thanks ouwecock. we halen hier wat ouwe koeien uit de sloot eerlijk gezegd weet ik niet zeker of dat concert in De Doelen, Rotterdam in het jaar 1972 of 1973 was. zoals gezegd herinner ik me wel dat de die-hard Burrito fans van het 1e uur, dus de liefhebbers van de 1e 2 albums, "not amused" waren dat originele bandleden zoals Chris Hillman en Bernie Leadon er niet bij waren. overigens sluit ik niet uit dat Sneaky Pete er wel bij was. hoe dan ook bij de band die destijds optrad, was Rick Roberts duidelijk de front man. wat betreft zijn 1e album "Windmills" had dit een klassieker onder de country rock albums kunnen zijn, als hij 2 nummers van het kaliber "Colorado", dat hij schreef voor het Flying Burrito Bros album (1971), op dat album had geplaatst. ben geen fan van zijn periode met Firefall. zijn solo albums bevallen mij beter.

wat info over de man. uit een interview van 1977 op de vraag "Who's idea was it to get Rick into the Burritos after Gram Parsons' departure? antwoordde Chris Hillman: I hired him for his clear tenor voice and he had a couple of good songs plus a lot of needed enthusiasm". en zo geschiedde. in 1970 deden The Burrito Brothers NL/Amsterdam aan in de vrijwel originele line-up van de band, t.w. "Sneaky"Pete Kleinow, Chris Hillman, Michael Clarke, Bernie Leadon en de vervanger van Gram Parsons deze Rick Roberts. de man maakte 2 solo albums op het A&M label, waarvan dit de 1e is. 8 van de 9 nummers zijn van de man zelf, behalve "Pick Me Up On Your Way Down" geschreven door Harlan Howard. het sterke openingsnummer "Deliver Me" is een fijn, gospelachtig nummer, 3) In My Own Small Way en Pick Me Up On Your Way Down zijn traditionele country nummers en wat mij betreft de hoogtepunten op dit album. de rocknummers 5) Two Lovely Women en 7) Drunk And Dirty, hoewel voorzien van fijne gitaarsolo's van Marc Benno, vallen hier qua sfeer uit de toon. de akoestische country/rock ballads 2) Davy McVie, 4) Sail Away en 6) In A Dream vormen samen met de andere tracks een staalkaart van zijn songwriter's kwaliteiten. het album wordt ingetogen afgesloten met 9) Jenny's Blues. dit album is een stuk beter dan de opvolger "She Is A Song" en dat ligt met name aan het songmateriaal.
in de liner notes zegt Rick Roberts hier het volgende over:
"In hindsight, Rick feels the songs on the second album were not as strong as on the first album. I had been saving up songs for years for the first one. But everything on the second album was pretty much written between the first and 2nd album, a much shorter time. I have a few favourites on the 2nd album like "She Is A Song" and "Westwind" but overall I prefer the first one".

ter info: dit album is samen met het 2e album "She Is A Song" op 1 cd uitgebracht (2009 BGO Records)

de zeker in zijn thuisland vermaarde uit Kentucky afkomstige bluegrass/country muzikant Ricky Skaggs is al sinds de begin jaren 70 actief in de muziek business. hij maakte sindsdien meer dan 40 albums, waaronder vele samenwerkingen met o.a. Bruce Hornsby, Tony Rice, The Seldom Scene en de Clinch Mountain Boys, de band van blue grass legende Ralph Stanley van de Stanley Brothers. ook was Ricky Scaggs een aantal jaren lid van de Hot Band, de begeleidingsband van Emmylou Harris, voor wie hij een groot aantal liedjes arrangeerde van haar buegrass album "Roses in the Snow".

op dit nogal mainstream klinkende album staan uitsluitend covers, waarvan de singles, de up-tempo opener "Country Boy" en de ballad "Something in My Heart" hits werden in de States. beide goed in het gehoor liggende liedjes.

het instrumentale bluegrass nummer "Wheel Hoss" (B. Monroe) met o.a. Bill Monroe (mandoline) en de uitbundige bluegrass gospel van "I'm Ready to Go" (W. York) ervaar ik als de prijsnummers.
de overige covers, zoals "Rendezvous" (Peter Rowan), "Window Up Above" (George Jones) en het mierzoete "Baby I'm in Love with You" bekoren een stuk minder, maar maken duidelijk dat deze muziek een breed Amerikaans publiek aanspreken.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Bobby Hicks (fiddle), Bruce Bouton/Buddy Emmons/Lloyd Green (steel guitar) en Eddie Bayers/George Grantham (ex Poco) op drums.

getuige zijn tourschema van 2025/2026 treedt de inmiddels 71-jarige Ricky Skaggs nog steeds op met zijn band Kentucky Thunder. een man met een enorme staat van dienst in het bluegrass/country genre.

Album werd geproduceerd door Ricky Skaggs
Recorded at Audio Media, Nashville, Tennessee

als folkliefhebber en groot fan van de Ierse zangeres Dolores Keane, die door velen "The Voice of Ireland" wordt genoemd, kwam ik bij dit album uit. een samenwerking van haar met de Noorse zangeres Rita Eriksen, die in thuisland Noorwegen behoorlijk populair blijkt te zijn.

we horen 2 prachtige vrouwenstemmen op dit album. de dames vertolken afwisselend Ierse en Noorse traditionele liederen aangevuld met een aantal songs van anderen, o.a. de prachtige afsluiter "The Great Northern Ocean" geschreven door haar toenmalige echtgenoot/muzikale partner John Faulkner. dit is 1 van de 4 in het Engels gezongen liedjes. 6 andere liedjes worden in de Noorse taal gezongen en 2 liedjes in het Gaelic.

mijn voorkeur gaat uit naar de Ierse traditionals gezongen door Dolores Keane (tracks 2,4,6,8,10 en 12), met o.a. prachtige versies van klassiekers als "The Moorlough Shore", "The Low, Low Lands of Holland" en "Jimmy Mo Mhile Stor". Rita Eriksen beschikt eveneens over een prachtige stem, die alle ruimte krijgt in fijne, melodieuze tracks als "Blamann" en "Ung Aslaug". al met al is "Tideland" een fraai luisteralbum.

album werd geproduceerd door Erik Hallestad
Recorded at Ackergill Tower by Wick, Caithness/Scotland
All songs arranged by the musicians and singers present

citaat over de ontstaansgeschiedenis van dit album:

"Two Nations sharing an Ocean
Ireland and Norway. Two nations with musical traditions as strong as the ocean between them.
From coast to coast they are calling each other, telling ancient stories in unison and harmony.

We met at the midway point:

the wild "Tideland" of Caithness in the Northeast Scotland.
In a beautiful medieval castle we watched the gull and gannet plunge into the surf, unconcerned by the
musical dives we were performing behind the castle windows nearby"

dat het nooit te laat is om "goede" muziek te ontdekken, blijkt wel uit mijn eerste kennismaking met de muziek van Robbie Fulks.

ingegeven door de positieve berichten hierboven waarvoor dank, onlangs dit album ergens uit de uitverkoopbakken gevist. 10 eigen sterke liedjes van Robbie Fulks en 2 instrumentale nummers (public domain) "Snake Chapman's Tune" dat klinkt als eeuwenoude Appalachian folk en "Pacific Slope".

geen mainstream (gepolijste Nashville country), outlaw country of rootsrock, maar fraaie americana (folk/country en bluegrass) op dit voornamelijk akoestische album, waar opvallend genoeg drums en basgitaar ontbreken, maar niet gemist worden.

de bluegrass is prominent aanwezig op nummers als "Long I Ride", "When You Get to the Bottom" en "Sometimes the Grass is Really Greener" met fraaie samenzang en laat zich op het hele album gelden met instrumenten als banjo, dobro, fiddle en mandoline. deze nummers roepen bij mij de muziek van John Starling in herinnering. zijn fingerpicking gitaarspel op het ingetogen "Imogene" doet dan weer denken aan de muziek van collega singer/songwriter Chris Smither.

het autobiografische "That's Where I'm From", "Guess I Got It Wrong" en "The Many Disguises of God" zijn fraaie alt.country ballads. in de laatste categorie valt ook de ijzersterke afsluiter "Rose of the Summer".

