Soul muziek is booming! En daar ben ik erg blij mee. Het heeft namelijk goede artiesten met sterke releases als Sharon Jones & the Dap Kings, Maxwell, Raphael Saadiq, Jesse Dee en Stephanie McKay onder aandacht gebracht. De één is nieuw, de ander komt met een uitstekende nieuwe release.

En nu is daar Mayer Hawthorne. The next best thing in soul music!
Tenminste, dat is wat ik van vele hoorde. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het daar niet mee eens ben.

Het album opent al erg gezapig. Mayer's stem ik zeikerig en op het saaie af. De vergelijking met Smokey Robinson is al gemaakt. En alhoewel Robinson een manier met klassieke status is heeft zijn stijl mij nooit zo getrokken, op een paar nummers na. En zo is het eigenlijk precies met deze Mayer Hawthorne.
Het is voor mij even wachten op een nummer waarbij ik dacht "Ja, dat is het!". En dat was wel bij nummer 6. De 5 voorgaande nummers deden mij echt helemaal niks. Nee, slecht wil ik het niet noemen, maar boeiend ook niet.
Na 'I WIsh It Would Rain' zakt het ook meteen weer in met song 7. Nummers 8 en 9 zijn dan wel weer leuk. Net als nummer 12. Maar over de gehele linie gezien is dit een absolute tegenvaller geworden.
Ik kan mij dus erg vinden in de woorden van kemm en gooi het op een halfje lager als hem.

Mayer Hawthorne is zo'n artiest die altijd wel een bepaalde kwaliteit weet te bieden met zijn platen. Misschien niet altijd even origineel qua sound of invalshoek, maar wel altijd van een bepaalde, fijne kwaliteit. En dit album valt daar ook weer onder. Zijn sound is vrij smooth hier en is gestoeld op de oude soul met hier en daar wat extra R&B- en discoinvloeden. De fijnste nummers in mijn ogen zijn The Pool, het door synths gedreven Deeper Vibration en de rustige disco Eyes of Love. Mayer Hawthorne bewijst maar weer eens dat je aan zijn muziek je geen buil kan vallen.

Mayer Hawthorne is terug en dat is altijd nieuws. ‘A Strange Arrangement’ werd goed ontvangen, maar deed mij persoonlijk erg weinig. Zijn cover-EP daarentegen vond ik meer dan prima. En nu is er dus een nieuw volledig album ‘How Do You Do’
De beste man laat op dit album in ieder geval weer horen van vele stromingen in de soulmuziek te houden.

En afwisselend is het album dan ook wel te noemen. We horen van alles voorbij komen. Van Philly soul tot G-Funk, van onversneden funky soultracks tot aan de zo bekende Smokey Robinson-achtige Motownsoul. Maar leuk hoor, dat dit alles zo mooi voorbij komt, het haalt het allemaal net niet bij de zo gelauwerde voorgangers. Het is veelal eigenlijk gewoonweg saai wat Mayer brengt, vooral op vocaal vlak. In eerste instantie lijkt het mooi dromerig te zijn, maar uiteindelijk wordt het saai en oninteressant.
Voor de liefhebbers een korte impressie per nummer:
‘Get to Know You’ – Je kan het bestempelen als mooi dromerig. Maar naarmate het nummer vordert is het toch vooral erg saai en glijerig.

‘A Longe Time’ – De zanglijnen doen we denken aan een klassieker, maar kan me maar niet bedenken welke. Dit is wel een fijn nummer, vooral door het wat meer funky karakter. Past prima bij Mayer.

‘Can’t Stop’ – is opvallend wegens de “zang” feature van Snoop Dogg. Prima energiek nummer

‘Dreaming’ – fingersnapsong.

‘The Walk’ – nikszeggend

‘Finally Falling’ – Discosoul

‘Hooked’ – Motown swing

‘Stick Around’ – vergelijkbaar met Hooked

‘The News’ – Gyspy, Ubervrolijk, fijne blazers. Olijk.

‘You Called Me’ – superswingend. Favorietje

‘You’re Not Ready’ – zonder aandacht te trekken gaat deze voorbij.

‘No Strings’ – moderner

Ik zou zeggen, als je er van houdt, doe er je voordeel mee. Maar ik denk dat ik Mayer Hawthorne voortaan maar laat liggen.

De meesten zullen bij voorbaat al wat schrikken als ze zien dat ik een recensie over Mayer Hawthorne schrijf. Over zijn vorige plaat was ik namelijk niet bijzonder positief, maar met de cover EP ‘Impressions’ zou het zomaar eens anders kunnen zijn.
Nu ben ik ook al niet zo’n fan van covers, maar Mayer heeft wel nummers uitgekozen die niet al platgereden paden zijn.

Opener ‘Work To Do’, een cover van The Isley Brothers, bevalt me al erg goed. In tegenstelling tot zijn vorige werk zingt Mayer veel meer op dit nummer. Zijn eerdere werk was toch vaak wat ingehouden gemurmel. Nu overtuigd hij gewoon met zijn stem. Voeg daar de frisse, zomerse instrumentatie aan toe en je ziet jezelf meteen dansen in de nazomerzon.
Met Chromeo’s ‘Don’t Turn the Lights On’ gaat het tempo wel een stuk naar beneden. En juist daarin viel zijn vorige werk mij zo tegen, de slowsongs. Dit nummer wordt vooral door de instrumentatie spannend gehouden. Je moet wel blijven luisteren. En de zang van Hawthorne valt me ook helemaal niet tegen. Op een bijna mysterieuze manier wordt dit nummer opgebouwd.
‘You’ve Got the Makings of a Lover’ is een cover van The Festivals. Lekker midtempo nummer met warme instrumentatie. Het zomerse gevoel komt je weer tegemoet en bevalt gewoon erg goed. Lekkere niks aan de hand soul met een frisse instrumentatie en een goede stem. Ja, want Mayer overtuigd mij op deze manier veel meer met zijn stem. Gewoon lekker voluit gezongen. Jammer dan ook dat het nummer zo kort is.

