Het titelloze album uit 2006 en dit Agent Orange zijn de enige platen van Sodom die ik ken. Geen van beide vind ik zo sterk dat ik behoefte heb meer albums van deze band te leren kennen.
Agent Orange is zo’n typische net-nietplaat. In principe zou ik zo’n razend thrashplaatje met een scheut punk hier en daar goed moeten kunnen waarderen, maar de matige zang weerhoudt me daarvan (de hese halve grunt deed me overigens aan Toxic Holocaust denken, wat misschien ook niet meehielp, met bovendien een Duits accent hier en daar). Sommige nummers, zoals het titelnummer, Incest en Ausgebombt vind ik prima, maar helaas haalt niet elk nummer hetzelfde niveau met Remember the Fallen als dieptepunt. De Tankcover Don’t Walk Away past qua geluid ook niet supergoed bij de rest van het album.

Agent Orange is geen plaat die aanvoelt als een straf om te luisteren, maar die ook niet echt overtuigt.

3.0*

Dit album heb ik beluisterd in het kader van het Metal Album van de Week. Stonerrock of -metal, zo u wil, is niet een genre dat helemaal in mijn straatje ligt. Op een of andere manier vind ik de weinige cd's die ik in het genre beluisterd heb, veelal te lang om me te kunnen boeien. Daarnaast vind ik de nummers vaak net iets teveel op elkaar lijken. Zelfde soort vocalen, slepende muziek.

Desalniettemin heb ik me uitstekend vermaakt met dit album. Hoewel ook redelijk aan de lange kant, kon het geluid me wel boeien. Het songmateriaal verveelde me eigenlijk nergens, en ook de productie vond ik goed (hoewel ik dit als mp3 heb beluisterd), alle instrumenten waren goed te horen. De zang was niet spectaculair, wel degelijk. Niet dat ik de nummers uit elkaar kon houden trouwens (het rustige intermezzo Hungry Mother uitgezonderd). Dat nummer vond ik niet heel denderend, maar wel een welkome afwisseling. Zonder dat nummer ertussen, vrees ik dat Further een hele lange zit zou zijn geworden voor me.
Dit album beviel me dus beter dan ik vooraf gedacht had. Gezien mijn muzikale voorkeuren is het echter niet iets dat ik denk nog veel te gaan draaien in de toekomst, maar als ik in de stemming ben, zou ik deze plaat zomaar eens op kunnen zetten.

4.0*

Dit verzamelalbum beslaat de vier albums die Sort Sol in de periode 1991-2001 uitbracht (Flow My Firetear, Glamourpuss, Unspoiled Monsters en Snakecharmer zijn respectievelijk met 3, 4, 3 en 5 nummers vertegenwoordigd). Met name de aanwezigheid van vijf nummers van Snakecharmer verbaast me, het album werd bepaald niet goed ontvangen. Daarnaast staan er drie nieuwe nummers op dit album: Roller High, Golden Wonder en Circle Hits the Flame.

Hoe dan ook, een goed overzicht van de hele carrière van Sort Sol is dit album dus niet. Van de vier albums van na 1991 (die ik behalve Snakecharmer alle drie ken) lijkt me dit een heel aardig overzicht, hoewel er uiteraard nummers zijn die ik graag op dit album had gezien: Anything That Moves, The Painter, Two Tongue Tale, Girl of 1000 Tears, maar goed, voor een verzamelalbum moeten er uiteraard keuzes worden gemaakt.
De keuze die gemaakt zijn, laten helaas de wat meer rockende kant van Sort Sol wat onderbelicht ten faveure van de, soms iets te cheesy, rustige nummers. Grootste hit Let Your Fingers do the Walking vind ik bijvoorbeeld een van de mindere nummers van Sort Sol.

Een in mijn ogen niet helemaal uitgebalanceerd album dus, maar toch een aardig overzicht van wat Sort Sol vanaf de jaren ’90 heeft uitgebracht.

3.5*

De (post)punk van 1980 is op dit album verdwenen voor een veel meer rock/pop-georiënteerd album. Flow My Firetear is een kort (half uurtje) maar krachtig album dat harde rock zoals op Siggimund Blue en Tatlin Tower afwisselt met rustiger, ingetogener nummers als Daughter of Sad en Midnight Train to Summer. Tijdens optredens en op de youtubeclips van concerten die ik heb gezien, lijkt Sort Sol veruit het best uit de voeten te kunnen met de harde, uptempo rock maar op Flow My Firetear werkt de afwisseling behoorlijk goed.
Een minpuntje van dit album vind ik dat sommige nummers wel erg kort zijn: het lijkt soms alsof ze nog niet helemaal af zijn, of dat ze iets te abrupt ophouden. Desalniettemin vind ik de meeste nummers de moeite waard, niet in de minste plaats door de zang van Steen Jørgensen.

