We zitten nu al lang en breed in mijn oorperiode. Ik had vanaf het eerste nummer van 1992 een abonnement en las het al een tijdje daarvoor. Ik wist nog dat Debut van Björk een heel zuinige recensie in Oor had, maar verbaas me toch wel over de ook tamelijk zure recensie bij The Future van Leonard Cohen. Hoewel ik hier al die nummers ook heb liggen (deels in mijn appartement en deels in opslag in mijn berging) lees ik volop mee hier.

Dit is wel erg komisch om terug te lezen.

Wat mij opvalt en wel pleit voor OOR, vind ik, is dat de toon die de recensent van dienst aanslaat met betrekking tot een plaat niet noodzakelijk gedeeld wordt door een collega die de artiest over die plaat interviewt bijvoorbeeld. Wat regelmatig gebeurt is dat platen die aanvankelijk lauw worden onthaald aan het einde toch in meerdere jaarlijstjes opduiken van collega muziekjournalisten. Het is dus zeker niet zo dat de recensie, waaruit ik uiteindelijk ook maar een (hopelijk representatief) citaat pluk, model staat voor de mening van OOR. Het is de perceptie van die ene journaliste op dat ene moment van receptie.

OOR 1993/18

NIRVANA

Nirvana - In Utero (1993)
https://www.mupload.nl/img/uw0xx7p0h91.jpg

Opvallend is de sterke invloed van The Beatles. De teksten zijn vaak moeilijk te volgen, maar duidelijk is dat de zwangerschap van echtgenote Courtney Love en de geboorte van hun dochter Frances een grote bron van inspiratie vormden. In Utero is rauwer en ruiger dan Nevermind, waardoor de oude fans tevreden zullen zijn. Daarnaast is de plaat poppy genoeg om bij een breder publiek in de smaak te vallen. Met vier wereldnummers en acht die daar niet veel voor onder doen, stelt In Utero bepaald niet teleur.

Sietse Meijer ****

The Breeders - Last Splash (1993)
https://www.mupload.nl/img/xreqfmyi1w.jpg

Op Last Splash brengen The Breeders allerhande noisy popsongs. Enkele nummers uit die categorie hadden door Black Francis geschreven kunnen zijn. En er is meer. De eigenwijze Deal wil niet dat de groep bekend staat als een band met haar als dominante zangeres. Daarom vervormt ze af en toe haar stem of houdt ze haar smoel. Of ze laat haar tweelingzus Kelly zingen. Evenals Frank Black kent Last Splash zijn mindere goden, maar over het algemeen is het album, hoewel aan de korte kant, zijn geld dubbel en dwars waard.

René Megens ****

Sheryl Crow - Tuesday Night Music Club (1993)
https://www.mupload.nl/img/p8354e.jpg

Haar even doorleefde als breekbare vocalen, de kwalitatief hoogstaande en afwisselend melancholieke en strijdbare liedjes, hun doortimmerde arrangementen en hun zowel intense als gevarieerde instrumentaties maken het beluisteren van deze plaat tot een feest. Ook de teksten van Crow hebben klasse. Hierin geen genavelstaar, maar boeiende of meeslepende verhalen over het leven van alledag. Vijfsterren debuut. De fans van Toni Childs, Rickie Lee Jones en Sophie B Hawkins hebben er een nieuw idool bij.

Harry van Nieuwenhoven ***** (het was nog nooit zo easy om een recensie om te zetten in sterren)

OOR 1993/19

BJORK

Buffalo Tom - Big Red Letter Day (1993)
https://www.mupload.nl/img/x1xmrgg8.jpg

Het geheel heeft een rauwe, krachtige schoonheid waarin thema's als twijfel, onzekerheid, gebed in stevige country rock, de fundamenten vormen, en elementen als innemende dubbele zanglijnen, noisy gitaarspel en een romantische inslag in de teksten voor de verfijnde afwerking zorgen. De kracht van Buffalo Tom ligt in het feit dat ze hun melancholie weten te verpakken in aanstekelijke melodieën die heel verfrissend werken. Nog niet eerder hebben ze het zo goed uitgewerkt als op hun vierde plaat, die daarmee staat als een huis.

Ad Sandtke ****

Dead Can Dance - Into the Labyrinth (1993)
https://www.mupload.nl/img/mhxenabqwshr1.jpg

Niet alleen zijn de oudheidkundige en geografische inspiratiebronnen minder strak afgebakend, ook is de algehele sfeer minder sacral en, helaas, de impact van de songs minder verlammend. Acuut kippenvel vormt zich slechts tijdens de a capella gezongen stukken en de afsluiter. Wat resteert is niettemin nog altijd van indrukwekkend niveau en toont vooral een groep die blijft zoeken naar nieuwe (luchtiger?) wegen om begrippen als schoonheid, puurheid en devotie tot volslagen unieke muziek te herleiden.

Erik van den Berg ****

OOR 1993/20

RAGE AGAINST THE MACHINE

Pearl Jam - Vs. (1993)
https://www.mupload.nl/img/mhzkbz9dxexoq.jpg

Vs. laat een gevarieerder geluid horen dan het million selling debuut Ten. De nummers die in het verlengde van Ten liggen zijn ver in de minderheid. Pearl Jam is er gelukkig in geslaagd afstand te nemen van de hectische taferelen die haar anderhalf jaar lang hebben omringd. Ze laat op Vs. horen hoe veelzijdig ze is, en dat ze in een puur geluid haar emotie moeiteloos over weet te dragen. De plaat is niet het eind van de wereld, niet de ultieme zus of zo, het is gewoon een mooie, eerlijke rockplaat die lange tijd mee zal gaan.