Met ‘Fantasty Girl’ horen we een cover van Shorty’s Portion. En eerlijk gezegd vind ik dit het minste nummer van het album. Mayer zingt mij te zeikerig, het goede toetsenwerk veranderd hier niks aan. Eigenlijk maar een gezapige, matige cover. Minst overtuigende nummer van het album.
Ik ben dan ook wel vrij blij dat ook dit niet zo’n lang nummer is. Op naar een nieuwe positief bevallen song! Al lijkt dat niet echt te gebeuren met Jon Brion’s ‘Little Person’. Erg saaie intro, maar het nummer ontwikkeld zich goed. Uiteindelijk is al te betitelen als dromerig. Best een aardig nummer dus.
Albumsluiter is een nummer van ELO. Het nummer is het bekende ‘Mr. Blue Sky’. En het is een bijzonder fijne song geworden. Vrolijk, uptempo, zomers, fris, uplifting. Perfecte manier om dit album met een glimlach af te kunnen sluiten. Een waardige cover, een waardige afsluiter.

De productieve zanger en producer Mayer Hawthorne bezorgd ons weer een muzikaal werkje in 2016. Naast zijn solowerk, met albums in de jaren 2009/2011/2013, doet hij ook veel met en voor anderen. Ik noem bijvoorbeeld de aanstekelijke muziek van Tuxedo. Van deze plaat releasede hij al eerder de single Love Like That, die vrij lang een plaatsje in de wekelijkse top10 wist te bemachtigen. Dat belooft in ieder geval veel goeds voor de rest van de plaat.

De plaat begint met een korte intro en tevens titeltrack. Naar gevoel is de sfeer redelijk ontspannen. De vraag is dan of dit door wordt gezet over het gehele album. Cosmis Love pakt het in ieder geval wel verder op. Vrij luchtig, kleine hint naar de disco en perfecte muziek voor tijdens de zonnige dagen. Barbecue aan, muziekje aan, dan kan dat zomaar dit nummer zijn. Dat gevoel van een barbecue en een naderende zomer wordt ook vastgelegd op het licht funky en uiterst aanstekelijke Book of Broken Hearts. Wat een vrolijk nummertje is dat zeg. Mooi ook hoe die subtiele blazers zijn toegevoegd. Ik wordt hier wel blij van.
De gehele ontspannen vibe wordt ook doorgezet op Breakfast in Bed en ik denk een trend te bespeuren. Mayer heeft duidelijk voor een bepaalde vibe gekozen op deze nieuwe plaat. Een vibe die uitstekend past bij de releasedatum en een vibe die mij zeker aanspreekt. Of zal het weer daar ook aan bijdragen? Het zonnetje schijnt nu namelijk ook. Al doet deze muziek de zon sowieso wel schijnen.
Lingerie & Candlewax doet door de titel natuurlijk al een belofte. Het is dan ook wat smoother, sexy en romantisch. De jaren ’80 horen we ook terug in de instrumentatie. Mayer zingt wat lager dan normaal, wat extra vocale diepte geeft. Wederom een geslaagd nummer die perfect past bij de rest van de plaat. Eigenlijk net als Fancy Clothes. Die reggaeritmes zorgen altijd voor een link naar zomerse temperaturen. Een nieuwe kant van Mayer, maar wel in lijn met de plaat als geheel. Aan vrolijkheid in ieder geval geen gebrek.
Handclaps, samenzang en leuke backings. Daarbij ook nog een dansbaar en aanstekelijk. Het nummer waar ik het over heb heet The Valley en staat ook op dit album. Wederom beluister je het met een glimlach op het gezicht. Om de bekende discotonen van de single Love Like That daarna te horen. Dat dit een leuk nummer is was ik al even over uit.
Get You Back is dan toch wel even wat anders. Alle ingrediënten van een klassieke ballad zijn aanwezig, tekstueel gaat het over het verlies van liefde, of het in ieder geval terug krijgen. Mooie volle song, dat is het zeker. We dansen wel het album daarna weer uit met het uiterst vrolijke Out of Pocket. Blazers present, ritme present en stem present. We sluiten dit toch al zo vrolijke album in stijl af met een dikke smile op het gezicht. Een album om een positieve mood van te krijgen.

(bron: Opus de Soul)

Een productieve man, die Mayer Hawthorne. Is het niet alleen dan maakt hij wel muziek in collaboraties als Tuxedo. Dit keer moeten we het doen met
alleen een EP’tje. Een EP waarop vooral het openingsnummer Someone Like You opvalt. Heerlijke song, daar waar de andere twee ook wel ontspannen en dansbaar zijn. Ze worden daarna volledig muzikaal nog eens herhaalt.

De muziek die Mayer Hawthorne nu al een tijdje maakt lijkt steeds meer en meer op elkaar te lijken. De basis zijn van die electronische discobeats en daar zingt Mayer dan het één en ander over heen met zijn vrij lichte, maar eveneens prettige stem. Dit hele album door luister je dus eigenlijk naar het zelfde. Best prima uitgevoerd hoor, maar de verrassing is er zo onderhand wel af.

Sterk album, en wat het vooral sterk maakt is dat het echt een geheel is. Geen uitspringende songs, want alles is van hoog niveau. Vooral als geheel is het enorm boeiend.