4.0*

Toen ik Under en Sort Sol voor het eerst hoorde, was ik eigenlijk alleen bekend met de mzuiek die Sort Sol in de jaren ’90 maakte. Daarom klonk dit album heel anders dan ik had verwacht. Het heeft dan ook even geduurd voor ik dit album begon te waarderen. Ik heb nog steeds een wat dubbel gevoel bij dit album.

Aan de ene kant vind ik dat de band (laat ik de discussie of ik ze nou Sods of Sort Sol moet noemen maar niet weer beginnen) er erg goed in slaagt een kille, bijna afstandelijke sfeer te scheppen waarin emoties verdrongen worden door een grijze ijzige deken van somberheid. Het idee dat er een donkere schaduw over alles hangt, het beklemmende dat me ook bekroop tijdens het lezen van 1984. Een gevoel dat naar mijn idee, geboren in het midden van de jaren ’80, past bij het tijdsbeeld van de jaren voordat ik ter wereld kwam. Pessimisme: werkloosheid, en de bom kan vallen. Is het niet vandaag, dan morgen misschien. (Maar goed, ik was er niet bij dus ik kan er naast zitten.)

Aan de andere kant vind ik deze kilte soms ook wat te zwaar op de maag liggen. Daarnaast ben ik nog steeds niet echt gewend aan de stem van Steen Jørgensen op deze plaat. Later zou hij wat lager gaan zingen, en dat bevalt me stukken beter.

Qua nummers springt Marble Station er voor mij bovenuit, hoewel ik ook Evening Song en Roller Ball sterk vind. Als geheel spreekt Under en Sort Sol me toch niet genoeg aan om het album echt vaak te draaien.

3.5*

Na de 2 rockende albums Flow my Firetear en Glamourpuss (de voorgaande albums ken ik nog niet) en met het vertrek van gitarist Peter Peter slaat Sort Sol een andere weg in.
Minder gitaar hier, meer keyboards. Dit Unspoiled Monsters is ingetogener en lijkt meer gericht op het creeëren van een rustige sfeer dan op het vermaken met rocksongs. Alsof de band na 2 albums plezier maken zich terugtrekt om in de avondschemering een sigaret te roken, mijmerend over de dag die geweest is, terwijl de zon langzaam ondergaat en de golven van de zee rustig het strand op komen rollen.
Nou ja, zoiets dus.
Deze koerswijziging pakt wat mij betreft goed uit. Unspoiled Monsters is een gebalanceerd en consistent album geworden, echter zonder echte uitschieters. Ook zonder dieptepunten, hoewel mijn aandacht tussen The Painter en Mystery Summer enigszins verslapt. Steen Jørgensens diepe stem blijft ook met dit songmateriaal erg plezierig om naar te luisteren.

Een album dat ik regelmatig met veel plezier beluister: 4.0*.

Franstalige NWOBHM, hoewel die B hier dan weer niet echt heel erg van toepassing is.
Deze EP is het beluisteren zeker waard. De nummers zitten goed in elkaar, veel tempowisselingen, en de meeste nummers zijn redelijk snel met flitsend gitaarspel en een uitstekende zanger. Aan de andere kant, zijn hoge stem gaat me na een tijdje wel een beetje tegenstaan, deels omdat de teksten redelijk vol zitten met oo-oos. Dat de teksten in het Frans zijn, is iets dat ik als Noord-Nederlander wel kan waarderen. Ik had zoiets nog nooit eerder had gehoord.
Speciaal gevalletje dus, deze EP. 4*

Vlak nadat het was uitgekomen, kreeg ik het debuutalbum van Audioslave in handen gedrukt door een liefhebber van dat album met de boodschap dat ik het vast ook een goed album zou vinden. Met dezelfde mededeling kreeg ik een jaar geleden, wellicht is het twee jaar intussen, een usb-stick waarop dit album stond.
In beide gevallen was mijn conclusie uiteindelijk: nee, ik vind er niks aan. Bij beide albums is Chris Cornell daarvoor deels verantwoordelijk. Ik vind zijn stem soms irritant klinken, zelden overtuigend, maar het grootste deel van de tijd doet het me niks. Mochten de teksten van Superunknown emoties willen overbrengen, Cornell’s stem zorgt ervoor dat daarvan niks terecht komt.
Daar komt nog bij dat er op Superunknown eigenlijk geen gitaarlijnen of melodiën voorbij komen die me grijpen of die zijn blijven hangen (heb het album deze week, als zijnde laatste kans, elke dag minstens één keer gehoord), met uitzondering van Black Hole Sun en Like Suicide. Maar bij het eerstgenoemde nummer zal ook meespelen dat dat nummer vroeger via de radio in mijn geheugen is geslepen.
Op zich vind ik een handjevol nummers van Superunknown aanhoren geen probleem. Na die paar nummers heb ik het dan ook wel weer gehoord...dan is een album van zeventig minuten een hele zit.