Robbie Fulks schrijft bovengemiddeld goede liedjes, beschikt over een prima bij dit genre passende stem, waarbij veel van zijn liedjes nostalgisch en melancholisch verhalen over het oude Amerika.
liefhebbers van een album als pak 'em beet "Train a Comin" van Steve Earle, zal deze muziek ook aanspreken.

Album werd geproduceerd door wijlen Steve Albini
Recorded at Electrical Audio, Chicago, Illinois

Robbie Fulks: vocals, acoustic guitar
Jenny Scheinman: fiddle
Mike Bub: banjo, bass fiddle, baritone vocal
Robbie Gjersoe: dobro, guitar, tenor vocal
Ron Spears: bass fiddle, mandolin, tenor vocal

1 van de betere albums van de uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Robert Earl Keen. alhoewel niet iedereen gecharmeerd zal zijn van zijn ietwat snerpende, monotone stem valt er over de kwaliteit van zijn liedjes weinig op te merken.

7 sterke songs van de man zelf plus de traditional "Walkin' Cane" en een 4-tal prima covers waaronder "I Still Miss Someone" (Johnny Cash & Roy Cash Jr.), "High Plains Jamboree" van de Texaanse songwriter Terry Allen en de klassieker "Snowin' On Raton" van Townes Van Zandt. de vierde cover "My Home Ain't in the Hall of Fame" (Joe Dolce) is hiervan de minste.

veel rustige americana (country/folk) mid-tempo liedjes en ballads met af en toe een bluegrass sausje, waarbij het op het eind op het stevig rockende "The Road Goes on Forever" alsnog los gaat met ronkende gitaren.

het titelnummer "Gravitational Forces" met spoken words/rap is een kleine smet op dit fraaie album.

behalve de destijds vaste leden van zijn band als Bill Whitbeck (bass guitar, harmony vocals), Tom van Schaik (drums, percussion) en meestergitarist Rich Brotherton, zijn het ook de sessiemuzikanten die glansrollen vervullen, zoals multi-instrumentalist Gurf Morlix die lange tijd gitarist was in de band van Lucinda Williams en wijlen Ian McLagan (Hammond B-3 organ) bekend van zijn werk met The Small Faces en The Faces.

het slidegitaar spel van Rich Brotherton op het aanstekelijk swingende "Walkin' Cane" is om van te smullen, waar de bijdragen van Gurf Morlix op meerdere nummers met o.a. elektrisch gitaar en lap steel niet voor onder doen.

Album werd geproduceerd door Gurf Morlix en Robert Earl Keen
Recorded at Arlyn Studios, Austin, Texas

except "The Road Goes on Forever" produced by Ray Kennedy (bekend van zijn co-producties met Steve Earle)

mijn favoriete album van deze inmiddels 69-jarige uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter.
9 sterke eigen nummers van Robert Earl Keen zelf waarvan 1 "Lynville Train" co-written met LeRoy Preston, 1 van de vele hoogtepunten met fraai pedal steel werk van Tommy Spurlock en een "harmony vocal" van Gillian Welch plus een fijne cover van het Steve Earle nummer "Tom Ames' Prayer".
de muziek wordt prachtig ingekleurd met instrumenten als fiddle, pedal steel en viool, aangevuld met de fraaie gitaar riffs van o.a. Rich Brotherton en Gurf Morlix.

een mix van country/folk met een bluegrass sausje met bovengemiddeld goede liedjes veelal mid-tempo gespeeld, waarbij alleen het ietwat melige, grappig bedoelde "Barbeque" enigszins buiten de fijne "flow" van de overige nummers valt.

de sound en melodie van het sterke "Lonely Feeling" waarop Gurf Morlix excelleert met zijn elektrische gitaarspel, doet sterk aan wijlen John Prine denken. een nummer dat samen met het titelnummer "Gringo Honeymoon", het melodieuze "Merry Christmas from the Family" en de afsluiter "Dreadful Selfish Crime" met een "harmony vocal" van Dennis Locorriere (Dr. Hook) tot de hoogtepunten mag worden gerekend.

Robert Earl Keen debuteerde in 1984 met het album "No Kinda Dancer". benieuwd naar zijn laatste album "Happy Prisoner: The Bluegrass Sessions" (2015). de man gaf in 2022 aan te stoppen met optreden en gaf 3 afscheidsconcerten in zijn staat Texas, maar bleek in 2024 weer op tournee te gaan.

Album werd geproduceerd door Garry Velletri
Recorded at Alex The Great Studio, Nashville, Tennessee

George Marinelli, Gurf Morlix, Rich Brotherton: guitars
Gary Tallent, Dave Heath: bass
Dave Durocher, Mark Thomas Patterson: drums
Tommy Spurlock: steel guitar
Jonathan Yudkin: violin
Bryan Duckworth: fiddle
Sam Bacco, Brad Jones: percussion
Brad Jones: piano/organ

een mindere worp van Robert Earl Keen met 10 eigen liedjes waarvan 1 co-written "Ride" met vast bandlid/bassist Bill Whitbeck en 1 cover "Long Chain" een minder nummer van folk/country legende Jimmy Driftwood, die vooral bekend werd als schrijver van de klassieker "Tennessee Stud".

waar hij op een album als "Gringo Honeymoon" grossierde in goede, veelal mid-tempo liedjes is dat helaas op dit album niet het geval. teveel middelmaat met weinig pakkende melodieen.

sterkhouders zijn de opener "For Love" een liefdesliedje dat hij voor zijn vrouw schreef, het titelnummer "What I Really Mean" met de merkwaardige combi klanken van banjo en saxofoon, "The Travelling Storm" met de Keltische sound van Northumbrian small pipes, "A Border Tragedy" een polka met mariachi (trompet) klanken met een korte zangbijdrage van countryzanger wijlen Ray Price en het ingetogen "Ride" met fraaie accenten van dobro en fiddle. welgeteld 5 nummers die blijven "hangen".

de doorsnee rockende up-tempo nummers zoals "The Wild Ones", "Broken End of Love" en "The Dark Side of the World" maken weinig indruk. het laid-back "Great Hank" over een denkbeeldig optreden van Hank Williams dat hij in zijn fantasie bezocht doet dat evenmin.

een pluspuntje zijn de fraaie bijdragen op gitaar van zijn vaste gitarist Rich Brotherton.

Album werd geproduceerd door Rich Brotherton
Recorded at Wire Recording, Austin, Texas & Downstairs Studios, Austin, Texas

vanwege de recente post van ouwekock bij het Alison Krauss album "Paper Airplane" (2011) dit album weer eens van stal gehaald. zij nam meerdere nummers van Robert Lee Castleman op, waaronder het nummer "Paper Airplane".

10 eigen composities van de man met redelijk toegankelijke luisterliedjes in het country/folk genre met een enkele keer een licht R&B sausje, zoals op het fraaie mid-tempo "Movin' On". de liedjes worden veelal ingetogen muzikaal omlijst met zijn akoestische gitaarspel, piano/orgel en bescheiden percussie aangevuld met het elektrische gitaarspel van producer Pat Bergeson, de ex man van Alison Krauss. lap steel specialist Jerry Douglas, lid van de Union Station band van Alison Krauss is slechts op 2 nummers te horen.