Haar uit 2013 afkomstige plaat No Deal was echt fantastisch en daarmee waren de verwachtingen van dit nieuwe album hoog gespannen. Die verwachtingen maakt ze mijn inziens maar deels waar omdat ik de nummers wat te veel op de achtergrond vind blijven. Qua concept en totaalsfeer is dit album zeker geslaagd, maar ik spring ook weer niet vaak genoeg op om er volledig in te gaan. Haar stem en de muzikaliteit staat natuurlijk buiten kijf.

Niet direct overtuigd door de vorige twee platen wil ik het toch nog een keertje proberen met Mell & the Vintage Future. Ik moet zeggen dat dit album wel wat beter is dan de vorige twee. Het is vooral een stuk constanter en een stuk degelijker dan die eerder werken. Het is allemaal niet om stijl van achterover te slaan, maar het is hoorbaar kundig uitgevoerd. Wat opvalt aan deze plaat? Dan noem ik het aanstekelijke refrein van Give Love a Try, het bluesy karakter van The Go By en de serene rust op Sailor.

Pop/Soulplaat van Nederlandse bodem waarop vooral de sterke stem van de zangeres op valt. Muzikaal en productioneel wordt er helaas teveel volgens de geëikte regels gewerkt. Daarmee is er weinig verrassing te ontdekken en heb je het gevoel dat je bij alles 'naar recept' aan het luisteren bent. Of het nu gaat om ballads (bv. Call my Name en Thank You) of juist de meer uptempo songs (bv. Central Station en Stronger) het is allemaal prima, maar niet al te verrassend. Het bluesy Willin' en het pittige High On Love bevallen mij dan nog het meest.

Melody Gardot is een naam die veelal in één lijn genoemd wordt met Norah Jones, Katie Melua en Silje Nergaard. Persoonlijk vind ik dat zij toch wel enigszins afwijkt van deze groep met zangeressen. Persoonlijk vind ik namelijk dat Melody Gardot wat meer eigenheid heeft, wat meer lagen op zoekt in haar muziek. Het bewijs hiervan is mijn inziens als duidelijk terug te horen op haar eerste drie albums. Een mooie stem, mooie muziek en een eigen twist. Neemt ze dit ook weer mee op haar nieuwste telg?

Die eigenheid hoor je eigenlijk meteen al terug op opener It Gonna Come. In de zang zit een bepaalde intensiteit waar ik erg van hou. Terwijl het muzikaal juist wat meer uitbundig is met de blazers en violen. Een erg sterke opener van dit vierde album van Melody Gardot. Iets wat ze moeiteloos voort zet met Preacherman. Dit nummer is wat vuiger, het rockt meer. In dit nummer hoor je duidelijk blues en singer-songwriter invloeden terug. De prachtige, sterke stem van Gardot draagt het allemaal met verve. Ik kan niets anders zeggen dan dat we hier weer een sterke song hebben gehoord.
Morning Sun is dan juist weer wat rustiger, meer ingetogen. Daartegenover staat dat dit nummer wel muzikaal zeer rijk is. Wederom een erg mooi nummer. Gardot heeft in ieder geval een vliegende start te pakken. Hoe consistent is ze hierin? Heel consistent blijkt wel met het coole Same to You. Coole vibe, coole sound, coole instrumentatie. Alles lijkt cool aan dit nummer. Waar dan weer het haast hypnotiserende Don’t Misunderstand tegenover staat. Dit nummer is dan juist qua sfeer weer wat meer ingetogen, wat niks afdoet aan de kwaliteit. Die is wederom erg hoog namelijk.
Don’t Talk is een bijzonder warme song met een meer duistere sound. Vooral de afbouw met de violen in combinatie met het ritme is erg sterk gedaan. De stem van Melody niet te missen natuurlijk. Een stem die ook de hoofdrol pakt op If Ever I Recall Your Face. Nummer is rustig, mooi, klein en een ballad. Valt wellicht iets minder op dan de rest, maar is wel erg mooi uitgesponnen. Dat zelfde valt ook te zeggen over Bad News. Een nummer dat erg op één lijn ligt met zijn voorganger.
Erg blij wordt ik van She Don’t Know. Dit is eigenlijk gewoon een soulsong. En dat ze soul heeft bewijst Melody Gardot hier ten volste. Volle blazers, prettige swing en geweldig gezongen. Gardot die soul zingt? Ik ben om. Net zo om als bij de afsluiter. Once I Was Loved is weer prachtig en waardige afsluiter van dit sterke album. Een album dat het beste is wat Gardot tot nog toe heeft gemaakt. Dat terwijl ik denk dat deze dame dus nog meer in haar mars heeft. Moet je nagaan waar het naar toe zou kunnen gaan. Currency of a Man is in ieder geval een dikke aanrader.

(bron: Opus de Soul)

Wat heeft die Melody Gardot toch een prachtige stem. Leuk om te horen is dat zij vaak ook per album voor een iets andere stijl kiest. Dit album is weer op en top jazzy. Een album vol warme, relaxte jazzsongs. Hier en daar wat hulp van een andere artiest. Het geheel zorgt voor een intiem, warm en wat sereen album. Kanttekening is wellicht wel dat de songs wat teveel op elkaar gaan lijken naarmate je verder in het album vordert, maar zeer genietbaar is het 100%.

Ik moet zeggen dat ik over het algemeen een stuk meer gecharmeerd ben van albums waar ook vocalen aan te pas komen. Maar er is genoeg instrumentale soul/funk die mij ook kunnen intereseren. (bijv. Meters, Booker T & the MG's)
The Budos Band kende ik nog niet en de Dap-Kings natuurlijk wel. Ik moet zeggen dat na het beluisteren van dit album ik ook eens op zoek ga naar albums van die Budos Band, want wat is de groove fantastisch hier.
Vooral de song 'Esma' is heerlijk! Mooi album om te leren kennen.

