menu

Hier kun je zien welke berichten WeztSide als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Beastie Boys - Paul's Boutique (1989)

4,0
Paul's Boutique is het enige album van de Beastie Boys die ik helemaal geluisterd heb (al ben ik bekend met hun andere werk), maar ik kan me moeilijk voor te stellen dat andere albums dit album zullen overtreffen. De producties hier zijn absoluut fantastisch, de beats waren in 1989 uniek en hebben de tand des tijds doorstaan. Ik geniet het meest hiervan als ik er op dezelfde manier naar probeer te luisteren als DJ Shadow's Endtroducing..., dat wil zeggen: probeer de lagen van samples te ontleden en je zal zeker plezier beleven aan dit album.

Meest geluisterd: The Sounds of Science, Hey Ladies, Looking Down the Barrel of a Gun (wat voelt als een eerdere versie van Sabotage) en het meesterlijke B-Boy Bouillabaisse

Big K.R.I.T. - King Remembered in Time (2013)

4,0
Met Big K.R.I.T. is er altijd hetzelfde spel aan de hand. Als hij een nieuw project uitbrengt is het altijd de vraag: hoe is verhouding rustige tracks - zuidelijke bangers? Return of 4eva trok mijn aandacht vanwege de fijne balans tussen de twee.
Aanvankelijk zou ik dit niet eens gaan beluisteren omdat 4eva 'N a Day en Live from the Underground beide uitschoten naar één van de twee en op een saaie manier ook nog eens. Omdat ik toch wel een beetje benieuwd was heb ik de tape uiteindelijk toch gedownload, en daar heb ik geen spijt van. De balans van Return of 4eva is helemaal terug en een combinatie van een gepassioneerde K.R.I.T. achter de mic en als producer maken dit naar mijn mening tot zijn sterkste werk tot nu toe. De party-anthems (How U Luv That, Only One, My Trunk) worden gekenmerkt door gedetailleerde producties en enthousiaste raps. De gastrappers zijn allemaal (nou ja, op Trinidad Jame$ na) een waardevolle toevoeging. En de wat rustigere introspectieve nummers zijn van hoog niveau: K.R.I.T. heeft een fijne flow en weet zich serieus over te brengen. Het beste voorbeeld hiervan is Bigger Picture, een rustige zomerse productie waar K.R.I.T. al dan niet metaforisch een verhaal verteld waar je naar wil luisteren.

Niet alles is super, zo droop de vaginale saus uit mijn speakers bij Good 2getha. Ik hoop dat ik dat nummer nooit meer hoef te horen. Daarnaast is de track met Future overbodig.
Maar het eindoordeel is positief. Kort samengevat: goede beats, een goede rapper, fijne gastartiesten en gebalanceerd. Een fijne mixtape waar elke hiphoppert een aantal goede nummers uit kan pikken.

Ik hoop wel dat K.R.I.T. nu eens iets anders gaat proberen. De southern sound zal hij wel niet verlaten, maar ik zou het hem graag eens een poging zien wagen. Zijn bijdrage aan undun van The Roots doet naar meer smaken. Hij heeft het denk ik in zich om zich te wagen aan een concept-album. Het gevaar van herhaling ligt anders denk ik wel een beetje op de loer.

Childish Gambino - Camp (2011)

2,5
Na een aantal luisterbeurten kan ik nu een conclusie geven, helaas is het niet een hele spectaculaire.
Childish Gambino heeft een paar hele gave producties maar overschrijd de lijn van zoetsappigheid ook erg vaak. De persoonlijkheid over het hele album is er niet een die lang boeit en zijn geschreeuw komt vaak zeikerig over. Toch beschikt Childish Gambino wel over rapkwaliteiten en kan hij zeker vermaken. Maar uiteindelijk blijft het album niet echt hangen, ook omdat ik het moeilijk vind om hem serieus te nemen, misschien is dat omdat ik hem vooral al goed ken in Community, maar ook omdat hij aan de ene kant een nerderig karakter neer probeert te zetten maar aan de andere kant wel de hele tijd rapt over alle 'Asian bitches' die hij doet als ie uitgaat.
Wel leuke nummertjes dus, maar niks speciaals of om erg enthousiast van te worden.

CunninLynguists - Oneirology (2011)

3,5
Ik vind dat mensen best een stukje minder kritisch mogen zijn op dit album.
De eerste keer dat ik deze luisterde moest ik even wennen, en een staan een paar twijfelachtige nummers op Embers, Looking Back, maar voor de rest is dit een fantastisch album.
Kno weet altijd de beat er keihard in te knallen en zet gewoon strakke nummers neer.
Zo maakt de Biggie sample ('It was all (a dream)') Predormitum compleet en is een beat als Get Ignorant een traditionele CunninLynguists banger. Soms waagt Kno zich wel aan sterk vervormde stemsamples en strakke refreintjes, en hierbij brandt hij soms zijn vingers. Zo zijn de refreintjes van Enemies with Benefits en Hard As They Come iets te poppy en zijn de sterk vervormde stemmen op My Habit niet om van te genieten, maar het hangt van jou af of je je daar aan stoort. Soms is het refrein echter een schot in de roos en zelfs een hoogtepunt op het album zoals bij Darkness (Dream On).

