Dit Small Changes is misschien wel het album waar ik in 2024 het meest naar uitgekeken heb. Kiwanuka is zogezegd mijn ‘comfort music’. Al zijn albums zijn vooralsnog voltreffers. De vooruitgeschoven singles lieten al haren dat Kiwanuka voor een wat ingetogener sound zou kiezen. En dat is te zeggen over het gehele album. De teksten zijn persoonlijk, de instrumentatie vaak vol en rijk. In elke nieuwe luisterbeurt is er wel weer iets nieuws te ontdekken in die muzikale omlijsting. Het geheel is mooi geproduceerd en dan dus nog die prachtige stem van Kiwanuka er overheen. Waar je op albums vaak specifieke nummers als favorieten aan kan wijzen, vind ik dat op dit Small Changes een stuk lastiger. Natuurlijk zijn er zo wat persoonlijke voorkeuren (Small Changes en Four Long Years bijvoorbeeld) en geloof ik dat het tweeluik van Lowdown zomaar eens de Cold Little Heart van dit album kan worden (als meest herkenbare, meest gekozen werk). Eigenlijk moet je als luisteraar je niet behouden tot een aantal losse nummers van die Small Changes. Je moet dit album als een geheel tot je nemen. Laat je omarmen door de prachtige muziek die Kiwanuka voor je gemaakt heeft. Het zal voelen als een warm bad.

Een hele grote naam natuurlijk, die van Michael McDonald. Dit album ging wat langs mij heen, maar er werd zo vaak naar gerefereerd dat ik haast wel moest luisteren. Ook al wist ik van te voren dat ik ook van zijn oudere songs niet de grootste liefhebber ben. Dit album heeft zeker mooie momenten, maar ik heb wel vaak het gevoel dat een stem met raspje erbij beter bij de sterke instrumentatie had gepast. De stem van McDonald is mij wat te soft voor bij deze muziek. Honest Emotion, Hail Mary en Free A Man vallen mij het meest op.

Er is tussen 2015 en 2016, tussen Volume 1 en 2 duidelijk wat veranderd. Stond Michelle David nog als medeartiest op de hoes bij versie 1, nu lijkt versie 2 volledig van haar te zijn. Het is nog steeds een idee van Onno Smit en Paul Willemsen, maar Michelle David lijkt nu volledig geadopteerd te zijn. En dat mag ook wel na het uitstekende album dat versie 1 was en is. Ik was er in ieder geval zeer blij verrast door en had dan ook meer dan zin om Volume 2 ook eens te gaan beluisteren.

Een toch wel opvallend begin is My Praise. Ik krijg namelijk een beetje een Motown-gevoel van dit nummer. En dat is duidelijk toch wel een ander gevoel dan ik van de gehele Volume 1 kreeg. Graag benoem ik wel dat ik het een erg fijn nummer vind. Ik ben vooral benieuwd of dit doorgezet wordt.
Soldier heeft wat invloeden uit de rockabilly en en etaleert de fantastische stem van Michelle David ten volledigste. Dit nummer gaat meer richting de herkenbaarheid van de eerste versie uit 2015. Sowieso erg fijne muziek.
De herkenbaarheid en het recept van de vorige plaat komt helemaal tot oorsprong in You’re Rocking My Soul. Een licht bluesy nummer waar ook weer de sterke stem van Michell David opvalt en mij doet genieten. Die stem zijn we natuurlijk het hele album niet meer kwijt. Ook niet op het korte liedje There’s a Place. Of op het uiterst sfeervole Higher Ground. Een nummer dat heel mooi kaal en klein gehouden is.
Op I Know the Lord kan ik vooral genieten van de manier waarop de stem van Michelle David als het ware in het nummer “hangt”. Het nummer straalt als geheel ook heel veel kracht uit. Die kracht behouden ze ook erg mooi op het ruwe, ongepolijste Psalms. Gospel is duidelijk een grote inspiratiebron en waarschijnlijk een ingrediënt uit Michelle David.
Jeremiah 17 is dan in verhouding een stuk meer liever en frivoler. Alhoewel nog steeds even sterk. Wat te denken anders van het subtiele en meer ingetogen Tradewinds. Overtuigende muziek klinkt zo en wat is dat mooi.
De subtiliteit gaat nog even door op Carry On. Ook dit nummer is weer ingetogen met een mooie sfeer en een goede opbouw. Eigenlijk is het jammer dat Baptized al weer een afsluiter is. Het klinkt eigenlijk ook meer als een extra song, want geheel live. En dat David ook live aan mannetje staat moge duidelijk zijn. Voel die gospel en blues toch eens.
Volume 1 was erg goed en dat Volume 2 daar geenszins voor onder doet moge duidelijk zijn na het beluisteren van deze plaat. Wat een prachtplaat is dit geworden zeg, met een zangeres waar je U tegen zegt.

