Na een aantal EP's het eerste echte lange album van Marie Dahlstrom. En het begint allemaal wat overgeproduceerd naar mijn smaak. Daarnaast is de stem van Marie ook wat dun, al probeert ze soms ook wat overdaad aan adlibs te doen zoals op het nummer Ordinary Love. Dit album is over het algemeen uiterst braaf en daardoor vaak ook te onopvallend te noemen. Het zit soms zelfs tegen saai aan en dan ga je dus aan de verkeerde kant van de lijn staan.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Het gaat maar door met Marillion albums in deze top250. Dit is alweer de 4e of 5e (ben de tel kwijt). Wederom een lange zit trouwens, dat is bij alle albums wel de gemene deler. Conceptuele muziek is Marillion duidelijk niet vreemd. Ik vind het allemaal best sferisch neergezet ook. Wel echt een plaat die vooral werkt als geheel. Van al teveel gitaarwerk wordt ik wat zenuwachtig, maar de afwisseling is hier toch ook wel aanwezig. Vocaal niet verder heel bijzonder, maar ook niet bijzonder storend.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Dat Marillion is wel populair hier zeg. Nog maar eens een album van hun en weer eentje die ik niet ken.
Bij Marillion zijn ze duidelijk niet van de makkelijk behapbare platen en ook dit Clutching at Straws is weer een heel zit. Dat er altijd een duidelijk idee en opbouw in zit moge duidelijk zijn. Heb wel het idee dat dit album wat meer melancholisch is dan het werk dat ik eerder van hun hoorde in deze lijst.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

wederom een Marillion album in deze top250. En wederom onbekend bij mij op voorhand.
Het lijkt er op dat Marillion zich vooral bedient van conceptuele albums. Ook dit Marbles lijkt ook weer met die aanpak te zijn gemaakt. Een album die qua sfeer iets geheels uitstraalt en waar een aantal mooie songs op terug te vinden zijn(bv. Genie, Angelina). Best een interessante plaat dit.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

ls ik aan Marillion denk dan denk ik snel aan het nummer Kayleigh. Verder nooit eerder een album gehoord. Lange uitgesponnen songs, dat moge duidelijk zijn. Het geeft me heel erg een 80’s vibe als ik naar deze muziek luister. Daar waar het muzikaal allemaal heel erg gedegen opgebouwd lijkt en klinkt, zingt de zanger met bijzonder veel gevoel voor drama en theater. Dat is mij soms wel iets teveel. Verder helemaal geen onprettige muziek om naar te luisteren. Heb dit album prima uit kunnen luisteren met Chelsea Monday als favoriet.

Mario werd vooral bekend met de single 'Let Me Love You' en komt dan toch met een nieuw album. Is het dan toch geen one-hit-wonder?
Naja, eigenlijk wel, want op dit album staan geen hits. Tenminste het niveau is schrikbarend laag.
Mario heeft bovenal een flinterdunne stem die hij zeer saai, monotoom en eentonig gebruikt. Daarnaast zou dit soort muziek nu vast hardstikke cool en in zijn, maar de muzikaliteit is bijzonder ver te zoeken. Ik zou zeggen, laat maar lekker links liggen.

Let Me Love You vond ik toendertijd best een leuk hitje. Daarom me ook maar eens aan de rest van het album gewaagd. En dat had ik beter niet kunnen doen.
Bijzonder pretentieloos en a-muzikaal plaatje. Vooral te simpel voor woorden. Wat het meest stoort? De flinterdunnen stem van Mario.

De zoektocht naar goede R&B van nu lijkt steeds lastiger te worden, want ook dit album valt bijzonder tegen. Wordt het dan echt niet meer gemaakt? Vast wel, getuige artiesten als Jaheim en Donell Jones. Maar Mario Vazquez zal zijn naam nooit tussen dat lijstje horen. Vooral omdat hij vocaal het niet red tegenover ander genoemden. Verder zijn alle nummers ook hetzelfde recept.