Mark van Schaick ****

The Afghan Whigs - Gentlemen (1993)
https://www.mupload.nl/img/ru7of4q4zj84c.jpg

Een hypnotiserende mengeling van pop, grunge en soul, waarin de hakkende ritmegitaar en swingende drums het geluid bepalen. Op dit derde album zijn de spots nog meer dan voorheen gericht op de bezielde zanger/gitarist Dreg Dulli, iemand die zijn bekentenissen zacht in je oor zingt, zijn wanhoop over een stukgelopen relatie eruit schreeuwt, smeekt en jammert van begeerte. Er is veel te ontdekken in deze intieme en intense nachtclub, en het meeste is moeilijk te weerstaan. Betreden op eigen risico...

Sietse Meijer ****

Paul Weller - Wild Wood (1993)
https://www.mupload.nl/img/iujx98hucb.jpg

Inspiratie putte hij uit de tweede helft van de jaren zestig, uit de overgangsperiode tussen beat en psychedelica. Daarnaast is de invloed hoorbaar van de rhythm and blues. Het resultaat is een plaat waar de laatste van Lenny Kravitz flets bij afsteekt en waar beginnende retro-acts een hoop van kunnen leren. De als songsmid in topvorm verkerende Paul Weller excelleert ook vocaal, terwijl zijn teksten vooral in persoonlijk opzicht diep graven. Na een periode van onzekerheid heeft Weller de touwtjes weer stevig in handen.

Oene Kummer ****

OOR 1993/21

PEARL JAM

Counting Crows - August and Everything After (1993)
https://www.mupload.nl/img/f815aufaa.jpg

De plaat doet denken aan The Band, al roept dit veelbelovende debuut ook associaties op met R.E.M., The Jayhawks en Hothouse Flowers. Counting Crows manifesteert zich als een opmerkelijk hecht ensemble. De herfstige klankkleur wordt in sterke mate bepaald door de twee toetsenisten, onder wie zanger Adam Duritz, die op gedragen wijze schrijft en zingt over de wederwaardigheden van desolate en desperate individuen. Wie er eens goed voor gaat zitten, raakt binnen de kortste keren in de ban van deze zwaarmoedige muziek.

Geert Henderickx ****

Sepultura - Chaos A.D. (1993)
https://www.mupload.nl/img/7xifragomns07.jpg

De essentie van tien jaar thrash metal. Zo zou je Chaos A.D. kunnen omschrijven. Na de verdieping in arrangement en productie op Arise, is kracht door eenvoud het devies. Het Braziliaanse viertal streefde naar een live-gevoel en, getuige het merendeel van de nummers, met succes. Verder is ieder nummer van overbodige franje ontdaan. Minder kunstjes, meer dissonante herri, zeer doeltreffend. De groove is heel de plaat lang lekker lui. De toegankelijkheid die dit oplevert is een van de sterkste punten van Chaos A.D.

Mark van Schaick ****

Crowded House - Together Alone (1993)
https://www.mupload.nl/img/qt713ga.jpg

De harmonieën en intellectuele bespiegelingen hebben plaatsgemaakt voor open songstructuren, etnische elementen, ruigere, soms tegendraadse gitaarpartijen en handig verpakte psychedelica. Together Alone hinkt zo op twee gedachten. Bij melancholieke buien is het op de ballades weer lekker wegdromen, maar mijn voorkeur gaat uit naar de songs waarin de genoemde tegenpolen het best zijn verwerkt. Als geheel haalt de plaat niet het niveau van Woodface, maar kent toch de charme van een geslaagde CH productie.

Edwin Ammerlaan ****

Rush - Counterparts (1993)
https://www.mupload.nl/img/5fjp6k8e.jpg

Na twee, wat minder aansprekende projecten met Rupert Hine is het powertrio terug bij producer Peter Collins. Een gouden greep, want Counterparts heeft mij met stomheid geslagen! Rush klinkt strakker, hechter en heavier dan ooit. Bondige liedjes, minder in dienst van complexe melodielijnen en met minder ruimte voor uitgesponnen solo's. Opvallend is dat de plaat absoluut van deze tijd is en net zo gemakkelijk de concurrentie met U2 als met bijvoorbeeld Pearl Jam aan kan gaan. Een modern meesterwerk.

Edwin Ammerlaan *****

The Lemonheads - Come On Feel the Lemonheads (1993)
https://www.mupload.nl/img/a9d326538.jpg

Deze nieuwe verzameling liedjes is verbazingwekkend: veertien sprankelende popsongs, elk gezegend met sterke melodielijnen en onweerstaanbare refreinen, liedjes die de vergelijking met de Groten uit de popgeschiedenis kunnen doorstaan. Dando schudt ze achteloos uit zijn mouw. Hier en daar is de invloed van Gram Parsons te horen, andere keren doet de plaat denken aan The Byrds, The Beatles en Elvis Costello. In het huidige popklimaat is het nog afwachten of The Lemonheads op grotere schaal zullen doorbreken.

