Marvin Gaye & Kim Weston – Take Two
Na Tammi de beste samenwerking van Gaye. Wie kent de titeltrack niet?
1. It Takes Two – de vrolijkheid spat er van af. De stemmen passen daarnaast ook nog eens perfect bij elkaar. Blijft een wereldsleuk nummer.
2. I Love You, Yes I Do – de liefde die ze bezingen is mijn inziens ook hoorbaar
3. Baby I Need Your Loving – wat meer timide, rustig en ingetogen de liefde bezingen
4. It’s Got to Be a Miracle – op dit nummer is mooi te horen hoe goed hun stemmen bij elkaar passen
5. Baby Say Yes – lekker frivool nummer, een niets-aan-het-handje
6. What Good Am I Without You – meer jazzy en lekker swingend
7. Till There Was You – heer gaan ze samen meer de crooner kant op
8. Love Fell On Me – hier gaat de lichte swing er weer even in
9. Secret Love – veel romantischer dan dit krijg je het niet
10. I Want You ‘Round – heupwiegend door het nummer
11. Heaven Sent You, I Know – past perfect bij de rest van de plaat. De sfeer wordt makkelijk doorgezet
12. When We’re Together – stemmige afsluiter.

(bron: Opus de Soul)

Marvin Gaye en Tammi Terrell waren meer dan zingende partners. Ze waren elkaars zielsverwanten. Het was niet voor niks dat Marvin na de dood van Tammi een tijdje helemaal van slag was. Deze twee mensen vulden elkaar blindelings aan, muzikaal en persoonlijk. En dat hoor je ook terug op het prachtige United, een album vol soulparels. Op zoek naar een album vol goede soulduetten? Begin dan bij deze.
1. Ain’t No Mountain High Enough – een ultieme meezinger en dan heb je geheid een hit te pakken, zoals blijkt.
2. You’ve Got What it Takes – hier wordt je vrolijk van. Tammi en Marvin passen zo goed bij elkaar
3. If I Could Build My Whole World Around You – dat ze goed bij elkaar passen wordt met dit nummer nog eens extra duidelijk
4. Somethin’ Stupid – wel bijzonder om hier een soulcover van te horen. Dan is het origineel toch wel wat subtieler, wat goed bij het nummer past.
5. Your Precious Love – zwoel, sexy en romantisch. Zo doen ze dat.
6. Hold Me Oh My Darling – nummer is vrolijk, heeft iets olijks. En wat een stemmen zeg.
7. Two Can Have a Party – de Motown saus is duidelijk te horen op dit nummer
8. Little Ole Boy, Little Ole Girl – meer bluesy en ook een beetje country
9. If This World Were Mine – kleiner, kaler, intiemer
10. Sad Wedding – dat het wat triest is hoor je ook terug. Wel prachtig gezongen
11. Give a Little Love – veel romantischer dan dit ga je het niet krijgen
12. Oh How I’d Miss You – van liefde wordt je ook vrolijk, luister maar

Ook met dit album overtuigd het gouden soulduo. Meer dan zangmaatjes, het waren soulmates.
1. Ain’t Nothing Like the Real Thing – geweldig hoe ze bij elkaar passen. Sterke duo song en vrolijk
2. Keep on Lovin’ Me Honey – gaat verder waar ze bleven. Vrolijke vibe, goed duo
3. You’re all I Need to Get By – nog een stukje beter en daarmee terecht een grote hit geweest
4. Baby Don’t Cha Worry – subtieler dan voorgaanden
5. You Ain’t Livin’ Till You’re Lovin’ – nog wat extra lieflijk
6. Give In, You Just Can’t Win – wat meer een randje op de zang.
7. When Love Comes Knocking At My Heart – vult de dansvloer juist weer wat meer. Vrolijke swing
8. Come On and See Me – past perfect bij de rest van de plaat
9. I Can’t Help But Love You – ze zingen hier echt tot elkaar
10. That’s How It Is – ze missen elkaar
11. I’ll Never Stop Loving You Baby – eigenlijk niet het meest boeiende nummer van het album, maar misstaat ook niet per sé
12. Memory Chest – wordt best een mooi sfeertje neergezet.

Mary J. Blige blijft stevig aan haar oeuvre timmeren. Ze brengt toch op zeer herhaaldelijke basis nieuwe albums uitbrengen. De laatste jaren weten we echter wel wat we kunnen verwachten van haar albums. De laatste keer dat ze echt een opvallende plaat maakte was nog in 2005 met the Breakthrough. Daarna is het toch een herhaling van zetten geworden. Ook dit Good Morning Gorgeous is geen uitzondering op die regel. We krijgen wederom vrij standaard R&B songs voorgeschoteld. Natuurlijk is Blige's stem herkenbaar en sterk, maar het weet de nummers niet meer beter te maken dan ze zijn. Als ik dan toch een paar positieve noten moet benoemen dan kom ik bi Here With Me met Anderson.Paak en het sfeervolle Failing in Love.