En dan is daar eindelijk het eerste album uit muziekjaar 2015. Daar is het in het begin van het jaar toch altijd even op wachten, maar Mark Ronson bijt de spits af met zijn langverwachte Uptown Special. Als producer mag je deze 39-jarige man gerust naast namen als Timbaland en Pharrell Williams genoemd worden. Hij is dan wel niet zo productief als deze namen, maar zonder twijfel net zo hitgevoelig. Net als op Version uit 2007 en Record Collection uit 2010 krijgt hij weer de nodige muzikale en vocale hulp. Misschien niet al te divers, maar wel met mooie namen. We zien Stevie Wonder, Andrew Wyatt, Kevin Parker en Bruno Mars onder andere voorbij gekomen. Stevie ondersteund vooral op zijn favoriete muziekinstrument, de mondharmonica. We horen hem terug in de intro en outro. Daar tussen zitten nog een negental interessante nummers die vooral hun basis hebben in de funk. De ene keer met de nodige disco, dan weer wat psychedelisch.

Kevin Parker, de zanger van de Australische band Tame Impala, horen we terug op maar liefst drie nummers. Summer Breaking is wat saai, maar de single Daffodils is een schot in de roos met zijn onderhuidse funkyness. Deze song behoort tot mijn favoriete van deze plaat. Op de beste song van deze plaat horen we ook Kevin Parker als zanger. Dat is namelijk naar mijn mening Leaving Los Feliz. Wat een nummer is dat zeg! Vol verrassingen en vol met muzikale vindingrijkheden. Mark Ronson overtreft zich hier en ook de rol van Parker mag niet onbenoemd blijven.
Andrew Wyatt dan, die horen we totaal op drie nummers. Naast de intro met Stevie Wonder is dat ook op het korte Crack in the Pearl het vrij simpele Heavy and Rolling. Beide aardig, maar niet al te opvallend. Daar tussen missen we dan nog vier niet besproken nummers. Deze hebben allen een andere gastartiest namelijk. Zo is er de hitgevoelige Mystikal (Danger!) op Feel Right. Dit nummer swingt als een malle. En wat te denken van Jeff Bhasker (van de band Lettuce) op het aardige popliedje In Case of Fire. De plank wordt wellicht wat misgeslagen met het in een discohype blijven hangen nummer I Can’t Lose (met Keyone Starr). Gewoon niet zo’n goed nummer die al snel saai wordt. Maar gelukkig mag ik deze recensie afsluiten met de tophit Uptown Funk. Klonk Bruno Mars maar altijd zo! Want hoe vaak ik dit nummer ook luister, ik kan er geen genoeg van krijgen.

Over de gehele linie mis ik dus duidelijk wat samenhang en consistentie in deze plaat. De nummers Uptown Funk, Daffodils en Leaving Los Feliz zijn de absolute toptracks alhier, al zullen de anderen ook heus wel menig dansvloer kunnen vullen.

(bron: Opus de Soul)

Bijzonder matig album. Mark Ronson heeft het volgens mij geproduceerd, dat hoor je ook wel. En die producties zijn dan ook meteen het hoogtepunt van het album. Nummer 18 is het best, de rest valt toch wel tegen (zelfs nr 7)

Bij Marlena’s Spice of Life zijn kwaliteitsmuziek en politiek geladen teksten nooit ver van elkaar. Bijvoorbeeld een Woman of the Ghetto en Liberation Conversation zijn daar voorbeelden van op dit legendarische album. Wat kan je verwachten? Veel verschillende stijlen (soul, funk, jazz etc) en een prachtstem, met inhoud.
1. Woman of the Ghetto – een tijdloze klassieker die meteen laat horen welke mengeling van stijlen je allemaal kan verwachten van dit album. Aan kop staat een krachtige vrouw met een prachtige stem
2. Stormy Monday – dit nummer doet meer bluesy aan met de harmonica en het orgel krijgt het ook nog eens een extra groove. Soms wat loom, maar toch ook spitsig gezongen
3. Where Can I Go? – meer een laidback, ontspannen werk. De stem van Shaw past hier heel goed bij. Daar kan ze heel goed in hangen
4. I’m Satisfied – een nummer die in eerste instantie aanhoort als een standaardformule, maar gelukkig brengt Shaw duidelijk wat extra’s om het nummer meer lading mee te geven
5. I Wish I Knew – een nummer dat door velen gezongen is en de versie van Marlena hoort mijn inziens tot de betere. Dat komt vooral door haar kraakheldere stem, maar ook door de groovy instrumentatie.
6. Liberation Conversation – één van mijn absolute favorieten door de heerlijke energie die dit nummer heeft. Knalt echt naar je toe die energie. Gaan met die banaan.
7. California Soul – als je het over tijdloze klassiekers hebt dan mag dit nummer ook niet ontbreken. Van de blazers tot aan de strijkers, van de tekst tot aan de zang, dit nummer is tijdloos in al zijn gevoel.
8. Go Away Little Boy – hier wordt meer voor de swingjazz gekozen. Marlena grooned er op los en haar flexibele stem lijkt dat allemaal wonderlijk makkelijk aan te kunnen
9. Looking Through the Eyes of Love – dit soort nummers plaats ik zo als soundtrack in een film. Vol van geluid en stem. Krachtig gezongen en uiterst sfeervol gebracht.
10. Anyone Can Move a Mountain – Marlena pakt als afsluiter vocaal nog even flink uit. Prachtig nummer met de nodige volle instrumentatie en dito backings.

