waar haar debuutalbum alleen uit (blues) covers bestond, staan op dit tweede album allemaal eigen songs van de destijds 27-jarige Lucinda Williams. een voorbode van en proeve van haar enorme songwriter's kwaliteiten die op haar latere albums tot volledige bloei zou komen.

een mix van blues, country en folk die na al die jaren nog steeds uitstekend bevalt, waarop aanstekelijke nummers als "Lafayette" en "Lousiana Man" met cajun invloeden en fraai fiddle spel, schatplichtig aan haar Louisiana roots, de prijsnummers zijn (althans voor mij).

een gevarieerd album met verder een aantal fraaie ballads als "King of Hearts" en "Sharp Cutting Wings" en lekker in het gehoor liggende mid-tempo songs als "I Lost It", "Maria", het uitbundige bluesy "Happy Woman Blues" en de alt.country sound van "Rolling Along" en "One Night Stand".

de remaster op Smithsonian Folkways (1990) klinkt als een klok met alle ruimte voor haar expressieve, krachtige stem.

Album werd geproduceerd door Lucinda Williams & Mickey White
Recorded at Sugar Hill Studios, Houston, Texas

Lucinda Williams: lead vocals & acoustic guitars
Mickey White: acoustic rhythm & lead guitars, harmony vocals
Rex Bell: electric bass & harmony vocals
Andre Matthews: electric rhythm, lead & slide guitars
Ira Wilkes: drums
Mickey Moodey: pedal steel guitar
Malcolm Smith: fiddle & viola

vond "Little Honey" destijds bij uitkomen al 1 van haar mindere albums en dat is na al die jaren zo gebleven.

12 zelf geschreven songs plus de AC/DC cover "It's a Long Way to the Top". een lichte stijlbreuk met voorgaande albums als "World Without Tears" en "West", met naar verhouding meer harde, stevige (roots) rock nummers, waarvan de openingstrack "Real Love" het meest beklijft, wat ik minder ervaar met de punky songs "Little Rock Star" en "Honey Bee".

de uitschieters zijn n.m.m. het bluesy mid-tempo "Tears of Joy" en de meer rustige, ingehouden country/blues ballads als het intieme "If Wishes Were Horses", "Knowing" en "Rarity" beide met prachtige accenten van trompet.

het gospelachtige "Well Well Well", de country van "Jailhouse Tears" een duet met Elvis Costello (laat de man a.u.b. geen country zingen), de akoestische blues van "Heaven Blues", de matige ballad "Plan to Marry" en de doorsnee AC/DC cover willen niet overtuigen.

wat mij betreft eerder een wisselvallig dan een gevarieerd album, waarop ik behalve goede liedjes o.a. ook de fraaie viool klanken van sessiemuzikant David Mansfield mis.

Album werd geproduceerd door Eric Liljestrand & Tom Overby
Recorded at The Village, West Los Angeles, California

zoals hierboven al eerder opgemerkt zijn er van de 22 tracks liefst 11 afkomstig van haar album "World Without Tears" (2003). van dat album ontbreken alleen "Minneapolis" en "People Talkin".

de overige 11 tracks zijn afkomstig van de volgende albums:

7 van het album "Essence" (2001) (Reason to Cry, Out of Touch, Lonely Girls, Blue, Essence, Are You Down, Essence en Bus to Baton Rouge"
2 van "Car Wheels on a Gravel Road" (1998) (I Lost It & Joy)
1 van "Sweet Old World" (1992) (Pineola)
1 van het gelijknamige album Lucinda Williams (1988) (Changed the Locks)

inderdaad een zeer fraai live album, lekker rauw geproduceerd, met glansrollen voor multi-instrumentalist/gitarist Doug Pettibone en een geweldige ritme sectie.

haar toenmalige band gaat los en leeft zich uit in nummers als "Changed the Locks", "Atonement", "Joy", Righteously" en mijn persoonlijke favoriet "Real Live Bleeding Fingers", zonder daarbij in een geluidsbrij te verzanden.

daar staan vele prachtige meer ingetogen nummers tegenover als "Lonely Girls", "Blue", "Those Three Days" het ontroerende, intieme "Bus to Baton Rouge" en "Words Fell" met heerlijk pedal steel spel van Doug Pettibone. enige minpuntje is wellicht het rappend gezongen "American Dream".

Brolin heeft het hierboven mooi verwoord met "de band knarst, piept en beukt en La Williams gromt en knauwt. de vellen schuurpapier vliegen je om de oren".

voor de liefhebbers van met name "Car Wheels on a Gravel Road" is de DVD "Live from Austin" (2005) een prima aanvulling met vele songs van dat album.

benieuwd naar haar andere live album "Side of the Road" uit 2016 met live opnames van het Amerikaanse radiostation KPFK, waar hier op MuMe geen enkel bericht of stem bij staat vermeld.

Album werd geproduceerd door Lucinda Williams & Taras Prodaniuk
Original live recordings recorded at the Fillmore, San Francisco, California (November 20,21 & 22, 2003)
All songs written by Lucinda Williams

Lucinda Williams: vocals, acoustic & electric guitar
Doug Pettibone: lead guitars, pedal & lap steel guitars, mandolin, harmonica, background vocals
Taras Prodaniuk: bass guitar, background vocals
Jim Christie: drums, percussion, keyboards

valt mij niet mee dit eerste album (A Tribute to Tom Petty) uit de serie van 6 "Lu's Jukebox".

mijn voorkeur gaat naar de wat rustiger uitgevoerde nummers als "Lousiana Rain", "Wildflowers" en "Southern Accents". van de rockers bevallen mij "Runnin' Down a Dream" en "You Wreck Me" het beste. helaas willen lang niet alle covers zoals "Rebels", "A Face in the Crowd" of "Down South" beklijven en doen deze mij alleen maar verlangen naar de originele uitvoeringen. ook de afsluiter, haar eigen nummer "Stolen Moments" wil niet overtuigen.

dit album spoort niet aan om tot aanschaf van de andere 5 cover albums over te gaan, maar wellicht vergis ik me. hoe dan ook op grond van de kwaliteit van dit album, beluister ik toch liever haar eigen albums of de originelen van Tom Petty.

Album werd geproduceerd door Tom Overby & Ray Kennedy
Recorded at Room & Board, Nashville, Tennessee

Lucinda Williams: vocals
Fred Eltringham: drums
Stephen Mackey: bass
Stuart Mathis: guitars
Joshua Grange: keyboards, guitars
Lauren Farrah: background vocals

na haar tweede album "Happy Woman Blues" duurde het 8 jaar voordat dit derde gelijknamige album van Lucinda Williams uitkwam. geen idee waarom, maar het was het wachten waard.

een enorm sterke collectie van 11 eigen songs met 1 cover het bluesy "I Asked for Water" van Chester Burnett beter bekend als Howlin' Wolf.