Tekstueel is het weer sterk en vooral Natti vind ik op dit album goed, alhoewel ik moet bekennen dat ik nooit weet of nou Deacon of Natti aan het woord is. Kno rapt ook mee, maar hij is duidelijk minder dan de andere twee.

Conclusie? Hard album, ik vind hem zelfs misschien één van de beste CL albums. Ik zeg dus: ik, niet jij. Dat mag je zelf weten. 4*

Danny Brown - XXX (2011)

4,0
De hype in de VS over Danny Brown vind ik overdreven, album van het jaar, zoals sommigen beweerden, is XXX zeker niet. Het staat echter als een paal boven water dat Danny Brown een getalenteerde rapper is. Hoe hij zijn stem, flow en teksten moeiteloos afwisselt maakt van hem een interessante en creatieve artiest. Granted: je moet aan zijn stem wennen, maar als je dat lukt heb je een intrigerende plaat voor je liggen.

De eerste vier nummers zijn van een ontzettend hoog niveau, XXX en Die Like a Rockstar zijn drugrushed bangers, Pac Blood een knallende spitsessie en Radio Song een mooie parodie op MTV-rappers die op zichzelf ironisch genoeg goed klinkt.
Hierna kakt het geheel een beetje in, na nummers als Lie4, Bruiser Brigade en Detroit 187, luistert Radio Song meer als een parodie op Brown zelf dan andere rappers.

Monopoly, Outer Space (ik zou DOOM op deze beat willen horen) en Aderall Admiral schiet het niveau weer omhoog met sterke samples (de intro van Monopoly doet me denken aan het Leonard Washington personage van Dave Chapelle). Brown is een uitstekende emcee: hij beleeft duidelijk plezier in het rappen en het tekenen van een absurd beeld dat desalniettemin zo gevisualiseerd wordt dat het toch klinkt alsof het echt kon gebeuren, goede voorbeelden daarvan zijn I Will (bef-anthem dat veel te ver gaat) en Monopoly. Hierna neemt het album een andere wending: tot en met Aderall Admiral is het een feestje van drugs, punchlines en harde beats, maar hierna raakt Danny Brown als het ware uit zijn high en kalmeren hij en zijn flow.
Vanaf dit punt omschrijft hij zijn drugsverslaving en omgeving meer behouden, maar nog steeds met het vermogen om een vreemde situatie als echt te doen lijken.

Fields, EWNESW en 30 zijn geheel verschillende tracks maar tekenen een landschap van Browns ghetto in Detroit en zijn eigen plaats daarin. Met gemak trekt Brown je deze omgeving in.

Echter: niet alle nummers zijn even sterk of interessant en het album zelf kun je niet vaak luisteren, het is echt bedoeld om hem eens in de zoveel tijd te draaien. Daarnaast: zelfs als een nummer conceptueel origineel bedoeld is en zelfs enigszins slaagt is het niet per se fijn om te luisteren. Dat kan liggen aan het concept zelf, maar ook aan de beat of de stem van Danny Brown die toch niet kan wennen. Ook zijn er tracks die niet boven de rest uitsteken.
Waarschijnlijk zul je een lange tijd alleen de eerste vier nummers en Outer Space draaien.

*3,5

Digable Planets - Blowout Comb (1994)

4,0
Heerlijk album van de Digable Planets en voor mij zelfs beter dan hun debuut Reachin'.
Het drietal klinkt met deze plaat meer volwassen: waar hun debuut vooral luchtig is kent Blowout Comb zijn donkere momenten, zoals binnenkomen The May 4th Movement.
De Digable Planets verliezen niks van hun coolness: Graffiti (een nummer dat trouwens klinkt als een USB die in- en uitgeplugd wordt) is met afstand het coolste hiphop nummer dat ik ken.

Afgezien van de korte nummers en Blackitolism, een nummer waar ik het enthousiasme met alle andere luisteraars niet deel, nummers die overigens nog steeds van een hoog niveau zijn, kent Blowout Comb louter sterke momenten. For Corners, een geweldig stuk voor in de zomer, is ook een perfecte afsluiter voor wat helaas het laatste album van deze formatie zou zijn.

Als je in de mood bent voor dit album heb je geen moeite om het in één keer uit te luisteren. Sterker nog, als de laatste noten van For Corners wegvallen zul je terug skippen naar je favoriet.

DJ Shadow - Endtroducing..... (1996)

5,0
De orde in de chaos vinden is iets wat niet voor iedereen is weggelegd, maar als het uitgevoerd wordt met geduld aan de ene, maar nieuwsgierigheid aan de andere kant, komt de luisteraar zeker niet bedrogen uit.