Alison Krauss verzorgt op een 3-tal nummers (2,4 en 6) de achtergrond vocalen, waarvan met name "Kinda Like a Rainbow" indruk maakt.

samen met "Like Red on a Rose" met de wonderschone lap steel klanken van Jerry Douglas, de piano ballad "Crazy As Me" en het eerder genoemde "Movin' On" de sterkhouders van dit album.

helaas staan daar wel wat mindere nummers als "Stay Here", "I Can't Believe You" en "Movin' Down" tegenover die mede door de ietwat gladde, gepolijste productie een stuk minder blijven hangen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder o.a. Victor Krauss (acoustic bass, keyboards), Gary Smith (piano, B3 organ) en Kenny Malone (drums, percussion).

van de langeafstandschauffeur ( "over-the-road trucker) Robert Lee Castleman bleef het tot nu toe bij dit ene album.

Album werd geproduceerd door Pat Bergeson & Robert Lee Castleman
Recorded at 17 Grand, Nashville, Tennessee

citaat uit de liner notes:

"A rose wrapped around a barbed wire fence - where the plush red petal meets the rusted spike. That's Robert Lee Castleman. His music is a lush type of folk, subtle and warm. His songs and his voice, though, are rugged. Weary. True. For too long he has been an industry secret, his songs having been recorded by Chet Atkins and Alison Krauss. This album is a gem of sublime, intricate composition - full of songs that are at once soothing and unpredictable"

het eerste gelijknamige album van dit echtpaar country/folk duo verscheen reeds in 1975. sindsdien brachten zij meer dan 20 albums uit. dit is mijn eerste kennismaking met de muziek van dit sympathieke duo die in hun thuisland de States een trouwe schare aan fans blijkt te hebben die hun concerten bezoeken.

de teksten gaan over ouder worden, verloren of nieuwe liefdes en andere universele thema's. 11 van de 12 nummers schreven zij samen met Jerome Clark. hun liedjes worden in het country/folk genre vertolkt met af en toe uitstapjes naar bluegrass. Robin en Linda Williams wisselen de lead vocalen af of delen die met elkaar ofwel zingen zij in harmonie. hun zang wordt een enkele keer aangevuld door gast muzikanten, zoals Mary Chapin Carpenter op "Rumble" en "So Long, See You Tomorrow", 1 van de betere nummers op dit album.

lang niet alle liedjes zijn even memorabel, maar de country van "The Hard Country", de aanstekelijke blue grass van "Bar Band in Hillbilly Heaven", de folk ballad "This Is the Real Thing", de blue grass/honky tonk klanken van "The Perfect Country Song" of het up-tempo "Some Peculiar Beast" met een fraaie harmonica partij, zijn liedjes die wel blijven hangen.

niet toevalligerwijs is de cover van de Hank Williams smartlap "Cold, Cold Heart" gezongen door Linda Williams een ander hoogtepunt op dit album. overigens werd hun eigen "Don't Let Me Come Home a Stranger" een prachtige folk ballad van het album "Stonewall Country" gecoverd door zowel Mary Black als The Albion Band.

behalve de bijdragen van hun eigen bandleden zijn er gastbijdragen van multi-instrumentalist Tim O'Brien (fiddle, mandolin), Stuart Duncan (fiddle) en producer Kevin McNoldy (acoustic, baritone & electric slide guitar, bass, vocals).

Recorded at Dream Sequence Studios, Charlottesville, Virginia & Coyote Watch Studios, Southern Shores, North Carolina

Robin Williams: acoustic & baritone guitar, harmonica, vocals
Linda Williams: acoustic guitar, banjo, vocals

prima tribute album aan de slechts 34 jaar oud geworden uit Los Angeles afkomstige zanger, gitarist, songwriter, sessiemuzikant en producer Lowell George. de mede oprichter van de band Little Feat.

13 originals van de man zelf, waarvan een aantal co-written, track 2) met Paul Barrere en Martin Kibbee, track 4) met Martin Kibbee, track 10) met Bill Payne en track 11) met Fred Tackett.
er speelde een waslijst aan gerenommeerde topmuzikanten mee op dit volwaardige eerbetoon aan de onvolprezen Lowell George.

een fraai, gevarieerd album waarop vrijwel iedere uitvoering van zijn songs raak is.
"Cold, Cold, Cold" met lead vocalen van Bonnie Raitt en een geweldige slide partij van Paul Barrere zet meteen de toon. de spetterende, vuige versie van "Rocket in My Pocket" door de Bottle Rockets en wijlen David Lindley spat uit de speakers, evenals het energieke "Rock & Roll Doctor, geweldig gezongen met die doorleefde, rauwe stem van wijlen Eddie Money. ook de bijdrage van "good old" Taj Mahal met "Feets Don't Fail Me Now" is om van te smullen.

de heerlijke r&b versie van "Two Trains" met wijlen New Orleans grootheid Allen Toussaint en Leo Nocentelli, leadgitarist en oprichter van de fameuze funkband The Meters, is 1 van de vele hoogtepunten.
het met een blazerssectie voorziene "Spanish Moon" krijgt een swingende, funky versie met lead vocalen van de Amerikaanse jazz, r&b en soulzanger Phil Perry met o.a. de befaamde zangeres Merry Clayton in het koortje.

daar staan wat rustigere nummers tegenover als de country rock versie van "Straight from the Heart" van Chris Hillman en Jennifer Warnes gedragen door een fraaie pedal steel partij, en prachtige, ingetogen versies van "Roll Um Easy" van J.D. Souther, "Sailin' Shoes" van Randy Newman en zangeres Valerie Carter, die in 2017 op 64-jarige leeftijd kwam te overlijden, eveneens als Lowell George aan de gevolgen van een hartaanval.

Jackson Browne, die Lowell George memoreerde met het nummer "Of Missing Persons" op zijn album "Hold Out" excelleert op dit album met een schitterende versie van "I've Been the One" en dochter Inara George sluit het album ontroerend af met het ingetogen "Trouble" in een productie van Van Dyke Parks en met meesterlijk gitaarspel van Ry Cooder.

2 tracks die iets minder bekoren zijn de versie van "Long Distance Love" door de Japanse singer/songwriter, multi-instrumentalist Keisuku Kawata en de Little Feat bandversie van "Honest Man", gezongen door Shaun Murphy, de zangeres van de latere Little Feat line-up. dit nummer verscheen eerder op het Lowell George solo album "Thanks I'll Eat It Here".

hulde voor de kraakheldere productie op de Japanse cd versie (label Kaigan)

dit jaar (2024) verscheen een tweede tribute album aan Lowell George in de vorm van de 2-cd "Long Distance Love ("A Sweet Relief Tribute to Lowell George") met daarop 25 songs.

Lowell George R.I.P. 29-06-1979

het derde album van de toen 39-jarige Rod Picott is een soort van "break up" album, want hij en zijn toenmalige partner Alicia Bequette besloten destijds van elkaar te scheiden. de thematiek en de gevolgen hiervan worden op meerdere tracks van "Girl from Arkansas" bezongen met, zoals verwacht kan worden, ietwat zwaar op de hand liggende teksten.

een 7-tal ingetogen nummers, waaronder de van hem bekende ballads als het breekbare, melancholische "That's Where My Baby Lives", "Down to the Bone" en de afsluiter "The Last Goodbye", die muzikaal worden omlijst door o.a. de multi-instrumentalist en co-producer David Henry en de dobro en lap steel klanken van Matt Mauch. de fraaie dobro klanken zijn met name te horen op de delta-blues van "Gun Shy Dog".

in een 4-tal wat krachtigere nummers (2,6,8 en 10) gaat het tempo iets omhoog, waaronder "Wrecking Ball" met stevige gitaar riffs van David Henry, de eerste song die hij samen met zijn muzikale maatje Slaid Cleaves schreef. van die nummers springt "Gone" er boven uit.