(alt) country, blues, folk, (roots) rock het komt allemaal voorbij op dit naar mijn mening eerste volwaardige album van haar, met een aantal prachtige breekbare liedjes als "Like a Rose", "Am I Too Blue" en "Price to Pay" met teksten over allerlei liefdesleed, geweldig gezongen met haar doorleefde, krachtige ietwat schelle stem muzikaal omlijst door o.a. weemoedige fiddle klanken en voorzien van prachtige backing vocals van Jim Lauderdale en Pat Quinn.

mid-tempo nummers als "Abandoned", "Big Red Sun Blues" (volgens haar geïnspireerd door de muziek van Doug Sahm) , het melodieuze "Passionate Kisses" en het kippenvel bezorgende "Side of the Road" zijn eveneens sterkhouders op dit album dat geen zwakke plekken heeft.

ook het stevige "Changed the Locks" en de aanstekelijke cajun klanken van "Crescent City" over haar jeugdherinneringen aan haar tijd in New Orleans zijn nummers die direct blijven hangen.

doet voor mij niet of nauwelijks onder voor de albums "Sweet Old World" (1992) en haar magnum opus "Car Wheels on a Gravel Road"(1998). oud user Pietro heeft het hierboven al eerder mooi verwoord. de re-issue uit 1998 (Koch) klinkt kristalhelder, waardoor de liedjes nog beter tot hun recht komen.

Album werd geproduceerd door Lucinda Williams, Gurf Morlix & Dusty Wakeman
Recorded at Mad Dog Studios, Venice, California

haar band bestond ten tijde van dit album uit:

Lucinda Williams: lead vocals, acoustic guitar
Gurf Morlix: vocals, electric 6 & 12 string guitars, acoustic guitar, mandolin, dobro, pedal steel, lap steel, 6-string bass
Dr. John Ciambotti: Fender 3-string bass, stand-up bass, bass
Donald Lindley: drums

Additional musicians: Skip Edwards (keyboards), Juke Logan (harmonica), Doug Atwell (fiddle), Steve Mugalian (washboard), Chris Gaffney (accordion), Jim Lauderdale/Pat Quinn (back-up vocals)

waar veel singer/songwriters meteen indruk maken met hun debuut album, is dat op dit album van de destijds 26 jarige, uit Lake Charles, Louisiana afkomstige Lucinda Williams niet het geval.

op dit album met uitsluitend covers leeft zij zich uit in de door haar geliefde genres als folk, zij was in haar jeugd fan van Bob Dylan en Joan Baez en haar interesse voor muziek werd o.a. gewekt door diens album "Highway 61 Revisited", country (Delta) blues, waar zij Robert Johnson en Memphis Minnie als invloeden noemde en country.

het eerste deel met folk/blues covers met liefst 3 Robert Johnson covers (tracks 1,4 & 7) en wat meer obscure covers, zoals "Disgusted" (Melvin Jackson) bevalt mij een stuk minder dan het 2e deel, met een aantal fraaie folk/country covers van "Little Darling Pal of Mine΅ (van A.P. Carter van de legendarische Carter Family), de veel gecoverde traditional "Make Me Down a Pallet on Your Floor" en de afsluiter "Satisfied Mind" (Joe Hayes/Jack Rhodes), waarvan een prachtige alt.country versie staat op het gelijknamige album van The Walkabouts (1993).

de titel van het nummer "Drop Down Mama" (Sleepy John Estes) werd omgedoopt in "Drop Down Daddy". bij de re-issue van dit album in 1991 veranderde de originele album titel "Ramblin' on My Mind" in "Ramblin".

allesbehalve een klassiek debuut en n.m.m. geen "must hear/must have". blijft het respect voor hoe zij zich op jonge leeftijd deze nummers eigen maakte, maar dit album beland zelden in de speler. voor de muziek in dit genre folk/blues of folk/country bestaan zoveel betere alternatieven als o.a. Eric Bibb, Keb Mo, Geoff Muldaur en Chris Smither of verder weg in het verleden mensen als Mississippi John Hurt.

Album werd geproduceerd door Tom Royals
Recorded at Malaco Studios, Jackson, Mississippi

Lucinda Williams: vocals & acoustic 12-string guitar
John Grimaudo: acoustic 6-string guitar

haar vierde album dat 4 jaar na haar gelijknamige album "Lucinda Williams" verscheen.

11 eigen songs, waarvan 2 co-written, het mid-tempo "He Never Got Enough Love" (met Betty Elders) en de prachtige, ingetogen ballad "Memphis Pearl" (met Lorne Rall) en een Nick Drake cover.

iedereen heeft zo zijn eigen favorieten, maar "Memphis Pearl" is mijn persoonlijke favoriet, tezamen met "Something About What Happens When We Talk", het indringende "Sweet Old World" met als thema zelfdoding en de ballads "Little Angel, Little Brother" met prachtige, weemoedige fiddle klanken en de kwetsbare, intieme Nick Drake cover "Which Will", volgens de liner notes "recorded live around 2 in the morning".

van de rootsrock nummers als "Six Blocks Away", "Lines Around Your Eyes", "Pineola" en "Hot Blood", steken de laatste 2 er bovenuit. met name "Hot Blood" staat vol met fraaie gitaarriffs.

op het re-recorded album "This Sweet Old World" (2017) ontbreekt vreemd genoeg het nummer "He Never Got Enough Love".

het is niet iedereen gegeven een goed liedje te schrijven. Lucinda Williams gaf op dit album een "masterclass songwriting" met composities die na al die jaren nog steeds beklijven en "binnen" komen.