Een waanzinnig album van DJ Shadow, die inderdaad zijn tijd ver vooruit was. Ik kan me haast niet bedenken dat deze plaat in 1996 uitkwam. De drums in o.a. Stem/Long Stem kunnen in het begin a-muzikaal overkomen, maar na een tijdje deed het geweld van bovengenoemde mij haast headbangen op het eerste deel om mij vervolgens te kalmeren op het tweede.
Niet alle nummers spreken mij aan (The Number Song, Mutual Slump), maar wat overblijft is een album dat zo tot de verbeelding spreekt dat het uiteindelijk wel bijna de soundtrack moet worden van het deel van je leven waarop je de plaats beluisterd en bestudeerd hebt.
Een dik verdiende 4*.

DJ Shadow - The Private Press (2002)

4,5
Het is niet Endtroducing... maar dat zou ook onrealistisch zijn om te verwachten. The Private Press is een erg fijne plaat en er staan een heleboel goede nummers op zoals mee-dansers als Walkie Talkie en Giving up the Gost en fenomenale trippende nummers als You Can't Go Home Again en Blood On The Motorway. Op de skits en wellicht Monosylabik zitten er geen skips hierop. Ongelooflijk veel respect voor Shadow voor deze plaat, moet moeilijk zijn als je een andere weg inslaat na zo'n succes. 4*

Drake - Nothing Was the Same (2013)

3,0
Typisch zo'n album waar je een aantal nummertjes van blijft luisteren en de rest verwijdert.
Degene die ik bewaar zijn Tuscan Leather, Furthest Thingt, Too Much, Pound Cake en het verassend goede bonusnummer The Motion. Qua producties is het af en toe echt briljant. Heerlijk atmosferisch of keihard. De beat van Pound Cake is nu al één van de bekendste en beste beats van het jaar.

Drake - Views (2016)

Alternatieve titel: Views from the 6

2,0
Dit is absoluut een stap achteruit voor Drake.

Ik kan mezelf geen fan noemen, maar Nothing Was the Same was geen verkeerde plaat en van If You're Reading This heb ik zelfs genoten, misschien omdat het op sommige momenten zo'n atypisch album was voor Drake.

Maar dit...

Drake is commercieel gezien de grootste hiphopster op aarde. Op z'n vorige album/mixtape toonde hij het zelfvertrouwen en gevoel van triomf dat daarbij hoorde. Maar Views moest zijn grootste werk worden, Drake's ode aan zijn thuisstad Toronto, op het moment dat hij aan de top staat van zijn kunnen.

Hoe begin je dan met All of my 'let's just be friends' are friends I don't have anymore / How do you not check on me when things go wrong? Verderop in het nummer: And it's all because you chose a side / You're supposed to put your pride aside and ride for me / Guess it wasn't time / And of course you went and chose a side that wasn't mine.

Het probleem hier is niet eens dat Drake wederom vervalt in verwerpelijke ongezonde uitspraken waarin hij voor de duizendste keer claimt dat hij vrouwen beter kent dan zij zichzelf, alsof hij ze moet redden van hun negatieve zelfbeeld (Always saw you for what you could've been). Het echte probleem is dat Drake niet goed is in verhalen vertellen. Ik verwacht niet dat hij een Slick Rick is, maar zijn teksten zijn vaag en onduidelijk.

Waarom verwacht je van dames uit vorige relaties dat ze je 'checken' 'when things go wrong'?
Wat bedoel je daar überhaupt mee? Welke dingen gaan er fout? Wat is er aan de hand?
Welke kant koos je ex? Waarom maakt het uit?
Waarom verwacht je van mensen die jou niets schuldig zijn dat ze hun trots inslikken en achter je gaan staan? Waar slaat dat op? Wat bedoel je ook eigenlijk met 'ride for me'?
'You chose a side that wasn't mine.' Kan het nog meer 'non-descriptive'?

Dan hebben we ook nog U With Me?, met een dikke shoutout naar een rapper die expliciet en publiekelijk heeft gezegd dat hij niets aan je leuk vindt: je muziek niet, niet hoe je praat, niet hoe je loopt, niets.

On some DMX shit
I group DM my exes
I tell 'em they belong to me, that goes on for forever
And I think we just get closer when we not together


Waarom stuur je een Twittergroepsbericht naar al je vorige vriendinnen dat ze voor altijd bij je horen? Sta hier eens even goed bij stil: wat voor verknipt individu doet zoiets? Waarom zou je zoiets doen? En hoe kan je dit als luisteraar in hemelsnaam serieus nemen?

Ik kan nog een tijdje doorgaan over de tenenkrommende slechte teksten op de rest van het album, maar daarover hebben anderen al in meer detail over gesproken, dus ik wil het bij dit punt houden. Drake's narcisme en emotionele instabiliteit zijn an sich niet het probleem. Het echte probleem is dat hij er geen interessante kunst van kan maken, waardoor ik als luisteraar achterblijft met eerst onbegrip, en daarna onverschilligheid.

*2 voor een aantal goede beats.

