Moonchild beweegt zich zoals altijd tussen de scheidingsgrens van R&B, electronics en soul. Jazz is ook een vaak terug gehoorde invloed in de muziek van Moonchild. Dit album beweegt je van rustig meeknikken, naar volledig wegdromen. Het past allemaal perfect bij elkaar en is daarmee ook een plaat die je vooral als geheel moet horen, zodat je de juiste vibe te pakken krijgt. Niks mis mee, deze muziek, maar heel verrassend is het ook allemaal niet meer.

Met Solace brengt de Zambiaanse Moonga K. zijn eerste officiële plaat uit. In 2017 konden we al naar de EP Free luisteren. Echt een bijzonder plaat is het niet geworden, misschien alleen dat er bijzonder veel matige en slechte nummers op staan. Te simpel, te plat, te makkelijk, maar bovenal zonder al te veel inspiratie. Niet de moeite waard dit.

Ik kende deze Morrisson Kincannon niet en zijn muziek werd gelabeld als een mengeling van folk en soul. Dat lust ik meestal wel en dus ging ik aan de slag met deze plaat. Muzikaal gezien klopt het genoemde label niet helemaal. Het folkgedeelte wel, maar de soulinvloeden zijn wel erg ver te zoeken. Alleen op de nummers I Will See You Again en Destination horen we soul (of R&B) terug in de muziek.

Dit album van Mos vind ik niet bijzonder goed. Het klinkt te goedkoop, te afgeraffeld. Erg jammer, omdat we allemaal weten dat Mos het zeker wel kan. Dan zet ik toch liever 'Black on Both Sides' of 'New Danger' op.


2,5 ster.

Een album dat ik tussen alle releases een beetje vergeten ben. Vaak klinkt de vergelijking met Benjamin Clementine. Vooral op het maken van een eigenzinnige sound kan ik die vergelijking wel maken, qua sound is het wel degelijk anders. Een rijk album, Moses zingt zelf veel op falsetto en dat past goed bij de sfeer die de nummers neerzetten. Een heel constant en aardig sterke plaat.

Een album uitbrengen in twee delen omdat je als artiest vind dat de luisteraars het zich dan beter tot zich kunnen nemen. Dan heb je meteen al de aandacht voordat er noot gehoord is. Nu hoorde ik wel al eerder het fascinerende album Aromanticism van Moses Sumney, dus ik weet dat hij niet zo van de gebaande paden is. En wat een album is dit ook weer geworden zeg! Het is wellicht een wat lange zitten, maar aan de andere kant is er ook weer zoveel te ontdekken in de nummers dat het je eigenlijk niet lang genoeg kan duren. Een soort tweespalt dus bij het beluisteren. Wellicht dat vooral de vele korte intermezzo's de vaart er een beetje uit halen, maar soms zijn ze ook juist weer ondersteunend aan de algehele sfeer van het album. En van die falsetto van Moses moet je houden, maar het past ook weer perfect bij hetgeen wat de nummers en vooral het album als geheel neer zet. En eigenlijk staat er misschien maar één écht liedje op deze plaat met Me in 20 Years, wat de rest niet minder fascinerend maakt. Want aan creativiteit zal Sumney nooit inboeten. Een bijzondere artiest met andermaal een bijzonder album. Geef het ook even de tijd.

Mr Day zal bij velen niet meteen een belletje doen rinkelen en dat kan ook alleen maar kloppen. De band uit Frankrijk verschuilde zich vooral in het acid jazz genre. Maar nu is het 2012 en wilden ze eens wat anders. Dat anders horen we terug op de plaat Dry Up in the Sun. Wat je gaat horen is een soort combinatie van verschillende stijlen die met een stevige groove omlijst worden. Eigenlijk is het een soort van funk-rock-soul die je oren doen stuiteren. Meer daarover volgt…