Geprobeerd, maar niks voor mij. Als het dan toch uit Seattle, begin jaren ´90 moet komen, geef ik de voorkeur aan Dirt.

2.0*

Søren Huss’ tweede album is wat lichter te verteren dan z’n solodebuut: de muziek klinkt wat vrolijker en er zit wat meer tempo in (dat begint al bij Det Er Ganske Enkelt). Ook de teksten zijn niet meer zo zwaar, hoewel Huss’ donkere kant zo nu en dan nog wel wat plaats krijgt, zoals op Ambassade.
Waar Troen & Ingen van intens zwart geleidelijk naar donkergrijs ging, is Oppefra & Ned wat gevarieerder en geschreven in wat heldere kleuren (licht, en donker trouwens ook, zijn veel voorkomende thema’s in de nummers op Oppefra & Ned), hoewel ik de meeste nummers wel een donker of melancholisch randje van hebben. Maar toch, een nummer als Den Der Isme of Adgang Forbudt had nooit op Troen & Ingen kunnen staan.

Wat Oppefra & Ned gemeen heeft met z’n voorganger, is dat het een erg geslaagd album is.

4.0*

Saybia’s muziek heb ik eigenlijk nooit echt interessant gevonden, dus ik was niet meteen geinteresseerd in Troen & Ingen toen mijn vriendin het een paar jaar geleden op haar verjaardag kreeg.
Dit album is echter andere, en zwaardere koek, vooral tekstueel. Troen & Ingen is een verslag van het rouwproces waar Søren Huss doorheen moest toen zijn vriendin overleed in een verkeersongeluk, waarbij ook hun dochtertje gewond raakte. Er komt een heel scala aan emoties voorbij, beginnend bij verdriet en haat, maar gaandeweg het album wordt de wereld steeds een beetje lichter en draaglijker (in het boekje bij de cd krijgen de pagina’s ook een steeds lichter tint grijs).
Zelf ben ik niet iemand die heel intensief naar de teksten luistert, maar op dit album is het bijna onvermijdelijk om niet te luisteren naar wat Søren Huss te zeggen heeft, en bovendien weet de muziek de emotie in de teksten erg goed over te brengen, te versterken zelfs.

Vriendinlief heeft me het afgelopen jaar twee keer toe meegesleept (de tweede keer was er van enig slepen eigenlijk geen sprake) naar een concert van Søren Huss, waarin hij in een akoestische set, afwisselend op piano en gitaar, nummers van dit album en van opvolger Oppefra & Ned speelt, en een verdwaalde Saybiahit als toegift. In zo’n setting vind ik de nummers nog sterker overkomen dan op deze plaat het geval is.

Een indringend album.

4.0*

De heren van Steelwing zijn duidelijk 30 jaar te laat gekomen met hun debuutalbum. Dit album ademt de sfeer van de jaren '80, maar dan wel met een geluidskwaliteit waar de meeste bands in dat decennium alleen maar van konden dromen. Mij deed de zang nog het meest denken aan Riot ten tijde van Thundersteel. Hier en daar hoor ik wat Iron Maiden maar ik denk dat iedereen hier wel een andere band uit de jaren '80 in zal herkennen. Ook de teksten hebben trouwens dezelfde soort knulligheid van metalteksten uit die jaren om zich heen.
Op zich vind ik dit een heel aardige plaat, maar de zang staat me niet altijd aan. Met name de hoge uithalen zijn soms een beetje teveel voor mij (hoewel die nergens de verschrikkelijkheid van een Grim Reaper kunnen benaderen). Weliswaar is deze plaat een mooi eerbetoon aan bands van dertig jaar geleden, toch doe ik er een halfje af wegens het gebrek aan originaliteit.

Een hele degelijke plaat, maar ik vraag me toch af hoe vaak ik dit ga draaien in plaats van meteen maar een album van dertig jaar terug op te leggen.