Album werd geproduceerd door Lucinda Williams, Gurf Morlix & Dusty Wakeman
Recorded at Mad Dog Studios, Venice, California

de band ten tijde van dit album:
Lucinda Williams: lead vocals, acoustic guitar
Gurf Morlix: electric & acoustic guitar, pedal steel, dobro, mandolin, lap steel, background vocals
Duane Jarvis: electric guitar
Dr. John Ciambotti: electric & upright bass
Donald Lindley: drums & percussion

Additional musicians: Doug Atwell (fiddle), Byron Berline (fiddle, mandolin), Skip Edwards/Benmont Tench/William "Smitty" Smith (Hammond B-3), Gia Ciambotti/Jim Lauderdale/Dusty Wakeman: background vocals

een lekker rauw bluesy roots album, zoals ik Lucinda Williams het liefste hoor. de folk en country invloeden zijn hier ver weg, net als de up-tempo roots (rock) songs. inderdaad geen lichte kost. sleutelwoorden persoonlijk, rauw en intens, met muzikale hoofdrollen zoals hierboven al eerder gememoreerd voor gitaristen Bill Frisell, Greg Leisz en de ritmesectie David Sutton (bass) en Butch Norton (drums).

favoriete tracks van de ballads "Place in My Heart", "Louisiana Story" haar levensverhaal over het opgroeien in die staat, "Death Came" dat zij schreef naar aanleiding van het overlijden van haar moeder en het prijsnummer "If My Love Could Kill" over haar aan Alzheimer overleden vader. beide laatstgenoemde nummers met een hoog kippenvel gehalte.

van de mid-tempo tracks springen "Dust", "Doors of Heaven" (wat een heerlijke melodie), "Ghosts of Highway 20" en "Bitter Mercy" er bovenuit, alsmede de prachtige Bruce Springsteen cover "Factory".

"I Know All About It" evenals het iets te lang uitgesponnen "Faith & Grace" ervaar ik (maar dat is persoonlijk) als iets mindere composities, maar passen verder prima in de "flow" van deze consistente dubbelaar.

Album werd geproduceerd door Tom Overby, Greg Leisz & Lucinda Williams
Recorded at Dave's Room, North Hollywood, California

All songs written by LW, except "House of Earth" (words Woody Guthrie),"Factory" (BS) en de titeltrack co-written Tom Overby

uit de liner notes:

"This album is dedicated to the memory of our fathers, Miller Williams and Calvin Overby. Also in memory of Ian McLagan, Billy Block, Al Bunetta and Lou Reed. We lost too many good ones this year"

haar achtste album, de opvolger van het sterke "World Without Tears". qua sound niet zo verschillend van die voorganger, hoewel de instrumentatie iets uitgebreider is met o.a. accordeon, cello en viool, waardoor dit album net iets meer afwisseling biedt.

13 eigen songs, veelal rustig, ingetogen uitgevoerd, in een fijne co-productie met Hal Willner.
na vele jaren dit album 3 luisterbeurten gegeven en dan blijkt dit toch wel een heel fraai album te zijn, wederom gevuld met een mix van folk, blues, country en (roots) rock.

de mid-tempo opener "Are You Alright?" dat als single werd uitgebracht zet meteen de toon en wordt gevolgd door het tedere liefdesbetoon aan haar moeder "Mama You Sweet". in dat kader is ook "Fancy Funeral" gedragen door o.a. weemoedige viool klanken adembenemend mooi.

verder wederom veel hartzeer in de "break up" songs van de destijds 54-jarige Lucinda, waar prachtige, breekbare liedjes als "Everthing Has Changed", "Where Is My Love" met opnieuw een prachtige viool en "Rescue" van getuigen.

de slow blues van het bittere "Unsuffer Me" met heerlijk uitwaaierende gitaren en het bluesy rockende "Come On" met ruige gitaar uitspattingen, voorkomen eenvormigheid.

de soms wat naïeve teksten van "Learning How to Live" en "What If" (If cats walked on water, and birds had bank accounts, and we loved one another, in equal amounts) zijn haar vergeven.

na de misser "Wrap My Head Around That" volgen gelukkig nog het met een fraaie accordeon omlijste "Words" en de voor haar doen iets mindere ballad "West".

met 12 goede songs waar met alle respect menig hedendaagse singer/songwriter een puntje aan kan zuigen en 1 mindere, zou ik dit album met 4 sterren tekort doen. vandaar een 4,5.

op "West" speelden o.a. haar vaste gitarist Doug Pettibone en de sessiemuzikanten Jim Keltner (drums), jazz gitarist Bill Frisell (acoustic & electric guitar) en de van de Bob Dylan band bekende Tony Garnier (electric & double bass) mee.

Album werd geproduceerd door Hal Willner & Lucinda Williams
Recorded at The Village, West Los Angeles, California

"In memory of my mother, Lucille, and my Aunt Alexa...two of the most important women in my life"

na haar debuutalbum "Ramblin" (1979) verscheen in 2003 dit zevende album van de niet overdreven productieve Lucinda Williams. de sound is iets rauwer dan op de voorganger "Essence" en iets minder gepolijst dan op haar meesterwerk "Car Wheels on a Gravel Road".

het album werd live in de studio opgenomen en haar band werd destijds gereduceerd tot een trio. van de bandleden die meespeelden op "Essence" is niets meer over en op dit album ontbreken sessiemuzikanten als David Mansfield en is ook Jim Lauderdale niet meer te horen met zijn fraaie, herkenbare backing vocals.

Lucinda Williams is geen zangeres van het kaliber Emmylou Harris of Linda Ronstadt, maar zij compenseert dat ruimschoots met de emotie en zeggingskracht die zij in haar zang legt. als songwriter beschouw ik haar samen met wijlen Nanci Griffith van de buitencategorie, zoals zij ook op dit album bewijst met 13 zelf geschreven veelal prachtige, melodieuze liedjes.

het hartenzeer en liefdesverdriet is zo goed als fysiek voelbaar op het tedere "Fruits of My Labor" met een halverwege heerlijk invallende harmonica, tranentrekkers als "Ventura", mijn persoonlijke favoriet "Those Three Days", "Minneapolis", "World Without Tears" en het intieme "Words Fell". prachtige, ingetogen nummers die met het klimmen der jaren mijn voorkeur hebben. de slow countryblues van "People Talkin" met mandoline bevalt evenzeer.

zoals gezegd meer rock en "noise" dan op "Essence", met nummers als "Righteously", "Real Live Bleeding Fingers etc" en het vuige, dampende "Atonement" met ruige gitaar riffs van Doug Pettibone.

de "hip-hop" zang op het mid-tempo "Sweet Side" en "American Dream" is niet echt storend, maar had van mij achterwege mogen blijven. wellicht een fractie minder dan de 2 voorgaande albums, maar wederom een zeer sterk album.