(bron: Opus de Soul)

Deel 3 alweer van de bijzondere Gospel Sessions. Onder Nederlandse vleugels weet Michelle David, van origine gospelzangeres, al twee keer te excelleren. Gaat deel 3 ook weer zo overtuigen al de voorgaande twee topalbums?
Het belooft meteen al veel goeds als ik Taking it Back hoor. Een heerlijke opener. Strak qua sound, muzikaal top en vocaal van wereldniveau. Michelle heeft echt een fantastische stem die ze ook nog eens goed laat horen op Nobody But the Lord. Wat een fijne nummers in het begin zeg.
Tell Me Why is dan een stuk intiemer, maar net zo geslaagd. Het is een mooie, wat meer modern aandoende song. Totaal anders ook dan het meer funky Up Above My Head. Een nummer met een hypnotiserend ritme en sterke blazers.
Give it to Him zoekt het wat meer in de blues. Een laidback sfeertje tevens in dit nummer. Daar waar Walk With Me juist een meer jazzy basis kent en natuurlijk de immer aanwezige gospel. Wat wil je anders met Michelle David als zangeres.
Proverbs 3 dan. Een zomers enigszins latinachtig aandoend nummer. Aan de ene kant onbezorgd, aan de andere kant ook erg gedreven. Intiemer wordt het dan met God. Ook een subtiel nummer, mede door de zang.
Qua opzet is He Loves Me de meest traditionele soulsong van dit album. Om een wederom geweldige plaat af te sluiten met het lieflijke Be Still.

Al vanaf opener Good Good Good knalt dit album lekker binnen. Een positief en vrolijk nummer dat gevolgd wordt door het ook al zo fijne You Are. Love is warm en prettig, waar na een muzikaal intermezzo het fijne Yes I Am te beluisteren is. Don't Give Up moet het duidelijk van z'n groove hebben, waar Victory de energie nog lekker door knalt. Oh My My heeft een redelijk verrassend reggae-ritme, terwijl Testify juist weer wat vuiger is. Myshel heeft duidelijk de inspiratie in de afrofunk en Second Chance laat duidelijk horen hoe krachtig Michelle David als zangeres is. Dit is wellicht wel het meest toegankelijke van de vier albums zover. Wederom kwaliteitsmuziek.

Album nummer 6 van dit gezelschap, als die zonder True Tones en die op titel Gospel Sessions mee telt. De muziek is ook wel wat geëvolueerd in de tussentijd. De kale muziek van de beginperiode is ingewisseld voor strakke, vollere muziek in de laatste paar platen. Dat laatste is waar dit album in verder gaat. Sowieso kan ik wel zeggen dat je met een album van Michelle David en die True Tones geen buil kan vallen. De vocale capaciteiten van David staan buiten kijf. De instrumentatie is fijn organisch, retro op de goede manier. Strak waar het moet, losjes waar het moet. Een instant buy voor de liefhebbers van de vintage soul sound. De vergelijking met Sharon Jones & the Dap Kings kan en zal ook snel gemaakt worden. Het is ook een album waarin verhalen worden verteld, vaak met een hoopvolle sound. Allemaal sterke nummers die onderling meer dan genoeg diversiteit bieden om constant te blijven boeien. Ook met dit Brothers & Sisters schieten ze weer raak.

De release van dit album had ik eigenlijk een beetje gemist, terwijl ik toch met zeer veel plezier naar de vorige albums van Michelle David geluisterd heb. Wel merkte ik al snel bij het beluisteren dat ik een paar losse nummers wel al kende. Als je de platen van Michelle David & the True Tones al kent dan weet je ook meteen wat je van dit Truth & Soul kan verwachten. De gospel-geleerde Michelle David heeft een krachtige en prachtige stem muzikaal kan je vergelijken met wat The Dap Kings doen. De vintage soulsound dus, op goede wijze uitgevoerd (ook hier weer). Het grooved lekker, de ritmes zijn lekker, de zang is lekker, de sound is lekker. Het is een album als geheel, zonder dat er individuele nummers echt opvallen.

