De eigenzinnige Britse artiest M.I.A. heeft binnen korte tijd haar status gekregen en verdient. Zoals altijd is het interessant naar nieuw werk van deze artieste te luisteren. Je weet immers nooit echt wat je kan verwachten en op dat vlak zet ik haar dan ook graag naast een muzikante als Esperanza Spalding. Zij hebben namelijk dezelfde verrassingen in petto voor ons. Hoe zit het met dit nieuwe AIM?

Dit nieuwe AIM opent met Borders, een lekker bouncend begin en de energie is meer dan prima. Daarna wordt die energie en die bounce nog extra omhoog geholpen op het fijne Go Off. Echt een lekker nummertje. De energie blijft vervolgens onveranderd hoog met Bird Song. Ik moet wel zeggen dat dit nummer over de gehele linie wat minder kan blijven boeien.
Met Jump In gaat het tempo uiteindelijk wat naar beneden. De bass is weer lekker diep, maar helaas klinkt M.I.A. op de vocalen wat ongeïnteresseerd. Dat maakt ze met de hulp van ZAYN ruimschoots goed op Freedun. Die beats heeft iets heel aanstekelijks, iets meeknikkerigs. Een goed nummer, zonder twijfel.
Op Foreign Friend krijgt M.I.A. ook hulp, dit keer van Dexta Daps. Hun stemmen passen goed bij elkaar en de verschillende stijlen van deze artiesten vullen elkaar ook nog eens goed aan. Om dan overgaan op Finally, wat te kenmerken valt al het bekende M.I.A. werk.
Ook Amp gaat op de bekende manier verder, met overstuurde beat en al. Net als Ali R U OK?. Er zit weinig verschil in de basis van deze nummers of met andere nummers die M.I.A. eerder gemaakt heeft. Lekker is het wel, de verrassing die ze vaak beloofd heeft het niet.
Invloeden uit India, of een land in die buurt, horen we op Visa. Al blijft de basis weer hetzelfde net als op het volgende Fly Pirate. Ik mis nu toch wel wat nodige afwisseling. Ook met Survivor wordt het niet direct veel boeiender. Het nummer is wel wat rustiger, maar dat haalt dus ook niet direct iets uit.
Hier stopt de normale versie van dit album. Als je de luxe editie hebt hoor je nog een remix van Bird Song, die dezelfde energie heeft. Je hoort The New International, Pt2 die het bekende M.I.A. recept met wat extra bombarie hanteert. Daarnaast hoor je dan ook extra het door een reggaeton voortgedreven Swords en het wat saaie Talk. En uiteindelijk hoor je Platforms, dat er voor zorgt dat ik er wel een beetje klaar mee ben.

Dit album werd door anderen hoog aangeschreven en dat triggered mij natuurlijk om het ook eens te gaan beluisteren. Het komt mij vooral over als een zeer ontspannen album. Mac lijkt zich over tempo’s niet zo druk te maken. Alleen het nummer Something to Feel kent wat energiewisselingen, verder is het vooral erg relaxed. De ene kier wat zoeter (Stay), de andere keer wat intiemer (Pickled Ginger), maar allemaal op zo’n rustig gangetje

Prachtige omschrijving is dit! Rivella inderdaad die stem: een beetje vreemd, maar wel lekker. Tsja je moet er gewoon van houden.
Ms. Gray zelf is ook zo gek als een deur en doet gewoon lekker haar eigen ding, want ten volle ten bate is voor de muziek. Originele soul met aardig wat R&B invloeden en heerlijke funky.

Sterke opvolger van de sterke debuutplaat van Macy Gray. Ze gaat gewoon lekker verder waar ze goed in is en overtuigd wederom: vocaal, muzikaal en tekstueel. Deze dame heeft definitief een plekje verworven in mijn soultoplijsten.

Er was een tijd dat er uitgekeken werd naar een nieuwe release van Macy Gray. Grote labels vochten om haar handtekening. Maar om eerlijk te zijn ben ook ik haar de laatste jaren een beetje uit het oog verloren. Daar bracht de single Hands wel enige verandering in dit jaar. En al snel daarop kwam dit album uit. Bij een klein label dit keer, want daar is de status van Macy Gray nu aanbeland. Door die sterke single ben ik wel geïnteresseerd geraakt in deze plaat. Wat zal het ons brengen?