In de gehele stijl van de plaat doen we ons vergewissen dat Mr Day vooral veel naar een tweetal artiesten heeft geluisterd. Die twee zijn zonder twijfel de Rolling Stones en funkheld Curtis Mayfield. Die twee invloeden worden meteen ook goed samengevat in de opener Food for Soul. Een psychedelische rocksong met de nodige funkinvloeden dat een fantastische binnenkomer is. One Step funkt dan weer wat meer en heeft ook meer soul. Tekstueel niet heel bijzonder, hoe vaak hoorden we immers als “One Step forward, two steps back.” Maar een kniesoor die daarom maalt, want het is een fijn nummer.
ForgottenRealms is een nummer waar zo ongeveer elke luisteraar wat in kan vinden, want het zit boordevol met van alles. Van alles dat zeker, maar nooit teveel. Zoals van alles toch heel gematigd gebracht kan worden.
De echte top van het album begint met Right On. Dit nummer doet me wat denken aan multitalent Van Hunt. Het heeft een latinritme en is gewoon een erg cool nummer. Nog beter is Follow You. Orgeltjes, tsja, orgeltjes, wat is het toch een cool instrument. Het laat menig nummer totaal opleven. Het nummer is vrij relaxed, maar ook intens en soms op het randje van vuig. Nogmaals, vette orgel, vet nummer.
Caverman gaat dan weer meer richting de northern soul, een stuk minder psychedelisch. Het is haast een popnummer met soulinvloeden te noemen, daar draait Mr Day zich dus ook de arm niet voor om, want de kwaliteit blijft bijzonder hoog en het nummer rockt nog verrassend naar het einde toe.
De eerder genoemde funk-rock-soul horen we in Head Own in the Water. Stomende gitaren, energie, alles wat zo’n nummer nodig heeft. Een groot contrast met het zoetsappigere Queen of the Minstrel. Dit is dan weer een mooie handclap, fingersnip ballad met intensiteit. Romantisch doorgezet in Dry Up.
Het album wordt waardig afgesloten met het nummer Party Party. Rock en soul everyone. Vet drumritme en een knallend einde van de plaat.

En dan dus een conclusie. Als men mij gister vroeg welke albums in mijn eindejaarslijst zouden komen dan antwoordde ik eigenlijk altijd alleen met Michael Kiwanuka, maar na het beluisteren van Dry Up in the Sun zal daar Mr Day zeker bij komen, want de Fransen hebben me ongelooflijk overtuigt.

Mocht je Bombay Bicycle Club kennen dan weet je dat Jack Steadman daar de zanger van is. Diezelfde Steadman zit achter Mr. Jukes en gooit het eens over een andere boeg. De boeg van de jazz en soul. Om dat goed te doen wordt hij ondersteund door een keur aan namen als Charles Bradley, De La Soul, BJ the Chicago Kid, Lalah Hathaway, Lianne La Havas en nog een paar. Deze features weten hun eigen stijl ook aardig op de nummers te drukken. Persoonlijk vind ik vooral de nummers met Charles Braldey (Grant Green), De La Soul (Leap of Faith) en BJ the Chicago Kid (Angels/Your Love) heel sterk. Maar er staan sowieso geen verkeerde nummers op dit album. Een leuke mengeling van stijlen.

Het in de pandemie gevormde MRCY komt uit Engeland en bestaat uit een tweetal. Ik had er echt nog nooit van gehoord totdat ik ergens online dit album tegenkwam. Het heeft een vanaf de start op R.L.M. goede sound. Het begint zoet, op de juiste manier. De vibe is ontspannen, romantisch en de stem is goed. Lorelei heeft ook een hele goed vibe hoor, de sound zit ook hier weer uitstekend in elkaar. Purple Canyon is een mooie, rijke song. MRCY laat horen dat ze dat ze uitstekende muziek kunnen maken. Days Like This heeft wat meer groove, is mee funky. Ook weer heel fijn. California is lijzig, prettig gezongen, rustig en mooi. Flowers in the Mourning heeft een meer psychedelisch karakter. Dit is één van mijn favorieten. Powerless is een nummer om lekker bij weg te dromen. Seven Candles uiteindelijk is heel lijzig en heerlijk zoet. Dat ik positief ben over dit album moge duidelijk zijn. Sterker nog, dit is één van de beste albums van 2024.