3.5*.

Dit album, eigenlijk een dubbel-cd met op de ene schijf muziek en op de andere beeld en (dezelfde) muziek, is een weergave van een concert van Steve Harley voor Radio Bremen in januari 1976. De kwaliteit van de opname is niet geweldig, terwijl de setlist zich laat lezen als een korte ‘best of’.
De eerste drie nummers bevallen me het best. De behoorlijk ingekorte versie van Here Comes the Sun werkt niet zo goed, en gaat direct over in Sweet Dreams. De eerste twee minuten van Psychomodo gaat op aan een nogal wazig/bezopen klinken introductie van de Cockney Rebel-leden en is voor de rest vooral een toetsensolo van Duncan Mackay, die voortgezet wordt in Sling It. Het concert sluit (uiteraard) af met Sebastian. Dat nummer wordt heel aardig uitgevoerd, maar kan wat mij betreft de grootsheid van de studioversie niet benaderen. Daarbij is het nummer in deze uitvoering volgens mij ook bijgevoegd als bonusnummer op een remaster van Timeless Flight.

Wat mij betreft is dit album vooral interessant voor liefhebbers van Steve Harley en Cockney Rebel (als die dit album nog niet als bootleg in huis hebben tenminste).

3.5*

Ingetogen plaat, waarop Sting de dood van zijn vader verwerkt. Zo enthousiast als ik hier een paar jaar geleden over was, ben ik niet meer, maar ik vind The Soul Cages nog steeds een mooi album.
The Soul Cages begint met het sterkste nummer. Island of Souls lijkt me vooral een beschrijving van de jeugd van z’n vader, van opgroeien vlakbij de scheepswerf waar hij later zal gaan werken, van dromen om daar weg te komen, en van de dood van zijn vader na een ongeluk op de werk, waarna hij toch op de werf aan het werk gaat.
Ook All this Time en Mad About You zijn prima nummers. Daarna wordt het langzaam wat minder, totdat er op The Wild Wild Sea wel erg weinig gebeurt. Gelukkig komen er daarna nog het prima titelnummer, dat zich tekstueel bijna als een vervolg op Island of Souls laat beluisteren, en nog een tweede hoogtepunt in de vorm van When Angels Fall.

Gezien het thema van The Soul Cages ligt het voor de hand dat dit een heel zwaar album zou worden, maar dat is niet het geval. Ik vind het best toegankelijk, eerder ingetogen dan echt somber, en Sting’s stem, waar ik niet altijd even goed naar kan luisteren, vind ik hier goed bij de muziek en de sfeer passen.

Niet een album dat ik vaak luister, maar dat zou ik misschien vaker moeten doen.

4.0*

Prima album van Stratovarius, overigens een van de weinige albums die ik ken van deze band. Het album heeft een aantal snelle, redelijk rechttoe-rechtaan metalnummers als Against the Wind, en een aantal wat epischer opgezette nummers, zoals Winter and Twilight Symphony.

Het album wordt in 2 stukken gebroken door het instrumentale Stratovarius en 030366. Dat laatste nummer klinkt veel moderner dan de andere nummers, met vervormde stemmen en, zoals hierboven door Rinus beschreven, 'computergeluidjes'. Stratovarius, het nummer dus, is geheel instrumentaal en past qua geluid net zo min als 030366 bij de rest van het albun. Lord of the Wasteland staat daar een beetje verloren tussen.

Ik ben geen fan van Timo Kotipelto's stem, vooral omdat zijn hoge uithalen erg geforceerd en dun klinken. Die zwakte wordt op dit album echter goed gemaskeerd.

Al met al was dit album een positieve verrassing voor me. Omdat er 2 wat mindere nummers opstaan, en een twijfelachtig nummer in de vorm van Distant Skies, zet ik in op 3,5*, waar wellicht nog een halfje bijkomt.

3,5*

Aardig tussendoortje van Stratovarius. Met name de eerste drie nummers en een paar van de laatste nummers vind ik sterk. De Judas Priest- en Rainbowcovers Bloodstone, Kill the King en I Surrender zijn ook geslaagd, maar met name van Bloodstone en Kill the King vind ik de originelen dusdanig goed dat een cover weinig toe kan voegen. Met Keep the Flame heeft ook Intermission z’n vreselijke ballade, met een Timo Kotipelto die zijn stem heel erg moet forceren om de hoge noten te halen.