Het album opent in ieder geval met een kleine verrassing. Ik heb Macy Gray niet vaak zo intiem gehoord als op het openingsnummer. Sterk aan het nummer is dat de spanningsboog goed op spanning blijft. Erg mooi nummer. Goede opening is altijd goed. Het zompige Bang Bang gaat daar in mee. Door het fijne gitaartje krijgt het nummer een bluesy karakter. Macy blinkt hier uit in goede uithalen met haar rivellastem. De single Hands is hier boven al benoemd en als sterk aangeduid. Een vrolijk, aanstekelijk nummer.
I Miss the Sex is dan wederom een mooi, rustig nummer met een geinige tekst. Je moet deze dame niet altijd te serieus nemen en de dubbele laag uit de lyrics kan je missen, maar is leuk om te ontdekken. First Time is dan een typische Gray-ballad. Een beetje a la de grote hit I Try. Wederom een meer dan prima nummer. Hierna komen we bij mijn persoonlijke favoriet. Ik heb het dan over de titeltrack. Gospel en soul komen hier mooi samen en de songtekst spreekt voor zich. Mooi in al zijn eenvoud en met een duidelijke boodschap. Dit is gewoon een erg, erg sterk nummer.
Queen of the Big Hurt valt dan een stuk minder op. Gewoon een leuk nummer. Niets meer, niets minder. Dat kan ook gezegd worden van Me With You. Afsluitend wordt de kwaliteit weer wat groter met eerst het aanstekelijke Need You Now, (ahahahahahahah) en het definitieve slot Life.

Het moge duidelijk zijn dat Macy Gray het heilige vuur nog lang niet verloren is. Dit is gewoon een opvallend goede plaat geworden. Overtuigend in de hele linie met een kleine inzinking. Vooral de titeltrack en de eerste 4 nummers van dit album is genieten geblazen. Een aanrader!

(bron: Opus de Soul)

Een jongedame die wellicht nog wat in de Oosterse of juist hippievibe leeft. Muzikaal is ze duidelijk nog niet uit de keuze tussen verschillende stijlen. Vocaal zorgt haar warme stem voor een mooi dekentje, maar vaak blijven de nummers niet al te boeiend. Absoluut prijsnummer is het met blazers gevulde Oh Lord. De anderen zijn aardig, meer ook niet.

Album nummer van negen alweer (sinds 1996) van Madeleine Peyroux. De Amerikaanse vocal jazz artiest heeft mij altijd zeer kunnen boeien. Soms meer voor op de achtergrond, maar vaak genoeg ook gewoon voor de voorgrond. Ook goede muziek om via de koptelefoon te beluisteren. Er is op de albums van Madeleine Peyroux wel altijd één constante factor en dat is dat de hoofdrol volledig wordt ingenomen door de prachtige stem van Peyroux. Dat is op dit Let’s Walk niet anders. Peyroux heeft een bewonderingswaardige beheersing en subtiliteit in haar stem. Daarbij weet ze heel goed haar stem als verbindende factor tussen de nummers te gebruiken. Er zit zeker genoeg variatie in dit album waar het van rustiek (How I Wish) naar wat meer bluesy gaat (Let’s Walk). Of juist van wat gospel (Please Come on Inside) tot aan Latijnse invloeden (Me and the Mosquito). Al met al wederom een hele fijne plaat van Peyroux.

Madeline Bell is misschien wel één van de mooiste stemmen in de soulmuziek. Haar bereik is, zowel laag als hoog, enorm en haar stijl is bijzonder gevoelig. Deze dame weet voor elkaar te krijgen je met haar stem mee te nemen over een soort wolk van soulmuziek en je daar 51 minuten en 23 seconden van deze cd te laten genieten.