Heel simpel, je hebt aan de ene kant de Dap Kings en aan de andere kant the Budos Band. Voeg deze samen en je weet bijna meteen dat je een supergroep hebt. Dat bleek eigenlijk al bij het eerste album van Menahan Street Band, Make the Road by Walking. Daarop lieten ze voor het eerst hun warme blend van jazz, funk, latin en soul horen. De verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen bij het vervolg The Crossing. We hoorden als voorgerecht al de nummers The Crossing en Lights Out. Ervaring leert ons dat Menahan Street Band vooral uitblinkt in het totaalplaatje. Nu dus eindelijk de tijd om de andere 9 nummers bij deze eerste twee gerechtjes te beluisteren.

Vaak vind ik het fijn om pas aan het einde van mijn recensie te laten weten wat ik nou van de plaat vind, maar bij deze plaat wil ik meteen met de deur in huis vallen. The Crossing is nog beter als de voorganger. En waar ligt dat dan aan? Nou, vooral aan het totaalplaatje. Alle 11 nummers staan qua sounds, qua vibe, qua sfeer zo dicht bij elkaar dat ze versmelten in één. Nummer voor nummer horen we een warme sound met een filmisch karakter. Altijd ruimte voor de invloeden die we gewend zijn van deze groep.
De drums zijn retestrak, de latininvloeden swingend, het koperwerk sfeeropwekkend. Één van de grootste krachten van Menahan Street Band is het oog voor detail dat de muzikanten hebben. Alles klinkt zo verdomde muzikaal, daar is geen slecht woord over te zeggen. Het zijn vooral de kleine dingen, de details die het naar een nog hoger plan brengen. Een rijke sound met af en toe een verrassing (horen we daar western op Seven in the Wind?), maar vooral boordevol steengoede muziek. Zo op het einde van het jaar komt er nog een favoriet voor het eindejaarslijstje bij.

The Menahan Street Band ken je vast al onderdeel van Daptone, met een eigen plaat maar ook als achtergrondband voor onder andere Charles Bradley. Hun eigen albums laten zich karakteriseren met een filmische sound. Dit album begint met het relaxte, warme en wat dromerige Midnight Morning. Rainy Day Lady is zo’n nummer waar je er steeds op wacht dat er vocalen in worden gezet, maar het is zoals Menahan Street Band het betaamt volledig instrumentaal. Iets meer groove horen we dan in het fijne The Starchaser. Lekker nummer. Het bekende filmische horen we dan juist weer heel duidelijk terug op Silkworm. Cabin Fever blaast ons daarna lekker verder op weg. Ook Rising Dawn en Glovebox Pistol zouden zo onder een filmscene passen. Het korte Queens Highway klinkt wat eigenzinnig, waar Snow Day juist weer filmischer is. Een hele dikke ritmiek in het sfeervolle Parlor Trick spreekt me erg aan. Ook The Duke pakt dat ritme makkelijk op, met net wat extra groove. Met Stepping Through Shadow wordt het tempo danig teruggeschroefd. Devil’s Respite klinkt dan weer wat traditioneler en de prachtige afsluiter There Was A Man lijkt een ode aan de overleden Charles Bradley. Een prettige plaat weer van the Menahan Street Band. Misschien mis je soms wat vocale toevoegingen, maar anderzijds zit het instrumentaal zo strak dat het ook zo wel goed blijft boeien.

Van achtergrondzangeres die misschien wel beter was dan diegenen op de voorgrond, naar af en toe zelf op de voorgrond. Merry voelde zich er achter meer op haar plek, maar kan het zelf zeker ook. Dat bewijst dit soulalbum met pit, van een dame met pit. De stem zit er constant goed op en de instrumentatie is vaak fijn strak.

Haar versies van A Song for You en Grandmas Hands vind ik wat minder geslaagd, maar al om al een fijn album.

Deze aardig productieve dame volg ik al een tijdje. Haar absolute kracht is er een geheel eigen sound op na te houden en daarmee de mooiste muziek te maken. Ook op deze nieuwe worp combineert ze moeiteloos jazz, pop, soul, reggae en funk met elkaar. Allemaal aan elkaar gelijmd met haar hypnotiserende stem. Zijn er nummers die er echt uitspringen? Dat niet, eerlijk gezegd. Maar dat doet natuurlijk niks af aan het feit dat Comet,. Come to Me een prachtig geheel is.

Multitalent Meshell NdegeOcello (en dan is het nog op de meest makkelijk manier geschreven) is niet alleen een opvallende artiest door die ingewikkelde naam. Nee, ze maakt ook al jaren muziek waar per album steeds iets aan de hand is. Zogezegd houdt ze er nogal van om iedere keer met wat anders te komen. Vrij veel gastartiesten op dit album met vrij veel focus op de jazz. Met Georgie Ave begint het album goed en interessant. Ze laat daarna horen dat ze vooral heeft gepoogd een album te maken dat een bepaalde sfeer weet te pakken. Ze houdt nummer na nummer die sfeer erg goed vast waardoor het album echt een geheel vormt. Wat niet inhoudt dat het als eenheidsworst klinkt, want ze weet de stijlen weer goed te combineren. Van de jazz/soul combinatie op ASR tot aan de meer hiphop op Clear Water. Van het verhalende Gatsby tot aan meer experimentele Burn Progression. Meshell interesseert en boeit weer zeer.

Veel eigenzinniger als Meshell krijg je over het algemeen je artiesten niet. Het scheelt al een hoop tijd dat we tegenwoordig haar naam zonder alle leestekens en hoofdletters mogen schrijven. Tijd voor haar nieuwe plaat.

