menu

Hier kun je zien welke berichten E-Clect-Eddy als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Miley Cyrus - Bangerz (2013)

4,0
Ik werd door een kennis gewezen op dit album, ik ken de dame in kwestie niet, af en toe hoorde ik haar naam genoemd worden. Ik heb dus ook geen van haar videoclips gezien noch ben ik me bewust ook maar één nummer van haar te kennen voordat ik aan dit album begon. Dan is de ballad 'Adore' wel een wonderschone binnenkomer en onverwacht als ik denk een Dance / Pop album voorgeschoteld te krijgen.

De week ervoor Katie Perry's nieuwste aangehoord en die klonk beter dan anderen het beoordeelden en ook beter dan wat ik ken van vorige albums. Ondertussen ook Lady Gaga's laatste gehoord en die valt dan iets tegen maar ik luister al deze dames überhaupt zelden. Dit album van Miley is dan voor mij de betere na het 5 keer beluisterd te hebben. Er zitten veel oude synth-geluiden in waar ik van hou. Het zuidelijke accent en licht schorre country stem doet me wel wat maar vooral de ballads zijn sterk. Hier en daar doet de stem me denken aan Dolly Parton in de langzame nummers.

Sommige nummers hebben 90s hip hop invloeden die me wel bevallen maar ik hou dan ook meer van house en hip hop van voor 1991. Zal het album van Katie nog eens een keer luisteren maar ik denk dat de variatie op dit album van Miley me beter bevalt.

Miley Cyrus - Younger Now (2017)

3,5
Miley Cyrus slaat andermaal een andere muzikale koers in.

Ze heeft een heerlijke herkenbare stem met een accent dat goed voor haar werkt. Ben geen fan van haar eerste Country Pop albums maar het feestalbum Bangerz (2013) beviel me zo goed dat het in mijn album Top 10 terecht kwam. De Psychedelische Pop opvolger Miley Cyrus & Her Dead Petz (2015) met die afzichtelijke hoes, heb ik een half jaar genegeerd, toen 1x beluisterd en toen weer een half jaar links laten liggen. Pas toen dit album eraan kwam heb ik die weer eens op gezet. Ondertussen is Ariel Pink geen onbekende meer voor mij en kan ik de 'waanzin' van Dead Petz beter waarderen.

Na de eerst twee beluisteringen kan ik stellen dat dit album veel toegankelijker is dan de voorganger en het meest kalme album is van haar en dat is toch wennen. Want daar waar vorige albums duidelijk (Pop) plezier brachten voor de luisteraar, klinkt dat hier verder weg. Het is meer dromerige Pop geworden maar dan zonder 'zuchtmeisje'. Ook zijn daar de Country invloeden (waar ik nooit echt een fan van ben) die doorsijpelen in diverse nummers en met name in het duet Rainbowland met Dolly Parton, die ook neuzelt in de intro en outro afkomstig van de demo.

Terwijl de iele iets wat jengelende elektrische gitaar, die in elk nummer zit, doet dan weer denken aan Indie Rock. Younger Now heeft een ingetogen Pop Rock gevoel. Dat komt ook terug in Thinkin' wat een nakomertje kan zijn van Bangerz, en doet mij denken aan Thinking 'bout My Baby van Donna Summer.

Ik vermoed dat dit album beter zou werken als het geheel was uitgekleed en opgenomen was met alleen Miley en een akoestische gitaar. Alhoewel dat misschien voor haar Pop / mainstream achterban nog een te grote sprong zou zijn geweest. Dit is een beetje halverwege twee werelden. Het klinkt niet als een post break-up rouwend album terwijl dat waarschijnlijk wel de situatie is. Er zit weinig emotie in, nauwelijks woede, plezier, verdriet, ontgoocheling of teleurstelling. Aan de andere kant is er ook weinig reden om te skippen. Minder effecten op de stem dan op menig ander album van haar tijdgenoten, kan ook geen auto-tune waarnemen. De nummers zitten aardig in elkaar zowel tekst als muzikaal maar het is niet catchy... op Malibu na.