Madonna is een zangeres waar ik af en toe wel wat mee heb. En in dit geval van af en toe doel ik vooral op af en toe een los nummer. Toen Madonna met 'Hung Up' kwam vond ik dat maar een irritante single. Maar ik werd aan de andere kant overspoeld met louter positieve verhalen over dit album. Dus ik heb mij er toch maar eens aan gewaagd. En uiteindelijk is het allemaal toch niet zo positief bevallen.
Dat hele disco-achtige tintje is in het begin best lekker, maar naarmate het album vordert gaat het mij alleen maar meer en meer irriteren. Het lijkt allemaal zo eender.
Daarnaast, en dat lijkt me algemeen bekend, is Madonna een uitermate primitieve vocaliste. Nee, geen topstem dus. En dat is toch iets dat als een sluier over al haar werk valt. Maar dat is dan mijn bescheiden mening.

Leuk hoor, dat mensen er zo positief over zijn en dat het mij dan ook aangeraden wordt. Maar de kans dat ik deze plaat nog eens opzet is uitermate klein.

Wat doet Madonna nou? Ik heb bij Madonna altijd toch het gevoel dat ze een voorloper is, maar dat is bij deze cd dus totaal anders. Ze laat zich ondersteuen door de bekende sound van oa Timbaland, maar er is meer. Het lijkt wel alsof Timbaland zijn afdankertjes van de hoogste plank op de hoogste zolder heeft gehaald en die aan Madonna heeft gegeven. Heard it all before.
Vind het echt een inspiratieloze cd, zowel productioneel als vocaal en tekstueel. Jammer, want ik hoopte op meer.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Wederom een band die ik nog niet kende voordat ik dit album beluisterde. Eigenlijk is dit wel gewoon een prima rockplaat. Er is genoeg afwisseling in energie, sfeer en opbouw van de nummers om mij te kunnen blijven boeien. En zitten hier nu 3 livesongs tussen? Dat is wel een bijzondere keuze tussen een verder studioalbum. Het blokje Beautyproof, Shine en dan even haasje-over naar Strange Colour Blue en This Old House vind ik het meest fijn.

Door de titel hoeft er vrij weinig uitgelegd te worden over de basis van Magnus Carlson. Al zou je het zijn naam ook al hebben halen. Ik moet zeggen dat de beste man best een mooie stem heeft. Jammer is dan om te constateren dat het muzikaal aardig achter blijft. Het prikkelt op dat vlak gewoon te weinig, waardoor het weer wat saaier wordt.

Met een voornaam als Mahalia heb je in de muziekwereld sowieso al een streepje voor. Ondersteund door de band The Soul Mates en ook met medewerking van Joe Bonamassa zingt Mahalia hier de nummers van Betty Davis. Er zit een goede strot op bij mevrouw Barnes, dat is zeker. De nummer rocken vaak en hebben meer dan voldoende energie.

Soul heeft zijn oorsprong in de gospel en als er dan één zangeres is die op dat vlak niet mag ontbreken dan is het wel Mahalia Jackson. Het album The World’s Greatest Gospel Singer uit 1955 is één van haar eerste opnames voor Columbia en ze wordt hierop bijgestaan door het Fall-Jones Ensemble.

1. I’m Going to Live the Life I Sing About in My Song – Zo haar stem knalt er wel meteen in zeg! Simpel gehouden qua muziek om de vocalen te laten shinen. Er klinkt een bepaalde woede, overtuiging, energie in door. Haar stem heeft ook duidelijk blues.
2. When I Wake Up in Glory – Muzikaal is dit ook weer erg simpel gehouden. Ze zingt haar geloof in God daadwerkelijk recht uit het hart.
3. Jesus Met the Woman at the Well – Dit is de gospel die je voetjes meer doet bewegen. Niet de meest swingende vorm van gospel, maar voor Mahalia al aardig swingend
4. Oh Lord Is It – Vocale kracht, daar staat dit nummer voor.
5. I Will Move Up a Little Higher – Vergelijkbaar met de andere nummers, maar dit is toch wel het recept dat je vaak vindt bij gospelalbums als deze.
6. When the Saints Go Marching In – Dit is toch wel een gospel evergreen, maar deze versie van Mahalia is één van de allerbeste die ik ooit heb gehoord.
7. Jesus – Dit is het eerste nummer waarbij ik denk “ach ja”. Vooral omdat het vergelijkbaar is met de rest.
8. Out of the Depths – Een klein beetje vergelijkbaar met de vorige, al ligt de tekst hier minder voor de hand. Ik vind dat wel een stuk mooier, als de teksten in de gospel wat subtieler zijn.
9. Walk Over God’s Heaven – Dat gospel ook kan swingen wordt op dit fantastische nummers nog maar eens bewezen.
10. Keep Your Hands on the Plow – Wederom een sterk nummer, dat qua opbouw overeen komt met de rest.
11. Didn’t It Rain – Een gospelstandard, maar in de versie van Jackson één van de mooiste gospelsongs ooit.