9) het korte "Lullaby" is een op orgel gespeeld niemendalletje van Alicia Bequette.

dit fraaie album met sterke, verhalende songs verscheen wederom op zijn eigen "Welding Rod Records" label. Rod Picott is op dit album ook vocaal op dreef met zijn nog jonge, weliswaar doorleefde stem. een stem die later steeds heser en rauwer werd.

dit derde album was de opvolger van het net iets betere "Stray Dogs". ben niet bekend met zijn debuutalbum "Tiger Tom Dixon's Blues". zijn beste werk zou nog volgen met o.a. de dubbelaars "Out Past the Wires" en "Wood, Steel, Dust & Dreams".

Album werd geproduceerd door David Henry & Rod Picott
Recorded at True Tone Recording, Nashville, Tennessee

All songs by Rod Picott, except 2) co-written Slaid Cleaves, 3) co-written David Henry & 11) co-written AB

zijn woorden van dank vermelden een "special thanks to the girl from Arkansas for all your help during these last 5 years"

Rod Picott: lead & harmony vocals, acoustic guitars, tremelo
David Henry: cello, electric bass, harmony vocals, electric guitars, organ, euphonium
Paul Griffith: drums, percussion
Dave Jacques: acoustic bass
Matt Mauch: dobro, lap steel
Ned Henry: violin
Alicia Bequette: organ (track 9)
Eric Fritch: organ (track 10)

geweldig album van de voor mij onbekende singer/songwriter Rod Picott. ben niet van het streamen dus nieuwsgierig geworden door wat er hier op de site door Tonio werd gepost over dit album, deze een beetje op de gok aangeschaft. voor slechts 15 euro een muzikale rijkdom van 1 uur en 20 minuten in huis gehaald. inmiddels meerdere malen beluisterd, geen seconde spijt van en fan van de man geworden. dit past als liefhebber van o.a. Chip Taylor, Bob Neuwirth, John Prine, Townes Van Zandt, etc. helemaal in mijn straatje. de man heeft een fijne doorleefde stem en is in staat om emotie over te brengen. een grootse prestatie om over de hele linie van 22 nummers de aandacht vast te houden. er staat inderdaad geen enkel nummer teveel op. de ballads zijn groots. het merendeel schreef de man zelf en een 6 tal nummers zijn co-written waarvan 4 met zijn jeugdvriend Slaid Cleaves. in het woud van de vele releases van singer/songwriters in het roots/americana genre zie je de door het bos de bomen niet meer. dan is het des te fijner om via MuMe een artiest als Rod Picott hier op te pikken. gezien de commentaren bij zijn andere albums lijkt dit album wel het "magnum opus" van de man.

wederom een sterke collectie songs van Rod Picott. 12 nummers waarvan 8 van eigen hand en 4 co-written. 2 iets mindere tracks zijn eigen "Revenuer" en "Through The Dark" co-written met Slaid Cleaves kan mij niet zo bekoren, maar goed hun samenwerking heeft vele, prachtige songs opgeleverd. ook dit album staat weer vol met prachtige, ingetogen, voornamelijk akoestische muziek gebracht met de ietwat hese, rauwe strot van de man. "Lover", "Mona Lisa", "Frankie Lee" en het geweldige "Sonny Liston" zijn alle van die inmiddels vertrouwde, verhalende liedjes. zijn "Valentine's Day" moet het qua melodie wel afleggen tegen de Steve Earle song met dezelfde titel, maar dat terzijde. "Washington County" met flarden harmonica spel doet denken aan het kale Nebraska geluid van Bruce Springsteen. "Lost in the South" met een fijne pedal steel partij is 1 van de vele hoogtepunten, een akoestische ballad waar de man patent op heeft, evenals "Mark of Your Father" met fingerpicking gitaarspel a la Steve Earle. een soort van verstilde pracht met zeggingskracht zou ik dit album van Roderick Picott willen nomen. de man die 3 november a.s. zijn 59e verjaardag zal vieren.

dit album verscheen op zijn eigen Welding Rod Records label en werd geproduceerd door Neilson Hubbard

de muzikanten op dit album:
Lex Price: bass & tenor guitar
Juan Solodzano: pedal steel & slide guitar
Evan Hutchings: drums
Rod Picott: acoustic guitar & vocals
Neilson Hubbard: piano, percussion & harmonies

"Thanks to all the listeners who have followed this journey across muddy ditches, fields of wildflowers and ragged trails. I'm grateful" (laat de man weten)

slechts 1 stem van Tonio voor het nieuwste album van de begenadigde Amerikaanse singer/songwriter Rod Picott, terwijl dit mijns inziens toch 1 van de beste roots albums van 2023 is, die dit jaar verschenen. had een exemplaar gereserveerd bij speciaalzaak Roots Mail Music in Breda. er lagen daar een 5-tal exemplaren dus het album, dat gedistribueerd wordt via LuckyDiceMusic, zal voor de liefhebber wel vindbaar zijn bij de betere platenwinkels in den lande. altijd fijn dat er een tekst vel wordt bijgeleverd, want de man heeft wat te vertellen.

bij de melodieuze, midtempo opener "Next Man in Line" weet je direct, dat het goed zit.
er staan naast deze track nog 3 midtempo songs op die hier niet voor onder doen, te weten "A Puncher's Chance", "Homecoming Queen" en "Wasteland". "Digging Ditches" valt wat uit de toon en vind ik de minste track op dit album, overigens een album dat als geheel wederom in te lijsten valt.

ook ik vind Rod Picott in zijn ballads op zijn best. in dit geval 5 tracks (3,5,7,9 en 10). feitelijk allemaal even sterk, maar mijn persoonlijke favorieten zijn "Television Preacher", het ontroerende "Pelican Bay" over de lotgevallen van een Vietnam veteraan en "Time to Let Go of Your Dreams", wellicht 1 van de mooiste ballads die de man ooit geschreven heeft en dat zijn er vele.

de muzikale omlijsting is net als op zijn voorgaande, laatste albums weer vrij spaarzaam en zeker bij de prachtige, ingetogen ballads is dat passend, maar het gevaar van eenvormigheid ligt wat op de loer bij 's mans muziek. mis af en toe een wat vollere, rijkere invulling met bij voorbeeld instrumenten als accordeon, dobro, harmonica, zoals dat op albums van collega artiesten als wijlen John Prine en Tom Russell wel het geval is. benieuwd hoe een volgend album zal uitpakken.

album werd wederom geproduceerd door Neilson Hubbard
opgenomen "at Skinny Elephant Studio, Nashville, Tennessee"
All songs by Rod Picott
except 6) co-written Amy Speace, 7) co-written Nick Nace, 4) en 5) co-written Brian Koppelman

de muzikanten op dit album:
Juan Solorzano: electric, acoustic & pedal steel guitars, piano, glockenspiel, trumpet
Lex Price: bass, mandolin
Rod Picott: acoustic guitar, vocals
Neilson Hubbard: drums, percussion

bezig mijn collectie Rod Picott albums uit te breiden dus onlangs dit alweer ruim 20 jaar oude "Stray Dogs" (zwerfhonden) aangeschaft. de man is een zeer getalenteerde songwriter en kan bij mij niet stuk. ook op dit album weer een fijne mix van up/mid-tempo rockers en ballads. je moet de tijd nemen voor zijn teksten die geen lichte kost bevatten, waarbij ik soms de relativerende humor van iemand als John Prine mis.

