”In the back hills of Kentucky I was raised / In a shack on Big Bone Mountain / Born into poverty, bathed in misery / The times I went hungry you can't count 'em / We are gathered here today to ask the Lord / To take us out of Harlan County.” Oei, ik mag toch hopen dat die arme Jim Ford niet al te veel trauma’s aan Harlan County heeft overgehouden, en dat dit nummer niet zo biografisch is als de tekst je vertelt. Anders zou je alleen al op basis van het titelnummer medelijden met Jim Ford krijgen. Alhoewel, ik heb sowieso al medelijden met de beste man. Ik vind het dan ook nogal triest dat hij nooit is doorgebroken. Helaas is het daar nu sowieso te laat voor, hij is 18 november aanstaande alweer vier jaar overleden.

Het vertellen van verhalen in je nummers is geen kunst, het kunnen overbrengen van het gevoel van die verhalen daarentegen wel. Jim Ford kan dat als geen ander. Met een begeleiding die zowel bestaat uit funk, soul, folk als country, zorgt dat voor een fraai eindresultaat. Corrigeer me als je het er niet mee eens bent, maar dit album had zo opgenomen kunnen worden in Muscle Shoals, Alabama! Hoewel hij indertijd (helaas) maar één album heeft mogen uitbrengen, lijkt het vreemd genoeg alsof alleen dat al voldoende was. Dit album vertelt het verhaal van Jim Ford, de man c.q. zanger die jarenlang kampte met een zware cocaïne verslaving. De man die op z’n twintigste, luister even goed naar de tekst van het titelnummer, al een veelbewogen leven achter de rug had. Op het album hoor je overigens niet alleen verwijzingen naar de staat Kentucky, maar tevens naar de steden Nashville, New Orleans en ook Los Angeles. Niet zo vreemd, overigens, want de beste man bracht zijn leven door in deze beruchte steden.

Mooier dan het titelnummer wordt het niet, maar dat komt omdat dat nummer echt één van de mooiste, oprechte trieste liedjes ooit is. Dat betekent niet dat het overige materiaal niet de moeite waard is hoor, integendeel. Hij covert op fantastische wijze Willie Dixon’s Spoonfull, dat eigenlijk het enige nummer is op dit album dat je onder het rock genre kan scharen. Maar covers, die heeft Jim Ford niet nodig. Het andere materiaal, soms zelfgeschreven, soms door anderen, is nog veel indrukwekkender. To make my life beautiful is een prachtig liefdesliedje, maar het onderscheidt zich van de massa. Het heeft bij vlagen een haast spookachtige instrumentatie, en dat maakt het nummer, naar mijn mening, absoluut interessant. Of wat te denken van Dr. Handy's dandy candy? Ook zo’n prachtig, en biografisch nummer waarin hij zijn liefde voor cocaïne niet onder stoelen of banken steekt (“dandy candy” = cocaïne). Maar er is ook plaats voor liefdesliedjes, en het mag gezegd worden, ook deze nummers zijn geslaagd. Love on my brain weet een bijzonder warm gevoel op te wekken. Long road ahead, een beetje in de hippie-sfeer, bevalt me ook goed, en wat een mooie tekst. ”I’ve got a long road ahead, I’ve got a lot to leave behind.” Ach, weet je, ieder nummer heeft wat te bieden, en is meer dan geslaagd te noemen.

Onze, door allen gerespecteerde, Sly Stone vertelde over de beste man: “He’s the funkiest white man I know”. De waarheid zal daar ongetwijfeld dicht in de buurt liggen, ik ben het er wel mee eens, eigenlijk.

Jimmy Lewis, geboren in Itta Bena, Missippi, maar wel opgegroeid in Los Angeles, Californië, is een fantastische soulzanger die om onbekende redenen nooit de top heeft bereikt. Aan zijn goede, vocale kwaliteiten of zijn talent voor het schrijven van teksten (hij schreef alle teksten zelf), zal het niet hebben gelegen. Het spoor van Lewis’ carrière gaat terug tot aan het begin van de jaren ’60, want hij maakte van 1963 tot 1965 zelfs deel uit van The Drifters. In de tien jaar tussen zijn functie als groepslid en het verschijnen van deze lp, hield hij zich voornamelijk bezig met het schrijven van nummers voor anderen. Ray Charles was zo onder de indruk van Lewis, dat Lewis een heel album voor Ray Charles bij elkaar pende. Dat werd Doing His Thing uit 1969. Zelf nam Lewis soms sporadisch wel eens een 45’je op, waaronder een duet met Charles, maar het leidde nooit tot het gehoopte succes. Onterecht, uiteraard.