Laten we beginnen te zeggen dat het een plaat vol met covers is. Maar Meshell zou Meshell niet zijn als ze daar haar totaal eigen draai aan weet te geven. Neem opener If I Take You Home, die maakt ze volledig eclectisch en futuristisch. Nite and Day heeft een mooie, warme en relaxte sfeer. Prince eert ze met een bijzonder mooie en ingetogen versie van Sometimes it Snows in April. Een ingetogen, warm en vooral eigen versie van deze grote Prince hit.
Waterfalls is helaas één van de voorbeelden waar het weinig toevoegt aan de versie van TLC. Misschien alleen wat rust en warmte misschien. Atomic Dog 2007 is ook minder geslaagd en vormt een rommelig geheel. Gelukkig is ze weer terug op niveau met Sensitivity. Haar stem doet hier veel.
Waar Funny How Times Flies wat mat blijft, blijft Tender Love juist fijn romantisch. Ook de funky vibe op Don’t Disturb This Groove bevalt me wel. Net als deze totaal uitgekleden versie van Private Dancer. Smooth Operator smukt ze als afsluiter dan nog wat op.

Naar aanleiding van dit topic luisterde ik deze plaat.

Ik weet een beetje wat voor een soort muziek ze maken en dat heeft mij nooit eerder tot een luisterbeurt verleidt. Ik ken Metallica vooral als de band met al die songs in de top2000. Dit album vind ik eigenlijk vanuit seconde 1 al vermoeiend om naar te luisteren. Het begint zeg maar al bij de drums op Blackened en dat gaat gerust zo door en door. Af en toe lijken ze wat rustmomenten in te bouwen, maar dit soort muziek vol met ronkende, rammende instrumentaties irriteert mij zelfs een beetje. Heb deze plaat dan ook niet echt uit kunnen luisteren. Dit ligt echt mijlenver van mijn beleving van muziek af.

Het gaat per album bergafwaarts met Method Man. Tjonge, wat is dit een onboeiend album. De lyrics zijn inderdaad belachelijk slecht en Method Man zelf schijnt er ook totaal geen zin in te hebben.

2 sterren.

Wat eigenlijk zowel de artiestennaam als de titel al zeggen is dit elektronisch georiënteerde muziek. Qua stijl blijft dat vooral hangen in de disco, rechttoerechtaan disco. Niks mis mee op zich, maar wel wat te veel van hetzelfde laken en pak. Geen nummer valt zodoende echt op.

Michael Franti kan vele malen beter als dit, vooal samen met Spearhead. Beetje slap album inderdaad, het klinkt te afgeraffeld.

2 sterren.

Ik beluisterde dit album naar aanleiding van dit topic

Tsja, Michael Jackson z’n muziek ken ik van haver tot gort. Ook dit album heb ik al ontelbare keren beluisterd en boet nooit in aan kracht met al die luisterbeurten. De muziek van MJ is niet voor niks wereldwijd zo goed verkocht, dan moet je wel zeer aanstekelijke muziek maken. De producties van deze plaat zijn dan ook nog steeds van een uitzonderlijk hoog niveau en probeer maar eens stil te blijven zitten bij parels als Bad, The Way You Make Me Feel, Just Good Friends (met een fijne feature van Stevie Wonder) en Smooth Criminal. Of juist rustig te genieten van Liberian Girl en Man in the Mirror. Misschien niet mijn favoriete Michael Jackson album, maar dat neemt niet weg dat dit een steengoede plaat is.

Op de dag van Michael Jackson’s overlijden wisten we met z’n allen al dat er een album uit zou komen met nummers die nog op de plank lagen. En zo gezegd, zo gedaan, hier is dat album dan!
Het heeft de niet bijster originele titel ‘Michael’ meegekregen.

Het album had niet een geheel vlekkeloze release. Er was heel veel gossip over de authenticiteit van de nummers met als hoofdvraag of het wel altijd Michael Jackson was die zong. Deze discussie laat ik voor het wat is en ga me daar dus niet in mengen. Ik zal de muziek laten spreken.