1) "Stray Dogs"en 2) "Baby Blue" zijn up-tempo rockers die het album stevig openen. 3) "Angels and Acrobats" heeft veel weg van een Steve Earle nummer, zelfs zijn stem doet op deze track aan de laatste denken. 4) de fraaie ballad "Circus Girl" met een prachtige "harmony vocal" van Alison Krauss is 1 van de sterkhouders van dit album.

de 2 volgende tracks 5) "Workshirts & Turpentine" en 6) "Find Your Way Home" beide vrij doorsnee mid-tempo tracks met iets minder sterke melodieën maar fijne gitaarpartijen, overtuigen mij minder, maar dat is een kwestie van smaak.

de akoestische piano/gitaar ballad 7) "The Leaving Kind" is wat mij betreft top 10 materiaal van de vele prachtige ballads die de man schreef, gevolgd door "Need You Bad" wederom een ballad die je als luisteraar raakt, mede door het weemoedig stemmende geluid van de cello. 9) "I Coulda Been the King" nog zo'n nummer dat qua melodie en uitvoering sterk aan het werk van Steve Earle doet denken; deze track had zomaar op een willekeurig album van hem kunnen staan.

10) "Up All Night" een lekkere up-tempo track, waar de Bruce Springsteen vibe niet ver weg is, gevolgd door een ander hoogtepunt op dit album 11) "Not Going Down" met een harmony vocal van de man zelf, een ballad met een melodie en tekst waar je op z'n Engels gezegd "goosebumps" van krijg en 12) "River Runs" wederom een fraaie ballad met een harmony vocal van boezemvriend Slaid Cleaves.
zoals user Kistenkuif ooit eerder schreef "een erg goed album dat krachtig begint en prachtig eindigt".

persoonlijke favorieten"Circus Girl", "The Leaving Kind" en "Not Going Down". kwalitatief vergelijkbaar met zijn album "Summerbirds" (2007), maar voor mij net iets minder dan zijn latere klasse albums "Out Past the Wires" (2017) en "Wood, Steel, Dust & Dreams" (2020).

Album werd geproduceerd door David Henry
Recorded at True Tone Recording, Nashville, Tennessee
All songs by Rod Picott, except track 11 & 12 co-written Slaid Cleaves
track 10) co-written Alicia Bequette

de muzikanten op dit album:

Rod Picott: vocals, harmony vocals, acoustic & electric guitars, one note piano
David Henry: cello, keys, percussion, electric guitar
Paul Slivka: bass
Craig Krampf: drums & percussion
Ned Henry: violin
Slaid Cleaves: harmony vocal on "River Runs"
Alison Krauss: harmony vocal on "Circus Girl"

de tekst van "The Leaving Kind"

Oh, the leaving kind, will take your heart
and leave you cold and alone
there's no peace of mind when you are in love
with the leaving kind
she came to me in the summer
floated in on a breeze and left here the same
except for her name
that's the one thing she took from me

I bet she works in a diner or somewhere
she drinks for free and she's hanging round
with all of them clowns and one of them
looks just like me
there's no peace of mind
when you are in love with the leaving kind

het 4e album van de inmiddels 59 jarige singer/songwriter Rod Picott. ook dit album werd uitgebracht op zijn eigen Welding Rod Music label. de man was ten tijde van dit album 43 jaar oud en dat is op dit album goed te horen aan zijn nog "jonge" en heldere stem. op zijn laatste 2 albums "Paper Hearts and Broken Arrows" (2022) en "Starlight Tour" (2023) klinkt zijn stem een stuk meer doorleefd, heser en rauwer, maar dan zijn we ook 15 jaar verder.

het is mij niet duidelijk waarom dit album destijds in Nederland lauw werd ontvangen, want het is wederom een heel coherent "roots/americana" album met uitsluitend sterke songs volgens een beproefd recept. rockende tracks worden afgewisseld met rustiger werk (akoestische ballads en mid-tempo nummers). 9 "originals" van de man zelf en 2 tracks co-written 3) met Slaid Cleaves en 10) met Sean Patrick McGraw.

het album opent met het fel rockende "Jealous Stars", gevolgd door het up-tempo "Hand Me Down", een nummer dat niet zou misstaan op een Bruce Springsteen album. "Sinner's Prayer" dat hij samen met Slaid Cleaves schreef met een "twangy" gitaar is een bescheiden rocker, niet opvallend sterk waarna de intieme, kale ballad "Trouble Girl"volgt, het eerste nummer dat mij echt pakt, 1 van de hoogtepunten van dit album. "Just Like Love" heeft iets weg van een slow blues en luistert lekker weg, evenals de wat doorsnee mid-tempo track "When Your Bird Won't Fly".

dan komen we vanaf track 7) bij de ballads, waar de man patent op heeft en die zijn alle van uitzonderlijke klasse. de schitterende melodie van "Something in Spanish" spaarzaam ingevuld met o.a. piano en accordeon "raakt" onmiddellijk. "Moscow Idaho" en "Worry Doll" trekken deze sfeer door, waarvan met name het laatste een kippenvel nummer is waarin prachtige accenten worden gelegd door het vioolspel van Amanda Shires. de viool horen we terug in het ingetogen "You Can't Talk to Me Like That Anymore", waarna het album afsluit met de net iets mindere ballad "Little Bird".

al met al een zeer fraai album van Rod Picott, waarbij het vooral de ballads zijn die mij weten te raken en gelukkig zijn die op dit album in de meerderheid. de man maakte in 2009 een duo-album met Amanda Shires "Sew Your Heart with Wires". een album dat ik (nog) niet ken. overigens benieuwd wanneer hij weer eens voor een concertreeks Nederland zal aandoen.

Album werd geproduceerd door Rod Picott en David Henry

de muzikanten op dit album:

Rod Picott: vocals, acoustic guitars
Pat Buchanan: electric guitars
Paul Slivka, David Henry: bass
Craig Wright, Steve Bowman, Paul Griffith: drums
John Deaderick: piano, organ, accordion
Amanda Shires: violin
David Henry, Rod Picott, Amanda Shires: harmony vocals

het 9e album van de inmiddels 59 jarige Rod Picott. we horen de man zonder band, alleen akoestische gitaar, harmonica en met zijn zangstem die door de jaren heen steeds heser en rauwer is gaan klinken.

het album klinkt dan ook als een huiskamerconcert. niet zo verwonderlijk, want hij nam dit album thuis op en produceerde het zelf. de mixing werd gedaan door zijn trouwe kompaan Neilson Hubbard, die meespeelde op eerdere albums van de man en ook produceerde.

de man had een aantal fikse gezondheidsproblemen (hart) achter de rug en werd zich bewust van zijn sterfelijkheid. een aantal van de songs op dit album ö.a. "Ghost", "A Guilty Man" en "A 38 Special" zijn hiervan een reflectie. een deel van de andere songs "Bailing", "Mama's Boy" en "Sunday Best" omschrijven persoonlijke herinneringen aan zijn soms harde jeugd. hij kijkt terug op zijn leven, stelt zich vragen of dingen beter hadden gekund. het is duidelijk, dat de man aardig wat "hard times" heeft gekend.

dit album is zijn meest persoonlijke album. puur, rauw, intens, eerlijk. vanwege de zeer sobere muzikale invulling, ligt het risico van eenvormigheid op de loer, maar Rod Picott weet dit goed te omzeilen door wederom een heel fraaie collectie sterke songs neer te zetten die de aandacht weten vast te houden. een aanrader voor de roots/americana liefhebber, maar ook voor degenen die bij voorbeeld het album "Nebraska" van Bruce Springsteen koesteren, een qua sound vergelijkbaar album. wellicht is het een boude bewering om te stellen dat dit album van Rod Picott er niet voor onder doet, maar de kwaliteit schuurt er dicht tegen aan.

favoriete tracks "Ghost", "Mark", "A Beautiful Light". "80 John Wallace" en "Folds of Your Dress".
het album opent en eindigt met het geluid van onweer.