Zo ben je een wereldster, scoor je hit na hit en mag je jezelf een Child met een Destiny noemen. Zo gaat dat groepje uit elkaar en sta je alleen. Je ziet dat je mede-Childs wel hits scoren, al doet Beyoncé dat een stuk beter en vaker van Kelly. Wat doe jij dan? Juist ook soloplaten maken, maar wel met je eigen route. Dat is wat Michelle Williams deed. Zij ging meer richting de gospel. In 2014 is het alweer tijd voor soloplaat nummer vier. Valt er wat te vieren?

Het album opent alleraardigst met Need Your Help. Waar ik me dan wel aan stoor is die autotune. Dat hoeft voor mij niet zo. Die overdaad aan productie houdt daar niet mee op. Yes wordt gekenmerkt door een irritante, opgevoerde productie. Ook het daaropvolgende Everything kan niet boeien. Er mist duidelijk wat inspiratie aan dit album. Inspiratie die wel aanwezig is, getuige Fall. Maar waarom dan weer van die matige rappers toevoegen? Hierna komt het standaard R&B van Fire en daarna is het homeless met deze plaat. Michelle Williams vervalt meer en meer in voorspelbare eenheidsworst. De nummers zijn blindelings voor elkaar in de te wisselen. Toch jammer, want met haar aardige stem kan ze betere nummers goed gebruiken en dan wordt zo’n album echt wat.

Een hippere gozer als Miguel kan je bijna niet vinden in de R&B. Gelukkig weet hij dit ook nog eens vaak te combineren met erg leuke songs. Verwacht geen vernieuwing, maar luister gewoon naar een legio aan fijne songs waar ook af en toe een minder interessant nummer tussen zit. City of Angels is cool, Told You So is een sterke eerste single, Harem combineert het lieve met een goede energie en Pineapple Skies is lekker vrolijk.

In 2012 was Miguel even de heetste man in de muziekbusiness. Door zijn album Kaleidoscope Dream en aanverwante single Adorn wilde iedereen met hem samenwerken. Hij werd zelfs genomineerd voor awards en zijn naam werd alom geprezen om deze awardshows. Ik kan mij zelfs een uitspraak van Kelly Clarkson tijdens een awardshow van MTV voor de geest halen waarbij zij iets zei in de strekking van: “Ik ken die Miguel helemaal niet, maar wat zou ik graag met hem samen willen werken!”. Het verhaal mag duidelijk zijn, hij was hot. En dat is hij nu weer, want zijn nieuwe plaat is uit. De belofte die er kwam in 2012 moet nu in 2015 definitief ingelost worden. Het album Wildheart, met suggestieve coverart, moet die inlossing dan zijn.

Zelf heb ik de Deluxe Version beluisterd. Deze heeft vier nummers meer dan de reguliere versie. Allebei de versies starten met het nummer A Beautiful Exit. Wat meteen opvalt zijn de gitaren. Het klinkt een beetje a la Lenny Kravitz, maar dan met meer R&B. Prince is ook zeker een inspiratiebron geweest alhier. Een veelzijdig nummer waarbij je ook zomaar de naam van Van Hunt zou kunnen noemen. In tegenstelling tot deze opener is Deal een stuk moderner en elektronischer. Het nummer is funky, swingt lekker. Je gaat bij het beluisteren automatisch meeknikken. De gitaren die ook hier weer aanwezig zijn zorgen voor een ruigere, meer vuige sfeer. Dit is zeker een sterk nummer te noemen.
The Valley laat tekstueel erg weinig aan de verbeelding over. Muzikaal is het modern met een zompige bass en harde claps. Dit is moderne R&B zoals dat veelal gemaakt wordt tegenwoordig, maar dan wel een goed doordachte versie daarvan. Dat is ook terug te horen op de sterke single Coffee. Een aanstekelijk refrein maakt het nummer, net als de licht funky beats. De synths geven het nummer extra sfeer mee en het nummer blijft na meerdere luisterbeurten nog steeds stevig staan.
Op NWA krijgt Miguel hulp van rapper Kurupt. Een rapper waarvan ik al lange tijd niks meer gehoord heb. Een rapper die ik ook niet echt als een grote toevoeging zie op dit nummer. Prince is in dit nummer nooit ver weg. Het nummer heeft een sexy en zwoele vibe, maar is aan de andere kant ook stoer en dreigend. Miguel zingt veelal met een hoge falsetto. Het nummer heeft iets aanstekelijks in het ritme zitten. Meer de popkant schiet Miguel op met Waves. Hij laat hier zijn stem wat rauwer horen. Een nummer waarvan alles in zit om een verrassende hit te worden.
Een omslag komt er met het meer intieme What’s Normal Anyway. Kleiner ook qua zang en productie. Een sfeervol en rustig nummer met een duidelijke vraag. Ook Hollywood Dreams is rustiger. Deze single kwam al enige tijd geleden uit. Er zit ietwat meer gitaar in en valt over de gehele linie niet echt op. Dat is ook wel te zeggen over Going to Hell. Vooral op muzikaal vlak in ieder geval. Vocaal overtuigd Miguel hier namelijk wel. Hij geeft met de vocals een juiste waarde aan het nummer. Muzikaal is het dus allemaal niet zo heel boeiend. Ook de Prince-achtige gitaarsolo kan dat niet redden.
Flesh is een vorm van hypermoderne, verstilde R&B die je nu veel hoort. Miguel gaat daar nog op een redelijk eigenzinnige manier mee om. Veel kopstem en aanwezige beats slaande klok hier. Geen topper op dit album. Dat zelfde vind ik van het poppy Leaves. Die pop zit duidelijk in de zanglijnen en het gitaartje. Ik hoor Miguel veel liever andere muziek maken. Daar valt Face the Sun ook niet onder. Lenny Kravitz komt hier de helpende hand aanreiken en het nummer verzand vrijwel in het Kravitz-sausje. Vocaal doet Lenny dan niet zoveel, maar de hele vibe is wel Kravitz. En dan niet in zijn meest inspiratievolle jaren.