De volgorde van de nummers doet Intermission een beetje fragmentarisch klinken. Als vierde nummer komt een saai instrumentaal nummer (waar de band volgens mij z’n concerten mee begon tijdens de Visionstour) dat wellicht beter als intro had kunnen fungeren, en zelf had ik de livenummers liever achter elkaar gehad.

Echt grootse nummers staan er niet op Intermission, maar goed vermaak is dit album wel.

3.0*

De hoes deed mij vermoeden dat dit album een bootleg is, maar dat blijkt niet zo te zijn. Visions of Europe is dus een live-album, opgenomen in Athene tijdens de Visionstour.

Van Stratovarius ken ik niet gek veel muziek. Fourth Dimension kan ik best horen op z’n tijd, maar naast Intermission (en deze dan) is dat ook alles wat ik van deze Finse band ken. En eigenlijk heb ik ook weinig behoefte om veel meer werk van ze te leren kennen. Stratovarius associeer ik met makkelijk wegluisterende powermetal, hier en daar een (tenenkrommende) ballade, soms wat cheesy keyboards en weinig overtuigende zang.

Dit album brengt precies een beetje van dat alles. Veel nummers die me wel bevallen, maar ook zelden écht veel indruk maken. Tenenkrommende ballades: check, in de vorm van Season of Change en, erger nog, Forever. Cheesy keyboards: check, bijvoorbeeld het gepingel tijdens Black Diamond. Weinig overtuigende zang is er ook. Met name als Timo Kotipelto de hoogte in probeert te gaan, maar over het algemeen vind ik zijn zang weinig body hebben.

Als ik Holy Solos oversla, wegens niet interessant, blijft er een heel aardig livealbum over, dat zo nu en dan best vermakelijk is. Drie en een halve ster, aangezien Stratovarius precies hetgene brengt dat ik van ze verwacht.

3.5*

​I​n een interview met Arthur Rizk, een van de twee gitaristen van Sumerlands, las ik dat hij Jake E. Lee tot een van z'n inspiratiebronnen rekent. Dat is op dit album goed te horen. Zanger ​Phil Swanson klinkt bovendien als een kopie van Ozzy Osbourne (hoewel hij iets lager zingt) en dat maakt dat Sumerlands soms klinkt als de opvolger van Bark at the Moon.
Sumerlands probeert op dit album dus geen nieuwe gebieden in de metalwereld te ontdekken, maar blijft op het bekende terrein van de (Amerikaanse) heavy metal van de jaren '80. Ik had hier en daar ​ee​rder al juichende recensies over dit album gelezen, maar het album toch ​l​inks laten liggen​ omdat ik ellenlange nummers met gillende zang verwachtte​.​ Dat is hier echter niet te vinden. Ik had dit album veel eerder een kans moeten geven, want Sumerlands is wat mij betreft zo goed, dat ​het hoog in mijn top-10 van 2016 gaat eindigen​...
Met The Seventh Seal, The Guardian en vooral Blind ​weet Sumerlands me altijd in een uitstekende stemming te brengen, maar helaas eindigt het album toch een beetje in mineur: afsluiter Sumerlands, een instrumentaal nummer met slechts synthesizers en hier en daar wat drums, voegt niks toe. De band heeft het vast als sfeervolle afsluiter toegevoegd, maar het past slecht bij de stemming die de rest van het album uitstraalt. Gelukkig weegt dit minpuntje bij lange na niet op tegen de sterke punten.

Aangename plaat. Luistert inderdaad lekker weg, de zanger heeft een fijne ruige stem, die ook overeind blijft bij de hoge stukken. Goede songs, en de mix is helder: je hoort alle insturmenten luid en duidelijk. Gelukkig klinken de drums niet al te galmend, iets waar ik bij jaren '80 platen nog wel eens op af kan knappen.

Sword’s Metalized is een uitstekend album dat zo heavy metal klinkt als het maar kan: zang met een ruig randje, sterke riffs in prima wegluisterende nummers. Op Sweet Dreams probeert Sword die lijn verder door te trekken.
Het geluid op dit album heeft zich echter een beetje veranderd: hier en daar is er wat meer melodie ingeslopen, in de refreinen is er nu en dan achtergrondzang te horen. Kortom, dit album is een klein beetje lichter en toegankelijker geworden dan Metalized (het verschil in titels tussen beide albums spreekt wat dat betreft duidelijke taal). Ook de teksten hebben een beetje een ander karakter gekregen. Geen “Goddamn, I’m stoned again” meer op Sweet Dreams.
Dat laat onverlet dat Sword weer een goed album aflevert. Mij doet heet echter net wat minder dan z’n voorganger. Drie en een halve ster, derhalve.

3.5*