Ik denk dat heel veel mensen de muziek van Marlon Roudette wel kennen. Is het niet van zijn werk bij Mattafix die een grote hit hadden met Big City Life, dan is het wel met zijn solohit New Age. Maar dat is natuurlijk ook alweer een aantal jaren geleden. Tijd dus voor wat nieuw werk. Dat komt er in de vorm van een geheel nieuw album. Dit album heet Electric Soul en die titel is best goed gekozen eigenlijk. Want zo kan je zijn muziek ook wel omschrijven. Is het goed? Dat is de vraag.

Het album kent dertien nummers waarvan opener America best een goed nummer is. Zit allemaal prima in elkaar en luistert lekker weg. Dat laatste is natuurlijk altijd mooi meegenomen. Ook Come Along is meer dan prima en gaat qua sound verder in de lijn van de opener. Welke sound? Gedreven producties met het wat nasale stemgeluid van Roudette. Misschien het best te omschrijven als electric soul, al is het wellicht meer R&B dan soul.
When the Beat Drops Out heeft dan een meer dancy karakter. Dit nummer kan zo de hitlijsten in. Past perfect in het plaatje van wat nu populair is. Daarna gaat het verder met het prima Your Only Love en het eveneens poppy Runaround. Mis wel wat variatie in de zanglijnen en producties. Nummers lijken allemaal erg op elkaar.
Body Language is eigenlijk ook gewoon weer prima en Better Than Me is ook aardig. Zo kunnen we wel even doorgaan over alle nummers denk ik. Want de sound van Roudette ligt gewoonweg lekker in het gehoor. En als je dan die sound over het hele album doortrekt kan dat wellicht wat saai worden, wat het ook wordt, maar het gaat er niet minder lekker van in het gehoor liggen. Die gewenste variatie komt er wel op het einde met het rustigere Hearts Pull en het door een reggaevibe gedreven Nice Things.

(bron: Opus de Soul)

Marques Houston toont zich op dit album een slechte D'Angelo naäper. Zowel qua songs als qua artwork en alles. Hij mag niet eens het stront van D'Angelo's schoenen afschrapen.
Blijf bij je leest zou je zeggen, maar ja, zeiknummers zullen het toch wel worden. Daarnaast is Marques Houston een bijzonder beperkte zanger waardoor het geheel niet schrikbarend goed is, eerder slecht te noemen.

Wilde deze man op het vorige album schaamteloos D'Angelo nadoen, is hij op dit album weer 'gewoon' bezig. Als je van superslicke, glijerige, popperige R&B houdt dan zit je met dit album goed. Er is immers geen rauw randje aan te ontdekken en vocaal is Marques ook niet al te sterk.,