(bron: Opus de Soul )

De man die furore maakte in Postmen. En nu is het dan tijd voor een recensie van zijn nieuwste project.

Maikal X mixt op zijn album het beste uit de reggae, R&B en soul met een vleugje hiphop. Het is een lekker ongecompliceerd album geworden. Goed voor in de zomerse maanden. Vrolijk, uplifting, dat zijn wel twee steekwoorden die het album samenvatten. Het meewiegen op de beats is meer een geval van continue in plaats van af en toe. Het mooie aan het album is ook dat de gastartiesten echt wat toevoegen al valt zonder twijfel ook te zeggen dat Maikal X het makkelijk alleen af kan.

De beste nummers op het album zijn:
- 'Irie Love', prachtig samenspel tussen Maikal X en de gastzangeres.
- 'Today Becomes Tomorrow', dit nummer komt er vooral bovenuit door de opzwepende productie en de afwisselende skat/zangwijze van Maikal.
- 'Here She Comes', prachtig hoe het gebruik van blazers een nummer voller en organischer kunnen maken.
- 'Come Over', dit nummer blijft interessant door productie- en tempowisselingen.
- 'Senseless', zeer waarschijnlijk het meest sfeervolle en meest meeslepende nummer van dit album.

Een gevaar voor dit album zal zijn dat er weinig af wordt geweken van de gekozen stijl. Hierdoor gaan de nummers vrij snel op elkaar lijken en hierdoor kan het album, vooral met meerdere luistersessies, gaan vervelen. Het had zo af en toe wat spannender gemogen, maar geslaagd is het zeker.

Een hit scoren met een grote artiest als Drake is leuk, maar hoe pak je dat verder aan? Dat was toch een beetje de vraag bij het Canadese duo Majid Jordan. Nu is er deze EP om te tonen wat ze in hun mars hebben. Vijf nummers lang showen ze hun kunnen. En ze kunnen wel wat moet ik zeggen. Forever is vooral productioneel erg lekker. Het genre mag dan R&B zijn, maar deze song heeft een dancy vibe. All I Do is al even dansbaar. Het moge duidelijk zijn dat Majid Jordan vooral productioneel veel in hun mars hebben. Vocaal is het prima, maar nergens al te bijzonder. Her is eveneens een prima song, maar haalt het niet bij de twee voorgangers. U ligt in dezelfde lijn als de rest van de nummers en qua niveau van Her. Afsluiter A Place Like This wijkt wel wat af van de vier voorgangers. Dit nummer is juist rustiger en soulvoller.
Het mag gezegd worden: Majid Jordan levert hier een prima EP af.

(bron: Opus de Soul)

Met EP’s Afterhours en A Place Like This is het duo Majid Jordan hun faam al erg vooruit geweest. Dit naar hun zelf vernoemde album is pas hun echte debuutplaat. Als je naam als zolang rond zingt is dat wellicht even wennen. In hokjes stoppen is wel wat lastig met Majid Jordan, maar menigeen schaart hun onder de R&B. Dat doe ik dan ook maar.
Het album dan? Wat ik er van vind? Je leest het hier onder.