Het is nog te vroeg om te zeggen waar dit album op mijn album jaarlijst zal eindigen maar een Top 10 plek zit er ditmaal niet in, waarschijnlijk wel een Top 100 plek (van circa 400 - 450 albums uit 2017). Voorzichtig openen met 3,5* met ruimte om te groeien.

Mini Mansions - Flashbacks: A Collection of B-Sides from the Great Pretenders (2018)

3,5
Via crowdfunders kregen deze leftovers van The Great Pretenders (2015) de kans om uitgebracht te worden.

Er zit wat mij betreft geen slecht nummer tussen, meen ik al meteen na de eerste beluistering. Menig ander act zou dit als een regulier album uitbrengen maar de heren van Mini Mansions vinden dat blijkbaar niet goed genoeg. Kan het wel eens zijn daarmee, dit overtreft nergens het werk van 2015's juweeltje, maar zit er muzikaal ook weer niet ver van af. Iets wat minder energiek, iets minder waanzin maar nog steeds goed in elkaar gezette nummers rijk in variatie. Iets minder hoekig en ook minder catchy hooks. Het is vooral tekstueel minder sterk... maar dit was pas de eerste beluistering.

De core van deze band deed dienst als de backing-band voor Sparks tijdens hun recente tour heb ik ergens gelezen. Misschien dat dit verklaar dat ze sinds 2015 geen nieuw album meer hebben uitgebracht. Op deze manier kan het nog wel jaren duren voor ze een echt nieuw album uitbrengen.

Met name de tweede helft van Bored to Death is erg fijn, dat geldt ook voor Ticket for Two met ronkende en fuzzende gitaar.

Ministry - Relapse (2012)

4,0
"Uncle Al is back" maar moet ik daar blij mee zijn?; vraag ik me af na één keer het album beluisterd te hebben. Ook na een paar keer luisteren blijf ik met die vraag zitten. Okay de eerste 2 nummers zijn zeer goed te pruimen evenals Weekend Warrior en Bloodlust maar daar tussenin is het een stuk minder. De minste nummers vind ik United Forces en Git Up Get Out 'N Vote die ik nu oversla. Ook minder is 99 Percenters zelfs als het onderwerp me wel aanstaat, heeft trouwens wel wat weg van Killing Joke.

Nu een paar maanden later nog maar eens aanhoren en nu bevalt het iets meer. Waar ik eerst 2,5 a 3 sterren wilde geven is dat nu toch 3,5 maar is daarmee nog steeds één van de mindere albums van de beste man (incl. zijn werk bij Lard & Revolting Cocks). Ik ben wel blij dat Ministry nog bestaat en hoop dat er een vervolg op dit album komt dat me meer aanspreekt.

Miss Kittin - Calling from the Stars (2013)

4,0
2013 ziet de komst van een nieuw album van Miss Kittin en zij verrast ons meteen met een dubbelaar. Afgezien van twee albums met The Hacker is dit pas haar derde release sinds ze 1998 tot de muziekscene toetrad. De afgelopen maanden waren er al diverse voorafjes uitgebracht zoals Bassline en dat smaakte naar meer.

Na het geheel één keer gehoord te hebben kan ik zeggen dat de eerste deel naar electropop neigt en het volgende geheel meer ambient is. Er is ook een aardige cover van R.E.M. Everybody Hurts. De synths klinken lekker vet en alleen daarom is het erg fijn om naar te luisteren. Miss Kittin's stem klinkt ook wat melodieuzer en warmer dan wat ik van haar gewend ben zoals op Night of Light dat eigenlijk een liefdesliedje is. Hier en daar worden de synths wat donkerder en zeker op het tweede deel die mij aan zowel M83 als Depeche Mode doen denken. Diverse nummers zijn minimaal opgezet met een enkele melodielijn en een eenvoudig begeleidend ritme met de stem op de voorgrond en dat werkt prima. De eerste vijf nummers zullen vooral degene die Miss Kittin op de dansvloer horen bevallen. Daarna wordt gestaagd het tempo terug geschroefd. Het tweede deel is dus meer ambient waarbij ik de mooie synths terug hoor die ik ken van de cover Sunglasses at Night van Tiga & Zyntherius (2001).