uit de liner notes van Rod Picott bij het schaamteloos eerlijke "Folds of your Dress"

quote
"I wrote four or five lighter songs, songs of longing and love for this album. I felt this was the strongest of the bunch. Fools of your Dress is a song of pure longing. It's a plea to connect to someone. I"ve known love in my life but it was years ago now. That pull of wanting to belong to a life bigger than my own inner life never leaves. I consider myself lucky. Many people never know the kind of love that allows you to disappear, to quiet the voices in your head, to simply be. Still once you've tasted that sweet drug it begs at your doorstep forever. My inner voice never quiets and I long for that sweet release from myself -- to disappear in the folds of her dress, where a simple touch can ease my worried mind and quiet the demons"
unquote

zijn liner notes bij de aangrijpende song "Mark" over een klasgenoot die zichzelf van het leven bezorgde:

"When I was in high school we lost a peer to suicide. The young man's name was Mark Syvinski. He was not a close friend of mine but Mark was part of a larger circle of friends, so he was in my orbit. I think for many of us it was the first icy wind of reality to blow into our lives. For some the mystery of what happened has never resolved and left a permanent scar in a few hearts. I still remember sitting in that pew, the Beatles playing over the p.a., while we children entered the world of adulthood and the hard, inexplicable world waiting for us. A world that could cause this thing to happen. It was like waking from a dream of spring to find we were actually in the grip of a much colder season"

gezien het genre vermoedde ik al dat dit album in de smaak zou vallen bij user Tonio en ik waardeer zijn zorgvuldige meningen over allerlei muziek hier op de site. hou zelf meer van de kale vertolkingen van Rod Picott, maar ook de "vollere" versies van Slaid Cleaves kan ik zeker waarderen. muziek die inderdaad met het hart is gemaakt en "raakt". wellicht heeft het iets met onze leeftijd te maken, dat er verder zo weinig gereageerd wordt op dit muziekgenre.

ik snap overigens heel goed dat een nieuw album van pak em' beet The National (mag die trouwens graag horen, met name hun album "High Violet") veel meer aandacht krijgt op MuMe, maar toch wel een beetje jammer dat artiesten als Rod Picott zo weinig aandacht krijgen op de site. je zou denken, dat er onder de liefhebbers van "roots/americana" toch meer mensen moeten zijn die de muziek van dit soort authentieke artiesten kunnen waarderen. Rod Picott staat zaterdag 21 oktober a.s. geprogrammeerd voor een optreden op het Ramblin Roots festival. zonder iets te willen opdringen, wil ik de liefhebber graag wijzen op het dit jaar verschenen album "Torn" van de Schot Norman Paterson, die ook wel de John Prine van de Hebriden wordt genoemd

een prima instapalbum voor degenen die kennis willen maken met de muziek van de Amerikaanse singer/songwriter Rodney Crowell, van wie veel songs werden gecoverd door collega muzikanten.
zijn muziek is zeker geen klassieke Nashville country, maar zou ik eerder als alt.country/americana classificeren. het wordt ook wel "progressive country" genoemd.

op deze verzamelaar staan de volgende nummers:

tracks 3,10 en 12 van zijn debuutalbum "I Ain't Living Long Like This (1978)
tracks 1,4 en 8 van het album "But What Will The Neighbors Think" (1980)
tracks 2,5,6,7 en 11 van het album "Rodney Crowell" (1981)

track 9 "I Don't Have to Crawl" verscheen "nieuw" op deze compilatie, en verscheen eerder op het album "Evangeline" (1981) van Emmylou Harris, evenals "Ashes by Now", dat in de U.S.A. een hit werd in de versie van country zangeres Lee Ann Womack.

9 "originals" van Rodney Crowell, waarvan 1 (track 9) co-written Donivan Cowart, de overige 3 nummers werden geschreven door Hank DeVito "Queen of Hearts", Ray King & Tommy Hill "Old Pipeliner" en "Heartbroke" is een nummer van wijlen Guy Clark.

"Shame on the Moon" werd een hit voor Bob Seger en wijlen Waylon Jennings scoorde een hit met "I Ain't Living Long This". zijn eigen versie van "Til I Gain Control Again" is prima, maar persoonlijk prefereer ik de versie van Emmylou Harris op haar album "Elite Hotel".

12 zonder uitzondering sterke songs die een fijne variatie bieden van ballads, mid en up-tempo songs met de van Rodney Crowell bekende, goede verhalende teksten. al met al een fraaie staalkaart van zijn songwriter's kwaliteiten uit de begintijd van zijn carrière.

de muzikanten op deze nummers waren:
Guitars: Rodney Crowell, Vince Gill, Richard Bennett, Albert Lee, Billy Walker, James Burton, Frank Reckard, Hank DeVito, Amos Garrett
Keyboards: Tony Brown, Albert Lee, Mac Rebennack, Glen D. Hardin, Booker T. Jones, Shane Keister
Drums: Paul Leim, John Ware, Hal Blaine, Larrie Londin
Bass: Emory Gordy, David Hungate
Saxophones: Jerry Jumonville, Phil Kenzie
Steel Guitar: Hank DeVito
Fiddles: Richard Green, Byron Berline

Background vocals: Rosanne Cash, Emmylou Harris, Albert Lee, Vince Gill, Larry Willoughby, Nicolette Larson, Donivan Cowart
Strings arranged by Emory Gordy

1 van de betere "roots/americana" albums van Rodney Crowell. waar er op de meeste albums van hem altijd wel een pareltjes staan, wil ik op zijn albums ook wel eens nummers "skippen", maar dat is op dit consistente "Fate's Right Hand" niet het geval. wat mij betreft geen songwriter van het niveau Guy Clark, John Prine, Townes Van Zandt, hoewel hij op dit album met 11 eigen composities dicht in de buurt komt van dit illustere gezelschap.

"Time to Go Inward" met harmony vocals van Dave Rawlings en Gillian Welch, is zowel muzikaal als tekstueel een pareltje en 1 van de hoogtepunten, waar ook de andere meer ingetogen tracks als "Ridin' Out the Storm", "It's a Different World Now" en met name ook "Adam's Song" aan kunnen tippen.

hier staan fraaie up-tempo nummers tegenover als "Still Learning How to Fly", de titeltrack "Fate's Right Hand", "Earthbound" (de enige single van dit album) met background vocals van oudgedienden als Russell Smith en Carl Jackson en de prachtige afsluiter "This Too Will Pass" (for Carrie) voorzien van een fraaie harmonica partij.

Rodney Crowell wist zich op dit album o.a. omringd door toppers als Jerry Douglas (dobro), Will Kimbrough (accordion, dobro, electric baritone guitar), Bela Fleck (banjo), Pat Buchanan (electric guitar, harmonica), Kim Richey (harmony vocal), etc.

Album werd geproduceerd door Rodney Crowell en Pete Coleman
Recorded at Treasure Isle Recorders, Berry Hill, Tennessee

een verzamelaar uit de periode dat de albums van Rodney Crowell op het Columbia label werden uitgebracht. niet zijn sterkste periode met vrij veel traditionele naar mainstream neigende country, wat wellicht een verklaring is voor het enorme succes destijds in de U.S.A. van zijn hit album "Diamonds & Dirt".