Het vrouw zijn staat altijd op een hoge plek in de achting van MJB. Het is dan eigenlijk jammer om te constateren dat de laatste écht goede plaat van deze goede zangeres alweer uit 2005 stamt. Nergens is ze meer vernieuwend de laatste jaren en dat trekt ze door met deze nieuwe. Te vaak een overdaad aan producties, terwijl juist haar krachtige stem mijn inziens in het middelpunt zou moeten staan.

Alles klopt aan dit album! Het beste wat MJB gemaakt heeft, naar mijn bescheiden mening. Vocaal, tekstueel en productioneel is het regelrechte top! Waarom dan geen 5 sterren? Nou, dat is vanwege track 10.

Ik heb een soort haat-liefdeverhouding met Mary J. Blige. De start van haar carriere was meer dan indrukwekkend te noemen. Met haar 411 album veroverde zij de hele wereld en dat was meer dan terecht. Daarna verloor ik haar wat uit het oog. Van ‘Mary’ heb ik bijvoorbeeld maar een paar nummers opgevangen. Helemaal terug in mijn aandacht kwam ze met ‘No More Drama’. Een erg sterk album waarna ik haar weer uit het zicht verloor. Een nieuwe comeback was er met ‘The Breakthrough’. Één van haar persoonlijkste platen tot nog toe. Wederom was het daarna, op een paar kerstliedjes na, weer hommeles. Tot 2014 dus. Dit album, deze nieuwe plaat werd voorafgegaan door het fantastische Therapy. De titel verwijst verder naar haar samenwerking met verschillende Engelse songwriters en producers. Welke? Ik zal zeggen kijk eens naar de cover en je weet het, want hun namen staan naar die van MJB prominent weergegeven op de hoes. Leveren deze Engelse invloeden kwaliteit op?

Daar kan al deels bevestigend op antwoorden. Want dat er weer ouderwets sterke nummers op staan is zeker. Naast het eerder genoemde Therapy zijn er ook nog het ingehouden krachtige Doubt, het mooie en uitgeklede When You’re Gone, het rauwe en sterk Long Hard Look en de echte MJB-ballad Worth My Time.
Aan de andere kant bedient Mary J. zich van een hippere sound. Een sound vooral ingegeven door de medewerking van Disclosure. Dansen met Blige op Right Now, My Loving, Nobody But You, Pick Me Up en Follow Me. Een groot deel van het album dus. Sterker, we houden nog maar twee nummers over die nog niet genoemd zijn. Die zijn dan ook het benoemen niet echt waard.

Een wisselvallige plaat dus. Zeker een voldoende waard door de sterke tracks, maar ook wat misstappen, dus een kleine voldoende.

Bijna geheel door Smokey Robinson geproduceerde plaat met natuurlijk de titeltrack als wereldhit. Motown op z’n best.
1. He’s the One I Love – heel zoet en romantisch, tekstueel ook zoetjes
2. Whisper You Love Me Boy – vrolijk nummer waar verder weinig mee aan de hand is
3. My Guy – aanstekelijke tophit die onverwoestbaar is. Blijft boeien.
4. Does He Love Me – aardig nummer, die niet heel erg opvalt
5. How When My Heart Belongs to You – ontspannen nummer met een bossanova ondertoon
6. He Holds His Down – kleine hoofdrol voor de piano. Heeft iets statigs, maar ook zoetjes.
7. My Baby Just Cares for Me – cover van die classic en dan niet een heel boeiende
8. I Only Have Eyes for You – prima gezongen nummer met een beetje rock ’n roll swing op de achtergrond
9. You Do Something to Me – beetje doo wop met achterliggende swing
10. I Had to Be You – Heen en weer wiegen op deze slow love song
11. If You Love Me – op één of andere manier een heel helder nummer
12. At Last – je verwacht met die titel toch wat anders

(bron: Opus de Soul)

Matt Andersen hoorde ik voor het eerst toen hij te gast was bij het programma Voetbal International. Johan Derksen is een groot muziekliefhebber en had deze man uitgenodigd. Toen viel zijn herkenbare stemgeluid mij al op. Dus toen ik er achter kwam dat hij kortgeleden een nieuwe plaat had uitgebracht werd het tijd die eens te beluisteren. Misschien niet helemaal wat jullie van Opus de Soul gewend zijn, maar wat roots en blues kan mijn inziens prima op deze website terecht. Dat wordt al bewezen door de opener I Lost My Way. Deze track straalt een soort warmte uit en Matt Andersen heeft duidelijk soul in zijn stem zitten. Een schot in de roos. My Last Day gaat een stuk meer terug naar de rootsmuziek. Een sterke track ook. So Easy dan is echt prachtig. Zonder twijfel één de beste songs die ik de laatste tijd gehoord heb. Weightless valt dan weer op door een vollere sound. Dat komt natuurlijk door de aanwezige blazers. Alberta Gold gaat meer richting de blues. Niet per se de meest verrassende track, maar nog steeds sterk. Let so to Bed is fijn rustig en The Fight kent een cool gitaardingetje. Drift Away brengt de rust weer wat terug net als het aardige Let You Down en City of Dreams. Erg mooi is dan weer Between the Lines en afsluiter What Will You Leave is zelfs funky te noemen.