Learn From Eacht Other is de openingstrack en meer een dancehit dan een R&B-hit. Die stijlen worden heden ten dage natuurlijk vaker gemengd, ook al door Majid Jordan zelf. Vind het dit keer resulteren in een niet al te boeiend nummer. Dan is Make it Work een stuk aardiger. Nummer is productioneel aanstekelijk en heeft iets lichts en frivools over zich. Dit is de kwaliteit die van Majid Jordan verwachten.
My Love stuitert verder aardig op weg. Ik weet het verder alleen niet zo goed met dit nummer. Ik kan er de vinger niet echt op leggen, maar iets staat me wat tegen in deze song. In Small Talk is dat makkelijker aan te geven, want dat is een slap en zouteloos nummer. Een nummer dat meteen overgaat in… Pacifico en die is al even energieloos. Dit soort songs doen mij toch wel erg weinig.
Shake Shake Shake is, zoals de titel al doet vermoeden, dansbaar. Maar aan de andere kant is het toch ook wel wat eentonig. Als je op zoek bent naar vocale top dan moet je niet bij Majid Jordan zijn. Dat is duidelijk. Maar bij Love is Always There wordt er wel echt heel weinig uit gehaald. Verder heeft dit nummer ook niks extra’s. Daaropvolgend heet een nummer wel Warm, maar echt warm wordt ik er niet van. Het nummer mist pit.
Hitsucces ligt wel op de loer en dan vooral met Something About You. Kan zo de hitlijsten in. Het grootste euvel aan het album is alleen dat het pit en energie mist. Iets wat nog maar eens bevestigd wordt door Day and Night. Dit nummer kan mij ook niet beklijven. King City gaat daarna volledig onopvallend voorbij om dan het album af te sluiten met Every Step Every Way. Een nummer dat wat blikkerig aan doet en ook al niet al boeiend is.

Na met vooral A Place Like This een uitstekende EP gemaakt te hebben valt Majid Jordan mij hier toch wel erg tegen als het gaat om hun eerste LP. Er is vast een markt voor, maar niet één die ik zal bezoeken.

(bron: Opus de Soul)

Van het maken van uitstekende EP’s moesten ze het hebben. Helaas dat de eerste LP toch wat tegenviel en het deze twee maken ze niet echt revanche. Vocaal is het allemaal wel erg dunnetjes en vielen ze normaal gesproken productioneel op, is dat op deze plaat ook allemaal erg saai uitgewerkt.

Laat er één zaak duidelijk over zijn: Malia heeft een erg prettig en warm stemgeluid. Dat stemgeluid ligt als een prettige deken over dit hele album heen. Of er nu meer blues in te horen is (The Thrill is Gone, Death, Moving Away) of meer blazers (Me & My Girlfriend). Of het nu spannender is (Hope, Freedom at Last) of makkelijker (Last Show). Een fijn ritme heeft (Lord, I Feel So Bad) of juist rustig en sereen (Restoration). Eigenlijk valt alleen Two Seedlings me wat tegen, waarin op één of andere manier de zanglijnen me wat tegen staan. Maar over de gehele linie een fijne plaat.

ij dit album moet je het meer zoeken in de soul die meer gelieerd is aan de pop. Van springerig tot standaardrecepten. Van braaf tot een te dik opgelegde vintage sound. Alle platgereden paden komen hier ook weer voorbij zonder iets nieuws te brengen.

Na het verrassend leuke Routes to Riches en het toch wat tegenvallende The Life and Soul is Mamas Gun weer terug. Dit keer heet het album Cheap Hotel. Waar slechte ervaringen met een hotel al niet toe kunnen leiden? De Britse band mengt graag pop, soul en funk met elkaar in een erg behapzaam recept. In hoeverre is deze nieuwe plaat ook weer te behappen?