Een vernieuwde poging of een album van Ambrosius mij kan bekoren. Vooralsnog is het nooit helemaal gelukt tussen mij en haar, maar dit album kreeg veel positieve feedback en vandaar dat ik het ook maar eens ging luisteren. Opener Smoke is een duidelijk Dre-productie (toch?) en Marsha geeft best wat energie. Maar helaas niet altijd waardoor het ook soms wat mat over komt. Tunisian Nights klinkt mij in de oren als wat gemauw, ik mis diepte in haar stem. Ook een rommelig begin en dan die bekende hiphopbeat. Wel vrij veel energie in de zang, maar het gaat constant van hot naar her in dit nummer. One Night Stand is muzikaal best rijk, maar vocaal vrij matig en wat oninteressant. De stem van Ambrosius lijkt mij niet echt te liggen. Ook Cloudy is rommelig en bij Greedy vraag ik me af wat ze nu eigenlijk willen met het nummer. Self Care bevat een duidelijk Too High (Stevie Wonder) sample, een vrij aardig rustiger nummer. Wet is er eentje met Minnie Riperton erin. Wel een aardige song ook. Thrill Her bevat dan weer Smooth Criminal, er wordt wat bij elkaar gebruikt aan samples in dit album. The Greatest is dan een vrij tam nummer en gelukkig is Best I Could Find nog best aardig. Afsluiter Music of My Mind bevat vooral een heleboel name dropping. Dus andermaal wil het niet klikken tussen mij en Marsha Ambrosius.

Je hebt van die artiesten die opvallend als featuring artist en waarvan dan de verwachtingen hoog zijn. Er komen dan wat EP’s uit om die verwachting te voeden en dan dus een eerste LP. Die valt dan erg tegen, wat toch wel jammer is voor zo’n veelbelovende artiest. Is het dan vooral een artiest die als feature uitblinkt? Dat wordt dan de vraag. Dit verhaal kan makkelijk op voor de Britse Marsha Ambrosius. Maar deze dame probeert het gewoon nog een keer met een nieuw album. Tweemaal scheepsrecht wellicht?

Na een korte nietszeggende intro luisteren we naar het rustige So Good. Prima nummer zonder echt te verrassen. Zo’n nummer dat je snel weg luistert. Night Time valt dan wat meer op. Dat komt vooral door het refrein dat als een soort mantra gehaald wordt. Dat bezorgt het nummer wel een bepaalde sfeer die best fijn is. Jammer is dan ook om daarna naar het matige 69 te moeten luisteren en Shoes waar alleen een “ach ja” wel op zijn plaats is. Voor de opvulling hebben we daarna een interlude. Gaat hierna de kwaliteit weer omhoog?
Een opvallende feature op Stronger is Dr. Dre. Maar dat betekend niet dat het nummer hierdoor beter is. Sterker nog, Stronger is gewoon een slechte song. You and I maakt dan met zijn old-school R&B vibe veel goed. Dit is toch wel één van de beste songs van dit album. En dat voor een nummer die als best prima te kwalificeren is.
La la la la la is dan ook gewoon erg slecht en Cupid niet meer dan aardig. Die interlude als opvulling voegen ook weinig toe. Love doet me ook weinig en Run is te makkelijk, te standaard. Ambrosius lijkt gaandeweg haar belofte wederom niet in te kunnen lossen. Spend all My Time ligt namelijk in het verlengde van Run. De medewerking van Charlie Wilson kan daar niks aan verhelpen.
OMG I Miss You is zoetjes, zonder echt te storen. Afsluiter Streets of London, met Skye en Lindsey Stirling, doet pretenderen een anthem te zijn. Maar helaas is dit nummer niet anthem genoeg.

Pijnlijk bijna om te zien en horen dat Ambrosius het weer niet waarmaakt. Verzand deze dame dan echt in het zijn van een goede feature artist en kan ze echt die eigen plaat niet dragen? Teveel vullers, teveel gespeeld op de veiligheid. Spanning is nergens te voelen. Een tegenvaller.