Het album begint met de allereerste single die in samenwerking met Akon is opgenomen, ‘Hold My Hand’. Een nummer dat ik vooral in vergelijking zie met de remixes die het album ‘Thriller’ kreeg na zijn 25-jarige bestaan. Toen vond ik het uiterst overbodig omdat het om een remix van een origineel gaat. Dit nummer is meer origineel, maar nog doet het mij weinig. En is een wat vlakke Pop/R&B-song die eigenlijk vooral door Akon verpest wordt. Ook nu kan ik me namelijk niet indenken wat al die mensen toch in dat snavel-geluid van Akon zien. Ik mis in de sfeer van het nummer ook wat inspiratie.
‘Hollywood Tonight’ doet me eigenlijk qua ritme eigenlijk een beetje denken aan ‘Billie Jean’. Maar het niveau van die supersong redt dit nummer nooit. Het zit allemaal wel strak in elkaar, maar ik mis toch wat variatie. Het hele nummer door van hetzelfde laken en pak waardoor ik het mij snel verveeld. Nog steeds niet echt positief dus.
‘Keep Your Head Up’ doet Michael’s eer misschien meer waarde aan. En dat doet het eigenlijk wel. Het is mooi, typische MJ-ballad geworden. Erg goed gezongen, heerlijk hoe functioneel Michael die vibrato altijd gebruikt. Teveel artiesten hoor ik die overal en nergens, als een soort trucje gebruiken. Maar Michael laat horen dat less more is. Mooi ingetogen gezongen.
‘(I Like) The Way You Love Me)’ kennen we natuurlijk al. En ze hebben iets met het nummer gedaan wat me totaal tegenstaat. Ligt het aan mij of was de andere versie wat lichter qua sound? Het nummer is nu tenenkrommend overgeproduceerd. Erg jammer.
Een opvallende gastartiest vinden we op ‘Monster’. Een gastartiest die ook niet echt in het nummer past. De verse van 50cent, want daar heb ik het over, lijkt erg in het nummer “geplakt”. Komt niet over als een onderdeel van. Het nummer zelf is verder best aardig gedaan. Er zit een lekkere groove en swing in. Maar ja, zoals gezegd, 50cent mocht thuis blijven.
‘Best of Joy’ is weer een ballad. In het geheel van het album is het nummer niet echt lekker gepositioneerd. Maar het is wel een mooie MJ-ballad geworden. En er iets met de ballads van Michael Jackson wat het altijd erg goed te beluisteren maakt voor mij.
‘Breaking News’ gooit het tempo wat omhoog. En eerlijk gezegd vind ik dit misschien wel het slechtste nummer van het album. De manier waarop dit nummer afgeproduceerd is, is gewoon erg slecht. Ik geloof nooit dat Michael dit zelf op deze manier had gedaan. Totaal misplaatst Arabisch toontje erin. Raar om te horen dat Michael over zichzelf zingt. Snel door naar het volgende nummer.
‘(I Can’t Make It) Another Day’ kennen we ook al. Lenny Kravitz doet namelijk mee op dit nummer en we kennen dit misschien wel beter onder de titel ‘Storm’. Het nummer is erg lekker. Veel energie, goede groove, lekker agressieve stijl die ik altijd goed bij Michael Jackson heb vinden passen.
‘Behind the Mask’ is ook weer een goede song. Al vind ik de live-samples wel wat storend. Het ritme zit gewoon meteen goed. De zang zit er goed in. Ik zie MJ er al op dansen in een clip. Dit nummer is in ieder geval ook goed afgemixt.
‘Much Too Soon’ sluit het album af. Een erg mooi nummer, maar gewoon onaf. En dat is toch wel jammer, was mooi geweest als het nummer af was en daarmee het album waardig had afgesloten.
Mijn mening over dit album is dus erg wisselend. Had wel meer verwacht eigenlijk. Maar de die-hard fans zullen er wel even zoet mee zijn. Totdat Sony nog meer hommage-cd’s gaat uitbrengen. Want daar ontkomen we zeer waarschijnlijk toch niet aan.

Het is altijd even schrikken als er een “nieuw” album van een overleden artiest uitkomt. In eerste instantie omdat me het gevoel bekruipt dat dit soort releases vooral met geld te maken hebben. Ten tweede en als voornaamste reden is dat de nummers niet voor niks op de plank zijn blijven liggen. Blijkbaar vond, in dit geval, Michael Jackson ze niet goed genoeg voor zijn reguliere platen. Waarom dan nu toch uitbrengen, hij heeft het zelf immers nooit gewild. De vraag die ook altijd naar boven komt is of ze dicht bij Michael Jackson blijven, dat het een MJ plaat wordt en geen plaat waar alle topproducers van nu mogen shinen. Benieuwd als ik ben heb ik de plaat opgezet en zal ik het song voor song behoordelen.

Opener Love Never Felt so Good is een echt Jackson track. De disco-invloeden zijn niet ver en je ziet als het ware de meester zelf de danspasjes doen in de clip. Feelgood nummer, goed meezingbaar.
Het Michael Jackson-gehalte van Chicago zit ‘m vooral in het refrein. Dit nummer over een affaire in deze stad is productioneel erg R&B/pop van nu. Dat refrein is wel erg gedreven en cool gezongen.
Loving You is de romantische Micheal Jackson die vooruit gesneld wordt door een aanwezige bass en clap in de productie. Mooie zanglijntjes, fijne vibe, al is de productie misschien wat té aanwezig.
A Place With No Name is de semi-cover van die 80′s hit. Hier missen we gelukkig die overdreven synths en horen we MJ lekker kreunen en steunen. Coole futuristische productie ook.
We stuiteren door Slave to the Rhythm heen. Erg moderne song met een energiek zingende Michael Jackson. Stil is over het algemeen lastig op de muziek van MJ, dat wordt hier weer bewezen.
Naast dans staat Jackson ook bekend om de vele wereldverbeterende nummers. Vaak in de vorm van een ballad, maar hier een uptempo track. Do You Know Where Your Children Are was voor mij een stuk beter geweest als ze al die moderne bliepjes weg hadden gelaten en simpelweg de claps hadden genomen met de vocalen van Michael. Nu voelt het te vol en te druk aan.
Dat te overvolle, drukke productionele plaatje zit me ook wat in de weg bij Blue Gangsta. Die break is wel heel cool gedaan en de sfeer is wel stoer met de ronkende gitaren, maar het is mij wat té. Velen zullen dit aan de andere kant weleens als een favoriete betitelen.
Waarom moet Darkchild zichzelf op elke productie noemen? De titeltrack is daar geen verandering in. Die synhts/blazers zijn we cool gedaan. MJ laat zich hier ook van de stoere kant horen. Opgeblazen afsluiter van dit album…

…of moet de plaat dan nu pas echt beginnen? Want hierna komen dezelfde acht nummers nog een keer voorbij, alleen dan zoals ze op de demo stonden. Dit zal voor de verstokte Michael Jackson fans pas echt dé reden zijn deze plaat aan te schaffen, want dat is Jackson op zijn puurst. Kale demo’s met de loepzuivere stem van Michael er op.