Album werd geproduceerd door Mark Howard en Lucinda Williams
Recorded at Real Music Studios, Los Angeles, California

Lucinda Williams: acoustic & electric guitars
Doug Pettibone: electric guitars, harmonies, mandolin (track 10)
Taras Prodamiuk: bass, harmonies, stand up bass (track 13)
Jim Christie: drums, Wurlitzer, Vox organ

dat het niet iedereen gegeven is om een goed liedje te schrijven, bewijst Lucy Wainwright Rose, dochter van Loudon Wainwright en Suzzy Roche, op dit debuut album. vanwege de volgorde van de liedjes zoals hierboven vermeld die niet klopt diende ik een verzoek voor correctie in.

een merendeels akoestisch folk pop album met allemaal eigen liedjes, waarvan een 3-tal de opener "Once In", "Early Train" met harmoniezang van Loudon Wainwright en "October" met harmoniezang van de Indigo Girls (Amy Ray & Emily Saliers) indruk maken, maar het album zakt behoorlijk in vanaf nummer 6 t/m 10. niet toevalligerwijs zijn het de 2 fraaie covers op het eind "America" (Paul Simon) en de bonus track "Say Yes" (Elliott Smith) die het beste bevallen.

Lucy Wainwright Roche beschikt over een prachtige stem die mij beter bevalt dan die van haar halfzus Martha Wainwright, maar "Lucy" ontbreekt het simpelweg aan memorabele liedjes.

Zij maakte nog een 3-tal albums met haar moeder Suzzy en een duo album "Songs In the Dark" met Martha Wainwright. albums waar ik niet bekend mee ben en die wellicht beter zijn dan dit solo album.

Album werd geproduceerd door Stewart Lerman & Lucy Wainwright Roche
Recorded at Water Music, Hoboken, New Jersey

waar iemand als John Hiatt voor de EP "Pirate Radio 2 Meter Sessies" slechts 5 nummers opnam, bevat deze live opname van Luka Bloom liefst 8 nummers.

2 nummers "Gone to Pablo" en "Rescue Mission" van het album Riverside (1990)
2 nummers "Don't Be So Hard on Yourself" en "Hungry Ghost van Salty Heaven (1998)
3 nummers "Innocence", "Primavera" en "Thank You for Bringing Me Here" van "Innocence" (2005)
1 nummer "Sanctuary" van Turf (1994)

het zijn prima kale uitvoeringen met alleen Luka Bloom op zang en gitaar in de geest van zijn live album "Amsterdam".

Album werd geproduceerd door Luka Bloom

citaat uit zijn liner notes:

"I love my job, I get to write songs, perform them in concert, record them, and sometimes I get to hear them on radio!

There are a few parts of my job I don't like, I hate most PR, interviews etc....However, there is one part of PR I really enjoy, and that is live radio. In live radio there is risk, there is fun, and most of all, there is no editing.
I sit with the presenter, we have a conversation about many things, and I get to sing some songs directly for people. It is a very rewarding experience always. So whenever I come to Holland to release a new record there is always the hope that I will do a 2-Meters session"

het eerste live album van Luka Bloom uit 2003 met een ijzersterke selectie nummers van zijn tot dan toe verschenen albums. 10 eigen composities plus 3 covers "Sunny Sailor Boy" (Mike Scott), Natural Mystic (Bob Marley) en "Make You Feel My Love" (Bob Dylan).

1. Exploring the Blue en You van het album "The Acoustic Motorbike" (1992)
2. Sunny Sailor Boy, Diamond Mountain en Fertile Rock van "Turf" (1994)
3. Gone to Pablo en Delirious van "Riverside" (1990)
4. Natural Mystic en Make You Feel My Love van "Keeper of the Flame" (2000)
5. Don't be So Hard On Yourself van "Salty Heaven" (1999)
6. Perfect Groove, Monsoon en Gabriel van "Between the Mountain and the Moon" (2001)

Luka Bloom is in deze akoestische setting in topvorm, geweldig bij stem, zijn "fingerpicking" gitaarspel is om van te smullen en dat alles kristalhelder geproduceerd.

heb in de loop van de jaren meerdere live concerten van de man mogen bijwonen, maar ik was hier net als kanjer wat graag bij geweest.

"This cd was recorded at a concert in The Koninklijk Theater Carre, in Amsterdam, on the 11th of February, 2002"

Luka Bloom: guitars and vocals

nog geen half uur muziek op dit uiterst relaxte mini-album van Luka Bloom. de aanleiding is hierboven reeds goed omschreven door TEQUILA SUNRISE

het zal voor sommigen wellicht teveel voortkabbelen, maar persoonlijk ervaar ik de muziek met ballads, lullabies (slaapliedjes) en love songs als heerlijk rustgevend. alle liedjes worden volledig akoestisch uitgevoerd en gezongen met zijn uit duizenden herkenbare stem.

4 traditionals waarvan 2 minder bekende "My Singing Bird" en "Nora" en 2 overbekende, een instrumentale versie van de klassieker "She Walked Through the Fair" en een versie met zang van "The Water is Wide".

daarnaast 4 eigen prima nummers met als uitschieter "Before Sleep Comes" en een cover van het liefdesliedje "I'll Walk Beside You" een nummer van de Engelse songwriter Alan Murray (muziek) en Edward Lockton (tekst), dat zeer populair was tijdens de 2e Wereldoorlog en o.a. bekend werd in de versie van Vera Lynn.

Album werd geproduceerd door Brian Masterson
Recorded at The Old Mill, County Kildare, Ireland (October 2003)

uit de liner notes:

"I recorded these tracks over two nights. Late at night, with the wind blowing. I recorded when I was tired myself. This is a CD of non-performance. It's purpose is to help bring you closer to sleep, our sometimes elusive night-friend"

bijzonder fraai album van de sympathieke positivo Luka Bloom. 1 van zijn betere albums, waaronder ik ook het onvolprezen "Riverside", "Turf" en het meesterlijke "Innocence" reken.

dit album is inderdaad wat meer ingetogen en minder uitbundig dan "Riverside", maar de kwaliteit van alle 11 zelf geschreven liedjes staat als een huis. de folk elementen zaten al eerder in zijn werk en worden hier op prachtige wijze ingekleurd met traditionele instrumenten als accordeon, harmonica, mandola en viool, aangevuld en versterkt met o.a. flugelhorn, trombone en trompet, klanken die nergens overheersen en steeds in dienst van zijn composities staan.

vanaf de schitterende opener "Monsoon" tot de stemmige afsluiter "Hands of a Farmer" is het genieten geblazen. daartussen komen o.a. de wonderschone ballad "Here and Now", het mede door de zang van wijlen Sinead O'Connor kippenvel veroorzakende" "Love Is a Place I Dream Of", de groove van "Perfect Groove" met fraaie percussie, cello en strijkers en het ietwat zoetsappige maar hemels mooie "Gabriel" voorbij.

een zeer consistent album met 11 bovengemiddeld goede liedjes, prachtig gearrangeerd/uitgevoerd en geweldig gezongen door Luka Bloom.

heb de man inmiddels meermalen live mogen bewonderen, waarbij zijn concerten altijd een hoog "feel good" gehalte hebben en een feestje voor de fans zijn.