Hier stopt de reguliere versie en gaat de Deluxe versie door. De eerste extra track is GFG. Een propvol nummer met dikke beats, vervormde stemmen, stoere praat, kopstemmetjes en een dikke bounce die goed werkt in de auto. Voor mij werkt dit nummer niet zo. Ook het Destinado a Morir kan mij niet boeien. Dit rustige nummer mist essentie en klinkt echt als een opvuller. Wellicht net als het toegankelijke, niet te moeilijke Simple Things. De vocalen vallen hier wel aardig positief op. Om dan af te sluiten met Damned. Dit ragt naar het einde toe met veel toeters, gitaren en bellen. Aardige afsluiter.

De conclusie mag zijn dat de belofte uit 2012 niet helemaal ingelost wordt. Er wordt wel erg vaak leentjebuur gespeeld bij Kravitz en Prince. Vooral de rustigere nummers, die meestal niet al te verhullend over sex gaan, kunnen niet altijd boeiend. Meer een album waarvan een aantal losse nummers wel beluisterd blijven.

(bron: Opus de Soul)

Dit is mij te happie-der-peppie. Catchy songs, dat wel, maar als meneer Mika dat hoge stemmetje opzet krijg ik acuut kippenvel(en dan op de negatieve manier). Zolang hij op normale toon zingt is dit wel goed te versmaden.

2,5 ster.

De titel geeft niet helemaal recht aan de kwaliteit van deze plaat. Het zijn namelijk stuk voor stuk erg matige nummers. Er wordt aan de ene kant enorm saai gecovered, aan de andere kant zit er gewoon veel te weinig energie in de songs om je aandacht er bij te kunnen houden. Een nummer als Undercover is zelfs gewoon vervelend.

Bewapend met zijn gitaar staat Miles Tackett voor een vrolijke achtergrond. Een plaat peilen om hetgeen wat er op de cover staat is lastig, maar wel altijd leuk om te doen. Het ziet er een beetje bluesy uit zo, maar met voldoende soulinvloeden om niet te zwaarmoedig te worden. Verder een serieuze man die Tackett.

Serieus goed, dat wel. Luister maar naar Just What I Need en naar het bluessoul-achtige Everything. En daar hebben we meteen wat te pakken: bluessoul. Dat is toch wel de stijl die Tackett ons brengt. Een stijl die goed bij zijn stem past en daarmee als goed gekozen gekwalificeerd kan worden. Al doet hij het Come Away wat rustiger aan.

Dat die stijl goed bij hem past wordt wel weer bewezen met Release Me, Out in the Canyon en de titeltrack. Stuk voor stuk sterke nummers die als een soort deken om Miles heen hangen. Het past goed.

Dat hij zich ook bedient van wat kleinere nummers horen we terug op Golden Child, Honey Child. Ook het vuigere werk laat hij niet links liggen, bewijst One More Time. Soul horen we dan weer op Everybody’s Been Burned en pop op Paradise.