Volume 1 was misschien wel één van de grootste verrassingen van muziekjaar 2024. Productief als ze zijn komt MRCY nu al met opvolger Volume 2 (zeer inspirerende titelkeuzes trouwens). Het album opent met Angels, een heldere song die zeker iets aanstekelijks heeft. Gevolgd door de vintage vibe van Wanna Know. Ook weer op een heldere manier gebracht, uitstekend uitgevoerd. Man is zomers en heeft zeker hitpotentie. Een aanstekelijk en vrolijk nummer. Hier wordt je simpelweg gewoon blij van. Sierra is dan juist weer meer een romantisch nummer, waar het poppy Flicker weer wat meer hitpotentie vertegenwoordigd. Het lekker energiek Wandering Attention valt positief op waar ze op Fear juist weer wat meer experimenteren. Afsluiter More Than You Are Now geeft ons lekker onbekommerde muziek met relaxte vibes. Misschien is Volume 2 over de gehele linie niet zo goed als de 1e, maar het is nog steeds een heel fijn album.

Naar aanleiding van dit topic luisterde ik naar dit album.

Luisteren naar dit album van Muse was mij best overweldigend in het begin. Er zit een heel dik aangezet dramatisch effect in de muziek. Er gebeurd daarnaast muzikaal ook van alles met bliepjes, gitaren en weet ik wat nog allemaal meer. Vocaal houden ze er nog al van zeer lange noten te maken. Ik kan mij indenken dat hele plaatje live heel goed uit de verf kan komen en volgens mij kennen ze ook een goede live-reputatie. Wat ik er nu van vind? Ik vind het eigenlijk helemaal niet zo vervelend om naar te luisteren. De energie is altijd hoog wat ik altijd wel prettig vind. Daarnaast zijn er ook een aantal toegankelijke songs te vinden op dit album (bv Starlight) wat de gehele luisterervaring ook wat uitzitbaar maakt. Ook al rammen ze graag een veelvuldig op hun gitaren en drums. Ergens denk ik dat wat meer funkinvloeden de muziek ook kunnen helpen.

Eerste album van Musiq (Soulchild). Hij onderscheidt zich met een erg laidbacke manier van zingen, een warme stem en warme soulsongs met wat R&B invloeden. Heerlijk relaxte muziek dat gewoon erg goed in het gehoor ligt.
Beste song lijkt mij het verslavend goede 'Just Friends(Sunny)', een nummer dat ongelooflijk blijft hangen.
De producties zijn allemaal erg sterk en het is als geheel een erg fijne cd.

Mijn God, een album van maar liefst vierentwintig nummers. Musiq Soulchild heeft duidelijk niet stil gezeten na zijn vorige album. De lengte van het album is ook meten het manco van Feel the Real. Er zit gewoonweg teveel opvulling tussen. Had hij gewoon het beste eruit gehaald dan had hij nog een prima gevuld album kunnen maken met songs als Serendipity, Humble Pie, Let Go en Test Drive. De veelvoud aan songs zit hem hier in de weg.

Musiq's minste album, naar mijn bescheiden mening. Maar nog steeds steengoed. Heerlijke soulsongs die vooral erg laidback zijn. Musiq is een goede zanger, de producties zijn ook erg sterk en het intersseert volledig.

Musiq Soulchild is één van die gevestigde namen in de nu-soul die ook nog eens op herhaaldelijke basis een album uitbrengt. De ene keer is dat met meer succes dan de andere keer, maar over het algemeen maakt hij gewoon hele fijne, goed in het gehoor liggende muziek. Debet daar aan zijn de fijne producties en zijn soepele stem. Misschien dat de hele grote hits sinds zijn debuut niet meer geweest zijn, maar elke keer is er toch weer meer dan genoeg te beleven. Na vijf jaar is er een nieuwe plek en de verwachtingen mogen duidelijk zijn.