Fakkelteitgroep, Vol. 3 (2011)

3,0
Nederlandse hiphop is normaal gesproken niet mijn ding, maar af en toe komt er zo'n plaat langs met een paar lekkere nummers en dit is er zo heen. Nummers als Nieuw Lied, Uit Zicht, Wistjeniet en Op Slot staan gelijk vast als de beste nummers. A.R.T. levert een aantal fijne beats en Rico en Sticks laten goed van zich horen, eerstgenoemde vooral op Hallo!!! en Uit Zicht.
Wat me tegenvalt is Zo Moeilijk, ik weet niet waarom, maar op Nieuwe Moves konden ze veel meer boeien, en Boef en de Gelogeerde Aap met twee saaie tracks. Sowieso stort het na Op Slot een beetje in met ook nog een abnormaal slecht nummer van Kabel. 3* voor mij, maar de echte NL-hiphopfan zal hiervan smullen.

First Serve - First Serve (2012)

Alternatieve titel: De la Soul's Plug 1 & Plug 2 Present... First Serve

3,5
Nieuwe De La Soul, nou, ook weer niet. Het zijn Posdnuos en Dave (aka Plug 1 en Plug 2) met producers Chokolate en Kahlid (2 en 4) aan de knoppen. First Serve is een conceptalbum waarin Plug 1 en Plug 2 rappers zijn die een naam voor zichzelf willen maken. De sound is ontzettend vrolijk en nostalgisch naar de jaren '90 zonder dat dat vervalt in ongeloofwaardig gezeik over 'vroegâh'. The Work en Opening Credits geven de sfeer van dit album goed weer. Als je van die twee kan genieten geldt hetzelfde voor de rest van het album.

Flying Lotus - Cosmogramma (2010)

Ik kon nooit plaatsen wat mijn probleem nou was met dit album. Flying Lotus heeft duidelijk een talent en er staan een boel sterke nummers hierop, met als mijn favorieten Do the Astral Plane en Galaxy in Janaki. Het nieuwe album heeft me eindelijk op een idee gebracht.
Wat ik sowieso wist, is dat het af en toe iets te experimenteel voor mij is. Een soort electronische freejazz als Arkestry kan ik bewonderen maar ik kan er niet van genieten. Maar wat me het meest stoort is dat ik niet snap wat de plaat wil. Wat is het doel? Het thema? Wat probeert Flying Lotus nou? De ene keer is het epiek, de andere keer is het goed dansbaar en daarna ontbreekt ritme ineens weer. Dat zou je kunnen opmerken als een pluspunt, dat van alles iets wordt meegenomen, maar ik vind het een beetje vermoeiend. Enorme potentie toont Flying Lotus hier, maar klasse nog niet.

J. Cole - Born Sinner (2013)

2,0
Ik kan hier echt niet veel om geven. J. Cole is absoluut een bekwame rapper maar wat hij zegt kan me gewoon echt niets boeien. Van dit album voel ik me zo ongeïnspireerd dat ik niet eens zin heb om helemaal uit te wijden. Punt is: saaie thematiek (kunnen rappers a.u.b. nu ophouden met de 'oh ik werd vroeger zo onderschat maar nu heb ik geld dus fuck iedereen maar oh ik ben nog steeds niet gelukkig' praat?) en over het algemeen een beetje saaie beats. Cole kan goed rappen en weet de aandacht ook wel te trekken maar vertelt niks interessant. Na Born Sinner bedacht ik me dat ik het vervelend vind als ik gelijk weet wat een rapper zegt. Ik wil altijd speuren naar woordjes die ik niet verstaan heb, (woord)grapjes die ik niet doorhad, de rode draad die ik misschien gemist heb. Zoiets heeft bij Cole geen enkele zin.

Jay-Z & Kanye West - Watch the Throne (2011)

4,0
Gewoon een heerlijk album dit. Een aantal van de beats hierop zijn regelrechte hoogtepunten in beatbakkerij anno 2011. Murder to Excellence, That's My Bitch, New Day en No Church in the Wild zijn mijn favorieten. Het album is niet één en al opscheppen en feest, maar een groot deel wel, en dat maakt me eigenlijk geen zak uit want zo goed wordt het niet vaak gepresenteerd. Voor zover de teksten gaan: ze zijn niet speciaal maar het is te horen dat Kanye en Jay-Z ontzettend veel plezier beleefd hebben aan dit project, ze klinken enthousiast.
Respect ook voor de manier waarop dance invloeden verwerkt zijn in veel nummers zonder een corny effect te creëren, alles klinkt op z'n plaats.

Doe jezelf wel een plezier en verwijder Lift Off gewoon gelijk.
*4

Joe Kickass - Let Me Introduce (2010)

3,5
Erg goede EP, alle nummers zijn erg sterk. De beats van Killing Skills klinken erg fris en origineel en lenen zich erg goed voor de smoothe, Method Man-achtige vocals van Joe Kickass. Zes stuk voor stuk top nummers. Moeilijk om een favoriet te kiezen, maar ik zou dan toch gaan voor Gladys.