Album werd geproduceerd door Luka Bloom en Brian Masterson
Recorded at Windmill Lane Studios, Dublin

12 eigen songs van Luka Bloom plus 2 traditionals, het niet eerder op album verschenen "Lord Franklin" en "Black Is the Colour" en een cover van "Sunny Sailor Boy" (Mike Scott van The Waterboys), dat bij zijn live optredens uitgroeide tot een publieksfavoriet.

uitgezonderd "Lord Franklin" allemaal nieuwe studio versies van eerder uitgebrachte songs plus 3 live uitvoeringen (13 t/m 15).

tel daarbij op 3 nummers "Don't Be So Hard on Yourself", "Love Is a Monsoon" en "Sunny Sailor Boy" die eerder eveneens op het live album "Amsterdam" (2003) verschenen, dan kun je inderdaad vraagtekens plaatsen bij deze uitgave. in die zin is de opmerking van Apeman hierboven te begrijpen.

de 2-cd met 8 live in de studio opgenomen bonustracks van de befaamde 2 Meter Sessies, die overigens ook als 1-cd werd uitgegeven, voegt wat dat betreft meer toe. al met al mis ik op "Dreams in America" toch wel de magie van het geweldige live album "Amsterdam".

ervaar deze "Eleven Songs" ook als een minder album. een stuk rijker en voller geïnstrumenteerd dan zijn vorige albums met o.a. fluit, klarinet, percussie, een strijkkwartet en zelfs een pedal steel op "I'm On Your Side".

"I Hear Her Like Lorelei", "I Love the World I'm In", "Sunday", "Fire", "See You Soon" 3,5 ster

"There Is A Time", "I'm On Your Side", "Eastbound Train", "Everyman" 4,5 ster

5 sterren voor de intens uitgevoerde love ballad "When Your Love Comes" en het mid-tempo mede door prachtig piano spel van Liam O' Maonlai (zanger van de Ierse band Hothouse Flowers) gedragen "Don't Be Afraid of the Light That Shines Within You", dat uitgroeide tot een publieksfavoriet en waarvan het refrein tijdens zijn live concerten massaal werd meegezongen.

de zang bijdrage van leden van het Gardiner Street Gospel Choir op nummers 7,9 en 11 geven wel een meerwaarde aan die songs, maar persoonlijk gaat mijn voorkeur naar de meer intieme "less is more" sound van zijn albums "Turf", "Innocence" of zijn live album "Amsterdam".

Album werd geproduceerd door David Odlum & Luka Bloom
Recorded in Grouse Lodge, Rosemount, County Westmeath, Ireland

mijn favoriete album van Luka Bloom. liefst 12 eigen nummers en 1 traditional "Larry Redicon's Bow" dat net als "Peace on Earth" een instrumentaal nummer is.

een betoverend, sfeervol "warm" album met alleen maar sterke melodieen, muzikaal omlijst met o.a. akoestische gitaar, klarinet, fiddle, mandola en saxofoon in veelal "klein" gehouden songs.

of het nu een eerbetoon aan kinderlijke onschuld is op "Innocence" (between the past and whatever the future sends, I choose innocence), een love song als "Venus", "Miracle Cure" een wonderschoon liedje over vergeving of "June" een lofzang op de seizoenen (but June, I love the way you pull me in, June, I love your heat upon my skin, I love the way you pull me in, to your mid summer feeling) is, alle nummers op dit album hebben een warme, melancholische ondertoon, waarbij "City of Chicago" over weemoed en verlangen van Ierse emigranten naar thuisland Ierland wellicht de span kroont.

het iets meer up-tempo "No Matter Where You Go, There You Are" heeft een mooie, verbindende tekst over de vriendschap die ontstaat tussen de Algerijnse vluchteling/timmerman Mohamed en een Ierse fiddler die hij op straat hoorde spelen en waarvan de muziek hem aan zijn vrouw en familie in zijn thuisland deed denken (the carpenter and the fiddler became the best of friends, Mohamed lives in Galway, where the music never ends, You must go.....there's a woman in Algeria, she looks across the sand, and hears a loved ones prayer, from a distant land...)

dankbaarheid voor het leven dat zijn ouders hem schonken "Thank You For Bringing Me Here" (I walk with my father in Fanore, we walk hand in hand by the shore, the sun sets beyond Inisheer, I thank you for bringing me here)

"Innocence" is een verbluffend mooi album. wellicht zijn meest consistente met prachtige, ingetogen folk muziek en teksten die raken.

Album werd geproduceerd door Luka Bloom & Brian Masterson
Recorded in Blacktrench, County Kildare, Ireland

Luka Bloom: guitars, vocals, mandola
Kenneth Edge: soprano saxophone & clarinet
Joe Csibi: double bass
Ray Fean: percussion
Mohamed Bouhana: derbuka
Eithne Ni Cathain: fiddle, vocals
Pat Collins: fiddle

ook voor mij een 4 sterren album. de man doet hier waar hij goed in is, met bescheiden instrumentatie en zijn fraaie zang voert hij klein gehouden versies uit van diverse klassieke popsongs.

persoonlijke favorieten "Bad" (U2), "Wishing On a Star" een hit uit de 70's van het Amerikaanse R&B en soul gezelschap Rose Royce en de niet kapot te krijgen Tim Hardin klassieker "If I Were a Carpenter".

onder de muzikanten bevinden zich behalve Luka Bloom (vocals, guitars, mandola), o.a. Nollaig Casey (fiddle) en Mairtin O'Connor (accordeons) die fraaie "Celtic" accenten aanbrengen. broer Christy Moore is op "Dancing Queen" aanwezig met zijn spel op bodhran. bassist Trevor Hutchinson was vanaf 1986 t/m 1991 lid van The Waterboys (de band van Mike Scott).

overigens staat track 9 "Golden Feather" van Robbie Robertson bij mijn weten niet op dit album.
Luka Bloom maakte in 2014 nogmaals een cover album getiteld "Head and Heart".

Album werd geproduceerd door Luka Bloom & Brian Masterson
Recorded at Windmill Lane Studio, Dublin, Ireland

eens dat "Salty Heaven" een minder album is van de door mij bewonderde Luka Bloom. deze haalt mijns inziens niet het niveau van zijn albums "Riverside" of "Turf".