Het album opent met Wait a Minute. Een nummer dat een 90’s throwback bij mij bezorgd. Een nummer dat tevens prima is voor een feestje. Aan het einde horen we een aardige break, Musiq is altijd wel van de breaks, met helaas een matige rapper. Daaropvolgend is Who Really Loves You een typische en erg herkenbare Musiq Soulchild song. Nummers als dit heeft hij legio gemaakt en blijven het toch wel prima doen. Om dit gegeven door te zetten op Heart Away, al zal je op dit nummer nog een extra meeknikken met de muziek.
Bij Loving You gaat de relaxing modus aan. Een erg makkelijk nummer, maar niet op een storende manier. Bij I Do wordt de titel een soort mantra. Het zit in ieder geval geheid in je hoofd gebrand als je dit nummer gehoord hebt.
Changed My Mind kenmerkt zich dan weer door een meeslepende productie, waarbij het geheel misschien wat te dramatisch gebracht wordt. Een kleine kanttekening. Beter is dan het rustige, maar ook aanstekelijke Walk Away. Fijne, herkenbare Musiq-muziek.
Jammer is dan weer dat op Far Gone een matige rapper mee moet doen op een verder prettig nummer. Een nummer zoals hij ze wel vaker maakt. Net als Part of Me, al is dat wel meer de romantische kant van Musiq Soulchild. In het verlengde van een Whoknows uit 2003.
Met Alive and Well horen we het beste nummer van dit nummer. Echt een lekker nummer: aanstekelijk, een fijn ritme, mooie zanglijnen en uitstekende productie. Dit is genieten geblazen, als is het misschien niet heel origineel en verheffend. Maar wel erg, erg fijn.
Dan valt opvolgende de uitgesmeerde ballad My Girl wat tegen. Misschien is de contradictie tussen de nummers ook wat te groot hier. Om dan met de titeltrack dit album af te sluiten. Een titeltrack die een grote hap uit de 80’s neemt en een ontspannen afsluiter is.

Onderhoudend album van Musiq Soulchild, waar de verrassing toch wel een beetje vanaf is. Aan de andere kant zou ik ook niet zo goed weten welke kant hij dan op zou moeten.

(bron: Opus de Soul)

Musiq heeft Soulchild weer achter zijn naam geplakt en is weer terug met een nieuwe cd. Persoonlijk ben ik altijd een groot liefhebber geweest van de laidback nu-soul van Musiq. Dat is bij dit album niet anders.
Musiq wordt zo onderhand de koning van laidback nu-soul. Het album is loopt van mooie slowjams tot up-tempo en meer funky nummers en weet wederom erg goed te vermaken. Musiq doet niet aan overdreven stemakrobatiek en weet precies tot welk bereik zijn stem in staat is. Dat is zijn grote kracht, zelfkennis. Daarnaast verveelt het album nooit en krijgt het 4,5 dikverdiende sterren van mij.

Een artiest die soulliefhebbers altijd wel volgen is Musiq Soulchild. Nu is dat niet perse omdat de man zo bijzondere muziek maakt. Maar de sfeer en zijn bijzondere stem weten toch altijd genoeg mensen aan zich te bindean. In 2011 komt nu dus zijn nieuwe album ‘Musiqinthemagiq’ uit. Tijd voor een recensie.

Het album opent met het vrij commercieel klinkende, maar erg catchy zijnde ‘Anyhting’. Dit nummer is de eerste single van het album en geproduceerd en gerapt door topproducer Swizz Beats. Nummer is erg dansbaar.
‘Single’ vind ik een typisch Musiq Soulchild nummer. Het gebruik van de vocalen, het vraag-antwoord spel in deze vocalen, de sfeerzetting, de zanglijnen. Allemaal precies Musiq Soulchild. Je krijgt dus gewoon wat je verwacht en dat op goed niveau.
‘Say I Do’ kent ook weer een bijzonder aanstekelijk productie. Musiq zingt hier meer op kopstem, naar mijn mening niet zijn beste punt. Vind dat het op gegeven moment toch wat teveel gaat vervelen, bijna irriteren. Nummer is verder ook vrij simpel.
In ‘Love Contract’ lijkt Musiq meer terug te willen grijpen naar de oudere soulvibe. Het zit er tenminste helemaal in qua swing, qua instrumentatie, qua ritme. Een erg vrolijk nummer en de gekozen vibe is goed uitgewerkt.
‘Silver and Gold’ kent op zijn beurt weer een typische hiphopbeat. Je kan je er in ieder geval zo elke willekeurige rapper op bedenken. Meebouncen is dan ook toegestaan bij dit nummer. Mooi gezongen, vooral als de leading en backing vocals bij elkaar komen.
Het akoestische gitaartje in ‘Waiting Still’ is een goede sfeerzetter. Maar daarna verzuipt het nummer toch teveel in een te druk opgezette productie. Er komt zoveel geluid op je af dat het de zang van Musiq naar achteren gedrukt. Mislukte kans.
Fantastisch pianootje in het begin. Dan een bijzonder commercieel en R&B-achtig zangstukje. Clap, bass productie. Gelukkig ook de mooie zang. Verder een vrij simpel nummer. Precies zoals we ze vaker op Musiq albums tegenkomen.
‘Do We Have To’ is een midtempo lovesong van Musiq in optima forma. Dit soort nummers, daar is deze man gewoon heel erg goed in. Zijn album staan er vol mee en het overtuigd altijd. Alleen door de zang, door de sfeerzetting. En in dit zelfde schuitje zit ook het nummer ‘Be Friends’. Tempo is in dit nummer wat lager en het nummer is ook wel iets beter. Maar Musiq on top! op deze manier.
‘Yes’ is de tweede single van dit album. Misschien wel een logischere keuze dan de albumopener. Dit is namelijk veel meer Musiq Soulchild en dit nummer is ook veel beter. Het is zelfs het beste nummer van album.
Dan de bass omhoog in je speler en wegstuiteren bij ‘Medicine’. Zit immers een goede zware bass in de productie. En als Musiq dan ook nog een zingt dat hij het medicijn is wat je nodig hebt dan wil je dit nummer wel beluisteren.
Het album sluit af met ‘Like the Sun’. Een nummer met futuristische productie, vol geluid, volle productie. Aardige nummer, aardige afsluiter, niet helemaal top.