Een conclusie dan maar? Wat ik het belangrijkste vind is dat ze dicht bij de Michael Jackson sound zijn gebleven. Je hebt echt het gevoel dat je naar Michael luistert. Een groot pluspunt.

“Talent van het Jaar”, dat stond januari 2012 in een krant. Dat is de titel die Kiwanuka begin dit jaar meekreeg. Nu zijn wij al langer bekend met de muziek van de Engelsman aangezien wij zo ongeveer alle EP’s uit 2011 hebben besproken. Het wachten was dan wat lang, maar het is nu eindelijk 2012 en eindelijk zover dat we de eerste LP van de zanger met Oegandese roots mogen beluisteren.
De vergelijkingen met artiesten als Nick Drake en Bill Withers zullen wel weer gemaakt worden, maar het is over het algemeen toch vooral gewoon Michael Kiwanuka.



Het album opent met het rijk georkestreerde Tell Me a Tale dat we ook al kennen van de gelijknamige EP. Sfeervol nummer een mooie relaxte opener voor het album. Nummer zit ijzersterk in elkaar en Kiwanuka omarmt ons met zijn warme stem.
Misschien wel hét prijsnummer van het album vinden we al op 2. I’m Getting Ready heeft alles wat je van goede muziek mag verwachten. Het nummer heeft ook gewoon iets heel aanstekelijks. Zonder moeite zing je de hele dag met het nummer mee “Oh My, I didn’t know what it means to believe…”
Warm worden we ook zeker van I’ll Get Along. Rijk aan muzikaliteit, warm aan vocalen, bijzonder qua sfeer. Kiwanuka laat horen over een bijzonder talent te beschikken.
Drums horen we wat meer op Rest. Niet heel nadrukkelijk, maar ze zijn meer aanwezig. Heerlijk zondagochtend nummer. Droom nog even lekker weg in het weekend.
Home Again is ook de eerste single van dit album. Dit nummer is ook steeds nadrukkelijker terug te vinden in lijstjes op de radio, het bewijs dat ook buiten de puristen ook de overige muziekliefhebbers deze goede muziek oppakken.
Bones is qua sound wat voller, met een jazzy inslag. Het refrein is qua zanglijn juist weer erg soul, met de backings. Lekker aanstekelijk gebracht. Kiwanuka pakt ook wat meer uit met zijn stem. Geweldig nummer wederom.
Lentezonnetje, drankje, heerlijk op rust en dan Always Waiting van Kiwanuka aanzetten. Het past allemaal perfect bij elkaar. Muziek gemaakt om bij weg te dromen. Muziek gemaakt om simpelweg intens van te genieten.
De orkestratie van de nummers van Kiwanuka valt het gehele album op, maar bij een nummer als I Won’t Lie komt het nog eens extra onder de aandacht. De ene keer klein en mooie met alleen vocalen en gitaar, daarna weer vol gemaakt door strijkers en blazers. Het bewijst alleen maar unieke feel met muziek van Michael. Behoort tot de toppers van dit topalbum.
Hadden we het in het vorige nummer over strijkers, die horen ook weer prominent terug in Any Day Will Do Fine. Het nummer wordt gekarakteriseerd door het fijne drumritme en de wederom warme stem van Kiwanuka.
Het album eindigt met Worry Walks Beside Me, het langste nummer van deze plaat. Een nummer dat ook weer perfect bij het geheel past. Kiwanuka heeft het gehele album een sfeer te pakken die werkt, die overtuigd en die met dit nummer dus een passend slot krijgt.

Album van het jaar? Dat is misschien wat snel om te zeggen, maar een kans maakt het zeker. Puur, warm, muzikaal, het zijn zomaar wat kernwoorden die dit album samenvatten. Het album vormt vooral één geheel. De sfeer die Kiwanuka te pakken heeft gekregen is bijna uniek te noemen. Deze muziek is simpelweg een kieteling voor de oorschelp. Laat je omarmen door de warmte.

Het heeft even mogen duren voordat ik een recensie schreef over deze plaat. Sinds de release al enorm veel beluisterd en inmiddels ook op vinyl in bezit (waar het album trouwens prachtig in uit komt), maar ik vond het maar lastig om het allemaal onder woorden te brengen. Want wat is Kiwanuka weer bezig geweest op dit derde album.

Het begint allemaal al met You Ain’t the Problem. Dit nummer wordt voortgestuwd door een almaar doorgang ritme en Kiwanuka brengt hier een bijzonder funky nummer met een fijne groove. Die extra gruis die op de productie zit geeft het een extra dimensie. Een zeer energieke opener die wordt gevolgd door Rolling. Die gooit er net zoveel energie tegenaan. Een nog wat gruiziger karakter met een lekker tempo en een fijn ritme. I’ve Been Dazed brengt een overgang naar het meer rustige werk. Dit nummer is erg mooi waarin Kiwanuka een gevoelige snaar weet te raken. Piano Joint kent een beloftevolle intro die ingelost wordt met het daadwerkelijke nummer. Gevoelig, prachtig en vooral erg mooi opgebouwd.
Na de piano intermezzo van Another Human Being horen we het vintage Living in Denial. Dit nummer ademt in alles vintage uit. Wederom een gruizige sfeer in dit vrij relaxte nummer. Ook Hero wordt voorafgegaan door een mooie intro, waar het nummer zelf een mooie volle sound heeft met een mooi gitaartje en een catchy refrein. Een kleine hit in de dop. Hard to Say Goodbye is muzikaal enorm rijk en organisch gecomponeerd. Een vol en warm geluid. Prachtig opgebouwd en teer gezongen. Final Days dan, een sterke compositie weer waar Kiwanuka andermaal een prachtig sfeervol nummer levert. De opvolgende interlude blijft in het verlengde hiervan waar Solid Ground een ultiem moment van gevoel op plaat is. Een werkelijk waar prachtig nummer die diept tot in de vezels raakt. Om dan af te sluiten met het ook prachtige Light. Warm en liefdevol waarin muzikaal een hoop te ontdekken valt.