Het moge duidelijk zijn dat mijn eerste Matt Andersen plaat me goed bevalt. Er zit een aardige afwisseling in maar het is voor mij vooral de prachtige stem van Matt Andersen die het ‘m doet. Wat een gevoel, beheersing en ziel zit er in die stem zeg!

Van winnaar van Idols tot de tijd mogen nemen voor je nieuwe plaat. Matt Corby is een ander verhaal dan vele andere winnaars van TV-talentenjachten. Zowaar een Idol die wel blijft hangen voor een langere tijd. Deze Australiër kreeg het voor elkaar en komt in 2016 met een nieuw album waarvan de basis in de soul, jazz en folk ligt.

Dat Corby een goede, warme stem heeft is al enige tijd bekend en onderstreept hij nog maar eens met het sterke en ingetogen begin Belly Side Up. Hier worden we wel warm van. Net zoals van Monday. Een nummer met duidelijk gospelinvloeden. Een erg sterk en uiterst sfeervol nummer. Die gehele sfeer wordt alleen maar versterkt door de wat kale instrumentatie.
Knife Edge gaat dan meer richting de pop. De manier waarop Matt zijn stem hier gebruikt zou ook zomaar eens goed werken bij een rocknummer. Het is mij om het even, want het zit weer goed in elkaar.
Oh Oh Oh had naar mijn idee ook zomaar een nummer van Bilal kunnen zijn. De zanglijnen en stemgebruik komen zo overeen met deze nusoulzanger dat zijn naam mij meteen te binnen schiet. Een sterk nu-soulnummer is het zeker. Net als Wrong Man prima os. Een goede vibe en overall een nummer waar maar weinig mis mee is.
Soothe Lady Wine is wederom erg sfeervol. Een goede instrumentatie maakt het verhaal hier helemaal af net als bij het fijne Do You No Harm eigenlijk. Stuk voor stuk songs waar goed over nagedacht is.
Een andere kant horen we op We Could Be Friends, met fijne funky nu-soul. De soul op dit album hoor je volledig verpakt in dit nummer. Ook komt dat terug o het mooi gevoelig gezongen Why Dream.
Gevoelig zingen doet Matt Corby ook op het meer folky en intieme Good to Be Alone. Een wat kleiner nummer, dat op wordt gevolgd door afsluiter Empires Attraction. Een afsluiter die wat experimenteler aanvoelt en tevens een wat loom karakter heeft. Fijn sfeervol ook weer.

Een meer dan uitstekende plaat van Matt Corby hebben we hier. Vooral de manier waarop hij een sfeer heeft neergezet valt op. Voeg daar fijne, rijke instrumentatie en zijn sterke stem aan toe en je weet dat je goed zit.

(bron: Opus de Soul)

Ik kende die hele Matt Lovell nog niet, maar wat een fijne plaat is dit. Alles heeft iets heel sympathieks over zich. De muziek is zo prettig dat als het soort warme deken om je heen ligt. Soms iets meer richting country naar het lijkt, dan juist wat meer blues, maar altijd wel even prettig. Debet daaraan is ook de mooie stem van Matt Lovell. Soul als genre-aanduiding? Dat weet ik niet, maar dat maakt voor de kwaliteit weinig uit.

Dit is eigenlijk vooral een producersalbum. Voor knallende en zeer overtuigende vocalen hoef je niet bij Matt Martians te zijn. De vocalen doen hun werk, maar ook niet meer dan dat. De groove zit er over het algemeen lekker in. Daarnaast vallen Southern Isolation en Knock Knock het meest op. Verder alles prima behapbaar.

Het zal je maar gebeuren. Je bent een jonge artiest en wil graag voet aan de grond krijgen in meerdere landen, is het één van de soaps in een land dat je bekendheid verwerft. Dat gebeurde Matt Simons doordat een nummer van hem terechtkwam in Goede Tijden. Slechte Tijden. Er zijn natuurlijk betere programma’s voor je muziek, maar als je er zo bekend om wordt dan zal je dat artiest niet zo heel veel schelen. Hierna heeft dat nummer en ook het album van Simons veel aandacht gekregen in Nederland. Eens kijken of dat terecht is.

En terecht kan je het best noemen na het beluisteren van de tien songs die Pieces bevat. Matt Simons maakt makkelijk in het gehoor liggende luisterliedjes. Verwacht zo op het gehoor niet meteen al te veel diepgang, maar dat doet niks af aan het feit dat het een prima album is.
Opener Emotionally Involved is een prima popsong. Gone het ultieme luisterliedje en dat gaat zo wel verder. Song na song zit prima in elkaar en Matt Simons heeft een goede stem. Het plaatje is eigenlijk nummer na nummer, liedje na liedje, song na song compleet.
Is er dan nog iets dat opvalt? Nou vooruit dan. Ten eerste het vrolijke Best Years. Ten tweede het erg mooie en gevoelige I Will Follow You into the Dark. Matt Simons heeft hier gewoon een prima plaat afgeleverd.