Joey Bada$$ - 1999 (2012)

Elke hiphopliefhebber moet dit nieuwe talent checken. Joey Bada$$ houdt vast aan de traditionele boombap, weinig vernieuwends dus, maar doet dit wel heel goed. Het is inderdaad niet voor te stellen dat hij pas 17 jaar oud is. De beats staan als een huis, zowel de beats die hij geleend heeft van producers als J Dilla en Statik Selektah, als die uit de ProEra-stal. De MC en alle gastartiesten houden het niveau qua teksten ook constant hoog. Bada$$ beschikt over een fijn stemgeluid, maakt leuke metaforen en interessante vergelijkingen en zijn rijmschema's zitten technisch goed in elkaar. Ik kan niet wachten op een volgend werk van ProEra, of het nou een volwaardig album van Joey Bada$$ of een mixtape van een ander lid als Capital STEEZ is.

John Legend & The Roots - Wake Up! (2010)

3,5
Meestal vind ik John Legend nogal een gladjakker, maar op dit album valt me dat hartstikke mee. Het had beter gekund, maar is goed genoeg voor mij.
The Roots zijn geniaal in vorm en echt het grootste pluspunt aan Wake Up!
Niet alle nummers zijn even memorabel, maar het is zeker de moeite waard.
John Legend stijgt echt boven zichzelf uit op sommige momenten. Zo'n moment is het grandiose I Can't Write Left Handed, dat elf minuten tot iets korts lijkt te reduceren.
Compared to What vind ik ook een meer dan fijn nummer.
Heel aardige plaat dus! Geen grote miskanten van een nummers.

Favorieten: I Can't Write Left Handed, Compared To What, Hard Times, Little Ghetto Boy

Kanye West - The Life of Pablo (2016)

3,0
Meh.

Veel potentie, een handvol hele sterke momenten, maar ook een aantal slechte momenten. Het meest betreurenswaardig is dat Kanye dezelfde fout maakt als bij Yeezus: op het laatste moment te veel aanpassen, wat resulteert in een slordig geheel en tekstuele stommigheden die met een beetje reflectie voorkomen hadden kunnen worden. Sowieso klinkt het allemaal te rommelig. Wordt hier niet warm van.

Kanye West - Yeezus (2013)

3,5
Ik heb er lang over gedaan om te bedenken wat ik nou hiervan vond. Uiteindelijk kom ik tot de volgende conclusie: Kanye West brengt met Yeezus een verfrissende sound maar faalt op verschillende punten waardoor ik het toch niet hoger kan geven dan een *3,5. De grootste stoorpunten: matige en slechte teksten, beats die het net niet zijn en in het algemeen slechte beslissingen. Ik zal track by track m'n oordeel geven. Om even te verduidelijken: ik verwacht niet per se fantastische teksten, maar zodra ze me gaan storen vind ik ze slecht. Dat is hier wel eens het geval.

On Sight is vooral een boel bliep-bloep-bliep maar maakt geen indruk. Kanye's teksten en geschreeuw doen absoluut niks. 'Ye flowt ok, maar wat is nou de meerwaarde van dit nummer?

Black Skinhead is al vetter maar had geprofiteerd van een bassline tijdens 'Ye's raps. Ik heb het gevoel (of ik heb het ergens gelezen?) dat er eerst een was maar dat Rick Rubin die helaas heeft verwijderd. Ye's enthousiasme en geschreeuw aan het einde maken een deel van de slechte teksten goed.

I Am a God: ik heb respect dat Kanye met dit soort beats op de proppen komt en het is een heel leuk idee. Het is iets anders... maar dat maakt het niet automatisch goed. Dit nummer kent het slechtste couplet van het hele album (je weet welk couplet ik bedoel) en nadat de nieuwheid eraf is vermaakt het niet veel meer. De stem van Justin Vernon helemaal op het einde is wel een nice touch
.
New Slaves: in het begin deed de minimalistische beat op het begin me wel wat maar nu verveelt het alweer. Vanaf dit punt realiseer ik me dat ik geen rebelse Kanye West hoef te horen omdat hij me, ondanks zijn energie, totaal niet weet te overtuigen van zijn boodschap. Dat komt deels door zijn narcistische persona en deels omdat ik liever een tekstueel vaardige rapper protesterende boodschappen hoor brengen. Het tweede, maximalistische, deel doet me meer.

Hold My Liquor werd door Big Ghost een "MBDTF-leftover" genoemd en daar ben ik het zeer mee eens. Ik keek vanwege de features erg uit naar dit nummer maar ik ben teleurgesteld. Chief Keefs refrein kent geen meerwaarde en de beat switchup bij Justin Vernon werkt totaal niet. Het instrumentale stuk van het nummer had heel tof kunnen uitpakken maar is weinig opvallend en zakt in als een taart die te vroeg de oven uitgehaald wordt. Ik had hier graag wat meer grandeur gezien, maar daarvoor lijkt geen plaats te zijn op dit album.