Elf songs lang mogen wij ons in de muzikale wereld van Mamas Gun begeven. Luisterend naar Red Cassette moet gezegd worden dat ik Mamas Gun wel eens wat spannender gehoord heb. Dit nummer is wel heel erg soft. Daar nemen ze revanche op met het vrolijke op een 80’s sound gestoelde Cheap Hotel. Dit doet deze groep goed. Aanstekelijke muziek maken. En dus niet saaie muziek als Burn and Fade. Nee, pak dan liever weer terug op die 80’s sound zoals op Hello Goodnight.
Jesse valt op door de muzikale rijkheid, maar het nummer swingt over de gehele linie niet genoeg om echt een feestje te starten. Zonder het druk te hebben gehad komen we dan tot rust met Love Logica. Midas Touch past zo in de poplijsten en People on the Run is niet meer dan aardig. Ook het onbezorgde On and On luistert prima weg. Maar het is over de gehele linie toch een tikkeltje te onbezorgd op deze plaat. Te makkelijk, te energieloos.Gelukkig is daar dan Music is my Thing. Dit nummer swingt eindelijk eens echt. Funky, groovy, noem maar op. Een heerlijk nummer heeft Mamas Gun hier. Helaas stopt het ook hier. Hierna pakken ze namelijk terug op helden van hunzelf. We horen U2 (Where i Belong) en Prince (Siamese Jackson) duidelijk terug in de muziek van Mamas Gun.

Als een goedkoop hotel klinkt deze plaat uiteindelijk niet, maar helemaal overtuigen doet het ook niet. Mamas Gun presenteert zich hier eigenlijk een beetje als een stuk minder hippe versie van Maroon5.

(bron: Opus de Soul)

Dat het altijd prettige luisteren is naar de muziek van Mamas Gun is album na album wel duidelijk. Vorige platen vond ik niet altijd even verrassend waardoor het allemaal wat gemiddeld scoort, maar dat weerhoud mij er toch niet van ook deze nieuwe plaat weer te proberen. Wederom is het een album dat gewoon heerlijk wegluisterd. De sound is warm en prettig, ook wel soms wat smooth. Perfecte zomeravondmuziek met vrolijke noten tussendoor. De prachtige opener When You Stole the Sun from the Sky en het daaropvolgende Looking for Moses vind de beste nummers.

Ergens is de twijfel of deze plaat nu in 2017 of 2018 uit kwam. Ik luister veel via Spotify en daar is het een 2018 release, dus daarom is het voor mij ook een release uit dat jaar. Mamas Gun ken ik nu zelf zo’n drie albums lang en dat steeds weer leuke, verfrissende maar misschien niet altijd te originele muziek geweest. Gewoon lekker zeggen we dan. Misschien dat dit Golden Days die lijn moeiteloos doortrekt, want ook de opener hier is een vrij makkelijke, maar prima song. Het wordt juist wat interessanter als de muziek meer groove en funkyness mee krijgt. Ik noem daarin een nummer als On the Wire of Stranger in the Streets. Ook liefjes staan ze hun mannetje getuige songs als This is the Day en Diamond in the Bell Jar. Subtiel en lekker als op I Need a Win en Golden Days. Positief en vrolijk dan weer op We en London Girls. Helemaal niks mis met deze plaat dus, dat blijkt wel weer. Mamas Gun zetten hun muzikale weg voort zoals ze die al jaren inslaan. Ik vind dat prima want het is alleszins weer uiterst genietbaar, zonder heel moeilijk te willen doen.

Mamas Gun scoorde twee jaar geleden een aardig hitje met het nummer ‘Lets Find a Way’. Ook het album ‘Routes to Riches’ werd goed ontvangen. Nu is de Britse soulgroep terug met een nieuw album dat de naam ‘The Life and Soul’ draagt.

Het album opent lekker energiek met het op een gitaarriff geijkte titelsong. Fris gezongen en zomers aanvoelend deuntje. Gewoon een erg fijn nummer in hetgeen wat de soulmuziek in deze tijd brengt.
Het tempo wordt danig naar beneden geschroefd met ‘We Make it Look so Easy’. Deze song is meer gestoeld op de piano en de mooie stem van Mamas Gun-zanger Andy Platts. Het nummer kabbelt misschien wel iets teveel doelloos voort.
Swingen doen we weer met ‘Reconnection’. Fijne, vrolijke song die veel energie en beweging oproept. Mooie positieve vibe die de muziek van Mamas Gun wel vaker kenmerkt. Fijne gitaarsolo ook op het einde.