Als je Matthew E. White ziet denk je waarschijnlijk niet direct aan soul. Een a-typische soulartiest is hij zeker. Verwacht sowieso bij hem geen recht-toe-recht-aan soulmuziek. Nee, deze man brengt meer stijlen bij elkaar. Zo zijn pop en folk ook vaak van de partij in zijn muziek. Voor mij persoonlijk is dit de eerste plaat van hem waar ik naar luister. Zijn nieuwste release uit 2015.

Het album opent met Take Care My Baby. Een ontspannen song in een sfeer die hij dit gehele album wel weet op te pakken. Die ontspannen sfeer past ook perfect bij zijn stem en bij zijn muziek. Rock ‘n Roll is Cold neigt meer richting de pop en is lekker vrolijk net als het leuke Fruit Trees. Het bevalt mij allemaal prima. Het knalt niet binnen, het knalt er niet uit, maar je kan er weinig negatiefs over zeggen. Prima muziekje van meneer E. White.
Dat zet zich toch wel duidelijk door op aardige songs als Holy Moly, Circle ‘Round the Sun, Feeling Good is Good Enough. Rustig aan doet Matthew duidelijk op Tranquility en Love is Deep. Licht afwijkend zijn dan de nummers Golden Robes en Vision. De één is een stuk voller qua sound. Een leuke afwisseling in het geheel en de ander maakt mij blij als ik er naar luister.

Al met al een fijne ontspannen plaat. Je hoort veel rustige nummers die gevormd worden door een aparte eenheid van folk, soul en pop. De ene keer houdt White het klein, de andere keer voegt hij weer wat extra bombast toe aan zijn songs. Een bijzondere plaat waarin onder andere ook invloeden van Elton John en The Beatles in terug klinken.

(bron: Opus de Soul)

Met de muziek van Maverick Sabre heb ik mij altijd wel kunnen vermaken. Het debuutalbum uit 2012 is wel nog steeds duidelijk zijn beste werk, maar alle daaropvolgende albums waren ook zeker zeer genietbaar. Die streak is met dit nieuwe album toch wel teniet gedaan. Stuk voor stuk zijn alle nummers helemaal niet bijzonder. Het geheel voelt ook wat rommelig en niet op overtuigende wijze gemaakt. Er zit te weinig energie in de nummers. Een volledige mispeer dus.

Als we het dan toch zo af en toe over geweldige debuutplaten hebben dan hoort het debuut uit 2012 van Maverick Sabre er ook zeker bij. Niet muziek die meteen het meest breed gedragen is, maar wel een artiest die onder de schatzoekers als een grote schat is erkend.
Het lastige is dan altijd om een vervolgplaat te maken en dat is er uiteindelijk van gekomen in de vorm van dit Innerstanding. Een plaat waarop Maverick onder andere de hulp krijgt van Joe Bada$$ en Chronixx. Een plaat die begint met Hold On, een lekker nummer. Ontspannen, maar ook met de goede intensiteit. Dan is Come Fly Away wel weer wat energieker en horen we daar duidelijk gospelinvloeden in terug. Daaropvolgend is Breathe juist weer intiemer. Sabre dient zich van een soort zangerige rap en het orgel is een mooie toevoeging.
Give It Up put uit het vaatje van de vintage sound. Gewoon een lekker nummer. Dan is Why toch wat specialer. Een mooie en zelfs een beetje inspirerend nummer.
De romantische kant van Maverick komt tevoorschijn op het zwoele en pijnlijke Don’t Forget. Want liefde doet soms ook wel pijn. Een groot contrast met het vrolijke en energieke So Free of de ode aan de moeders op Mother.
De hitgevoeligste kant van Maverick Sabre horen we dan weer op het aanstekelijke Walk into the Sun. Om dan energiek en intensief door te gaan op Falling Again. Genoeg moois te ontdekken op deze plaat dus.
Een hele “dikke” track is We Don’t Wanna Be. Een nummer dat echt je speakers uit knalt. Dan is het wellicht een tegenvaller met het gewoon fijne Give Me Love. Iets wat goed gemaakt wordt via het kale Lay Your Head. Het minste nummer is dan misschien wel het rommelige Half Empty, of misschien het dancy Rolling With Me. Dat is toch minder de muziek die ik van Sabre wil horen.
Hij pakt het daarna met Hard On Me wat moderner aan om dan het album af te sluiten met twee songs die we al kennen van het album van Idris Elba. Een plaat die afsluit op prima niveau, al haalt deze het toch net niet bij het fantastische debuut.