Soms schiet een ster als een komeet door de lucht. Dat is ook een beetje wat er met Michael Kiwanuka is gebeurd. Nog voor zijn debuutplaat uit 2012 was zijn naam al rond aan het gonzen. De verwachtingen waren dan ook onmetelijk hoog toen zijn eerste plaat uit kwam en hij wist deze verwachtingen waar te maken. Zelf concludeerde ik het met: “uur, warm, muzikaal, het zijn zomaar wat kernwoorden die dit album samenvatten. Het album vormt vooral één geheel. De sfeer die Kiwanuka te pakken heeft gekregen is bijna uniek te noemen. Deze muziek is simpelweg een kieteling voor de oorschelp. Laat je omarmen door de warmte.”

Nu is daar het vervolg dus en de eerste nummers die lekten deden mij niet meteen van vreugde overeind springen. Niet slecht ook, maar niet zo overtuigend leek het als Home Again wel was. Nu laat ik bij deze graag weten of dat echt zo is, of dat ik aan dit album moest wennen.
Wel kan ik in ieder geval meteen zeggen dat opener Cold Little Heart opvalt. Een lang nummer ten eerste (bijna 10 minuten), maar ook een nummer met een mooie opbouw. Strijkers, koortje, bluesy gitaartje, het zorgt voor een goede sfeersetting. Het wachten is op de stem van Michael Kiwanuka en die komt er zeker. Precies op een moment dat het allemaal wat meer tot rust lijkt gekomen. Het moet gezegd worden, de stem van Kiwanuka heeft nog helemaal niks aan warmte ingeboet. Daarnaast heeft zijn gevoel voor rijke instrumentatie dat toch zeker ook niet. Een prachtige, sfeervolle opener. Dat beloofd dan wellicht toch meer dan verwacht.
Als eerste single was er het door gospel doordrenkte Black Man in a White World. Een nummer dat toch wel anders is als de zojuist geprezen opener. Over de gehele linie wat subtieler, al zijn de strijkers weer zeer aanwezig. Het refrein klinkt als een soort mantra door het nummer heen. Het geeft aan dat Kiwanuka ook heel divers kan zijn in zijn muziek.
Falling is, wellicht op de gitaar na, een nummer dat ook zo op zijn debuutplaat had kunnen staan. De instrumentatie is rustig en warm, net als zijn stem. Zijn stem “hangt” lekker in het nummer en dat is de stijl die Michael goed aan kan en ook etaleerde op Home Again. Het bluesy gitaartje maakt het wel net even af moet ik zeggen.
In diezelfde sfeer zit Place I Belong. Gewoon een mooie song die misschien niet direct op zal vallen tijdens het beluisteren. Dat doet het uiteindelijk toch wel door de koortjes die zo van een Isaac Hayes plaat lijken te komen en aanverwant feeling in de instrumentatie. Kiwanuka maakt lange noten zonder te overdrijven en het past perfect in het plaatje.
De gospel uit Black Man in a White World horen we ook weer terug in de titeltrack. Love and Hate is een rustig opgebouwd nummer waarin ik de zang van Kiwanuka erg fijn helder vind doorklinken. Het doorgaande koortje op de achtergrond is een sfeerverhoger voor mij. De tempoversnelling rond drieënhalve minuut zorgt wel voor de gewenste afwisseling moet gezegd worden. En wat te denken van de gitaarriff aan het einde.
One More Night dan. Dat is een song die duidelijk uit een ander vaatje tapt. De inspiratie voor dit nummer lijkt gehaald te zijn uit Motown en ook wel een beetje Stax. Eigenlijk is het een hele direct soulsong die ook op een Daptone label uitgebracht had kunnen zijn.
Ondanks dat voorgaande song zeker niet slecht was hoor ik Kiwanuka toch liever in een nummer als I’ll Never Love. Precies zo’n nummer dat als een warme deken over je heen valt. Alles is warm aan dit nummer en weet de juiste snaar te raken. Prachtige, rustige, mooi song. Dat lijkt ook zo doorgezet worden op Rule The World, zo rustig als dat nummer begint. Totdat die koortjes (ik hoor Mayfield) invallen. De drums zijn dan redelijk standaard, maar het spel tussen de vocalen van Michael en zijn koortjes is prachtig. Ik moet zeggen dat ik bij elke luisterbeurt echt in het nummer blijf hangen. Erg mooi gedaan.
De vergelijking met oude soul kan nog even doorgaan in het gelaagde Father’s Child. Een vol nummer, zo komt het tenminste op mij over. Een nummer met aandacht voor strijkers en de gitaar die er weer lekker door heen schuurt. Kiwanuka lijkt tevens een nieuw soort intensiteit te hebben gevonden voor zijn zang. Een intensiteit die hij ook meeneemt in afluister Final Frame. Misschien ligt de intensiteit hier juist meer in die fijne gitaar. Dat is toch wel een extraatje op deze plaat hoor, die gitaar. Dat geeft het ook allemaal een wat andere sound. Zoals eigenlijk dit gehele album een stuk afwisselender klinkt dan het prachtige debuutalbum. Kiwanuka heeft duidelijk gekozen voor een andere aanpak, maar zonder zijn herkenbaarheid weg te gooien. Dus niet het volledige roer om, maar wel een beetje bijsturen. Het resulteert in ieder geval in wederom een parel van een plaat.

(bron: Opus de Soul)