Sietse Meijer *****

De La Soul - Buhloone Mindstate (1993)
https://www.mupload.nl/img/o9m22x.jpg

De nummers zijn over het algemeen genomen jazzy en relaxed. Zoals bij De La gebruikelijk is, stoeien ze met de traditionele hiphopprincipes en creëren daaruit iets wat vers is, maar klassiek klinkt. Dit waren toch de jongens die beweerden dat echte B-boys zittend plassen, hun eigen reformbrood bakken en naar Janis Joplin luisteren? NOT! De La Soul maakt experimentele hiphop met gevoel voor humor en traditie. Suf? Soft? Saai? De La rockt als vanouds, wie dat niet hoort is zelf een softie.

Kees de Koning ****

OOR 1993/22

DE NIEUWE TOON IN DE NEDERPOP

Mazzy Star - So Tonight That I Might See (1993)
https://www.mupload.nl/img/oufetcz69tjk6.jpg

Het Californische duo komt met muziek die zich grofweg laat omschrijven als een emotioneel gerijpte versie van Vanessa Paradis met begeleiding van de Velvet Underground. Deze tweede plaat bevat tien sfeervolle serenades, die worden opgetuigd met zowel slierten psychedelische pop, blues, country en folk als met verwrongen gitaarerupties. Hiermee ontstaat een instrumentaal decor voor de breekbare en melancholieke vocalen van Sandoval, die ons langs de donkere spelonken van de menselijke psyche voert.

Harry van Nieuwenhoven ****

Kate Bush - The Red Shoes (1993)
https://www.mupload.nl/img/06wlkg7r5t.jpg

Kate ziet zichzelf graag als een muzikale alchemiste, die in haar laboratorium net zo lang knutselt tot er puur goud ontstaat. Dat geeft haar muziek iets kunstmatigs, maar haar vaak prachtige melodieën vergoeden veel. Waar zij kiest voor de klassieke combinatie van piano en strijkers overtuigt zij het meest. De talrijke vocale pirouettes zijn aan mij niet zo besteed en haar naar de hemel reikende teksten doen soms onwezenlijk aan. Zij is nog altijd prettig gestoord, maar de zweverigheid is hier toch minder dan op vorige platen.

Bert van de Kamp ***

KRS-One - Return of the Boom Bap (1993)
https://www.mupload.nl/img/tt5immwhn8h.jpg

De hoogdravende politieke theorieën heeft KRS gelukkig een beetje laten varen. De teksten beperken zich tot de sucka emcee's. En als de blastmaster iets goed kan, is het wel gehakt maken van dit soort blagen. In een rapstijl die het midden houdt tussen de South Bronx en Kingston baant hij zich met gebalde vuisten en bijgestaan door zijn Mad Crew een weg door de hordes blatende commerciële rappers. Opnieuw is bewezen dat zij die loyaal blijven aan waar ze vandaag komen de langste adem hebben.

Kees de Koning ****

OOR 1993/23

PHIL COLLINS / THE LEMONHEADS / DREAM THEATER (die laatste zonder foto)

The Cure - Paris (1993)
https://www.mupload.nl/img/qn08l8oecj.jpg

In mijn gedrukte exemplaar van de Mega Album Top 100 zakt de dubbele CD Show van The Cure in de vierde week van 71 naar 78. Een eclatant verkoopsucces, maar niet heus. En dus is het alweer de hoogste tijd om de volgende live CD, een enkele ditmaal, te releasen. Paris bevat het restmateriaal van het live repertoire. Er staan maar een paar echte hits op, en hoewel het leuk is om obscuurdere songs als The Figurehead en One Hundred Years weer eens te horen, zal de afzet wel beperkt blijven tot de allertrouwste Cure-fans.

Oene Kummer ***

OOR 1993/24

GUNS N' ROSES / BUFFALO TOM / MELISSA ETHERIDGE

A Tribe Called Quest - Midnight Marauders (1993)
https://www.mupload.nl/img/mfoxnb.jpg

De Tribe is zo'n hiphop groep die haar luisteraars blijft verrassen met ijzersterke en progressieve muziek. Een rode draad op Midnight Marauders is de radiovriendelijke stem van een dame die de luisteraars begeleidt bij het luisteren naar zo'n overdosis briljante hiphop. Op twee tracks na is het album gevuld met traditionele opschepperij. Het geluid van Tribe doet op sommige momenten steeds meer denken aan de knallers uit de midden jaren tachtig. Kortom een dijk van een plaat.

Kees de Koning *****

Morphine - Cure for Pain (1993)
https://www.mupload.nl/img/7h14p684tb6s.jpg

De muziek is redelijk uniek. De dertien punky jazz-popliedjes zijn ronduit briljant en vormen ondanks hun beïmproviseerde karakter een schitterend coherent geheel. Hierin profileert de even loom als warm zingende Sandman zich als een charismatische vocale voorganger, vallen de teksten onder de noemer pure poëzie en wordt met een onweerstaanbaar gevoel voor avontuur vlekkeloos gemusiceerd. Moe van rock and roll clichés? Check dan deze pijnstiller eens uit. Geheid dat ook u er verslaafd aan raakt.

Harry van Nieuwenhoven *****

Tindersticks - Tindersticks (1993)
https://www.mupload.nl/img/k2hvv9zrswph8.jpg

Tindersticks heeft iets met dezelfde melancholie die Cave en Cohen wisten op te roepen. Gitarist/zanger Stuart klinkt als Ian Curtis (*) en zingt met een in zichzelf gekeerd donker timbre over eenzaamheid, drank en wanhoop. De band zet dat op toon met een wrakkig orgeltje, zalvende violen en trompet en het resultaat is zeer geslaagd. De nummers grijpen bij de keel en zakken vandaar rechtstreeks af richting het hart. De geluidskwaliteit is lo-fi maar dat neemt niet weg dat dit een uiterst plezierig debuut genoemd mag worden.