(bron: Opus de Soul)

Bijzonder poppy Motown album met natuurlijk de wereldhit.
1. Heatwave – aanstekelijk Motown hitje
2. Hey There Lonely Boy – lief liedje
3. More – zelfde laken en pak
4. Danke Schon – op z’n Duits, heeft iets lichters
5. If I Had a Hammer – beetje hysterische versie
6. Then He Kissed Me – kabbelend liedje
7. Wait Till My Bobby Gets Home – kleine swing in een leuk liedje
8. Hello Stranger – prima leuk liedje
9. Just One Look – kabbelt wat voort
10. My Boyfriend’s Back – Motown swing
11. Mockingbird – nog één
12. Quick Sand – en nog één

(bron: Opus de Soul)

Martha High & the Italian Royal Family lijkt nieuw en dat is het met deze naam misschien ook wel, maar Martha High heeft al meerdere platen uitgebracht. Soms alleen, dan weer in samenwerking met Speedometer of the Shaolin Temple Defenders. Wat je dan kan verwachten van dit album? Precies wat de artiestennaam wellicht al doet vermoeden, in samenhang met de genreaanduiding van Soul. Een frontdame met een sterke stem en daar achter een band die strak de nummers ingespeeld hebben. Vintage sound, prima gedaan maar wellicht niet al te origineel meer. Aan de muziek ligt dat niet, aan de stem ook niet. Maar dit hebben we zo onderhand al zo vaak gehoord dat het allemaal wat op elkaar gaat lijken.

Soulmuziek? Dat label kreeg het mee en daarom heb ik dit album geluisterd, maar eerlijk gezegd twijfel ik wel aan dit label. Het begin is namelijk wat meer singer-songwriter-achtig en tussendoor lijkt het meer pop/rock te zijn dan soul. Alleen het klein beetje funkyness van de titeltrack kan boeien eigenlijk.

Marv Johnson is een naam die velen in verband brengen met Motown, maar hij maakte al veel eerder zijn betere platen. De beste daarvan is deze Marvelous uit 1960. Dit album bestaat eigenlijk uit een combinatie van tracks die hij in de 50´s opnam. Ook hier zien we al Berry Gordy als producer. Met zijn flexibele stem zingt Johnson heel goede songs als You Got What it Takes en Come to Me.

1. September in the Rain – Prima opener, gestoeld in de 50’s swing.
2. You’ve got What It Takes – Sneller en vrolijker, maar met dezelfde basis
3. Summertime – Prima versie van deze veel gecoverde song
4. S’wonderful – ook veel gecovered. Stilzitten wordt lastig hier
5. I Can’t Get Started – Langzaam, traag, maar wel mooi. De fluwelen stem van Marv neemt het hier over.
6. Come to Me – swingend nummer volgens de ingrediënten uit deze tijd en de tijd ervoor. Met onmiskenbare backings.
7. Let Me Love You – Rustig heen en weer wiegend het nummer door
8. Almost Like Being in Love – Licht twisten is hier toegestaan. Vrolijke swing
9. Love is Here to Stay – Leuke koortjes en backings. Subtiel pianootje. Rustig nummer.
10. I’m Coming Home – een beetje een olijke sfeer in het nummer. Vrolijk is het wel.
11. When I Fall in Love – Heel, heel, heel rustig nummer. Wegdromen.
12. Don’t Leave Me – Ontspannen, mooi gezongen afsluiter. Lekker sfeervol nummer ook wel.

(bron: Opus de Soul)

Marva Whitney – It’s My Thing
Één van de vele protégés van James Brown. Goede stem, goed album.
1. It’s My Thing, part I – stoere hitsingle…
2. It’s My Thing, part II - …die uit twee delen bestaat
3. Things Got to Get Better – lekker stoer en funky verder.
4. What Kind of Man – het idee blijft hetzelfde, onveranderd stoer
5. If You Love Me – stukje rustiger en krachtig gezongen
6. In the Middle – heeft een bepaald coolness over zich
7. Unwind Yourself – topsong met een wereldberoemde sample
8. You Got to Have a Job – klein feestje
9. I’ll Work it Out – redelijk bombastisch ballad werk
10. Get out of My life – als Marva niet blij met je is
11. I’m Tired I’m Tired I’m Tired – ze zingt het eruit
12. Shades of Brown – voor het betere blaaswerk

Tsja, ik wilde eens een leuke recensie plaatsen bij dit album. Maar na het lezen van alle andere berichten vraag ik me toch af wat ik er nog over kwijt kan. Wat ik zeker wel kan is alle positieve reacties alleen maar te beamen. NOu is de status van Marvin Gaye al legendarisch, maar dit album heeft hij dit nog maar eens extra benadrukt.
Een album dat de tranen in je ogen laat verschijnen, maar aan de andere kant ook weer zo grooved dat het wiederweerga is. Een mooier luistergenot is er bijna niet te bedenken. Voor mij toch wel na 'Lets Get it On' mijn favoriete album van Mr. Gaye. En eigenlijk is een gemiddeld van 3,89 te laag

Contradictie op het eerste echte soulalbum van Gaye. Vrolijke nummers, met minder vrolijke teksten.