Het sterke album sluit dan uiteindelijk af met het groovende Shake Your Tambourine. Vooral vocaal is dit nummer wat losser.
Ik moet zeggen dat Miles Tackett zich bij mij een goede dienst heeft bewezen met deze sterk plaat. De hoofdingrediënten zijn dan blues en soul, maar hij houdt daar niet angstvallig aan vast. Muzikaal sterk, vocaal op zijn plaats.

(bron: Opus de Soul)

Millie Jackson kende ik eigenlijk alleen maar van een paar losse nummers. Één van die losse nummers is de meer dan fantastische opener van dit album.

Wat ten eerst opvalt bij deze cd is het ongelooflijk sterke muzikale gedeelte van de plaat. Het is maar een gevoel, maar hebben The Impressions er iets mee te maken?
En dan Millie's stem. Die is ook bijzonder sterk. Vol gevoel en een heerlijk rauw randje.

Al met al dus een meer dan top soulalbum en dikke bedankt aan het adres van onze mede-user sq.

Wat een stem, wat een stem, wat een stem! Ze blaast me echt weg op deze plaat. Werkelijk een topvocaliste! En daar ga ik toch snel op plat als het om soul gaat. I love good voices.
En dan ook de verhalende manier van de nummers. Heerlijk, vooral de eerste 3 songs zijn ijzersterk. Puur genieten deze soulplaat.

Ben je benieuwd naar wat je bij dit album van Milly Tabak en haar Miltones krijgt dan is de genre-aanduiding met blues en soul wel een juiste. De stem van Milly Tabak is duidelijk de basis en de bijgevoegde muzikale omlijsting vult dat ook prima aan. De ene keer is het wat meer rocky, dan juist weer wat meer poppy, maar altijd wel prettige muziek. Helemaal omver blazen doet het mij allemaal niet, maar een los nummer hier en daar zal ik zeker nog eens op zetten.

Heiligheidsverklaringen alom rond deze plaat van Charles Mingus. Dus, tsja, dan kan ik het niet naast me laten liggen en moest ik deze cd wel opzetten.
Om maar met de deur in huis te vallen: het doet me helemaal niks. Als ik het opzet dan blaast het rustig verder op de achtergrond en heb ik het niets eens door als het afgelopen is. Het pakt me dus echt totaal niet.

2 ster.

Ben niet zo'n liefhebber van Mingus' muziek, dus waarom deze toch beluisteren? Tsja, wie niet waagt.... (het bekende zinnetje).

De band speelt met veel plezier het werk van Mingus, dat merk je zeker als je naar deze plaat luistert. Maar af en toe werkt het me teveel op de zenuwen en dat is jammer. Gelukkig houden deze "zenuwstukjes" niet te lang aan waardoor het te "overleven" is. Al met al een aardige jazzplaat die af en toe nog weleens opgezet zal worden.

Een leuke combinatie, viool en hiphop. Erg origineel bedacht, maar is het ook echt wat? Nou, ik moet zeggen bij deze cd wel. Ik vind Miri Ben Ari echt een virtuoos met de viool en haar spel past perfect bij de beats en de rhymez van de hiphoppers. Gewoon een lekker cd-tje.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Toen ik nog in mijn hiphopfase zat kon het beluisteren van dit album natuurlijk niet ontbreken, al was het nu wel al enige tijd geleden.
Wat vooral erg spreekt voor dit album is de algehele, wat duistere sfeer die het uitstraalt. Alles lijkt op elkaar aangesloten om dat te bewerkstelligen. Van de producties tot aan de stemmen van de rappers. De beste songs zijn Survival of the Fittest, Eye for Eye en Trife Life.

Een erg onevenwichtig album. Van snelle nummers opeens naar langzaam. Van interessant naar saai. Erg jammer van Play en 18 valt dit toch wel tegen zeg.

2,5 ster.

Album nummer zeven alweer van deze Canadese zangeres. Eentje waar je vooral door covers vermaakt moet worden. Dat laatste lukt haar maar mondjesmaat. Aan de ene kant zijn de gekozen nummers gewoon te lastig, aan de andere kant zijn haar versies gewoon te matig.

Ooit was het een zeer populair zangeresje. Menig hit scoorde ze richting de jaren '90. Nu is die faam een stuk minder, maar blijft ze wel stug nummers en platen uitbrengen. Er staan eigenlijk een aantal best fijne nummers op(Alone In Your Heart, Love Just Ain't Enough), maar over de gemene deler is het toch wel een wat saai en standaard R&B/Pop werkje geworden.