Pieter van Aldrichem **** ((*) lang geleden dat Joy Division nog eens als ijkpunt werd gebruikt)

David Bowie - The Singles Collection (1993)
https://www.mupload.nl/img/w08fdpvdgtt.jpg

David Bowie, kennen wij hem nog? De jaren zeventig waren zijn decennium, maar in de jaren tachtig had hij zijn grootste hits, ook al kwamen daar soms derden aan te pas. Deze appetijtelijke dubbel CD bevat 37 Bowie-hits van Space Oddity uit 1969 tot Day In Day Out uit 1987. Sommige nummers klinken nu niet meer zo goed als toen, andere houden goed stand. Vreemd genoeg ontbreken Loving The Alien, Tonight en zijn laatste Jump They Say. Ook de periode Tin Machine ontbreekt wegens geen hits.

Bert van de Kamp ***

Autechre - Incunabula (1993)
https://www.mupload.nl/img/kgylkoj5pl.jpg

Incunubula is de meest recente WARP-machine uitkomend in de AI serie. Op de plaat laat de naakte sfeer de luisteraar aanvankelijk in een abstracte analoge leegte achter. Haven't got an idea what's going on, weet een verdwaalde stem te vertellen. Pas halverwege beginnen de uitgewaaide sferen en ritmes in elkaar te vallen. De toon is nog steeds abstract en minimaal, maar de roterende ritmes drijven de serene sferen tot stollende soundscapes. Tijdens de ontknoping draait de Autechre-machine op volle kracht: anoniem, abstract en apart.

Robbert Steer ??? (geen idee wat Steer hiermee bedoelt en dus geen idee wat hij ervan vindt)

Tom Waits - The Black Rider (1993)
https://www.mupload.nl/img/0lqy69dp9o6j3.jpg

William S. Burroughs, Robert Wilson, Tom Waits. Als die samen iets opzetten is het opletten geblazen. The Black Rider is een horror-comedy musical van een auteur, een ontwerper/regisseur en een componist/musicus die hun sporen ruimschoots hebben verdiend. Je wordt bedolven onder een vloed van vreemde geluiden. De sfeer is die van de oude kermissen en vaudeville theaters. Een sentimentele trekzak, een zingende zaag, een Russische sabeldans en als bonus een van de mooiste ballads die Waits ooit schreef.

Bert van de Kamp ****

+

In de voor de eindejaarsfeesten opgerakelde rubriek Doorgedraaid werden enkele compilaties en live albums belicht en voorzien van een cijfer op 10 dat ik deelde door twee en naar boven afrondde.

Bryan Adams - So Far So Good (1993) ****
Tom Petty & The Heartbreakers - Greatest Hits (1993) ****

Tijd voor een of twee verzoekjes tot dinsdagochtend 09.00u.

Hier is de link om het juiste nummer van de jaargang in op te zoeken.
Dat maakt het voor mij een pak eenvoudiger en efficiënter in de behandeling.

http://www.muzieklijstjes.nl/register/artiest.php?artiest=14893

bubbling under tussen 110 en 130 stemmen...

Billy Joel - River of Dreams (1993)
Bob Dylan - World Gone Wrong (1993)
Crash Test Dummies - God Shuffled His Feet (1993)
Death - Individual Thought Patterns (1993)
Digable Planets - Reachin' (A New Refutation of Time and Space) (1993)
Dream Theater - Live at the Marquee (1993)
Duran Duran - Duran Duran (1993)
Genesis - The Way We Walk, Vol. 2 (The Longs) (1993)
George Michael and Queen with Lisa Stansfield - Five Live (1993)
John Hiatt - Perfectly Good Guitar (1993)
John Williams - Jurassic Park (1993)
Living Colour - Stain (1993)
Mariah Carey - Music Box (1993)
Meat Loaf - Bat Out of Hell II (1993)
Melvins - Houdini (1993)
Mick Jagger - Wandering Spirit (1993)
Monster Magnet - Superjudge (1993)
My Dying Bride - Turn Loose the Swans (1993)
New Order - Republic (1993)
Paradise Lost - Icon (1993)
Paul McCartney - Off the Ground (1993)
Pet Shop Boys - Very (1993)
Phil Collins - Both Sides (1993)
Primus - Pork Soda (1993)
Prince - The Hits / The B-Sides (1993)
Prince - The Hits 1 (1993)
Souls of Mischief - '93 'til Infinity (1993)
The Police - Message in a Box (1993)
Verve - A Storm in Heaven (1993)
Yo La Tengo - Painful (1993)

1993/8 Motorpsycho - Demon Box
1993/16 Palace Brothers - There Is No-One What Will Take Care of You

1993/17 John Hiatt - Perfectly Good Guitar
1993/5 The Walkabouts - New West Motel

1993 / 19 The Serenes - Back to Wonder (1993)
1993 / 6 Masters of Reality - Sunrise on the Sufferbus (1993)

Uiteraard PSB - Very
1993 / 21

1993 / 12 JM Jarre - Chronologie

Misschien kijk ik niet goed maar The Wedding Album van Duran Duran is destijds niet besproken??

De AI-serie (Artificial Intelligence) is een reeks verzamelaars die WARP uitbracht begin jaren '90. Verder vind ik het ook niet zo'n daverend stukje. Wat zijn stollende soundscapes? Ben benieuwd of hij hier nog vaker langsgaat komen. Even gegoogled en hij blijkt een elektronica-liefhebber, maar die albums komen meestal niet aan de 100+ stemmen hier.