(bron: Opus de Soul)

Sinds zijn debuut uit 2012 bevalt de muziek van Maverick Sabre me al erg goed. Logisch dat deze plaat ook weer luisterbeurten kreeg.
Het album opent met Preach. Toch wel een beetje wat je door de titel kan verwachten. Plechtige en krachtige zang en een niet te missen gospelkoor. Mooie stemmige opener. Drifting is toch wel anders dan je van Maverick verwacht. Nummer met hitpotentie en ook nog een fijn nummer. Into Nirvana is een heel laidbavk nummer met bijna niet te verstane zang. Zo rustig zit hij er zelf ook in.
Hij rapt op een zangerige wijze op Guns in the Distance. Dont talk about it is doorspekt met de nodige gospel. Uiterst sfeervolle song met een mooie gitaar en andere rijke instrumentatie. Slow down is met Jorja Smith, die helaas te weinig toevoegt met haar te dik aangezette zang. Ritme van de disco.
Ook op Her Grace is een gastartiest te vinden met Chronixx. De productie heeft alles wat de overhand op de zang in het nummer. Weakness is dan weer een nummer waar een mooie sfeer wordt neergezet. Productie ondersteunt de vocalen mooi. Op A Mile Away is de ritmiek erg aanwezig, misschien wel té aanwezig. Big Smoke is klein, subtiel en ook wat kaler nummer. Mooi gedaan. Into Hope kent een mooie overtuiging in de zang. De urgentie spat er van af. War is een wat mak nummer met op zich een prima opbouw die net niet genoeg door pakt. Ook afsluiter Glory is wat te standaard.

Dit zijn niet per se nieuwe songs, want in 2011 al opgenomen. Maar het is wel nieuw als zijnde nooit uitgebracht. De samenwerking van legendes Mavis Staples en Levon Helm is er eentje geworden die een glimlach op je gezicht tovert. Het is niet alleen kwalitatief uiterst sterk, maar het heeft ook een bepaalde positieve sfeer over zich wat je met veel plezier doet luisteren. De groove is vaak goed aanwezig, aan koortjes is ook geen gebrek. Mavis heeft natuurlijk die mooie, diepe, wat hese stem en draagt daarmee met gemak de nummers. Haar ervaring is duidelijk hoorbaar in de wijze waarop ze nummers aanpakt. Qua stijlen loopt het van blues naar soul, van meer roots/folk naar gospel. Een prachtige plaat. Luister dit gerust en zet die glimlach op je gezicht.

Met de releases van Mavis Staples kan je je al enkele jaren geen buil vallen. Roots en blues hebben ook altijd een grote rol in het muziek gespeeld te laatste jaren en daar wijkt ze met dit tekstueel zware album niet van af. De gospelinvloeden die je hoort stammen al uit de tijd met de Staples Singers. Naar mijn mening is dit wederom een voltreffer van haar hand. Een album met alleen maar sterke songs.

mavisEr zijn maar weinig artiesten zo constant als Mavis Staples. Dan heb ik het niet alleen over de kwaliteit van de muziek, maar ook de mate waarin ze die muziek uit brengt. Ongeveer elke drie jaar komt ze met een nieuw album op de proppen. Deze dame op leeftijd is in ieder geval niet kapot te krijgen. Gelukkig haar stem ook niet, waardoor het nog steeds een belevenis is haar live te aanschouwen. Maar wat is er van deze plaat geworden?

Take it Back is een meer dan uitstekende opener. Het nummer zet de sfeer goed neer en is verder qua vibe heel herkenbaar Mavis. Zo kennen we haar de laatste jaren. Ook horen we dat duidelijk terug op Love and Trust. Een nummer waar verder weinig mee aan de hand is.
If it’s a Light is dan een stukje rustiger en ook een stukje fragieler dan voorgaande songs. Mooi nummer dat gevolgd wordt door het aanstekelijke Action. Een aanstekelijke groove is het karakter, terwijl er op de achtergrond ook fijne subtiliteiten door klinken.
High Note is de eerste single van dit album. De gospelinvloed in dit soort nummers smaken mij altijd erg goed. Het smaakt naar meer om mij beter uit te drukken. Helemaal als er dan ook nog eens meer blazers worden gebruikt zoals bij Don’t Cry.
Tomorrow is een hoopvol nummer met een fijne groove, wat gospel zoals eerder benoemd en een fijn trompetje. Erg leuk nummer ook weer. Dan is het intieme en rustige Dedicated toch wel anders. Het karakter is ook nog een bluesy te noemen. Die bluesyness horen we ook terug op History Now. Een nummer dat wat vuiger qua toon is, met leuke samenzang.
One Love is weer heel herkenbaar Mavis Staples. Een fijne ritmiek en redelijk timide is de sfeer van deze song. Om je dan onder te dompelen in een zwoele zomeravond met Jesus Lay Down Beside Me. Het geheel wordt dan ontspannen afgesloten met MLK Song. Een song voor Martin Luther King, die Mavis persoonlijk kende.

Een zeer goed en gedegen album van Mavis Staples. De verrassing is er muzikaal en vocaal wellicht wel wat vanaf, maar dat doet niks af aan de aanhoudende kwaliteit. Een mooi muziekwerkje van een oude, vertrouwde dame.

(bron: Opus de Soul)

Het was natuurlijk wachten op dit debuut. Het pakt nog goed uit ook.