En zo kan ik zeggen dat Musiq Soulchild wederom een alleraardigst album heeft neer weten te zetten. Maar ook kan ik zeggen dat Musiq Soulchild wederom niet heeft kunnen tippen aan het niveau van zijn eerste drie albums. Maar zijn muzieq blijft wel gewoon altijd lekker.

Sterk album van Musiq. Wederom dus eigenlijk wel. Het zijn stuk voor stuk supersterke soulsongs op de heerlijk relaxte manier. Goede muziek voor het lekkere weer of een zomerse gedachte tijdens slecht weer.
' Whoknows' is bijzonder mooi bijvoorbeeld. En tekstueel doet hij het standaard toch anders.

Lekker album dit van Mustafa. En ook wel een album met bijzondere muziek. Het is voor mij een beetje een album met 2 gezichten. Want aan de ene kant bevat het allemaal zaken die mij normaal gesproken helemaal niet zo aanspreken, maar aan de andere kant zit het goed in elkaar en is het daardoor erg genietbaar. Zoet, maar toch ook best prettig. Te modern, maar toch ook best fijn. Helaas mist het soms wat pit. Verder een goede bijdrage van Sampha op Capo. Een album waar ik een wisselend gevoel aan overhoud.

Ja, soulalbum van de maand dus. In eerste instantie wat huiverig vanwege de taal (en als ik het niet begrijp dat vind ik het lastig luisteren en inleven), maar al snel hoorde ik het dat het volledig muzikaal zou zijn en dat gaf al wat rust. Wat het dan is? Het is muziek en vooral heel funky muziek. Eigenlijk in de meest recht-toe-recht-aan soort van funk die er is. Wellicht met wat minder Oosterse invloeden dan ik van te voren verwacht had. Soms een cool orgel, dan weer wat kiddy. Aan afwisseling geen gebrek, al is de instrumentatie goed vergelijkbaar en vormt het een geheel.

Ja, daar is het dan. De opvolger van Loves Voodoo is hier. De Amsterdamse band My Baby maakte furore met dat album uit 2013. Met hun blend van stijlen doen deden ze het goed bij een verrassend breed publiek. Persoonlijk vond ik die plaat ook erg fijn en toen ik ze bij DWDD zag optreden was ik benieuwd naar deze plaat. Benieuwd wat het geworden is.

Het album opent met Seeing Red. Een prima opener, niks meer niks minder. Ik vat het graag kort samen. Maar My Baby maakt me wel enthousiaster hoor. Vooral met Meet Me At Wishing Well. Wat een fijn nummer is dit zeg! Dat zelfde enthousiasme heb ik voor het meer bluesy Uprising.
Een meer intieme kant laten ze horen op The Doors of Your Mind en het daaropvolgende Mary Morgan. Allebei mooi nummers, speciale nummers. Mede door het goede stemgeluid van zangeres Cato.
Dat stemgeluid wordt ook goed uitgediept op het pop/rock nummer Remedy. Persoonlijk houd ik dan toch meer van de meer kleine liedjes als Hidden From Time. Hier blijkt maar weer dat bij My Baby niks standaard is. Aan alles weten ze een eigen twist te geven. Dat maakt de muziek des te meer eigen.
Country horen we terug in 6×2 en in Marching. Hierna zijn we al snel toegekomen aan afsluiter Panggoja. Dit is eigenlijk het enige nummer dat mij wat minder aan staat. Ik vind het zelfs een klein beetje saai.