Ik heb het album meteen 3,5 sterren geven na de eerste 7 nummers te hebben gehoord, maar ja dan volgt er nog ruim een uur! Het is een hele opgaven om de luisteraar 1:45 uur geboeid te houden maar ik denk dat het gelukt is. Ook als ik liever het eerste deel hoor, het tweede deel is net zo interessant. Daarom geef ik het nu 4 sterren en misschien nog wel meer.

Miya Folick - Give It to Me (2017)

3,5
Volgens haar eigen Bandcamp pagina: Alternative, Alternative Folk, Grunge, Indie Rock.

Trouble Adjusting het enige nummer uitgevoerd met andere musici, de overige nummers zijn 100% zijzelf op alle instrumenten plus productie.

Een mix aan stijlen op deze EP - zo zit Aging ergens tussen Punk Rock / Grunge / Alternative Rock in.

Let's Pretend is dan weer dromerig, evenals het begin van Give It to Me maar sloom slentert het dan richting een wild en schreeuwerig stuk met Post-Punk neigingen, ze heeft volgens mij naar Frank Black en/of de Pixies geluisterd.

Woodstock is een Joni Mitchell cover, ze kan redelijk hoog met haar stem maar kan de noten niet altijd lang aanhouden. Aardige uitvoering maar origineel blijft het mooist.

Kan me voorstellen dat dit live wel eens interessant kan zijn.

Mon Laferte - La Trenza (2017)

3,5
Een nieuw album van de Chileense Mon Laferte vol Alternatieve Latin Pop Rock. Ze heeft ondertussen genoeg roem vergaard in Latijns-Amerika dat ze de steun krijgt van een major label. Ook heeft ze Latino zang-kanonnen als Bunbury en Juanes weten te strikken voor een nummertje of twee.

Wat mij betreft schuift ze langzamerhand op naar het zelfde niveau als de Mexicaanse Lila Downs in het maken van consequent sterke albums. Deze is heel toegankelijk en haar mooie ronde Pop stem ligt prettig in het gehoor.

Het is wel dat 'het alternatieve' meer een visueel sausje aan het worden is en minder iets dat uit de teksten moet voortkomen. Op dit album is dat alternatieve terug te vinden in het licht komische No Te Fumes Mi Mariguana (rook niet mijn marihuana) met blazers en een hint aan Reggae, en een sax solo.

Mon-O-Phone - Escapism (2014)

4,5
Spookachtig mooi. Elk nieuwe album klinkt beter dan het vorige.

Monster Magnet - Mindfucker (2018)

3,5
Op een andere site werd het geluid op dit album vergeleken met dat van The Stooges en ik kan we daar ook wel bij aansluiten ook al is het lang geleden dat ik een compleet album van Iggy's oude band heb gehoord.

De eerste nummers komen goed binnen. De single Ejection en nog wat nummers doen ook wat denken aan de eerste albums van Alice Cooper.

All Day Midnight is voorlopig de leukste ontdekking op dit album, na de eerste beluistering.

Er zijn maar een tiental nummers van Monster Magnet die ik echt goed vind. Ik luister dan ook meestal elk nieuwe album maar een paar keer en verwacht dat het dit keer niet anders zal zijn. Wel heb ik de indruk dat deze toegankelijker en me meer aanspreekt dan de vorige twee releases.

