje. Qua zang iets meer hardcore-invloeden dan bij reeds genoemde bands, maar dit is een goed album vol sterke songs, overtuigend gebracht en prima geproduceerd. In Edge Of The Earth (wat mij betreft het beste nummer van het album) duikt voor het eerst wat cleane zang op, iets dat voor de variatie wel wat vaker gebruikt had mogen worden. Eén en ander lijkt namelijk nogal op elkaar, wat een minpuntje is aan de plaat. Niettemin een fijne beukplaat van een veelbelovend band.

Interessant maar uiteindelijk nogal rommelig en rammelend project van een aantal grote namen uit de metalwereld, waaronder drummer Dave Lombardo en gitarist Waldemar Sorychta. Aan het drum- en gitaarwerk ligt het dan ook niet- dat is dik in orde. Het materiaal is echter aan de karige kant, met slechts een paar songs die er positief uitspringen. Opener Killer Patrol is wel aardig en zo zijn er nog wel een paar oké tracks, maar de meeste songs missen interessante zang- en melodielijnen. De zang van Phillip Boa (voorzien van dik duits accent) is sowieso aan de schrale kant. Het beukt allemaal stevig door maar laat weinig indruk achter. Dieptepunt is het malle en eentonige Albert Is A Headbanger.

Meeslepende progressieve metal uit Polen. Qua geluid een beetje een vergaarbak aan stijlen, maar het werkt wel. Vooral het lekker zware gitaarwerk in de stevige passages is de moeite waard, maar ook de meer ingetogen momenten zijn pakkend en vooral sfeervol. De zanger is goed maar moet nog flink werken aan zijn engelse uitspraak, aangezien hij hier amper te verstaan is. Gelukkig past zijn mooi galmende stemgeluid wel goed bij het songmateriaal. Ik had nog niet eerder van de band gehoord, maar dit is reeds hun vierde album.

Minder pakkend dan voorganger Ghost Mile, wat mij betreft het beste album tot nu toe van deze band. Ditmaal veel tracks die wel oké zijn maar net niet sterk genoeg, een paar uitzonderingen daargelaten. Het geluid van de band, een soort metalversie van A-Ha, is nog steeds fris en energiek, maar volgende keer mag er wel wat langer gesleuteld worden aan het songmateriaal.

Avontuurlijk mengsel van allerlei metalgenres, aangevuld met volksdans-muziek en zelfs pompende trancebeats! Het is allemaal net op het randje; je moet dit ook niet al te serieus nemen. Wat de boel redt van de zelfparodie-ondergang is de kwaliteit die de band en de zanger in huis hebben. Het klinkt allemaal zeer overtuigend, al had de produktie wel iets bombastischer gemogen. Sympathiek album, met heel veel afwisseling in de songs onderling.

Onderhoudend album met uitsluitend single-kandidaten (en natuurlijk met de songfestivalhit Promise), wat direct ook een beetje het probleem is. Nergens gaat de band wat meer de diepte in; het blijft allemaal erg vlak en veilig, hoe vakkundig het songmateriaal ook in elkaar steekt. Gelukkig geeft het lekker zware gitaarwerk net voldoende tegengas om de boel acceptabel te houden.

Zesde en beste album van deze australische band tot nu toe. Een reeks ijzersterke songs trekt voorbij, voorzien van mooie zangpartijen en heerlijk hoekig loodzwaar gitaarwerk. Voyager heeft de formule hier op subtiele wijze geperfectioneerd. Van de fijne opener Ascension tot de geweldige afsluiter As The City Takes The Night is het genieten geblazen.

Inderdaad een beetje een herhalingsoefening, maar toch een fijn album. Iets minder avontuurlijk dan de twee voorgangers en iets serieuzer van aanpak. Eén en ander klinkt ook minder 'cheesy', waarschijnlijk omdat elementen uit de volksdansmuziek ditmaal ontbreken. Prima geproduceerde metal, met lekker gitaarwerk en sterke zang.

Weer een leuk album van deze australische progressieve metalband. Ditmaal liggen de songs nog iets beter in het gehoor dan voorheen, met hier en daar zelfs een heuse kandidaat voor een radiohit. Vooral Stare Into The Night is een prachtige song, met een ijzersterk en mooi refrein. De rest van het album mag er ook zijn, al is de plaat als geheel wel weer wat wisselvallig. De krachtige en zelfverzekerde zang blijft in ieder geval één van de sterkste troeven van de band.

Prettig in het gehoor liggende progressieve metal. Het songmateriaal is over de hele linie genomen niet heel sterk, maar aangenaam genoeg om het hele album te blijven boeien. Vooral de zang en het gitaawerk zijn erg goed. Sommige oubollige melodielijntjes drukken hier en daar de pret, maar al met al best een fijne plaat, die uitstekend geproduceerd is.

De progressieve kantjes zijn er inmiddels wel af en de band klinkt al lang niet meer zo avontuurlijk als op de eerste paar albums, maar de meer song- en rock-gerichte aanpak levert hier wel een reeks fraaie tracks op. Net als op het vorige album staan de zanglijnen van Daniel Estrin centraal. Wat een machtig stemgeluid heeft die man. Hij wordt eigenlijk op ieder album beter. Ook de band trekt flink van leer; vooral het gitaarwerk is heerlijk vet. Productioneel heeft men tevens nog nooit zo goed geklonken. Enige minpuntje is dat een aantal songs net niet sterk genoeg zijn. Het ontbreekt hier en daar vooral aan memorabele refreinen. Wanneer men daar de volgende keer nog wat meer aandacht aan besteed moet het helemaal goed komen.

Een welkome terugkeer van zangeres Anneke Van Giersbergen in het metalgenre. Niet dat ze heel ver weg is geweest, maar toch. De muziek van VUUR is bij vlagen behoorlijk stevig, maar biedt genoeg houvast qua melodie- en zanglijnen om niet uit de bocht te vliegen. De meeste songs zijn ook uitstekend. Hier en daar had men wel mogen zorgen voor wat meer variatie tussen en binnen de songs, maar over de hele linie genomen is het materiaal behoorlijk sterk. De imposante strot van Van Giersbergen, hier erg op dreef, past er ook mooi bij.