Monophonics, ik hoorde nog niet eerder een plaat van ze. De zanger Kelly Finnigan kende ik dan weer wel en zo ben ik ook bij deze plaat uit gekomen. En wat een fijne muziek is dit zeg! Vooral muziek dat je als geheel moet beluisteren omdat ze als doel hebben één geheel te creëren met een plaat. Alles draagt één grote fijne sfeer uit. Hier en daar wat afwisseling en tempo en groove, maar steeds met dezelfde sterke basis in het achterhoofd. Topmuzikanten en een topzanger die samenwerken en zeer fijne songs smeden. The Monophonics hebben mijn aandacht. Duidelijk tijd om ook hun vorige platen eens nader onder de loep te nemen, want muziek als dit smaakt 100% naar meer.

Weinig eigen materiaal, dat is het eerste wat opvalt als je naar de playlist van dit album kijkt. En coveren wordt natuurlijk vaker gedaan, als je het dan maar leuk aanpakt. En daar zit dan weer het probleem voor de Monophonics. Geen enkele cover is bijzonder of een toevoeging aan de rij van covers of het origineel.

Ontstaan uit een samenstelling van bands maken the Monophonics met leadzanger Kelly Finnigan nu al even fijne soulmuziek. Het conceptalbum Sage Motel is daar de nieuwste worp in. Conceptalbum met een intro en outro die doet alsof je in- en uitcheckt bij een Motel. Daartussen vinden we een aantal prachtige songs. Onder andere de sfeervolle titeltrack met een ietwat psychedelisch karakter. De superfijne stem van Finnigan is natuurlijk aanwezig en de muziek is zowel strak als swingend. Let That Sink In is een serene en wederom wat psychedelische soultrack. Prachtige muziek is dit, met die warme sound. Gewoon fantastische luistervoer. The Shape of My Tearsdrops heeft een prachtige sfeer. De stijkers, het koortje, de warme sound die weer terug is. Wederom fantastische muziek. Broken Boundaries kent weer dat fijne sfeertje. Uitstekende muziek is het puur genieten van de blazers en strijkers. Love You Better is ook weer een steengoede song. Lekker ritme en wat steviger dan hiervoor. Lijzig gezongen. Gewoonweg prachtige muziek. Never Stop Saying These Words is ook weer een prachtige song. Kan er nog iets mis gaan op dit album? In ieder geval niet met Warpaint, wat dat behoort tot één van het beste van dit toch al zo sterke album. Goede energie en wat rauwe. Goede ritmiek. Alles klopt aan dit nummer. Uiteindelijk dan nog Crash & Burn. En wat een einde is dat. Wat een intensiteit, wat een gevoel en oo gewoon wat een album! Hebben we met dit Sage Motel het album van het jaar gehoord?

Niet al te best album van een hier al in vergetelheid geraakte Montell Jordan. Kreeg geen aandacht en is ook niet van dien niveau dat het veel aandacht verdient.

Bijzonder fijn hoe dit album start met het lekker ontspannen Wise Wonen, met leuke blazers en al. En daarna het meer dan prima Too Much to ask. Ook the Other Side veranderd weinig aan deze vibe. Maar helaas wordt het daarna alleen maar minder. Misschien met uitzondering van Strenght (stemmen komen mooi samen) en het lieve Whistling. Het is een wat lauw album van Moonchild.

Een kort maar fijn album van Moonchild. De basis ligt toch best vaak in de jazz, waar R&B en soul ook weleens om de hoek komen kijken. De ene keer is de muziek dromerig, de andere keer juist meer speels. Vocaal knalt het niet, maar dat past dan juist wel weer perfect bij de sfeer van de nummers. Een fijne ontdekking in 2015.

Het album Please Rewind vind ik nog steeds het beste wat Moonchild gemaakt heeft. Bij de 2 albums die tussen dat album en dit album liggen heb ik wat wisselende gevoelens. De gevoelens bij dit album zijn niet per se wisselend te noemen, want op een goed begin na (dat begin duurt zo'n nummer of drie) is het allemaal toch wel erg saai te noemen. Tell Him kent nog lekkere beats, Takes Two is nog fijn zompig en Little Things heeft op een fijne manier weinig poespas. Maar daarna verzand de muziek in saaie beetje, onopvallende producties en overdreven hijgerige zang. Het doet mij allemaal maar weinig tot niks.