Je kunt er niet omheen. Je kunt het niet weerstaan. Je moet het ondergaan! Ga er maar van uit dat het dan ook zo klinkt! Indringend, meeslepend, aardedonker en emotioneel. Het ís Mick Moss, meer dan ooit, ten voeten uit. Ook de muzikale omlijsting is fenomenaal. Je hoort niet alleen zware gitaren, synths en een saxofoon, maar ook diverse oosters aandoende strijk- en/of blaasinstrumenten. Heel mooi!

Het meest coherente album tot nu toe? De tijd zal het leren. Voor nu ben ik zwaar onder de indruk!

Luister en huiver!

Edit: Het gebruikte oosterse instrument is de 'Kamancha' of 'Kamancheh'. Dit snaarinstrument komt oorspronkelijk uit het oude Perzië.

Antimatter maakt zelden of nooit blijmoedige muziek, maar ik zou deze verzamelaar van ruim anderhalf uur toch op zijn minst een behoorlijke ‘overload’ aan droefenis willen noemen. Na deze loodzware trip is de kans immers levensgroot aanwezig dat je aardig wat moeite moet doen om op je vrolijk gekleurde bankstel terug te keren. Als je tenminste nog op tijd uit dat zwarte gat kunt ontsnappen.

Verder is Parallel Matter meer een aanvulling op datgene wat ik reeds in de kast heb staan dan een overzicht van het meest aansprekende werk van Antimatter. Het is per slot van rekening geen ‘Best of Antimatter’ album.

Daar staat tegenover dat Prototypes: The Home Recordings 1995-99, ondanks de matige geluidskwaliteit, interessanter voor mij is dan bijna alles wat op Parallel Matter staat. Ook deze klanken zijn weemoedig van aard. Logisch, het is en blijft Mick Moss.

Maar de verpakking is ‘très chic'. En met dat leuke boekje vol foto’s en vooral tekst en uitleg kom ik deze sombere dag ook wel weer door.

Waar ik bij "Fear Of A Unique Identity" en zeker bij het "Sleeping Pulse" album uit 2014 vrijwel onmiddellijk werd gegrepen door hele pakkende melodieën, duurde het nu wat langer voordat ik deze "The Judas Table" op waarde heb kunnen schatten.

Pas na meerdere luisterbeurten ontvouwde zich een album vol prachtige, lang uitgesponnen en soms ook wel wat weemoedige sfeerbeelden. De melodramatische stem van Mick Moss blijft echter boeien en raakt je soms tot in je diepste wezen. Het blijft immers een van de mooiste stemmen in de rockmuziek.

In huize Alicia wordt het vanavond dus weer zwaaien met lichtjes in het donker!

Mijn favorieten zijn "Black Eyed Man", "Killer", "Stillborn Empires", "Can of Worms" en "Integrity".

Antipole staat al weer een poosje op de nog te beluisteren wenslijstjes. De ijle, atmosferische post-punk geluiden doen mij enigszins aan de begin jaren van The Cure, maar dan zonder Robert, denken. Vooral dat gelaagde staccato gitaartje is duidelijk aanwezig. Nee, hier word ik ook niet vrolijk van, maar het dromerige geluid van een zangeres brengt hier en daar wat leven in de brouwerij. Al met al, Northern Flux is toch weer een fijne plaat van dat uitstekende Unknown Pleasures label.

Anubis Gate maakt mooie progressieve metalmuziek. Daarnaast ben ik ook hier weer blij met de zanger, al gaat ie met zijn stem regelmatig flink de hoogte in en dat doet soms een beetje pijn aan de oortjes! Ja... er zit behoorlijk wat power in de man, maar gelukkig.... van 'het zit net niet tegen het valse gillen of schreeuwen aan' - is hier absoluut geen sprake.

Ik ga deze band - hoe dan ook - in de overvolle luisteragenda zetten. Dit betekent uiteraard weer een ferme duik in de backcatalogus van Anubis Gate. Maar dat is voor later...

Ik blijf luisteren naar deze duistere geluiden waar enkele authentieke zevenhonderd jaar oude melodieën in zijn verwerkt. Zoals bijvoorbeeld 'Je vivroie liement Chant médiéval' van de Franse componist, dichter en kanunnik Guillaume de Machaut (1300-1377) in The Garden Of Earthly Delights. Deze muziek wordt daarom niet alleen uitgevoerd met gebruikmaking van zware gitaren of verpletterende mokerslagen op trommels waaraan slechts enkele folkelementen zijn toegevoegd; de ragfijne en goed gekozen combinatie van metal met het melodieuze en traditionele geluid van een draailier en een doedelzak geeft The End Is Nigh een oprechte en bovenal een middeleeuwse sfeer vol onheil mee.

Dat ik toch niet het gevoel heb dadelijk met een afgebroken deurknop in mijn handen te staan als de ijzeren poort weer eens een keertje in het slot is gevallen, komt waarschijnlijk door het licht dat dit jonge doom orkest door het gebrandschilderde raam van het oude, deels vervallen klooster laat schijnen.
Er is dus nog hoop op een goede afloop voor de mensheid!

Wellicht passen de ongewone, niet al te zuivere vocalen ook wel een beetje bij de middeleeuwen. Maar wat een ‘feest’! Zodra koor en collega’s invallen, gaat de plechtige, meerstemmige zang zelfs prachtig klinken.