"The Hungry Ghost", "Rainbow Warrior", "Holy Ground" en "Forgiveness" zijn de sterkhouders, met als goede tweede "Blackberry Time", "Don't Be So Hard On Yourself" en "Holy Ground".

al met al te weinig echt memorabele liedjes op dit album, waarbij met name "Ciara", "Cool Breeze" en "The Shape of Love to Come" achter blijven bij de van hem bekende kwaliteit. ben ook minder gecharmeerd van het strijkkwartet op nummers als "Water Ballerina" en "Sanas".

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Peter Van Hooke (drums en percussie) die "Salty Heaven" produceerde, en Rod Argent (keyboards) mede oprichter van de sixties band The Zombies en later bekend van zijn band Argent.

het concert van Luka Bloom dat voorzien was voor 22 mei a.s. in Tivoli/Vredenburg blijkt geannuleerd te zijn. op zijn website staat hierover het volgende:

"Luka is taking some time away from performing and plans to return to the stage in the second half of 2025.
Thank you for your understanding and support.
We look forward to seeing you at future gigs!"

toch weer een prima, consistent album van Luka Bloom, temeer als je bedenk dat dit album 22 jaar na zijn bejubelde debuutalbum "Riverside" (1990) verscheen. fraaie muziek, met zowel persoonlijke als de van hem bekende maatschappij kritische teksten, die veelal empathisch en helend van aard zijn.

een gevarieerd album waarop prachtige, ingetogen soms volledig akoestische liedjes als "How Am I to Be" en "No Big Deal" met de man alleen op zang en zijn unieke gitaarspel, "You Survive" en "Riverdays" worden afgewisseld met wat meer up-tempo liedjes als "Heart Man", "The Race Runs Me", "Dignity and Backbone" en het prijsnummer "The Ride", stuk voor stuk sterke songs die bij de luisteraar blijven hangen.

niet alle liedjes maken evenveel indruk, zo beklijven "Capture a Dream" en "Gaman" een stuk minder.
de "orchestra" en strijkkwartet klanken op dit album zijn gelukkig bescheiden gehouden.

geen klassieker als "Riverside", "Turf" of "Innocence", maar door het grote aantal sterke liedjes toch wel
een blijvertje binnen zijn geweldige oeuvre.

Album werd geproduceerd door Luka Bloom & Brian Masterson
Recorded at Soundscape, Sandycove, Dublin
All songs written by Luka Bloom

de tekst van het melancholieke "A Seed Was Sown" verhaalt over het turbulente verleden en de gespannen verhoudingen tussen Ierland en Engeland door de eeuwen heen. zo lieten Engelse heersers ooit alle Ierse aardappel opbrengsten e.d. verschepen naar Engeland, waardoor vele Ieren hongersnood leden en als gevolg daarvan overleden:

"May 2011, for the first time in 100 years, a British monarch visited Irish soil. Queen Elizabeth stood in the Garden of Remembrance in Dublin at the side of President Mary McAleese (voormalig president van Ierland) and bowed before a monument remembering fallen Irish heroes"

inderdaad een heel ander album dan we gewend zijn van de sympathieke Luka Bloom. de opvolger van het sterke "Innocence" (2005). zijn artistieke vrijheid is hem gegund, maar de samenwerking met producer Simon O' Reilly pakt naar mijn mening niet goed uit.

de muziek op dit album met een soort van cross over folk/ambient muziek met elektronica, synths en "spoken words" wil niet beklijven. in combinatie met de vele middelmatige liedjes leidt dit tot een wat onsamenhangend, stuurloos album. helaas maken ook de 3 instrumentale nummers "Early Morning", "Star of Doolin" en "Beara" weinig indruk.

kom welgeteld tot 3 goede liedjes, de nog enigszins vertrouwd klinkende opener "Tribe", "I Am a River" en het ondanks de soundscapes fraaie "Peace Rains".

ben groot fan van de man, maar ook voor mij is "Tribe" veruit zijn minste album. met de opvolger "Eleven Songs" (2008) revancheerde hij zich en kwam hij weer met goede liedjes op de proppen in een beter passende productie.

Album werd geproduceerd door Simon O' Reilly
Recorded at Simon's Recording Studio, County Clare

het vierde solo album van Luka Bloom (Barry Moore) klinkt in mijn beleving als een intiem huiskamerconcert, waarvan volgens de liner notes 4 liedjes en dus niet het gehele album met publiek werden opgenomen.

11 zelf geschreven liedjes plus een cover van "Sunny Sailor Boy" van Mike Scott (Waterboys), een nummer dat vanwege het hoge meezinggehalte uitgroeide tot een publieksfavoriet bij zijn live optredens en een geweldige uitvoering van de Amerikaanse folk traditional "Black Is the Colour".

album begint met het gouden trio "Cold Comfort", "True Blue" en "Diamond Mountain" en de kwaliteit van deze liedjes weet hij vast te houden t/m track 9 "Holding Back the River".

naar mijn bescheiden mening weet hij dat bijzonder hoge niveau met "Background Noise", "The Fertile Rock" en "I Did Time" niet vast te houden, hoewel "Sanctuary" het album prachtig afsluit.

wat verder opvalt is de kraakheldere productie van dit album. eens met milesdavisjr dat "Turf" als een warme deken aanvoelt. just the man and his guitar en meer hoeft dat niet te zijn, zoals onze Vlaamse muziekvrienden dat zouden zeggen. Less is Mo(o)re.

een prachtig, intiem, warm album dat regelmatig in de speler beland.

Album werd geproduceerd door Luka Bloom, Paul Ashe-Browne & Brian Masterson
Recorded at Windmill Lane Studios, Dublin

Luka Bloom: guitar, vocal
Mairead Ni Mhaonaigh: vocal on "Sunny Sailor Boy"

Ierland heeft een traditie hoog te houden als het gaat om goede zangeressen. denk bij voorbeeld aan Mary Black, haar zus Frances Black, Dolores Keane, Maura O'Connell, Eleanor McEvoy.

ook Eilis Kennedy en Pauline Scanlon zijn Ierse zangeressen, beide afkomstig uit Dingle, County Kerry, West Ierland. dit was het 2e album waarop zij onder de naam Lumiere samenwerkten. de muziek maar met name de zang van beide dames op dit album is voor de liefhebber niet te versmaden. mooie, hemelse vocalen gekoppeld aan smaakvolle arrangementen. ieder nummer wordt uitvoerig belicht in het begeleidende tekst vel. het merendeel van de nummers betreft bewerkte traditionals, o.a. het van de beroemde Schotse dichter Robert Burns "Ye Jacobites", uitgezonderd track 6) van Sandy Denny, van Eithne Ni Uallachain en 9) van Suzanne Vega. wellicht is dit album iets te braaf voor de folkpurist, echter op het songmateriaal en de uitvoering is weinig aan te merken. zowel Eilis Kennedy als Pauline Scanlon hebben in de loop der jaren eveneens prima solo albums uitgebracht. dit album werd geproduceerd door John Reynolds en opgenomen "at NewAir Studios, Kilburn, London".