Nog wel 2 verzoekjes:
1993 / 19 Yo La Tengo - Painful
1993 / 8 Black Dog Productions - (Bytes)

En alvast voor 1994 deze 1993-platen, maar ik zal ze tzt. wel opnieuw aanvragen:

1994/6 Stereolab - Transient Random-Noise Bursts with Announcements
1994/7 Plastikman - Sheet One

1993 / 8 Sebadoh - Bubble & Scrape
1993 / 16 Pain Teens - Destroy Me Lover

Indeed, weggehaald, excuses

De beste albums van 1993 volgens Oor.

Daarvan lees ik graag de recensie van nummer 7, Liz Phair - Exile in Guyville (1993 / 24) en nummer 90, Sugar - Beaster (1993 / 7) (en nummer 27 Palace Brothers maar die is gelukkig al genoemd).

Dazzler man, dikke chapeau met deze rubriek en het werk dat je erin steekt!! Tot mijn schande deze rubriek maar vorige week ontdekt?.

Een goede recensie of die positieve of negatieve commentaar geeft nodigt uit tot het beluisteren van een album. Slaan ze de bal mis, kunnen we er tenminste eens meewarig ons hoofd om schudden en eens mee lachen ?...

Ondanks ik een zeer grote muziekcollectie bezit die de besproken periode omvat, heb ik toch al een twintigtal albums neergepend die ik eens moet checken en ik zit nog maar aan pagina 20... ?

Keep up the good work???

Zeker in het nummer Her klinkt Stuart A Staples enorm als Ian Curtis. De band heeft maar weinig raakvlak.

Mijn 2 verzoekjes:
1993/06 Daniel Lanois - For the Beauty of Wynona
1993/17 Orbital - Orbital 2 (Brown Album)

(ik gok dat Cocteau Twins de keuze van dazzler zelf gaat worden dus die kies ik niet )

En ook alvast twee voor 1994 die in 1993 uit zijn gekomen:

1994/1: Reload - A Collection of Short Stories
1994/5: Global Communication - Blood Music: Pentamerous Metamorphosis

Apart trouwens dat Snoop Doggy Dogg - Doggystyle (1993) nooit besproken is geweest in Oor. Snoop krijgt alle lof in de recensie van Dre en z'n debuutplaat stond zo te zien zowel in de jaarlijst 1993 van Oor als die van 1994 (da's best een prestatie), maar een recensie van de plaat zelf was blijkbaar te veel gevraagd.

Vond ik ook vreemd. Verschillende oorzaken zijn denkbaar: de plaat verscheen pas later in Nederland of de recensie werd in een interview verwerkt, dat gebeurde af en toe wel eens (denk aan de dubbele release van Bruce Springsteen). Of hij viel tussen de mazen van de jaarovergang natuurlijk. Zou het kunnen dat de plaat nog niet uit was in Nederland, maar toch al vermeld werd in de jaarlijsten van 1993 door een aantal journalisten die over een import exemplaar beschikten? En dat men hem daarna gewoon vergeten is om weer op te pikken, en dat alsnog in de jaarlijsten van 1994 heeft rechtgezet? Ik fantaseer maar wat.

Cocteau Twins... had ik bijna over het hoofd gezien.

Deze werd begin '94 besproken, maar is wel van 1993.
1994/01 Eric's Trip - Love Tara

1993/19 The Nightblooms - 24 Days At Catastrophe Cafe

En als Eric's Trip niet mag, dan graag:
1993/19 Teenage Fanclub - Thirteen

Die mag zeker, maar graag hernemen bij je verzoekjes voor 1994.
Anders wordt mijn boekhouding te ingewikkeld om bij te houden.

OOR 1993/25+26

KERSTBIJBEL

Yo La Tengo - Painful (1993)
https://www.mupload.nl/img/9p08pfp.jpg herman

In Duitsland heeft Yo La Tengo behoorlijk wat fans. In Nederland wil het met de Amerikaanse indie gitaarband niet echt vlotten, hoewel ze lang geen gekke platen maakt. Painful is er weer zo eentje, al kent het album, waarop de groep zowel zacht kruipt als hard rent, zijn inzinkingen. De groep is nog immer niet vies van feedback en Velvet Underground, komt echter ook met meer dan een handvol bevredigende nummers.

René Megens *** (samen besproken met de plaat van Dump, soloproject van Yo La Tengo's bassist)

Pet Shop Boys - Very (1993)
https://www.mupload.nl/img/a8tnu4j6vkx.jpg vigil

Very is voor bij de centrale verwarming en betekent na het geëxperimenteerd op de voorganger Behaviour een triomfantelijke terugkeer naar het bloedmelodieuze synthipop-geluid van oude hits als West End Girls en It's A Sin. Dertien dansbare nummers, maar ook mooi melancholiek gezongen en al even onweerstaanbaar bitterzoete liefdesliedjes. De synthipop van de Pet Shop Boys blijft vederlicht, maar heeft voor de doorbijtertjes meer te bieden dan op het eerste gehoor of op grond van vooroordelen wordt verondersteld.