Until I Met You – best wel een beetje een lief nummer.
Sweet Things to Do – ontspannen nummertje met leuk spel tussen front en backings
The Chokin’ Kind – fijne blazers en een leuke swing
You’re Driving Me – superfijne song, goede energie, goede groove en zelfverzekerd gezongen
A House is not a Home – de beleving zit er duidelijk in. Wat een gevoel en intensiteit.
Security – best prima gecovered. Dicht bij het origineel van Stax-broeder Otis.
Son of a Preacher Man – zingt deze cover met meer dan voldoende kracht.
Pick up the Pieces – refrein zit geheid in je hoofd en de blazers zijn erg lekker. Fijne energieke song.
Chained – zit ook weer een goede energie en groove in.
Good to Me – rustiger en intens
You Send Me – prima cover van de Cooke klassieker.

Mavis Staples is een zangeres van het rauwere werk en past daarmee perfect bij het Stax-label. Dit is een lekker album van deze dame. Helemaal overtuigend vind ik het niet, maar het is wel gewoon een lekker cd'tje.

Mavis Staples blijft maar platen uitbrengen. Op haar toch al gevorderde leeftijd is ze productiever dan ooit. Dit keer met een zeer sociaal bewogen plaat. Change is een lekker nummer en een sterke opener. Bluesy, groovy en ook rauw. Een oprechte song met een sterk verhaal. Anytime laat zien dat Mavis een sterke vrouw is met een sterke mening. Er zit erg veel overtuiging in dit licht swingende nummer. We Get By, de titeltrack met Ben Harper, is een stemmig en prachtig duet. Erg oprecht en gevoelig overgebracht. Brothers en Sisters is een songs waarop ze het belang familiebanden aanhaalt. Gegoten in een bluesy, gospelesk nummer. De sfeer van Heavy on My Mind past perfect bij de titel. Een soort vraaggesprek met haar zelf. Timide en introvert. Sometime biedt tijd en ruimte voor een klein, kort feestje. Het gaat even lekker los met een positieve vibe. Never Needed Anymore wordt vooral gedragen door haar vocalen en dat is ook precies wat er zo overtuigd in het nummer. Op Stronger jengelt de gitaar rustig door, zijn de drums raak en is het sfeertje bluesy en wat donkerder. Chance on Me is een rustige en timide song. De oprechtheid hoor je er in door. Hard to Leave is een mooi ingetogen nummer wat met veel gevoel gezongen wordt door Mavis Staples. En uiteindelijk afsluiter One More Change, wat geresulteerd is in een mooie sfeervolle eindsong van een ijzersterke plaat.

Het lijkt zo onderhand hip te worden om als oude soulveteraan in deze tijd er een nieuw album tegenaan te knallen die nog wel die oude sound herbergt. Net als Solomon Burke en Bettye LaVette doet Mavis Staples dat hier ook. En net als bij de 2 voorgenoemden is het een heerlijk plaat geworden en zit ik vaak te denken: "Werd deze sound maar meer gemaakt dezertijds."
Mavis brengt dus in samenwerking met Ry Cooder rauwe, gospelachtige soulsongs die af en toe eens ouderwets de knuppel in het hoenderhok gooien. Bijzonder interessant en intigrerende cd.

Maxwell is eindelijk weer terug! De man die wordt gezien al misschien wel het grootste talent van de nu-soul heeft lang op zich laten wachten, maar komt nu maar meteen met een drieluik verdeeld over 3 jaar. Eerst is hier het album BLACKsummers'night. Daarna zullen de andere 2 woorden dikgedrukt zijn.

Maxwell is een zanger geweest die mij altijd uiterst heeft weten te boeien. Vocaal zijn er maar weinigen die aan hem kunenn tippen. Of het een tenortoon of een baritontoon is, Maxwell haalt het allemaal zonder enige moeite en met een ongelooflijk souplesse in de stembanden. Verwacht bij Maxwell geen R&B-eenheidsworst, maar geïnspireerde soul zoals het moet zijn.