de muzikanten op dit album:
Donogh Hennessy: acoustic guitars
Clare Kenny: bass
John Reynolds: drums & keys
Caroline Dale: cellos
Kevin Armstrong: guitars
Eamonn De Barra: piano & keys
Julian Wilson: hammond & keys
Catriona MacKay: harp
Sinead O'Connor: guest vocals on track 6

waarschijnlijk het eerste bericht bij een album met muziek uit Armenië. Luys Vocal Quintet bestaat uit 5 zangeressen die voor prachtige harmoniezang zorgen. het kwintet werd opgericht in 2003 en maakte 3 albums, waarvan dit de derde is. eerder verschenen "Light to the World" (2003) en "Come to Light" (2004).

de groep trad in het verleden tijdens verschillende internationale muziekfestivals op en voor dit derde album kregen zij 2 "music awards". een aanrader voor de liefhebber van a-capella liederen, weliswaar in de Armeense taal gezongen, echter de oorsprong en betekenis van alle 20 liederen wordt in het begeleidende boekwerkje in het Engels toegelicht.

"Luys" (Light) werd opgedragen aan de 140e verjaardag van Komitas (Soghomon Gevorgi Soghomonian 1869-1935) een Armeens priester, componist, dichter, koordirigent en musicus, die wordt beschouwd als de muzikale stem en grondlegger van Armeense muziek.

Hasmik Konjoyan, Sofya Konjoyan, Marine Nazaryan: alto
Hasmik Baghdasaryan, Mariam Mailyan: soprano

Recorded in Armenia 2007

citaat uit de liner notes:
"Repertoire includes Armenian medieval spiritual songs, pieces from the Divine Liturgy, folk songs, mostly arranged by Komitas"

ben ook een fan van de eigenzinnige, veelzijdige Lyle Lovett. heb vrijwel al zijn albums in huis en onlangs deze laatste worp van de man aangeschaft en inmiddels meermalen beluisterd.

waar hij op veel van zijn eerdere albums een fraaie mix serveert van genres zoals folk, country, gospel, big band en jazz overheerst op dit album het genre big band/jazz. de eerste 5 nummers zijn in dat genre met covers van o.a. "Cookin' at the Continental" (Horace Silver), "Straighten Up and Fly Right" (Nat King Cole/Irving Mills) en "Gee Baby Ain't I Good to You" (Andy Razal/Don Redman). dat genre keert terug op "Pig Meat Man" en de jazz ballad "Are We Dancing".

blijven over de country song "Her Loving Man", zijn eigen singer/songwriter liedjes "12th of June" en "The Mocking Ones" beide pareltjes en de luchtige western swing van de afsluiter "On a Winter's Morning" en dat zijn voor mij de 4 songs die het meest bekoren.

naast zijn Large Band speelden op dit album o.a. Russell Kunkel (drums), Viktor Krauss (bass), Dean Parks (electric guitar), Paul Franklin (steel guitar) en Sam Bush (mandolin) mee.

1 van zijn mindere albums, niet zozeer vanwege de kwaliteit van de muziek, want die is altijd op een zeer hoog niveau bij Lyle Lovett, maar meer vanwege de dominante big band/jazz sound en dat is minder mijn "cup of tea".

Album werd geproduceerd door Chuck Ainlay & Lyle Lovett
Recorded November 10-18, 2019 at Sound Stage Studios, Nashville, Tennessee

het vijfde album van de uit Houston, Texas afkomstige inmiddels 66-jarige Lyle Lovett. een singer/songwriter van de buitencategorie, die naar mijn mening past in het rijtje van o.a. Guy Clark, Steve Earle en John Prine. dit album heeft een hoog "archief" gehalte, want alle 18 songs dateren uit zijn beginperiode als songwriter en verschenen niet eerder op zijn albums, voordat hij in 1986 debuteerde met zijn gelijknamige album.
de humor, ironie en zelfspot in zijn teksten zijn nooit ver weg.

Lyle Lovett laat zich moeilijk in een hokje plaatsen. de muziek op dit "singer/songwriter" album is minder gevarieerd dan op zijn latere albums. we horen vleugjes blues, jazz of swing, maar de folky en country tracks overheersen, hoewel er op 3 tracks "Record Lady" dat refereert aan zijn college vriend en collega muzikant Robert Earl Keen, 9) Ain't It Somethin" en het funky 10) "Penguins" een gospelkwartet is te horen.

de muziek op alle nummers is vrij basic ingevuld met Lyle Lovett op zang en akoestische gitaar, John Leftwich (bass) en afwisselend Kenny Aronoff en Russ Kunkel op drums. daarnaast is er een prominente rol
voor het cellospel van John Hagen en het vioolspel van Mark O'Connor.

"Skinny Legs" en "Fat Babies" zijn heel sterke openers, die tezamen met het kwartet fraaie ballads, de prachtmelodie van 12) "La To The Left", 13) Old Friend", het breekbare 14) "Just The Morning" en 15) "Moon On My Shoulder" voor mij de hoogtepunten van dit album vormen. overigens zet hij met "Creeps Like Me" en "Sonja" eveneens een paar fraaie ballads neer.

neemt niet weg dat er niet alleen vergeten pareltjes op dit album staan, o.a. tracks 3, 7, 9, 10 en de ironisch bedoelde afsluiter "I Love Everybody" beklijven minder.

kwalitatief geen album van het kaliber "Pontiac", "Road To Ensenada"of "Step Inside This House", maar wel een proeve van bekwaamheid van 's mans niet geringe songwriters talent. Lyle Lovett droeg dit album op aan actrice Julia Roberts ("for Julia") met wie hij van 1993 tot 1995 was getrouwd. zij zingt op een aantal nummers mee in de koortjes met verder o.a. Rickie Lee Jones, Leo Kottke, Willis Alan Ramsey en Eric Taylor.