Harry van Nieuwenhoven ****

John Hiatt - Perfectly Good Guitar (1993)
https://www.mupload.nl/img/3agh9r7azk4g4.jpg LucM

Nu de supergroep voor onbepaalde tijd op non-actief is gesteld, pakt Hiatt de draad van zijn solocarrière weer op. Het resultaat klinkt alles behalve gepolijst, te meer daar Hiatt in zijn zingen grauwt, snauwt en knauwt als nooit tevoren. Na de autobiografische trilogie Bring The Family, Slow Turning en Stolen Moments komt dit elfde album minder persoonlijk over, al doet dit aan zeggingskracht weinig af, om nog maar te zwijgen van het feit dat er tussen de dertien nummers geen enkel niemendalletje zit. Hiatt op zijn best.

Geert Henderickx ****

Duran Duran - Duran Duran (1993)
https://www.mupload.nl/img/g2g841n8h.jpg toch gevonden, vigil

Nooit gedacht dat ik ooit m'n recensentenpet zou afnemen voor een nieuwe plaat van Duran Duran. Tijd voor een nieuwe start, zo moet, gelet op de titel, ook de groep zelf hebben gedacht. Duran Duran is een opvallend integere plaat. De bluf en hoekige, quasi-intellectuele popsongs zijn definitief vervangen door muziek met warmte en gevoel. Opvallend is de ruimte die ex-Frank Zappa gitarist Warren Cuccurullo krijgt voor zijn inventieve, semi-experimentele kunsten. Je zult het niet geloven, maar Duran Duran heeft soul!

Edwin Ammerlaan **** (Duran Duran en quasi-intellectuele popsongs, waar haalt ie het vandaan?)

New Order - Republic (1993)
https://www.mupload.nl/img/9v9ctd75.jpg dazzler

Het is al met al niet verwonderlijk dat de teksten en sfeer van Republic een stuk serieuzer van toon zijn dan op de Ibiza-plaat Technique. De kwaliteitscurve van New Order is nooit een rechte lijn geweest en ook op deze plaat wisselen pieken en dalen elkaar af. Belangrijker is echter dat de thematiek veel directer emotioneel overkomt dan vroeger en dat Republic daardoor, alle elektronica en koele berekening ten spijt, vooral ontroering teweeg brengt, veroorzaakt door vier mensen op zoek naar hun peace of mind.

Pieter van Adrichem ***

The Serenes - Back to Wonder (1993)
https://www.mupload.nl/img/lob8qjub.jpg likeahurricane

In tegenstelling tot wat het geruchtencircuit wilde, zijn The Serenes niet de harde grunge-kant opgegaan. De groep is zichzelf gebleven en het resultaat is een oase van serene schoonheid. Back To Wonder bevat elf beeldrijke en fantasievolle nummers, puur als de Friese natuur waaruit The Serenes hun inspiratie putten. De enerverende titelsong, net onder de zes minuten, groeit door een subtiele spanningsboog uit tot het absolute hoogtepunt van een wereldplaat, die het verdient om ook internationaal erkenning te vinden.

Oene Kummer *****

Daniel Lanois - For the Beauty of Wynona (1993)
https://www.mupload.nl/img/n9ss0ec.jpg GrafGantz

Ofschoon de krachtiger getoonzette opvolger in het verlengde van Acadie ligt, sluit FTBOW tevens aan op de platen van Robbie Robertson en U2. Afgewisseld met bedrieglijk vredig klinkende luisterliedjes vormen de dertien logisch in elkaar overlopende composities een perfect uitgebalanceerd geheel. Derhalve laat deze beklemmende plaat zich beluisteren als de verzamelde wederwaardigheden van een wanhopig iemand, die verloren ronddoolt in een door verval getekende wereld. Kortom, muziek in de geest des tijds.

Geert Henderickx ****

Palace Brothers - There Is No One What Will Take Care of You (1993)
https://www.mupload.nl/img/m621i5w......jpg itchy

Behalve een fles whisky en een verroeste gitaar hebben de broertjes kind noch kraai op deze wereld. De songs klinken down, desolaat en dissonant alsof ze zijn opgenomen in de uitgebrande kelder die Neil Young ooit bezong op After The Goldrush. Will Palace zingt met overslaande stem over prille seks, drankmisbruik, incest en zelfmoord. De sobere begeleiding komt van drie ex-Slint leden. Een hardcore band op de country toer? Cult country? Reken maar! Oubolligheid is hier ver te zoeken. Een plaat van eenzame klasse.

René Vandendorpe *****

Masters of Reality - Sunrise on the Sufferbus (1993)
https://www.mupload.nl/img/9x2gp09mgb2.....jpg likeahurricane

Vijf jaar kostte het om met een tweede plaat op de proppen te komen. En het resultaat is wel even slikken. Want van de ruige, pure heavy bluesrock is weinig terug te vinden. Deze plaat klinkt een stuk ingetogener en het vuur lijkt enigszins verdwenen. Van de oorspronkelijke viermansbezetting zijn zanger/gitariste Chris Goss en bassist Googe nog over. Enkele nummers komen nog in de buurt van het gemiddelde peil dat het debuut haalde. Een schijf, die voor het overige niet onaardig klinkt, maar ook niet kan tippen aan de voorganger.

Marco van Nek ***

Liz Phair - Exile in Guyville (1993)
https://www.mupload.nl/img/j71ywd3vhrjbq.jpg Poek

Een ware rock-feministe, die gewapend met een fikse dosis humor, zelfkennis en een blikkerende mes de valse machowereld meedogenloos aan mootjes snijdt. Liedjes die zijn opgebouwd rond haar rudimentaire gitaar en een zwalkende ritmesectie en een enorme onderhuidse spanning uitstralen. Phair bezit de serene folk van Suzanne Vega, de ruwe tegendraadsheid van Kim Gordon en de diepgang van Joni Mitchell. Liz Phair is een wandelend scheermes en heeft het meest belangwekkende debuut van het jaar gemaakt.