Die mening moet ik echter weer terugtrekken na de volgende twee nummers. I'm in It vind ik het meest werkelijk creatieve nummer hierop. Er zijn veel kleine tweaks en switchups die dit nummer prettig maken: de zang tijdens de verses, het stilleggen van de beat waarna Agent Sasco heerlijk over de beat heen toast, dat soort dingen. Yeezus wordt minimalistisch genoemd maar zo zou ik dit niet bestempelen. De heer Yeezus zelf zegt echter hier weer helemaal niks met zijn seksraps en dus vestig ik m'n aandacht helemaal op de productie.

Dan komen we aan bij Blood on the Leaves, het hart van Yeezus zoals Runaway dat was op MBDTF. Het idee hierachter is heel gaaf, maar doet me altijd denken aan een treinramp. De eerste minuut zingt Kanye eigenlijk alleen maar (nutteloos), en vals ook nog eens. Als TNGHT's R U Ready erin knalt is er even sprake van magie. Daarna raakt het hele wezen de draad kwijt. De drums verdwijnen, de trap verdwijnt, de piano komt naar voren en Kanye blijft maar fucking doorzingen. De drums en trap keren ineens weer terug en verdwijnen snel weer na een genante impersonatie van C-Murder. Als er eindelijk gerapt wordt stelt het niks voor: dat is ook moeilijk als het hele verhaal van het nummer verwarrend en oninteressant is. De laatste minuut van zang is wederom compleet doelloos en zelfs irritant als Kanye iets teveel in zichzelf begint te geloven. Ik heb het idee dat hier veel te lang over is nagedacht: Kanye lijkt op teveel te mikken en daarom geen enkel doelwit te raken. Als een ontspoorde trein, zo voelt dit.

Guilt Trip is gelukkig weer echt een lekker nummer: de Blocka-sample, de piano, de terugkerende geluidjes, zelfs Kanye's zang: alles klopt. Perfectie wordt benaderd, maar niet behaald en daar kunnen we Kid Cudi de schuld van geven. Zijn stuk duurt te lang en is bij de uithalen ronduit vals ("Let me goOoOoOoOoO.....").

Ik fuck niet met Send it Up: er is niet echt sprake van een ritme (laat staan een melodie) en de outro verandert daar weinig aan. Ik kan zeuren over de weinig tekstuele King L, maar laten we eerlijk zijn: is hij veel slechter dan meneer West?

Bound 2 wordt haast vereerd omdat de sound doet denken aan de College Dropout-dagen maar ik kan hier niets mee. Kanye zit alweer te zaniken over vrouwen in de club, strooit met vreselijke punchlines ('Brad reputation'?) en heeft een volstrekt irritante flow. Props voor het refrein, maar de sample doet me niets.

Als je dit hebt gelezen (en zo ja, respect. Maar heb je niks anders te doen?) zou je denken dat ik hier niks aan vond maar dat is niet waar. Er is genoeg te ontdekken: er zijn een boel kleine details te ontdekken, waardoor dit een prettig album is. Maar er zijn genoeg bezwaren tegen de stans in te brengen.

Kendrick Lamar - good kid, m.A.A.d city (2012)

3,5
Het is meer dat ik van de bandwagon spring dan op de hatertrein, maar ik ga hier ook lekker tegendraads doen. Door de hele hype ben ik vergeten dan ik eigenlijk niet zo graag luister naar Kendrick: hij wisselt mooi van intonatie, heeft over het algemeen een fijne flow en tekstueel is het allemaal puik, maar ik vind zijn stem gewoon vervelend. Daarnaast kan hij ongenadig corny uit de hoek komen, met als beste voorbeeld het refrein van Backseat Freestyle (de Eiffel Toren vergelijking die nergens op slaat). Als je het een goed album vindt kan je daar overheen kijken, maar mij lukt het niet. Op Section.80 deed Kendrick hetzelfde op Hol' Up, die vond ook gelijk zijn weg naar de prullenbak.

De beats vind ik afwisselend. m.A.A.d city (waar staat die interpunctie voor, trouwens?) is hier een goed voorbeeld van: de eerste beat klinkt als een Lex Luger beat, wat prima is als je dat leuk vindt, maar ik ben daar niet zo van, maar ik doorsta het allemaal om de tweede beat te luisteren, die weer fantastisch is.

De nummers, en het album bij elkaar, zijn te langdradig, 3 minuten in Poetic Justice heb ik het wel gezien, die derde vers is absoluut onnodig. Van tevoren loop ik wel over van anticipatie bij de lengte van Sing About Me, I'm Dying of Thirst, maar dat is niet de epos wat ik er verwacht van had. Ja, het concept is tof, maar ik had gehoopt op een soort dramatische emotionele opbouw: er is eigenlijk geen enkel moment, niet alleen in dit nummer maar over het algemeen, waarop ik denk: 'wauw. Wat een gave vers of line of beat die echt heel mooi opbouwt. Het gevoel wat ik bij dit album krijg is dat alles maar een beetje doorkakt. Ik erken dat Kendrick een begaafde rapper is, maar voor mij is dit echt muzikale middelmaat.