De recensie is kort voor mijn doen, dat is duidelijk. Je moet bij My Baby wellicht ook niet teveel tijd besteden aan lezen, maar des te meer tijd aan het beluisteren van hun muziek. Want die is erg fijn.

(bron: Opus de Soul)

Légère, het wordt een label om steeds meer in de gaten te houden. Ze hebben mij daar al meermaals weten te verrassen met ijzersterke platen. Onder andere Gizelle Smith, Caroline Lacaze en Nick Pride deden mij veel positiefs. En toen was er de Britse Myles Sanko. Soul en het Verenigd Koninkrijk gaan de laatste jaren goed hand in hand en vooral aan de andere kant van het kanaal weten ze goed de 60’s en 70’s sound met de hedendaagse muziek te mixen. Onverdeeld hip, onverdeeld populair. Gaat Myles Sanko deze weg ook bewandelen?

Dat belooft opener en titeltrack Forever Dreaming wel. Een vrolijke, goede sound wordt naar ons oren geblazen. Letterlijk geblazen want er is het nodige koperwerk aanwezig. Blazers zorgen vaak voor een warme, volle sound. Erg prettig om naar te luisteren. Net als naar de stem van Myles Sanko. Mooi randje op zijn stem en geen overdreven stemakrobatiek. Nee, hij dient zich meer van de goed geraakte en op zijn plaats zittende uithalen.
Light in My Hand is wat rustiger qua sound, meer van het heupwiegen en fingersnappen. Op dit nummer vallen vooral de vocale kwaliteiten van Sanko op. Rustig beginnen en zonder al te veel moeite aan het einde van het nummer nog wat extra vocaal gas geven. Mooie opbouw. Dat horen we ook terug op Shooting Star. Wederom erg sterke sound, herkenbaar neergezet met zijn goede stem. Ook My Inspiration valt vocaal op, wat weet deze man zijn noten goed te raken. Niet per sé technisch flawless maar wel met de juiste beleving en inzet. IJzersterk gezongen song. Daar gaat hij rustig mee verder op het mooie, langzame So Much Indeed. Ook de goede soulballads ontbreken niet op deze plaat.
Lonely Dreamers is dan een instrumental in de geest van Curtis Mayfield. Met die sound gaan ze rustig verder met het nummer dat voor hét prijsnummer van deze plaat is. Ik heb het over het fantastische To My Surprise. Alles lijkt de kloppen aan dit nummer. Van de rijke instrumentatie tot aan de beleving. Van de teksten tot aan de vocalen. Van de sfeer tot aan de subtiliteiten. Van kop tot kont.
Verder met Save My Soul. Dit nummer valt onder de noemer prima soulsong. Groovende gitaren en fijne funky swing. Niks mis mee, maar ook niet het meest opvallende nummer van deze sterke plaat. Take a Look at Me Now is geen cover, maar wel een erg swingend nummer. Dansvloer geheid gevuld als je deze song op zet. Goed gezongen wederom en extra aandacht voor de fantastische pianopartij.
Zo naar het einde toe hebben we nog Where We Need to Be. Ook deze valt onder de noemer prima. Misschien komt het door het fantastische To My Surprise dat deze songs als minder aandoen. Voor de duidelijkheid: ook met deze songs houdt Myles Sanko makkelijk het hoge niveau van de volledige plaat vast. Een plaat die afsluit met de instrumentals van To My Suprise. Een plaat die mij vooral vocaal overtuigd heeft. Het hoorbare gemak waarmee Sanko zijn stem beheerst is erg prettig. De instrumentatie is altijd ik in orde en de sfeer is ongedwongen strak. Met Forever Dreaming van Myles Sanko hebben we hier één van de allerbeste platen van 2014 te pakken. No doubt about that!