Herman van de Horst *****

Orbital - Orbital 2 (1993)
https://www.mupload.nl/img/b31l6yu6k.jpg GrafGantz

Het in 1991 verschenen titelloze debuut zette de trend in het land van de progressieve dansmuziek. Ook de opvolger draagt geen titel. Hierop profileert Oribtal zich wederom als ware vernieuwers van de muzikale genres waarin zij met zoveel creativiteit en inventiviteit opereren. Het resultaat is een even dansbare als sfeervolle mengeling van techno en ambient, die wordt opgetuigd met flarden Indiase, Peruaanse en minimale muziek, maar die ook nauw verwant is aan de elektropop van New Order. Betoverend plaatje.

Harry van Nieuwenhoven ****

Motorpsycho - Demon Box (1993)
https://www.mupload.nl/img/ko21iyxvdmfu8.jpg itchy

Interessant bandje, dit Noorse gitaartrio dat overtuigend toeslaat met een kleurrijke mix van Seattle-grunge, Boston-pop, psychedelica en thrashmetal. De contrastwerking tussen wanhopig vals gezongen liefdesliedjes en brute noise-erupties is soms weliswaar net iets te groot om van een overtuigend geheel te kunnen spreken, maar vrijwel alle nummers zijn zwaar okee en delen een sfeer van rauwe spontaniteit. Zanger Matt Burt heeft bovendien een lekkere hese hardcore-strot die je moeiteloos bij de les houdt.

Swie Tio ****

Teenage Fanclub - Thirteen (1993)
https://www.mupload.nl/img/lbg3ukhfnchga.jpg pygmydanny

Thirteen is natuurlijk vernoemd naar het Big Star nummer met die titel en hoewel er ten opzichte van Bandwagonesque weinig nieuwe gezichtspunten worden geopend, weten de meeslepende mooie gitaarpopliedjes door hun verslavende werking toch weer snel onder de huid van de luisteraar te kruipen. Net als Urge Overkill maakt Teenage Fanclub eerste klas radiorock. De plaat bevat een groot aantal potentiële singles. Dit is good time pop die slechte tijden goed maakt en goede tijden beter.

Oene Kummer ****

Sugar - Beaster (1993)
https://www.mupload.nl/img/n29b6l1g53.jpg Poek

Beaster bestaat uit materiaal dat na de Copper Blue sessies op de plank was blijven liggen omdat er sprake was van donkerder, meer geïmproviseerde nummers die teveel leken te contrasteren met de popcore van Copper Blue. Beaster is dus meer een aanvulling dan een opvolger, al valt het met het verschil uiteindelijk wel mee. Mould en de zijnen hebben met het vervolmaken van de nummers namelijk genoeg licht en structuur aangebracht, die met het vorderen van de plaat ook meer echte songs in beeld brengen.

Swie Tio ****

Sebadoh - Bubble and Scrape (1993)
https://www.mupload.nl/img/ar2pw2fa.jpg wendyvortex

Aanvankelijk was Sebadoh een akoestisch bijbandje van Lou Barlow, maar vanaf het moment dat hij Dinosaur Jr verliet, kreeg de groep steeds meer de aandacht die ze verdiende. Haar indierock heeft meerdere gedaanten, klinkt bijvoorbeeld furieus, weerbarstig en fris van de herrie-lever. Soms komt de meer weirde kant aan de oppervlakte. Het best is Sebadoh evenwel in een aantal ingehouden merg en been-melancholieliedjes, die al dan niet voorzien zijn van noisy impulsen. Een plaat naar mijn hart.

René Megens ****

Black Dog Productions - (Bytes) (1993)
https://www.mupload.nl/img/ybsd0xe10o4ze...jpg herman

Nummer drie in de AI serie van WARP is van het productieteam Black Dog. Spacey ambient house in diverse geuren en kleuren, onder rechtstreekse invloed van vroegere krautrock, dito Detroit-techno en natuurlijk ambient-peetvader Eno. Veel ritmes uit de losse pols, zwevende synthtapijtjes en subtiele klankverschuivingen, en natuurlijk volledig instrumentaal. Weinig melodie ook; trance-inductie is waar het om draait. En al klinkt niets hier zo vernuftig en eigengereid als Polygon Windown, lekker is het allemaal wel.

Swie Tio ***

Cocteau Twins - Four-Calendar Café (1993)
https://www.mupload.nl/img/infz92ta204l5.jpg dazzler op voorspraak van GrafGantz

Maar tot inspiratie leidt dat niet echt meer: zo blijkt. Totdat op een mooie dag het derde groepslid, Simon Raymonde, enthousiast aan de telefoon hangt: ook hij is vader geworden! Het trio kan zijn geluk niet op: de nieuwe plaat zit weer gebakken. Vol mierzoete melodietjes, kabbelende geluidjes en lieve tekstjes. Een beetje saai is het allemaal wel, maar de Cocteau Twins kunnen er voorlopig weer even tegen en de vaste fans kopen het toch wel. Bovendien: van deze muziek worden de kleintjes niet wakker. En gelijk hebben ze.