*3

Kendrick Lamar - untitled unmastered. (2016)

4,5
Ongepolijste demo's of niet, deze EP bevestigt nogmaals dat Kendrick Lamar tot de beste rappers aller tijden behoort. De muziek erachter is ook weer schitterend, met voor mij het tweede nummer als hoogtepunt.

Opgezwolle - Eigen Wereld (2006)

4,0
Hét Nederlandse hiphopalbum. Delic levert de meest fantastische beats af en heeft een krankzinnig oog voor detail, waardoor bijna elke luisterbeurt iets nieuws lijkt op te leveren. Rico en Sticks hebben er duidelijk zin in: ze flowen enthousiast, vullen elkaar goed aan en ademen samen perfect de tijdsgeest van 2006 uit. Dit is één van de weinig Nederlandse hiphopwerken waar ik echt van kan genieten. M'n enige klacht is dat er best een aantal nummers weggelaten hadden gemogen, zoals de nummers met James en Raymzter, Ogen Open, Ukkie en Regendans.

Shabazz Palaces - Black Up (2011)

4,0
Black Up van Shabazz Palaces vind ik een erg gaaf album. Het is zwaar experimenteel en dus ook niet voor iedereen, maar ik vind het wel fijn om naar te luisteren. Ik kan verder niet echt uitleggen wat ik er vet aan vind, de beats zijn gewoon hard en ongewoon en daarom blijven ze intrigeren.
De MC is niet het sterkste punt van het album, behalve dat ongenadig goede stuk op Youlogy.
*3,5

The Roots - ...And Then You Shoot Your Cousin (2014)

2,5
In een bepaalde review werd opgemerkt dat The Roots van professional naar professorial zijn gegaan en dat tekent voor mij ook wel het gevoel van dit album, maar helaas wel op een negatieve manier. Iedereen die dit luistert zal horen hoe creatief de band is, dat ze werkelijk uniek zijn en een uiterst donker, enigszins avantgardistische, gevoel weten neer te zetten. Maar toch heeft het me niet kunnen grijpen. ...And Then You Shoot Your Cousin doet me denken aan boeken van auteurs als Tolstoj of Hermans. Allemaal erkende klassiekers, maar toen je met hoge verwachtingen eraan begon kon het je toch niet echt in beslag nemen. Terwijl je ermee bezig bent heb je door dat je niet zomaar iets aan het lezen bent, maar een erkend meesterwerk. Er is geen enkel moment in dit album dat maar op enkele wijze enthousiasme weet over te brengen. Het blijft allemaal te rustig.

Ik wil ook nog graag opmerken dat ik de moedeloosheid over slechte refreinen in Roots-albums al lang voorbij ben. Op undun viel het nog wel mee, maar hier keren ze weer terug. Hoe kunnen zulke briljante muzikanten niet horen dat Dice Raw vreselijk vals zingt op Black Rock en daarmee het nummer onderuit haalt? Waarom staan ze toe dat het refrein van When the People Cheer zo vreselijk vlak klinkt? Van Patty Crash (wie?) op Never word ook niet bepaald warm. De overige zang is niet vreselijk, maar eigenlijk is alleen Raheem DeVauhn de enige echte goede zanger. Het laatste nummer, waarop hij als enige de vocalen levert, is dan qua instrumentatie nergens spannend. Daarvan is eigenlijk sowieso op weinig nummers sprake van. Het is eigenlijk een heel saai album.

TL;DR: ATYSYC luisteren is voor mij alsof je een universeel erkend "goed boek" leest en neerlegt na 100 pagina's.

The Roots - Rising Down (2008)

2,5
Oh yes, mijn 7e Roots-album alweer. Ook deze bevalt me weer, maar is naar mijn mening niet even goed als Illadelph Halflife, Do You Want More of Game Theory.

Rising Down is de tweede plaat van the Roots op Def Jam. Minder experimenteel en meer de nadruk op het rauwe, dit bewezen ze twee jaar eerder met Game Theory. Ik verwachtte dus weer veel van deze. Er wordt begonnen met Rising Down en Get Busy, wat gelijk mijn favoriete track is: een funky maar enorm sterke en harde track die er in knalt. Hierna volgen wat korte nummers die zeker fijn zijn maar niet enorm blijven hangen. Na Becoming Unwritten laten the Roots hun enorme scala aan gastartiesten los: Malik B., Dice Raw, Peedi-Peedi, Common, Talib Kweli, Truck North, Porn, Saigon, Styles P en dan is Mos Def al geweest. Deze artiesten hebben binnen the Roots, of van zichzelf, een goede reputatie en dus zijn de verwachtingen hoog.
Maar voor mij worden die verwachtingen een beetje de grond in geslagen.
Alle gastartiesten doen hun werk goed, maar nergens blijven echt memorabele verses hangen. Malik B. was zo goed op Game Theory dat hij vaak de tracks naar een nieuw niveau tilde maar dat gebeurt hier niet. En dat geld eigenlijk voor de meeste rappers, en achteraf had ik eigenlijk het gevoel dat ik te weinig had gehoord van Black Thought. Aangezien bijna alle nummers 2 of meer gastartiesten hebben trekt hij te weinig de aandacht en voelt dit meer als een Roots-affiliated album dan van the Roots.