Zelfs de niet al te nadrukkelijk aanwezige grunts zijn prima te doen.

Hier nog een zij-instromer!

Ik heb geen moment spijt dat ik As Days Get Dark uit de lange lijst nieuwkomers heb geplukt. Puur toeval? Nou ja, het is geenszins de verpakking geweest die de onmiddellijke aandacht heeft getrokken. En tijdens een eerste poging denk je zelfs nog: 'Ja zeg... moet ik nu echt een héél album lang naar een half mompelende, half zingende meneer met een flink accent luisteren?'
Echter, de stem van dit heerschap bleek al snel - en steeds minder op de voorgrond tredend - aangenaam te zijn. Zeker als je met zijn muzikale begeleiding en een reeks fijne melodieën te maken krijgt. En misschien draai ik straks ook nog wel een Arab Strap uit lang vervlogen tijden. Maar voorlopig heb ik even genoeg aan deze aansprekende nieuweling.


Zeg... die fles...?

De rode dansschoentjes staan eindelijk weer eens te glimmen in de kast!

Hoewel dit niet het enige album van Arcade Fire is, is The Suburbs voorlopig wél het eerste album dat ik echt prettig vind om naar te luisteren. Deze plaat bevat namelijk een heerlijke verzameling sterke liedjes en het swingt zo af en toe ook nog eens heel lekker!

Nu Neon Bible nog... en wie weet krijgt bikkel2 nog wel gelijk ook!

Duister, onheilspellend, plechtig, sfeervol en mooi gevoelig traag laag. Deze muziek doet mij onmiddellijk denken aan het album The End is Nigh van Apocalypse Orchestra. Al klinken deze geluiden wat minder frivool dan bij dat orkest en kan ik dit album misschien nog beter op het stapeltje 'doomorkesten' met o.a. The Foreshadowing en Throes of Dawn neerleggen. Deze 'treurnis' - geperst op een enkele cd - past dus wonderwel en helemaal bij het troosteloze zwart van de oude, bijna versleten gordijnen vol verdroogde spinnenkoppen en de bloedrode zitelementen met behaaglijke kussens bedrukt met eveneens bloedrode rozen.

Er is wat mij betreft een klein minpuntje. De zang is soms niet helemaal toonvast, maar de muzikale omlijsting, de sinistere sfeer en de samenzang spreken mij weer wel enorm aan.

Je zou er bijna een kaarsje bij opsteken.

Hop. Het kan nog net. In de top tien ermee!

Gaat dit horen!

Alicia's tip van de week voor de liefhebber van hele mooie, melodieuze en toch zo nu en dan lekker stevige progressieve metal inclusief prachtig gitaarspel en sfeervolle keyboardpartijen. Zo... die zin is eruit! ?

Bedankt voor de tip! Tips zijn natuurlijk altijd welkom!

Ik ben nu op driekwart van dit album. En het is verbazingwekkend! Bovenal is het zeer boeiend wat er allemaal aan muziekstijlen voorbij komt sjezen: klassiek, pop, jazz, metal (invloeden), progressieve rock, filmmuziek, enzovoort. Dit zeer muzikale en klassiek geschoolde gezelschap - lijkt mij geen echte band, eerder een samenwerkingsverband - blijkt gewoonweg alles aan te kunnen en toch klinkt dit album absoluut niet als een allegaartje. Knap!

De prachtige 'close harmony' zang, de schitterende piano, de heerlijke drumpartijen, de echte strijkinstrumenten en het wervelende gitaarspel; het klinkt op het eerste gehoor al supermooi!

Oh, en die cello! Helemaal af!

Wow! Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Dit is geen 'hitparade' whatever post-punk. Hier vind je nauwelijks melodieën om op te zwieren en te zwaaien. Verre van. Nou ja... het kan wel, maar dan gaat het er een beetje vreemd uitzien allemaal. Maar daar is natuurlijk verder niks mis mee. De diepzwarte, verduisterende gordijnen zijn toch al gesloten voor al te nieuwsgierige blikken.
En er is zelfs geen enkele hapklapbare brok te bespeuren. Bijna dan. Dit is pure 'kettingzaag' muziek oftewel 'als de buurman weer eens zijn boormachine de muur injaagt' kun je hem hiermee terugpakken. Het liefst laat op de avond. De zang is hier en daar wat schreeuwerig - je zou hem zo een Anta Flu Menthol Eucalyptusje of iets dergelijks geven - maar het past wonderwel bij deze unheimische geluiden.
(Hoor ik nu die kat weer?)

Maar ik maak graag een uitzondering. Voor deze plaat én voor deze band. En... hopelijk hebben ze het bijltje er niet tussentijds bij neergelegd.

Want dat zou toch echt jammer zijn!

Nou, de peper is inmiddels toegevoegd. De nieuwe Avandra bevat zelfs wat meer grommende heren. Niet per se nodig wat mij betreft, maar het is niet echt hinderlijk. De rest van het nieuwe materiaal klinkt gewoon wel lekker. Op een vervelend nummer na. Helaas.

Verder klinkt ook deze Skylighting beter dan wat ik er ooit over heb geschreven. Descender blijft echter nog wel favoriet. De pluspunten van Avandra blijven - voor dit genre - de (meestal) lieflijke zangpartijen, de melodieën, de sfeervolle synthesizer klanken en het gevleugelde gitaarspel.