‘On a String’ is dan weer een nummer dat juist niet beklijft. Het klinkt als een plichtmatig tussendoortje en is gewoon erg saai. Vooral het gevoel dat ik iets soortgelijks al vele malen eerder heb gehoord en dat het dan ook veel beter was gedaan, dat heb ik bij dit nummer.
‘Only One’ is een debuut met de Engelse knalzangeres Beverley Knight. Haar stem en die van Platts passen erg goed bij elkaar. Nummer is een beetje ballad-achtig. Ligt goed in het gehoor.
Jammer is dan het nummer ‘Heavy Hands’. Dit is namelijk precies zo’n nummer dat zonder al te veel aandacht voorbij gaat. Nummer dat nergens verrast, nergens zijn hoofd boven het maaiveld uitsteekt. En het knallende einde klinkt zelfs wat te geforceerd.
‘Sending You a Message’ wiegt ons nog wat verder in slaap. Een hele dikke zucht eigenlijk, dat is het gene wat mij ontsnapt als ik naar dit nummer aan het luisteren ben. Ik wordt niet verrast, ik wordt er niet door gegrepen. Het doet me totaal niks.
Gelukkig wordt het wel weer lekker funky met ‘Rocket to the Moon’. Die meer uptempo nummers van Mamas Gun zijn zoveel beter uitgewerkt tot nog toe. Altijd weer die goede, positieve energie.
En dan gaat het tempo toch weer omlaag met ‘Get a High’. Maar wees niet gevreesd, dit is wel een erg fijn nummer. Spannend vooral, en ruig en erg fijn.
‘Inferno’ doet me eerlijk gezegd wat denken aan hetgeen wat Raphael Saadiq ook al gemaakt heeft. Maar dan van mindere kwaliteit als de muziek van de net genoemde Saadiq. Kopiëren, prima, maar benaderen, nee.
En die mindere kwaliteit gaat verder in ‘The Art’. Traag, saai, somber en niet boeiend. Het zijn zomaar een paar begrippen die in mij op komen bij het beluisteren van dit nummer. Kom op zeg! Een ballad schrijven kan toch veel beter!
En dan wordt de grootste vrees de waarheid met ‘Bicycle Race’. Bij het zien van de titeltrack was ik al bevreesd dat het om een cover van de befaamde Queen-hit zou gaan. Maar ja, je weet nooit. Genoeg nummers die dezelfde naam hebben. Maar helaas, het is dus wel een cover van Queen, en het is gewoon superslecht!

Eigenlijk zou deze plaat al in 2014 uit moeten komen, maar het is uiteindelijk 2015 geworden waarin dit album wijdverspreid verkrijgbaar is. Een paar hitjes heeft ze in de tussentijd wel op haar naam en daarom is dit best een album om naar uit te kijken. Een album waarvan de muziek zeer waarschijnlijk richting de modern R&B/Pop zal gaan. Maar of ze daar wat variatie in heeft gezocht zal blijken.

Het begint allemaal met de fijne en aanstekelijke radiohit Don’t Wait. Change is daaropvolgend ook voer voor de radio. Wel wat platter en simpeler als de opener, en vrij dancy. Blame it One Me is niet zo’n heel boeiend nummer, wel erg toegankelijk.
Come on Baby heeft een goede energie en is ook weer goed materiaal voor de radio. Een kleine verrassing is er wel met Things You Know Nothing About. Hier zit namelijk een soort tiphop in. Een leuke verrassing is dit wel.
As 1 is dan weer rustig, ingetogen en met een plopje. Second to None heeft dan meer rap en is een stoerder nummer. Om daarna via het poppy Believe weer hitmateriaal te presenteren.
Step Up heeft dan juist weer meer gitaar en volle beats, een cool nummer. Daar waar Keep it Cool speels en theatraal is. Een feestje wordt het echt met Million Ways to Live. Een stoer nummer. Lekker dansen daarna op What’s Innit 4 Me. Hierna een andere, maar niet heel verschillende versie van Don’t Wait om dan af te sluiten met het rommelige Orphan en het lieflijke Baby It’s You.