You’re a Wonderful One – vrolijk, aanstekelijk en heel erg Motown. En de soepele stem van Marvin natuurlijk
How Sweet it Is – megahit en tevens titeltrack. Blijft geheid in je hoofd hangen.
Try it Baby – heeft een meer bluesy karakter
Baby Don’t You Do It – heeft die herkenbare swing en vrolijkheid weer.
Need Your Lovin’ – onbezorgd nummer
One of These Days – wat rustiger, maar ook heel herkenbaar Motown
No Good Without You – zelfde idee, prima uitvoering
Stepping Closer to Your Heart – wat rustiger en romantischer.
Need Somebody – het idee blijft hetzelfde, de vocalen houden het boeiend.
Me and My Lonely Room – stukje rustiger
Now That You’ve Won Me – nog een stukje rustiger
Forever – het meest romantische tot nog toe.

(bron: Opus de Soul)

Wat ik altijd belangrijk (waarschijnlijk het belangrijkste) vind aan Soulmuziek is de stem. Bij mij kan een album staan of vallen bij de vocals.

Wat bij Marvin Gaye voor mij altijd buiten kijf en als een paal boven water heeft gestaan is zijn meer dan geweldige stem.

Nou ligt er op dit album erg de nadruk op de stem van Marvin, dus dit album wist ik van begin af aan erg te waarderen.
Zoals RemyBl hieronder ook al zegt, de nummers gaan toch vooral over de liefde. Een misschien wat uitgekauwd thema in de soulmuziek, maar desalnietemin een thema dat toch echt aan de orde van de dag ligt. En als het dan ook nog eens zo mooi bezongen wordt als Marvin Gaye op dit plaatje doet, tja, dan kan het helemaal niet stuk.

Het album straalt echt die oude en herkenbare Marvin Gaye soulsound uit, maar komt af en toe ook erg in de beurt van wat jazzy tonen (aardig wat blazers onder andere).

Laat ik allesomvattend zeggen. Heb je zin om je geliefde of mogelijk aankomend geliefde lekker tegen elkaar aan te liggen, zitten, hangen, staan, of wat dan ook. En wil je daar graag een goed achtergrondmuziekje bij. Dan is het bijna onmogelijk om deze cd over te slaan.

Met als ondertitel I Heard it Through the Grapevine weet je meteen welke wereldhit hier op staat.
1. You – fijn gezongen vooral, muzikaal herkenbaar Motown
2. Tear it on Down – ontspannen nummer die laat handjes klappen
3. Chained – valt binnen het bekende Motown straatje
4. I Heard it Through the Grapevine – vocaal een absolute toptrack. Wat Marvin hier met zijn stem doet is ongehoord. Super sfeervol verder ook
5. At Last – vrolijk, dansbaar nummertje
6. Some Kind of Wonderful – heel liefjes en positief
7. Loving You is Sweeter Than Ever – gaat zoetjes verder waar we gebleven waren
8. Change What You Can – brengt weer wat meer swing in het album
9. It’s Love I Need – blijft nog door swingen
10. Every Now and Then – ook weer een nummer waar we vrolijk handklappend en heupwiegen door heen swingen
11. You’re What’s Happening – het piano’tje brengt hier wel wat extra
12. There Goes My Baby - kort, herkenbare tune

Nou, dit is dan mijn favoriete Marvin Gaye plaat. Wat mij vooral bijzonder bevalt is de mooie, relaxte sfeer die elk nummer en daarmee het album als geheel heeft. Daarnaast behoord Marvin Gaye bij de beste vocalisten die ooit op deze aardbol hebben rondgelopen, is deze man ook nog eens bijzonder muzikaal en ongekend talentvol.
Alle nummers zijn van absolute wereldtop en just can't get enough of it.