4 tracks (4,5,7,10) zijn 4 van de 5 nummer 1 hitsingles in de Amerikaanse country charts
van "Diamonds & Dirt" (1988)
3 tracks (8,9,11) van het album "Keys To the Highway" (1989)
2 tracks (1,3) van het album "Life Is Messy" (1991)

aangevuld met 3 niet eerder uitgebrachte tracks:
2) de single Even Cowgirls Get the Blues een veel gecoverd nummer, dat eerder o.a. verscheen op het album "Blue Kentucky Girl" van Emmylou Harris en ook door country zangeres Lynn Anderson werd opgenomen
12) de b-side hiervan "Standing on a Rock"
6) "Talking to a Stranger"

de pareltjes op deze verzamelaar zijn de ballads "After All This Time", "Many a Long & Lonesome Highway" en "Things I Wish I'd Said".

tracks als "What Kind of Love" (co-written Will Jennings & Roy Orbison), dat later in een andere, kortere versie verscheen op zijn album "Jewel of the South" en "Talking to a Stranger" een duet met Mary Chapin Carpenter halen ook een ruime voldoende. van de up-tempo songs valt "Lovin' All Night" in positieve zin op.

voor de rest staan er teveel doorsnee, middelmatige songs op deze "Greatest Hits", die niet overtuigen.
op "It's Such a Small World" staat een duet met zijn inmiddels ex vrouw Rosanne Cash (Rodney Crowell was ooit een tijdje de schoonzoon van Johnny Cash), dat niet wil beklijven.
"She's Crazy for Leaving" is co-written met wijlen Guy Clark.

dat de inmiddels 73-jarige Rodney Crowell, die ooit als zijn voornaamste invloeden Guy Clark en Townes Van Zandt noemde, een prima songwriter is, bewees hij al vroeg in zijn carrière. zo leverde hij o.a. prachtige nummers aan voor albums van Emmylou Harris uit de 70's, o.a. Bluebird Wine op het album "Pieces of the Sky" en Till I Gain Control Again op haar album "Elite Hotel". de man zong en speelde in die periode een aantal jaren gitaar in haar Hot Band en begon daarna te werken aan zijn solo carrière.

Rodney Crowell maakte in 1978 zijn debuut album "Ain't Living Long Like This" en sindsdien won hij o.a. meerdere "Grammy Awards" met zijn songs, die meestal hits werden in versies van anderen. zijn grootste hit album was "Diamonds & Dirt", waarvan liefst 5 nummers hits werden in de Amerikaanse country lijstjes.
zijn muziek wordt ook wel progressieve country genoemd.

dit tiende solo album was het tweede album waarop hij samenwerkte met muzikant/producer Tony Brown, o.a. bekend van zijn producties van diverse Nanci Griffith albums en werd ook zijn laatste album voor het MCA label.

op dit album staan 9 eigen nummers waarvan een aantal co-written en 2 covers, de Roy Orbison klassieker "Candy Man" (Neil Fredericks/Beverly Ross) en "Storm of Love" een honky-tonk nummer van Harlan Howard/Buck Owens.

de aanstekelijke, vrolijke up-tempo opener "Say You Love Me" doet qua ritme/melodie sterk denken aan de Blues Brothers klassieker "Everybody Needs Somebody to Love".

prijsnummers op dit album zijn de ballad "Thinking About Leaving" met een heerlijke steel partij van Tommy Spurlock, de titeltrack "Jewel of the South" een ingetogen folky roots nummer met accenten van banjo, mandoline en slide gitaar en het met een Tex-Mex sausje en trompet overgoten helaas erg korte "Que Es Amor" (co-written Will Jennings/Roy Orbison).

"Please Remember Me" werd als single uitgebracht maar leverde hem geen hit op. dit nummer werd wel een hit in de versie van country zanger Tim McGraw.

fraaie mid-tempo nummers als "The Ladder of Love" (co-written Lee Roy Parnell) en "Just Say Yes" (co-written Keith Sykes) en het stevig rockende "Love to Burn" (co-written Will Jennings/Hank DeVito) zorgen voor een fijne afwisseling.

er speelden een groot aantal "bekenden" mee op dit album, o.a. Barry Beckett (piano), Kenny Aronoff (drums), Michael Rhodes (bass), Charlie McCoy (harmonica), Jim Horn (saxophone), Michael Utley (B-3 organ), Hank DeVito (acoustic guitar), Albert Lee (electric guitar), Bela Fleck (banjo), John Jorgenson (lead guitar, mandolin & slide guitar) etc. de achtergrond vocalen werden mede verzorgd door Rosemary Butler, Vince Gill, Raul Malo (The Mavericks), Kim Richey, etc.

een degelijk album van Rodney Crowell, maar geen klassieker uit het rijke oeuvre van de man.
het album werd in de U.S.A. geen commercieel succes. in 2023 verscheen er nog een album van deze ondergewaardeerde singer/songwriter "The Chicago Sessions", geproduceerd door Jeff Tweedy.

Album werd geproduceerd door Rodney Crowell en Tony Brown
Recorded in Nashville at Emerald Sound Studios, Javelina Studios, Sony Tree Studios, Woodland Digital Studios, The Sound Kitchen & Masterfonics Mix Room

mede gezien dit bericht van Tonio mijn bescheiden Rodney Crowell collectie onlangs uitgebreid met dit "Houston Kid".

een "trip down memory lane" en daardoor wellicht zijn meest persoonlijke en om die reden ook zijn meest pure album. zoals Van Morrison "The Belfast Kid" ook regelmatig terug blikte op zijn jeugd in Belfast (o.a. in nummers als Hyndford Street, Cypres Avenue), blikt Rodney Crowell op dit album terug op zijn jeugd in Houston, Texas. het terug blikken is een universeel en een voor iedereen herkenbaar thema, en dat doet hij prachtig op dit album, waarbij het voor de beleving fijn is dat de teksten bij dit album niet ontbreken.

veel sterke songs op dit afwisselende album, of het nu het stevig rockende "Telephone Road", het akoestisch folky "I Wish It Would Rain", de rockabilly van "Why Don't We Talk About It' en "I Walk the Line (Revisited) of de honky-tonk van "Wandering Boy" betreft.

hoogtepunten maar dat is persoonlijk, zijn de ingetogen, klein gehouden tracks als "The Rock of My Soul", "I Wish It Would Rain", track 9 "Banks of the Old Bandera" (hierboven per abuis niet vermeld) en het ontroerende slotnummer "I Know Love Is All I Need", 1 van de mooiste nummers die de man ooit pende.

van de 11 songs op dit album zijn er 2 nummers "U Don't Know How Much I Hate U" en "Topsy Turvy" die minder beklijven. reden voor mij om dit album met een 4,5 te waarderen.

Album werd geproduceerd door Peter Coleman
Recorded at Treasure Isle, The Sound Kitchen, The Tree House, Deepfield (all in Tennessee)

All songs written by Rodney Crowell
except track co-written Steve Lukather)

het solo debuut van de inmiddels 82-jarige "living legend" Roger McGuinn, verscheen kort na het gelijknamige Byrds re-unie album (1973). "My New Woman" was een outtake van dat album.

qua stijlen inderdaad een divers album, met de Dylanesque folky opener "I'm So Restless", de folk-rock van "My New Woman", het Beach Boys geluid van "Draggin", het bluesy "Hanoi Hannah", het aparte door synthesizer gedragen "Time Cube", de traditional sea shanty song "Heave Away" en "M'Linda"met een calypso/steel band sound. "Stone" met kinderkoor werd geschreven door Spooner Oldham en Dan Penn.

"Lost My Drivin' Wheel" en "Bag Full of Money" klinken als vintage Byrds, niet verwonderlijk want deze nummers werden oorspronkelijk reeds in 1972 door de band opgenomen en verschenen in 2000 op de re-release van het album "Farther Along".

Roger McGuinn had destijds een songwriting partnership met wijlen Jacques Levy, die de tekstschrijver was van 6 liedjes op dit album, een samenwerking die stamde uit de Byrds periode en die tot zijn solo album "Thunderbyrd" zou duren. deze songwriter die tevens theater regisseur was, schreef ook mee aan 7 songs op het Bob Dylan album "Desire".

Roger McGuinn serveert op dit album 11 fraai uitgevoerde liedjes die 50 jaar later nog steeds willen bekoren, waarbij nostalgie ongetwijfeld een rol zal spelen. user heartofsoul heeft het hierboven al eerder goed verwoord.

opvallend dat er bij de albums uit zijn nadagen "Treasures from the Folk Den" (2001) niks is gepost en deze slechts 6 stemmen kreeg en zijn laatste album "CCD" uit 2001 helemaal geen stemmen kreeg.