Dat hij het na al die jaren nog kan bewijst hij in het groovende opener. Vooral de blazers zijn een goede toevoeging en maken het een mooi vol nummer. Maxwell toont meteen ten volste zijn vocale mogelijkheden. Heerlijke binnenkomer. Muzikaal een leuke break waar de blazers breed de ruimte krijgen en er een spel ontstaat tussen blazers en vocalen.
Daarna gaat het meteen door via de blazers in het nummer 'Cold'. Dit een heerlijk voortstuwende zanger. Vol beleving gezongen door een zo te horen getergde Maxwell. Deze man wil zich bewijzen na al die jaren en dat hoor. Van 'Cold' zal dat refrein weleens de hele dag in mijn hoofd kunnen blijven zitten. Er zitten ook leuke tempowisselingen waardoor de beleving alleen maar groter wordt.
Wat volgt is de eerste single van het album. 'Pretty Wings' gonsde al een tijdje rond op het wereldwijde web. Het is een typische Maxwell song eigenlijk. Zoals altijd vocaal tegen het perfecte aan. Rustige productie en laat Maxwell's stem maar het nummer dragen zodat het muzikaal af en toe wat voller kan worden richting de refreinen.
Na het rustige 'Pretty Wings' gaat het verder met een meer uptempo song. Wederom zijn de blazers prominent aanwezig. Heerlijk! Het nummer grooved er lekker op los met de nodige gitaarriffs. De stem van Maxwell past weer perfect in het geheel en weet wederom te overtuigen. Dit kan weleens mijn albumfavoriet worden. Knallende topper!
Het gaat weer over naar het wat subtielere werk van Maxwell. De man beheerst het allemaal dus ach, wat maakt het uit. Muzikaal is dit nummer wel leuk spannend gehouden en lyricaal zit het ook uitstekend in elkaar, net als de rest van het album by the way. Het nummer is soms ook wat Prince-achtig, maar met de gedreven Maxwell handtekening.
'Love You' is wederom een heerlijke song. Eigenlijk zijn alle songs van dit album op zich ijzersterk en uiterst singlewaardig(als is Maxwell geen single-artiest). Het nummer is een ode aan de vrouw van zijn leven. En volgens mij willen wel meer vrouwen zo bezongen worden. Ze zullen allen weg te dragen zijn.
Het volgende nummer behoort ook tot mijn favorieten van dit album. De beleving is perfect en passie volop aanwezig. Zo hoor ik Maxwell het liefst. Heerlijk meeslepend zingend en het muzikale aspect dat het nummer onomstotelijk naar een hoger plan tilt en aan het einde heerlijk subtiel afsluit. Ogen dicht en genieten geblazen.
'Playing Possum' begint als de sensitive Maxwell met een gitaarriedeltje en vocalen. Muzikaal wordt het allemaal heel klein gehouden en dat zet meteen een mooie sfeer neer. Maxwell is een koning in het maken en bezingen van dit soort nummers en sferen. En dat is hij nog steeds verleerd, bewijst hij met dit nummer. Heerlijk toch als je zo goed en makkelijk kan zingen.
Muzikaal wordt het nummer steeds meer ingekleurd. Het gitaartje wordt bijgestaan door een trompet en wat trommels en het past perfect bij de sfeer die het gehele nummer uitstraalt. Een echte Maxwell-topper.
En dan zijn we alweer aanbeland bij het laatste nummer. Maxwell sluit uitstekend af met 'Phoenix Rise'. Een weer wat meer funky en groovend nummer. En opvallend: geheel muzikaal. Alhoewel dit misschien minder opv allend is als het lijkt. Want op elk album dat Maxwell maakte zijn die muzikale tracks wel terug te vinden.

De eindconclusie luidt dat Maxwell ons lang heeft doen wachten maar daar ook kwaliteit in gestopt heeft. Dat hij nog steeds tot de absolute top van de nu-soul behoort bewijst hij met deze plaat. Een plaat met een volle sound door veel gebruik van blazers. Het wisselt tussen grooven en funky en slowsong in de traditie van de zanger.
Vocaal benut Maxwell zijn onuitputtelijke mogelijkheden te volste. Een aanrader van jewelste!!

Laat ik deze recensie beginnen met te zeggen dat Maxwell één van die artiesten is die weinig fout kan doen bij mij. Dat is al zo sinds ik hem leerde kennen via Urban Hang Suite, zijn geweldige debuutalbum.
Maxwell behoort ook bij dat groepje nu-soulartiesten die graag wat tijd besteden aan het uitbrengen van nieuwe muziek. Hij past dan zeker makkelijk in het rijtje van Erykah Badu, D’Angelo en India.Arie. Het was alweer 2009 dat zijn vorige plaat uit kwam. Dat was nummer één in een aangekondigde trilogie. Na BLACK is er dus nu SUMMERS’. Ik heb zelf het idee dat de sfeer van het album ook aangepast is op de titel. Dat het thematisch is. Voor mijn gevoel was BLACK qua feeling wat rauwer en de eerder uitgebrachte nummers van SUMMERS’ lijken wat broeieriger te zijn. Past natuurlijk perfect bij de zomer. De vraag is dan wellicht ook meteen al hoe broeierig NIGHT nog gaat worden. Voordat we dat weten zijn we vast en zeker weer wat jaren verder, daarom focus ik mij nu graag eerst op dit album.