Het mooie aan Marvin Gaye in een liveperformance is het onwaarschijnlijke gemak waarmee hij zingt. Marvin heeft een ongehoorde controle over zijn stem. Dat maakt de nummers beter en/of gelijk aan de prachtige sound op de albums.

Album vol met prima soulpop liedjes.

I’ll Be Doggone – één van die vroegere hits, een stuk lichter dan zijn latere werk. Wel aanstekelijk
Little Darling – hetzelfde idee als de opener en wellicht nog wat olijker
Take This Heart of Mine – de basis is hetzelfde, dit keer swingt het wat meer
Hey Diddle Diddle – we gaan rustig verder met hetzelfde Motown-gevoel
One More Heartache – dat bluesy gitaartje veranderd misschien wel wat aan de sfeer
Ain’t That Peculiar – een grote hit en dat is mijn inziens terecht
Night Life – in dit swing nummer gaat Marvin vocaal aardig los
You’ve Been A Long Time Coming – een nummer dat mij nooit echt opvalt
Your Unchanging Love – de handclaps van dit nummer vallen dan wel weer meer op.
You’re the One for Me – meest romantische nummer op deze plaat
I Worry ‘Bout You – Gaye laat horen ook te kunnen croonen
One For My Baby – zeer ontspannen afsluiter

(bron: Opus de Soul)

Een eerdere Motownplaat van Marvin Gaye. Hier mocht hij nog niet zijn eigen gang gaan en is de sound ook wel heel erg Motown. Toch is dit album een plaat vol met ijzersterke songs. Natuurlijk de titeltrack, maar ook bijvoorbeeld Pride and Joy, Hitch Hike en Get My Hands on Some Lovin´.
1. Stubborn Kind of Fellow – hit met vocale capaciteiten
2. Pride and Joy – zie boven
3. Hitch Hike – vocaal sterke formulesong
4. Get My Hands on Some Lovin’ – romantisch en heel erg Motown
5. Wherever I Lay My Hat – gewoon een prima song
6. Soldiers Plea – trots en intiem
7. It Hurts Me too – weer een formule song
8. Taking my Time – rustig en aardig
9. Hello There Angel – prima en romantisch
10. I’m Yours, Your Mine – beetje doo-wop

(bron: Opus de Soul)

Ik zou nog steeds een recensie schrijven over dit album. Dus laat ik me daaraan maar eens wagen.

Dit is een classic, makkelijk zat. Nou ja, makkelijk, zeker niet om een recensie over te schrijven.

Je vraagt 'men' naar soul en waarschijnlijk komt 'men' dan al snel met de naam van Marvin Gaye op de proppen. Niet alleen is Marvin Gaye niet één van de allerbeste soulzangers ooit geweest, ook buiten zijn muziek was hij een zeer interessant persoon te noemen. Dat laatste boeit minder, want dit is een muzieksite.

De CD dus.
Meneer Gaye (ik mag Marv zeggen), is zo ontzettend perfectionist bezig geweest met het maken van al zijn albums dat hij vond dat alleen zijn eigen stem het best op de achtergrond paste. Dus besloot hij behalve de leadzang ook de backing vocals zelf in te zingen. Een prachtig staaltje van perfect productiewerk.

De stem van Marv staat als een huis, hij weet je vast te pakken en nooit meer los te laten. Hij zingt ook daadwerkelijk ergens over. Een maatschappelijk betrokken zanger. Dat is in vergelijking met de 'Bitch', 'Shit', 'Nigga' zingende R&B zangers van nu wel anders.
Marv zingt niet alleen die teksten, hij brengt ook echt het gevoel over dat het hem zeer naar het hart ligt. Hij zingt die teksten niet alleen, hij beleeft ze. En jij ook, door hem.

Het enige wat mij soms heeft geirriteerd aan deze cd is het nummer 'Save the Children'. Daarin zegt hij steeds eerst een zinnetje voor, voordat hij het zingt. Het ene moment irriteer ik me mateloos aan dat nummer. Ben ik in een andere bui, dan vind ik buitengewoon geniaal. Dat nummer blijft me opvallen.

Zodoende mag ik met stand zeggen dat dit album totaal geen zwakke punten kent. Alles klopt, alles leeft, alles beleeft. En zo hoort soul te zijn.

5 dikke sterren.