Album werd geproduceerd door Roger McGuinn
Recorded at Wally Heider Studios, Los Angeles, California

haar doorbraakalbum. een juweeltje. de muziek op dit album en natuurlijk de prachtstem van Rokia is door een ringetje te halen. toch klinkt deze al iets meer gekunsteld dan haar debuut Mouneissa. ideale muziek voor de zondagochtend. heb zelf een voorkeur voor de "klein" gehouden nummers, zoals het openingsnummer M'bifo. wederom en prachtig album.

het debuutalbum van Rokia Traore w.m.b. haar beste album. zoals hierboven door Teacher goed omschreven staat deze het dichtst bij de wortels van Afrikaanse in dit geval Malinese muziek zonder Europese of andere invloeden. in die zin is dit haar meest "rootsy" album en dat bevalt mij bij deze zangeres prima. het klinkt hier allemaal nog erg authentiek en puur en juist dat spreekt mij aan. hoogtepunten zijn 1) Laidu 2) Mouneissa, 5) Sabali en 7) Fatalite maar het prijsnummer is wat mij betreft 3) Finini een klein gehouden nummer met een wonderschone melodie. de 2 hierna verschenen albums "Wanita" en "Bowmboi" vind ik eveneens wonderschone muziek bevatten, echter de latere albums met iets ruigere, meer ritmische muziek waardeer ik minder, terwijl anderen deze juist meer waarderen. hoe dan ook dit album van haar draai ik vanwege de puurheid het meeste. om dezelfde reden vind ik het debuutalbum "Fatou" van Fatoumata Diawara eveneens haar mooiste.

de opvolger van haar prachtige debuut "Mouneissa" uit 1998 doet er nauwelijks voor onder. wederom veel akoestisch gespeelde voornamelijk ingetogen liedjes, op 4 nummers uitgebreid met een elektrische bas.

gebleven zijn de authentieke, lokale instrumenten (balafon, djembe, karignan, n'goni) die in dienst staan van haar zoetgevooisde, wonderschone zang, aangevuld met fraaie koortjes en het geweldige spel van de kora meester wijlen Toumani Diabate op een 3-tal nummers Wanita", het enige in de Franse taal gezongen "Chateau de Sable" en "Tchwa".

alle overige nummers zingt Rokia Traore in haar moedertaal Bamana (Bambara), waarbij zij op het prachtige "Mancipera" de lead zang deelt met de Malinese grootheid, gitarist/zanger Boubacar Traore. prijsnummer is het titelnummer "Wanita" een ingetogen pareltje.

een aantal keren gaat het tempo iets omhoog zoals op "Yere Uolo", het met veel percussie gespeelde "N'Gotolen" en "Souba" dat geïnspireerd is door een Indiase raga of "Sako Be Ke", maar de delicate, subtiele klanken op "Wanita" overheersen, zoals die dat ook doen op "Mouneissa" en "Bownboi" (2003).

Rokia Traore's laatste album "Ne So" verscheen in 2016, waarna het stil werd rond haar.

Album werd geproduceerd door Label Bleu
Recorded at Studio Gil Evans (Amiens) & Studio Bogolan (Bamako)
All songs written & composed by Rokia Traore

na zijn vertrek uit de Faces formeerde Ronnie Lane in 1973 de groep Slim Chance en ging hij de muziek maken die hij wilde maken. een unieke mengelmoes met als basis country en folk maar ook vleugjes blue grass, cajun, music hall, jazz en een enkele keer wat (lichte) rock.

deze verzamelaar is een soort van heilige graal van 's mans muziek samengesteld uit voornamelijk nummers van zijn Island albums "Ronnie Lane's Slim Chance" (1974) en "One For the Road" (1976) aangevuld met "alternate studio takes". nummers 30 t/m 37 zijn afkomstig van een BBC concert uit 1974 met o.a. het Schotse folk duo Benny Gallagher en Graham Lyle met ook 4 nummers uit zijn Faces periode ("Last Orders", "Flags and Banners", "Debris" en "Ooh La La".

van zijn klassieker "Anymore For Anymore" dat werd uitgebracht op een ander label staan 3 nummers op dit album, waaronder het geweldige "The Poacher" (Take 1) en live versies van "Tell Everyone" en "How Come".

authentieke, eerlijke, pure muziek die recht uit het hart lijkt te komen en waar het speelplezier vanaf spat, met nummers die regelmatig ontroeren, zoals "Bottle of Brandy", "Single Saddle" en "Ain't No Lady", maar ook aanstekelijke, vrolijke klanken zoals op het instrumentale "Street Gang" en het heerlijke "G'morning" 1 van de prijsnummers en dat zijn er vele, ook "Steppin and Reelin", "Harvest Home", 32nd Street", "Burnin' Summer" en "Tin and Tambourine" vallen daaronder.

een feestje voor de oren met heerlijke, gevarieerde muziek die regelmatig in de speler beland.

(deel) citaat uit de liner notes:

"In 1984 Ronnie moved to Austin, Texas. Later on he took up residence in Colorado, where the air was said to be good for his illness. Even though he was now confined to a wheelchair and in some difficulty, his spirit remained splendidly undiminished. He recorded and played live with a variety of bands and carried on composing, writing classy numbers such as "Spiritual Babe".

On June 4th, 1997, at the age of 51, Ronald Frederick Lane passed away "I've no use for riches and I've no use for power" he sang on "The Poacher", but Ronnie Lane was rich beyond measure. He had stars in his eyes and he had love in his smile. And that is why he's so missed"

het eerste live album van de inmiddels 60-jarige uit Texas afkomstige Ruthie Foster, sinds 1997 actief in de muziek en die 10 reguliere albums op haar naam heeft staan, waarvan het dit jaar verschenen "Mileage" de laatste is.

Ruthie Foster is gezegend met een doorleefde, krachtige, soulvolle stem en dat levert in combinatie met een geweldige backing band met glansrollen voor gitaar en keyboards een live album op, dat schuurt, swingt en rockt. gloedvolle soul met blues en gospel invloeden. de folk sound van haar eerste albums is hier ver weg, luister bij voorbeeld naar het uitbundige gitaarwerk van Papa Mali op haar eigen "Heal Yourself", samen met "Stone Love" en "Runaway Soul" 3 eigen nummers van Ruthie Foster, die allesbehalve uit de toon vallen.

de overige nummers zijn voornamelijk covers, waaronder fraaie versies van "Fruits of My Labor" (Lucinda Williams) en "When It Don't Come Easy" (Patty Griffin), afgewisseld met covers van soul klassiekers als "(You Keep Me) Hangin' On" o.a. bekend van Ann Peebles, "Nickel and a Nail" (Deadric Malone/Vernon Morrison), dat eveneens gecoverd werd door O.V. Wright en Otis Clay en de geweldig gezongen soul ballad "Phenomenal Woman" samen met de cover van het Sister Rosetta Tharpe nummer "Up Above My Head" 1 van de vele hoogtepunten.

"Back to the Blues" is zoals de titel al zegt een blues nummer met fraaie gitaar riffs van gitarist Hadden Sayers die dat nummer ook schreef en met wie zij de vocalen deelt.

intens gezongen gospel valt te horen op de traditionals "Woke Up This Mornin" en "Death Came A-Knockin" dat uitgroeit tot een spontane jam sessie.

een sfeervol live album met gedreven muziek waarbij je jezelf als luisteraar in het publiek waant.

Ruthie Foster: guitar, vocals
Samantha Banks: drums, percussion, vocals
Tanya Richardson: five-string bass, vocals
Scottie Miller: keyboards, vocals
Hadden Sayers: guitars, vocals
Special guest Papa Mali: guitar