(bron: Opus de Soul)

Marc Broussard, de blanke man die volgens velen mag leunen op een “zwarte” stem. Dat leverde hem veel aandacht op en daarmee was succes ook niet ver weg. Hij viel vooral op door zijn combinatie van rock, soul, pop en blues. Zijn grootste succes boekte hij echter niet met zelf geschreven songs, maar met een coveralbum. En dat meest succesvolle album sloeg nou net bij mij een stuk minder aan. Maar ander werk was zeker goed te pruimen en daar is vooral de prettig stem van Broussard debet aan. Nieuw jaar, nieuwe plaat en dus een nieuwe recensie.

Dat Marc Broussard vele kanten heeft dat weten. Dat bewees hij al eerder met zijn blend aan muziek die hij ons voorschotelde. Veel mensen schaarden dit vaak onder de soul, maar die échte soul vond ik hem toch altijd ontberen. Desalniettemin is de mooi gekleurde stem van Marc Broussard die mij wel altijd wist te boeien en op deze nieuwe plaat laat hij deze stem genoeg horen. Door de muzikale omlijsting, die vaak meer met folk en blues dan met soul te maken heeft, komt zijn stem goed naar buiten. Het album begint wel wat steviger met Hurricane Heart en Dying Man, maar daarna horen we pas waar Broussard echt naar toe wil met deze plaat. Rustige, mooie songs met weinig muzikale opsmuk. Perfect voor de zwoele avonden, met wat mensen bij elkaar of aan de eettafel. Eigenlijk een beetje het beeld dat de cover van deze plaat al illustreert. De kwaliteit van deze nummers is goed te noemen, zonder dat echt ergens opvallen of verrassen. Misschien is het daarom ook wel een wat veilig album geworden, maar zolang het vermaakt is daar natuurlijk niks mis mee. En vermaken doet het me wel. Allemaal liedjes die goed in het gehoor liggen met af en toe wat uitschieters zoals het mooie duet met Mattanja Joy Bradley op Another Day.
Gelukkig serveert Broussard niet enkel meer covers, maar bewijst hij met A Life Worth Living dat hij een An Album Worth Listening kan schrijven en maken.

Ik begrijp dus even totaal niks van alle positieve geluiden rond dit album. Broussard heeft best een aardige stem hoor, maar laat deze man aub eigen nummers zingen. Hier verkracht hij elke soulklassieker tot op het bot, hij laat geen enkel legendarisch nummer heel. Erg jammer, erg zonde, gewoon totaal onnodig.

Erg zenuwachtig plaatje. Mij iets teveel ditjes en datjes toegevoegd aan de muziek. De stem van de zangeres is wel erg mooi, maar verder kan het me maar weinig boeien.

2 sterren.

Marcus King kwam opeens tegen in een afspeellijst waardoor mijn interesse gewekt werd. Ik weet verder niet zoveel van Marcus King, maar dat maakt het op zich natuurlijk geen probleem naar de muziek te luisteren. Opener Mood Swings doet mij wat denken aan de muziek van de Teskey Brothers. Marcus heeft mooie, lichte, heze stem en het heeft allemaal wat bluesy vibes. Het daardopvolgende F*ck My Life Up Again is lekker sfeervol en heel fijn nummer. Het lieflijke en frivole Soul it Screams zorgt dan voor een tegenstelling op het voorgaande. Save Me en Hero zijn daarna gewoon prima en vooral die fijne stem houdt het overeind. Delilah is dan weer kaler met die piano en Inglewood Motel is juist weer wat meer funky. Iets minder wordt het met This Far Gone en met het wat tamme Bipolar Love. Me or tennesse is dan juist weer wat rauwer en heeft wat gospel. Afsluiter Cadillac is dan weer wat minder. Al met al een prima kennismaking met Marcus King.

Met de radiohit The Trouble With Us kregen deze twee artiesten enige aandacht. Daarna kwam er dus een EP'tje uit. Zeer diverse nummers die gaan van dance naar disco, van een leuk gitaartje naar een totaal rustmoment. Alles best smakelijk gebracht.