Album werd geproduceerd door Lyle Lovett & Billy Williams
Recorded at Conway Studios, Hollywood, California
All songs written by Lyle Lovett
except "Fat Babies" by Lyle Lovett & Eric Taylor (wijlen ex echtgenoot van wijlen Nanci Griffith)
Strings and horns arranged by Greg Adams

de tekst van "Moon On My Shoulder"

quote
With the moon on my shoulder
And you on my mind
I will lay down
I will lay down
With the moon on my shoulder
And you on my mind

I miss you more than I ever did
Lord ever did
They said that time would take care of it
Take care of it
I wish time would take care of me
unquote

het 4e album van deze grootmeester singer/songwriter uit Houston, Texas. een fraaie mix van country, folk, western swing, jazz, blues en gospel muziek. wellicht is de veelzijdigheid en ook het perfectionisme van Lyle Lovett de reden, dat ook dit album dat destijds door de muziekpers goed werd ontvangen, hem geen mainstream succes opleverde. de titel van het album is een woordspeling op het Oude Testament ( "The Book of Joshua", The Book of Judges", "The Book of Ruth").

op dit album trakteert de man ons op een fijne cocktail van gospel tracks 2) en 7), bluesrock track 5) jazz op 6) All My Love is Gone of alt.country 10) en 12).
de hoogtepunten, maar dat is persoonlijk, zijn voor mij de ballads, "North Dakota", "Baltimore" , "Flyswatter/Ice Water Blues" maar vooral het persoonlijke, ingetogen "Family Reserve".

Album werd geproduceerd door George Massenburg, Billy Williams & Lyle Lovett
Recorded at Ocean Way Recorders, Hollywood, California
All songs written by Lyle Lovett except "North Dakota" written by Lyle Lovett & Willis Alan Ramsey

de muzikanten op dit album:
Lyle Lovett: vocal, acoustic finger style guitar, acoustic guitar
Leland Sklar: bass
Russ Kunkel: drums
Dean Parks: acoustic rhythm guitar, electric (lead) guitar, acoustic slide guitar, harmony vocals
Ray Herndon: electric lead guitar, electric rhythm guitar
Billy Williams: electric "trombone" guitar
Matt Rollings: piano, Hammond B3 organ
Rickie Lee Jones: harmony vocal (track 4)
Johnny Lee Schell: electric lead guitar
Plas Johnson/Larry Williams: tenor saxophone
Daniel Higgins: alto saxophone
Gregory Smith: baritone saxophone
Leo Kottke: acoustic guitar (harmonies) (track , acoustic lead guitar (track 9)
John Hagen: cello
Edgar Meyer: acoustic bass, arco & pizzicato
Francine Reed, Arnold McCuller, Kathy Hazzard, Sir Harry Bowens, Sweet Pea Atkinson, Kevin Dorsey: harmony vocals
Willis Alan Ramsey: harmony vocal (track 12)
Jay Dee Barnes: pedal steel
Emmylou Harris: harmony vocal (track 10)

het enige live album van Lyle Lovett, dat een fijne doorsnede biedt van zijn reguliere albums. in die zin is het een soort van carrière overzicht, waarop helaas nieuwe songs ontbreken.

track 1 van "I Love Everybody"
tracks 12 en 14 van zijn gelijknamige debuut album
tracks 5,7 en 11 van "Pontiac"
tracks 4,8 en 9 van "Lyle Lovett and His Large Band"
tracks 2,6 en 13 van "Joshua Judges Ruth"
track 3 van "The Road to Ensenada"
track 10 "Wild Women Don't Get the Blues" een nummer van blueszangeres Ida Cox, verscheen bij mijn weten niet eerder op 1 van zijn albums, maar wel op de 2-cd "The Waltzing Fool" een niet officiële release

de muziek is qua stijlen gevarieerd, zoals we van de man gewend zijn en wordt vakkundig en perfect uitgevoerd, maar ik mis hier qua beleving toch een beetje "de ziel" in deze uitvoeringen.

mijn voorkeur gaat naar de meer ingetogen nummers als "Nobody Knows Me", "If I Had a Boat", "North Dakota" en het prachtige "Closing Time". op deze meer "alt.country/americana" nummers wordt er wat gas terug genomen, hetgeen de kwaliteit van die songs ten goede komt.

de nummers met een volle big band/jazz/vaudeville/swing sound bekoren mij persoonlijk een stuk minder, hoewel er niks op te merken valt over de voortreffelijke blazerssectie en de geweldige vocalen van o.a. zangeres Francine Reed die op een aantal nummers met haar lead vocalen excelleert, Sir Harry Bowens, Willie Greene Jr. en Sweet Pea Atkinson.

Album werd geproduceerd door Billy Wiliams & Lyle Lovett
Recorded in Austin & San Antonio, Texas (August 29 - September 1, 1995)

alweer 37 jaar geleden maakte de inmiddels 66 jarige uit Houston, Texas afkomstige Lyle Lovett dit debuutalbum. zijn muziek laat zich moeilijk in een hoekje plaatsen. op dit album overheerst alternatieve country, waar destijds ook artiesten als Rodney Crowell, Steve Earle, Joe Ely en Todd Snider toe werden gerekend. op latere albums vinder er meer en meer kruisbestuivingen plaats met andere genres zoals folk, blues, jazz en gospel.

Lyle Lovett leverde met dit debuut gelijk zijn visitekaartje af als songwriter van de buitencategorie.
met "Cowboy Man" een up-tempo nummer met een fraaie fiddle partij van Glen Duncan scoorde de man in de States een Top 10 hit in de "Billboard Hot Country Songs" lijst. op dit album staan voornamelijk ballads, waarbij de wonderschone melodieën en teksten van "The Waltzing Fool" en de afsluiter "Closing Time" (overigens geen cover van het bekende Tom Waits nummer) er voor mij bovenuit steken, maar andere ingetogen tracks als "God Will", "This Old Porch" en "If I Were the Man You Wanted" doen er qua pracht nauwelijks voor onder. andere up-tempo tracks als "Farther Down The Line", "You Can't Resist It" met background vocals van Rosanne Cash en "An Acceptable Level of Ecstasy" met een heerlijke gospelachtige backing vocal van Francine Reed en een fraaie saxofoon partij, zorgen voor een fijn, afwisselend album.

album werd geproduceerd door Tony Brown en Lyle Lovett
Recorded at Chaton Recordings, Scottsdale, Arizona
All songs written by Lyle Lovett except "This Old Porch" written by Robert Keen & Lyle Lovett

de muzikanten op dit album:
Mathew McKenzie: bass
Jeff Boree: drums
Matt Rollings: acoustic & electric piano
Mark Prentice: organ
Lyle Lovett: acoustic guitar
Ray Herndon: electric rhythm guitar
Billy Williams: electric lead guitar
Tom Mortensen: steel
Glen Duncan: fiddle
Steve Marsh: saxophones
James Gilmer: congas
J. David Sloan & Ray Herndon: background vocals

de gastmuzikanten: Emory Gordy Jr., Vince Gill, John Goin, Bob Warren, Mac McAnally, John Jarvis