Het album opent met het muzikaal volle All the Ways Love Can Feel. De drums dreunen in dit nummer lekker door. Het tempo geen moment aflatend. Voeg daar de mooie blazers aan toe die het nummer een vollere sound meegeven en het zit productioneel in orde. Zoals wel vaker bedient Maxwell zich van een combinatie van borst- en kopstem. Zijn stem heeft niks aan kwaliteit ingeboet. Een fijne opener die gevolgd wordt door The Fall. Nummer heeft een vrolijke sound en Maxwell gebruikt zijn vocale capaciteiten optimaal in dit nummer. De ene keer wat harder dan de andere keer, maar altijd fijn in muziek hangend en passend bij de productie.
Het daaropvolgende en toepasselijk getitelde III heeft een leuke funky swing in zich. Dergelijke blazers doen het ook nooit verkeerd bij mij. Maxwell brengt daarbij in zijn zang een extra randje met zich mee. Het is een nummer waar ik in eerste instantie wat aan moest wennen, maar die gaandeweg ontwikkeld is tot één van mijn favorieten. Vooral door de samenhang van zang en aanstekelijke productie.
Het vierde nummer van het album is de superfijne eerste single Lake by the Ocean. Toen het nummer net gereleased was, was ik niet direct positief. Maar het weet mij steeds meer en meer te pakken. Dat komt mede door het zeer aanstekelijke refrein dat gegarandeerd na beluistering nog de hele dag in mijn hoofd zit. Een schot in de roos.
Fingers Crossed is al net zo’n schot in de roos, mede door de funky productie. Lekker directe drums, mooie zanglijnen en het heeft iets fijns herkenbaars. Herkenbaar zonder dat dit er te dik bovenop ligt. Daardoor voelt het aan als een vertrouwt nummer.
De meer romantische kant van Maxwell kan natuurlijk ook niet ontbreken op een album van deze zanger. Dat horen we via Hostage. Daar zit de romantiek vooral in de sfeer. Een herkenbaar Maxwell nummer. Misschien niet opvallend an sich, maar wel gewoon heel sterk in elkaar gezet. Daarmee doet dit nummer duidelijk geen afbreuk aan deze tot nog toe sterke plaat.
Deze meer rustige sfeer wordt doorgezet op de tweede single 1990x. Dit nummer weet mij vooral vocaal aardig in te pakken. Alle facetten van zijn stem worden hier uitgebuit. Alle registers worden aangesproken. Dit allemaal zonder teniet te doen aan de sfeer van het nummer. Een zeer geslaagd nummer.
Met Gods horen we het derde nummer dat al eerder uit is gebracht voordat het album uit kwam. Een nummer geheel in stijl met de muziek van Maxwell: mooie zanglijnen, goed gebruik van de stem en een productie die hier naadloos op aansluit. Ingrediënten waarvan het altijd wel genieten is.
Het meer kaal opgezette Lost is vooral een nummer dat vocaal erg fijn is. Door de kale productie komt het ook wel wat rauwer over. Misschien maakt Maxwell verder zijn noten soms wel iets te lang, maar naar mijn gevoel draagt dat ook alleen maar bij aan de intensiteit die het nummer met zich mee zeult, want zo voelt dat.
Dan is het zwoele, meer R&B-ish Of All Kind wel anders. Het is wel even omschakelen qua sfeer tussen deze nummers. Aan de ene kant goed dat er afwisseling is, aan de andere kant had dan toch deze nummers wellicht niet na elkaar op de plaat gezet. Hoe genietbaar Of All Kind ook is.
Dan klopt de overgang naar über-ballad Listen Hear een stuk beter. Een ballad is vaak maar een ballad, maar als ene Maxwell zich over dit soort nummer ontfermt dan krijgt het net dat beetje extra. Dat is ook precies één van de redenen dat ik, zoals bovenaan vermeld, heel weinig tegen heb op Maxwell. Dit is tevens wel het laatste nummer zo’n beetje. Er is nog een track die Night heet, maar dat zal dan toch meer een voorbode zijn op dat derde deel in de trilogie.

Hoeveel jaar we ook nog op NIGHT moeten wachten in deze trilogie, het is duidelijk dat we wel weer even vooruit kunnen qua muziek van Maxwell. Dit album is afwisselender dan BLACK, heeft minder een algehele sfeer zoals die plaat dat wel heeft. Daarom vind ik deze ook wel iets minder dan die vorige plaat. Maar iets minder betekent bij een artiest als Maxwell dat je met blackSUMMERS’night nog steeds naar een steengoede plaat aan het luisteren bent.

(bron: Opus de Soul)

Erg aantrekkelijk soulalbum. Maxwell heeft een zeer bijzondere, warme en sterke stem en muzikaal zit het allemaal sterk en vaak erg origineel in elkaar. Niet zijn beste werk, maar evengoed ijzersterk. Moet je nagaan!

Een bijzonder en vooral erg sfeervol album. Maxwell bezingt zijn songs, en vooral de liefde, met hemels veel gevoel en overtuigd erg. Het muzikale gedeelte grooved er vaak lekker op los en 'Whenever Wherever Whatever' is het topnummer van deze cd.

Kippenvel, hele dikke vette kippenvel. Dat krijg ik van deze man. Wat een ongelooflijk stem. Simpel, maar o zo gevoelig gebrachte nummers. Wat zou ik blij zijn als er eindelijk weer eens wat uitkomt van deze man.

Maxwell makes music for the love. Prachtige en vol gevoel gezongen plaat van Maxwell. Echt zo'n artiest die altijd een beetje rond mijn top10 hangt, maar er nooit echt inkomt. I Love this guy's music, en zijn stem is hemels mooi.