Mothxr - Centerfold (2016)

3,5
Op sommige sites aangeduid als Indie Pop en op andere als Synthpop ook worden Soul/R&B invloeden aangehaald maar dat hoor ik niet echt. Het tempo ligt lager dan bij de gemiddelde Synthpop act en eigenlijk ook iets te donker om voor Pop door te gaan. Dat kom je snel uit bij Indie Pop of Alternative Pop/Rock.

Kortom niet echt makkelijk om het te plaatsen. Geeft niet want er zijn meer dan genoeg fans van deze act dat het aanstaande optreden in de Bitterzoet uitverkocht is. Ze hebben dan ook een YouTube hit. Zelf ben ik er nog niet uit. Veel klinkt prima tot goed muzikaal interessant, maar de trage en wat binnensmondse manier van zingen van deze dude bevalt niet echt.

Touch, Strange en She Can't Tell zijn de nummers die positieve opvallen. Verder zijn de synths wel fijn en de computerbas. Ik vermoed dat die drumcomputer ook de oorsprong is van die Soul/R&B invloeden, klinkt namelijk als zo eentje die deze acts in de 80s gebruikten. Tegendraadse afsluiter I Can See You'll Never Make It Out heeft ook wel iets maar is iets te veel spielerei

Ik zou het album vaker moeten horen en misschien dat die dan nog groeit. Hou het nu op 3,5*

MSTRKRFT - OPERATOR (2016)

3,0
Er is een prachtige remix van Metric's Monster Hospital van MSTRKRFT en daarom waag ik me aan het luisteren van de singles, maar het valt erg tegen.

Ze voorspellen weinig goeds voor de rest van het album, je zou het industrial techno kunnen noemen, doet denken aan de vroegere releases van Atari Teenage Riot. Het is net of MSTRKRFT alleen maar nog één synth geluid beschikbaar heeft en een drumcomputer, maar minimalistisch kan je het bepaald niet noemen. De muziek schreeuwt, wil hij cyberpunk opnieuw uitvinden?

Priceless klinkt nog het meestal als of het een nummer is met kop, midden en staart.

Mudcrutch - 2 (2016)

4,0
Naast het bloedmooie Hungry No More en I Forgive It All, zijn eigenlijk ook de drie nummers na de opener, Dreams of Flying, Beautiful Blue, Beautiful World, ook erg fijn.

Dus eigenlijk een zeer sterke eerste helft van het album dan een aantal minder interessante nummers en dan een prachtige afsluiter.

MUNA - About U (2017)

4,0
Tot nu toe het meest interessante van de albums die gisteren uitgebracht werden die ik gehoord heb.

Een dames trio met iets stevigere dansbare Synthpop / Indie Rock, die vaag doet herinneren aan Propaganda. Ik hou wel van de stem van deze zangeres met een apart accent: voor een Amerikaanse klinkt ze soms aardig Brits / Iers.

Herinneringen aan de R.E.M. tekst van / en variatie op Losing My Religion
"There's me in the corner throwing a fit
Making a mess of it
Don't you love me now?
There's me under the table, hiding from my
Lovers and my allies
Don't you love me now?"

En een nummer als Promise doet denken aan CHRVRCHES totdat die of Metric met een nieuw album komen is dit een prima alternatief. Laat ze maar overkomen, ik wil ze wel live horen en zien.

MUNA - The Loudspeaker (2016)

4,0
Aangeprezen als één van de acts om naar uit te kijken in 2017, en als het op een andere site als queerpop / darkpop wordt aangeduid .. wil ik het wel aanhoren.

Discogs is wat droger: Genre: Electronic, Rock -Style: Synth-pop, Indie Rock
Ik zou zelf zeggen donkere Electronic Pop, met iets te veel effect op de vocalen maar muzikaal wel aangenaam.

Zelf vind ik So Special het meest interessante, iets meer Rock invloeden zo ook in Promise.

Er is ook een remix van Winterbreak (Tiësto's Deep House Remix) die zeer aangenaam is.

In februari volgt een compleet album About U.