Maar de nummers dan? Die zijn prima, maar hebben vrijwel allemaal last van hetzelfde.
Kut refreintjes. Jup. Kut refreintjes.
Die verzieken het voor mij op I Will Not Apologize, I Can't Help It, Lost Desire, The Show, Birthday Girl, Singing Man en bijna Criminal ook nog. Gelukkig red Criminal zichzelf door een fantastische verse van Saigon.
Dat zijn een hele hoop nummers, allemaal geveld door een overvloed aan refreintjes die gewoon reet zijn. En meestal duren die refreintjes nog lang ook.
Birthday Girl is echt plaatsvervangende schaamte erg.

Positieve kanten zijn er gelukkig ook nog. The Roots hebben nog steeds een sound die iedereen aanspreekt en zelfs tracks die je niet leuk vindt klinken vaak nog steeds creatief en gedurfd. Op een goede manier! Niet op de ongeïnspireerde, saaie manier van Phrenology en The Tipping Point, welke ik als een Roots fan een belediging vond. Tenminste, zo voel ik het.
Dat klinkt allemaal een beetje zwak en zo, maar het is een moeilijk uit te leggen gevoel.
Laat ik het zo zeggen: ik ben al een paar keer teleurgesteld door the Roots. Toch zal ik nooit een album links laten liggen. Zo goed?
Daarnaast zijn de refreintjes inderdaad heel kut maar maken ze de nummers nou ook weer niet helemaal om niet aan te luisteren. Als je in een goede bui bent of van jezelf een heel vrolijk persoon kun je je er ongetwijfeld over heen zetten.

Beoordeling: *3,5
Met Game Theory gingen the Roots terug naar de rauwe Illadelph Halflife stijl, en op Rising Down gaan ze daar mee door. Jammer alleen dat er gewoon te veel gastartiesten zijn waardoor Black Thought te weinig de kans krijgt de aandacht op te eisen. De gastartiesten zijn goed en leveren wat goede verses, maar op een Roots album hoor ik nou eenmaal graag Black Thought. Daarnaast, de kut refreintjes, daar heb ik me al duidelijk over gemaakt denk ik.
Toch is het geheel goed aan te luisteren en behoort Rising Down zeker niet tot de mindere albums van the Roots. Want daar behoren Phrenology en The Tipping Point al toe. En die waren pas echt ruk.

Hm, dit ging wat langer door dan ik bedoeld had. Maarja fuck it. Heeft iemand anders hier btw een bonustrack genaamd The Grand Return? Het is alleen maar een 2 en een halve minuut gelul over de telefoon, maar hij staat er bij mij wel op.

The Roots - The Tipping Point (2004)

3,0
Hmm, beetje zonde dat ik m'n laatste reactie niet kan deleten, maar enfin, hier mijn beoordeling.

The Tipping Point begint in mijn ogen redelijk zwak. Star/Pointro is nog wel leuk maar I Don't Care en Don't Say Nuthin' leveren precies wat de titel doet vermoeden: computerige beats die niet Roots-waardig zijn en een zeer ongeïnspireerde Black Thought. De tracks stralen totaal geen energie uit zoals ze dat op bijv. Game Theory wel doen. Vanaf hier wordt het gelukkig alleen maar beter.
Guns Are Drawn is al wat fijner en hierna volgt Stay Cool, voor mij dé banger van het album. Een heerlijke funky beat, een energiekere Black Thought en vette drums van ?uestlove.
De tracks die hierop volgen zijn Web, Boom! en Somebody's Gotta Do It, allemaal stuk voor stuk fijne nummers, maar echt glanzen doen ze niet. Waarschijnlijk zet ik ze over een paar maanden niet meer regelmatig op, waarom zou ik ook terwijl ik albums als Illadelph Halflife en Game Theory tot mijn beschikking heb? Duck Down! is weer matig, maar het daar op volgende Why (What's Going On?) is weer een goed nummer.
Probleem is echter: hij duurt meer dan een kwartier, en bevat vier onafhankelijke nummers in één nummer. Hele leuke nummers zelfs, maar dit vind ik heel stom gedaan, hoe moet ik die nummers onafhankelijk gaan kiezen op m'n iPod? Ja, ik kan het nummer kiezen en vooruitscrollen tot 8 minuten nogwat voor nummertje 3, maar het punt is dat ik dat niet zou hoeven moeten doen. Maak er gewoon 4 nummers van, dan is iedereen blij, toch?

Al met al, dit is een vermakelijk albumpje van The Roots, maar helaas blijft het gevoel van matigheid achteraf hangen, evenals het gevoel dat The Roots zich niet 100% hebben gegeven op The Tipping Point. 3*

Favoriete nummers: Stay Cool, Boom!, Somebody's Gotta Do It, Why

Offtopic: Hoe maak ik dit een "mening"?