(bron: Opus de Soul )

Met recht kan ik zeggen dat Myles Sanko misschien wel één van de meest sympathieke artiesten van de huidige generatie is. Pas geleden zag ik hem nog live in Hilversum optreden met zijn strakke band en toen viel mij wederom op hoe oprecht en op sympathieke wijze contact maakte met het plukje publiek dat er op af was gekomen. De tegenvallende bezoekers aantallen deerden hem niet want hij kreeg alle aanwezigen aan het swingen en zat supergoed in hun energie. Komt dat op plaat ook zo over?

Het in 2014 gereleasde Forever Dreaming heeft al menig soulhart gestolen en eigenlijk gaat Myles Sanko met Just Being Me op dezelfde, ietwat meer persoonlijke, weg verder. Dit nieuwe album ligt namelijk volledig in het verlengde van zijn vorige plaat, al is het muzikaal hier en daar een stuk meer jazzy van aard. Nog steeds mogen we genieten van zijn warme, krachtige stem en strakke instrumentatie. Tekstueel gaat het hier nu en dan wat dieper dan gewend, maar ook de bekende lovesongs ontbreken niet. Zo is er met Freedom een rijk georkestreerde intro die muzikaal frivool is en sfeerverhogend is. De titeltrack is muzikaal zeer mooi gearrangeerd en biedt ruimte voor de muzikanten. De stem van Sanko is onverminderd warm en sterk. Bij Promises zit er naast een fijne ritmiek ook een aanstekelijk loopje in het nummer. Hier wordt je vrolijk van, mede door de blazers en de vocalen van Myles. This Ain’t Living, misschien wel de beste song van dit album, is een rustig en mooi opgebouwd nummer. De speelse jazzy piano valt op net als de bridges die goed werken.
Mocht je via een liedje een liefdesverklaring willen doen aan iemand dan heb je genoeg aan Sunshine. Een mooie rustige ballad. Dan biedt For You juist weer wat meer ritmiek en goede backings. Muzikaal is het redelijk vrij met wat tempowisselingen. Vrijer wordt het met Land of Paradise. Een nummer met de jazz als basis, overgoten door soul. Myles laat wat spoken word horen en de backings voegen ook echt wat toe. Nummer met een ideaal.
I Belong to You dan, die qua gevoel wat standaard aan doet. De sax heeft een grote bijrol en de instrumentatie is wederom jazzy ingestoken. Forget Me Not is een nummer met veel afwisseling, verrassing en energie. Elke keer worden er als het ware kleine cadeautjes uitgepakt. Waar dan juist stem weer een nummer als Missing You moet dragen. Muzikaal is het helaas wat vlak, ondanks de nodige ruimte voor de solisten. Om het geheel dan mooi af te sluiten met Empty Road. Een afwisselend nummer waar ook veel gospel in zit. Een warme song.

Ik heb het idee dat er normaal veel meer reuring is om een nieuwe release van Myles Sanko, maar dat was bij dit album helemaal niet zo aanwezig. De sympathieke zanger is er dus met Let it Unfold. Een album waar hij het allemaal net iets anders aan pakt dan wat we van hem gewend zijn. Er zit veel gesproken tekst, veel boodschap in dit album. Myles Sanko heeft duidelijk iets ‘up on his sleeve’ dat hij met ons als luisteraars wilt delen. Hierdoor is er ook veel meer ruimte voor de vaak jazzy instrumentatie op dit album. Sanko biedt die ruimte altijd wel op zijn albums, maar nog niet eerder zoveel als op dit Let it Unfold. Natuurlijk laat hij buiten herhalende boodschappen en spoken word zijn stem horen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het krachtig gezongen Working it Out. En vooral richting het einde van het album, zeg vanaf Won’t Be Lonely, gaat hij meer voor de inslag die we van hem kennen. Het is dus allemaal net even wat anders, maar daardoor niet minder prettig. Myles Sanko staat immers equivalent aan goede, muzikaal sterk doordachte muziek. En dat laat hij ook weer op dit Let it Unfold horen.