Erik van den Berg **

The Walkabouts - New West Motel (1993)
https://www.mupload.nl/img/0bqc4m.jpg LucM

Het resultaat is directer maar minder sfeervol dan de veelgeprezen voorganger Savenger. Je zou New West Model toegankelijker kunnen noemen, minder mystiek, robuuster van toon, maar met behoud van het karakteristieke groepsgeluid rond de kern van knerpende gitaren en per nummer alternerende leadzang. Maar ook zo nuchter verteld blijven de woestijnverhalen over dood, verderf en eenzaamheid de zinnen onweerstaanbaar prikkelen, zeker in balladvorm. New West Motel links laten liggen... je zou wel gek zijn.

Swie Tio ****

Jean Michel Jarre - Chronologie (1993)
https://www.mupload.nl/img/0a3u2l.jpg vigil

De zoveelste conceptplaat met dit keer als thema de chronologie van Het Leven. De acht nummers bevatten geen letter tekst. Sterker nog, ze kennen niet eens titels. Derhalve vereisen de met cijfers aangeduide instrumentaaltjes, die overigens niet wezenlijk afwijken van die op vorige platen, van de luisteraar een enorm inlevingsvermogen en een grote verbeeldingskracht. Op de keper beschouwd zouden zij net zo goed over de levensloop van een bal gehakt kunnen gaan. Chronologie blaakt vooral van voorspelbaarheid.

Harry van Nieuwenhoven ** (die Praga Khan een Engelse dansact noemt, het is immers nog heel even wachten op dEUS voor Nederlandse popjournalisten België op de muzikale wereldkaart kunnen aanduiden)

Tim Finn - Before & After (1993)
https://www.mupload.nl/img/8jtq2aacop.jpg dazzler

Tim Finn hield het alweer snel voor gezien in Crowded House. Tims solowerk is niet alleen introspectiever en minder retro maar ook minder aanstekelijk dan dat van CH. Before And Fater is derhalve een groeiplaat, waarin de luisteraar moet investeren. Dan openbaren zich onontkoombare liedjes die Finn schreef met respectievelijk Richard Thompson, Liam O'Maonlai van Hothouse Flowers en zijn broer Neil). Hoewel hij er niet helemaal in slaag uit de schaduw van CH te komen, is dit een plaat die niet mag worden gemist.

Harry van Nieuwenhoven ****

Pain Teens - Destroy Me, Lover (1993)
https://www.mupload.nl/img/e10tlcwlp.jpg wendyvortex

Texas moet een hoop vreemde mensen herbergen die even zo vreemde muziek maken. Bij Pain Teens weet je nimmer op welk been te staan. Destroy Me, Lover, de vijfde plaat van de groep, is een bonte verzameling van stijlcitaten. Lisa Knew houdt het midden tussen de vuigheid van The Cramps en L7. De band verstaat het om prachtige gitaarpop te combineren met samples en tapeloops. Het rockt, het kraakt charmant en het is opwindend. Een juweel uit de Texaanse undergroundscene.

Roy Mantel ****

The Nightblooms - 24 Days at Catastrofe Café (1993)
https://www.mupload.nl/img/cybck10takf2..jpg pygmydanny

24 Days is een van de mooiste en meest gevarieerde Nederpopplaten van de laatste tijd. Sommige nummers zouden bijna hitgevoelig genoemd kunnen worden. Over de gehele linie wordt er aan de liedjes vaak een onverwachte wending gegeven, is er meer melodie te bekennen en is de songkwaliteit continu hoog. De gitaren zijn minder bezig een distortionmistje op te trekken en meer bezig te rocken en af en toe is zowaar een seventies invloed merkbaar.

Pieter van Adrichem ****

Tijd genoeg voor jaarlijstjes.

1994 is uit de kelder opgediept, maar nog niet duidelijk wanneer ik eraan begin.

1. Björk - Debut
2. Autechre - Incunabula
3. Stereolab - Transient Random-Noise Bursts with Announcements
4. Slowdive - Souvlaki
5. William Orbit - Strange Cargo III
6. Smashing Pumpkins - Siamese Dream
7. Suede - Suede
8. Nirvana - In Utero
9. The The - Dusk
10. Plastikman - Sheet One
11. Yo La Tengo - Painful

Omdat ik precies 11 albums heb die 4,5* of hoger scoren, noem ik ze allemaal maar. Daarmee voor mij ook het beste jaar tot nu toe, maar vanaf 1994 (toen ik 'OOR-muziek' volop ontdekte) gaat het aantal platen dat bij mij hoog scoort flink omhoog.

Net als herman heb ik in 1993 11 platen op 4,5* of hoger staat. Dit zijn ze:

01 Jesus Jones - Perverse
02 Blur - Modern Life Is Rubbish
03 Deacon Blue - Whatever You Say, Say Nothing
04 Suede - Suede
05 Pet Shop Boys - Very
06 Catherine Wheel - Chrome
07 Crowded House - Together Alone
08 Stereolab - Transient Random-Noise Bursts With Announcement
09 Adorable - Against Perfection
10 Tindersticks - Tindersticks
11 Aimee Mann - Whatever

1. Stereolab - Transient Random-Noise Bursts with Announcements
2. Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers)
3. A Tribe Called Quest - Midnight Marauders
4. Slowdive - Souvlaki
5. Unwound - Fake Train
6. Yo La Tengo - Painful
7. Morphine - Cure For Pain
8. Björk - Debut
9. Black Moon - Enta Da Stage
10. Autechre - Incunabula
11. Lords of the Underground - Here Come the Lords
12. Masters of Reality - Sunrise on the Sufferbus
13. Depeche Mode - Songs of Faith and Devotion