Myles Sanko, er is waarschijnlijk geen sympathiekere zanger te vinden. Ik heb de beste man al een aantal keer live mogen aanschouwen en buiten zijn stemgeluid overtuigd hij ook altijd met zijn zeer sympathieke voorkomen. Wat natuurlijk ook erg mee helpt is dat hij al vanaf zijn EP uit 2013 zeer fijne muziek maakt en ik kan alvast verklappen dat het met dit nieuwe album niet anders is. Misschien is dit wel zijn beste werk tot nog toe. Neem bijvoorbeeld opener Where Do We Stand met zijn mooie sfeervolle intro. Een muzikaal rijk nummer met een jazzy inslag, energieke zang, mooi koortje en die fijne stem van Myles. Of het door funky drums gedreven Rainbow in Your Cloud. Wederom instrumentaal rijk met ruimte voor een pianosolo die hoorbaar enthousiast aangespoord wordt door Sanko. Ook een songs met een zomerse vibe. Whatever You Are heeft ook weer zo'n heerlijke uplifting sfeer. Dit is comfortabele muziek, mooi gezongen en sterk ingespeeld. Die hoge kwaliteit gaat moeiteloos door met het op gospel gestoelde Freedom is You. Wederom een positieve vibe en de fijne energie die Myles er ook zelf in stopt. Broken is dan meer een rustige, sfeervolle en warm bezongen nummer. Hier kan je wel een beetje op wegdromen. Never My Friend bestaat vooral uit piano en stem. Een mooie, kale song die vooral sterk gezongen is. Ook vrij rustig is In the Morning. Een song vol met koperwerk en een relaxte sfeer. Streams of Time is misschien nog wel rustiger. Je zou het bijna een beetje bluesy kunnen noemen, maar ook jazzy met vooral een sterke opbouw. Who to Call is meer sereen van karakter met meer dan voldoende sfeer. Prettige muziek is dit toch ook weer. Afsluiter Blackbird Song maakt het sterke album helemaal af. Een song die vooral uitblinkt in subtiliteit.

Een tijdje geleden kwam we reeds met de eerste single van dit album. Over die single, Broadway, waren we erg positief. We keken dan ook uit naar deze plaat. Myron & E spelen hierop samen met the Soul Investigators die we ook kennen van samenwerkingen met Nicole Willis en Calypso King. Stones Throw is het vermaarde label waar deze plaat gereleased wordt.
Zoals de eerste single al liet horen kunnen we vintage soul verwachten in de geest van Mayer Hawthorne, Sharon Jones en andere Daptone of Stones Throw releases. Maar of het ook de kwaliteit van hiervoor genoemde artiesten haalt is altijd een tweede.

Het album opent met Turn Back. Een vrij loom nummer die het album relaxed inwijdt. Op een goede manier welteverstaan. Om daarna het tempo wat hoger te leggen met de single Broadway. Blijft gewoon een erg goed nummer. Aardig wordt het met If I Gave You My Love. Niet heel verheffend, maar ook nergens slecht. Everyday Love heeft dezelfde vibe en is al even aardig.
I Can’t Let You Get Away brengt het niveau weer boven het gemiddelde. De breaks zijn fijn, de sfeer loom (net als de opener). Nummers als deze liggen goed bij het duo. Misschien nog wel beter als het funky wordt. Zo is er een funky single en zo is er ook Cold Game op deze plaat. Dit nummer swingt echt de pan uit. Myron & E zijn energiek, de sound van the Soul Investigators klinkt energiek. Zonder twijfel het beste nummer van dit album.
Do it do it Disco zegt qua titel al genoeg. De disco-invloeden zijn namelijk zeker te horen op dit nummer. Swingend zoals disco hoort te zijn gaan we verder naar Back n Forth. Dit nummer is dan weer saai. Het eerste echte saaie nummer van dit album. Gewoon een tegenvaller dus.
Groot is dan ook het verschil met Going in Circles die qua niveau het eerder genoemde Cold Game naar de kroon steekt. Ook Going in Circles behoort tot de top van dit album. Jammer dan ook dat dit album afsluit met het vrij nietszeggende They Don’t Know. Alsof ze zelf niet helemaal wisten hoe ze het niveau constant hoog konden houden.

De conclusie is dus vrij duidelijk. Een wat wisselvallig album dat van de 11 nummers maar één echt saai nummer heeft, maar waar er eigenlijk ook maar drie boven de middelmaat uitkomen. Na de prima single had ik toch wel wat meer verwacht.