Uiteindelijk kwam Lewis terecht bij de firma van Michael Theves, GRC Enterprises (Hotlanta viel daar ook onder). Lewis vertelde ooit in een interview dat hij Theves beschouwde als een keurige en eerlijke man, en hem vertrouwde als een vriend. Maar Thevis? Die bleek een soort van gangster te zijn en werd gearessteerd wegens onder meer fraude, afpersing en zelfs mishandeling. Voor zover bekend zat hij tenminste tot aan de halverwege jaren ’90 achter de tralies! En Lewis? Die kwam niet verder dan één (geflopt) album bij Hotlanta, voordat hij zich - wederom - ging richten op het schrijven van teksten voor anderen (onder meer voor de fantastische southern soulzanger, Z.Z. Hill, ook zeer de moeite waard!).

Terug naar Lewis. Z'n album Totally Involved zou zo in het zuiden kunnen zijn opgenomen, maar niets is minder waar; het album werd opgenomen in Los Angeles. Hoewel het ene nummer beter dan het andere is, zijn de songteksten altijd raak! Van het repertoire dat hierop te vinden is, zijn het vooral de drie traditionele southern soul ballads die heel mooi afkleuren tegen de overige. It Ain’t What’s on the Woman [ één van m'n all-time-favorites ], Help Me Understand You en How Long Is A Heartache Supposed to Last verdienden het om hits te worden, en ook de diepere groove van That Won’t Stop Me From Loving You á la Norman Whitfield-stijl is top notch! De (vier) andere liedjes laten ook zeker een mooie indruk van Lewis’ werk achter, maar zijn met wat ze te bieden hebben iets, en met de nadruk op iets minder representatief. Ondanks dat gegeven houd je een prachtige plaat over, van een zanger die veel meer in huis had dan dat het publiek hem uiteindelijk bood. Schandalig, en bovenal erg jammer.

Het -tot op heden- laatste studioalbum van Jimmy Ruffin werd geproduceerd door niemand minder dan Robin Gibb van de Bee Gees. Alle nummers op dit album zijn geschreven door tenminste één of meerdere Bee Gees en Blue Weaver. Schijnbaar was de albumopener en tevens een leadsingle ‘Hold on (to my love)’ een top 10 hit in zowel de US als UK en was het de enige hit-single van dit album. Best raar als je het mij vraagt, want ik vind dit het slechtse nummer van het gehele album. De rest van het album is best aardig, vooral qua variatie, maar niet bijzonder. Kennelijk heeft deze plaat ook nooit veel aandacht gekregen (noch door het publiek, noch door de pers), en het lijkt dan ook alsof weinig mensen van het bestaan van dit album weten. Best zonde dat dit uiteindelijk zo’n “vergeten album” is. Verwacht geen meesterwerk, maar het merendeel van de tracklist is van tijd tot tijd best leuk.

Coole latin soul (ofwel: salsoul) van Joe Bataan. Erg zomers en vrolijk, dus een perfect album voor op een warme zomerdag. Het album ademt de ultieme vakantiesfeer uit en daarmee is dit album een leuke afwisseling voor eenieder die van funk/soulmuziek houdt, maar natuurlijk ook van latin. De Spaanstalige nummers vind ik een leuk uitstapje en komen prima tot hun recht tussen de Engelstalige nummers. Joe is geen geweldige zanger, maar bij een plaat in deze stijl is dat ook geen must. Z'n Engelse uitspraak is ook niet op en top (en dat terwijl hij geboren en getogen is in New York!), al heeft het bij vlagen ook wel zo z'n charme. De instrumentatie daarentegen klinkt vol, warm, vrolijk en degelijk en dat vind ik bij dit specifieke album wat belangrijker. Leukste nummer is 'Rap-o-clap' (staat volgens mij niet op iedere versie van dit album) dat zo een voorloper van de latere hiphop had kunnen zijn en daarmee zijn tijd ver vooruit was. De meest chille, ritmische en opzwepende nummers zijn 'Johnny' en de instrumentale 'Latin strut' en 'Aftershower funk'. Voor af en toe zeker een zeer genietbaar album!

Joe Tex goes soul/disco/R&B. Ik ben zelf meer liefhebber van zijn Atlantic-periode, hoewel ik dit album ook niet onaardig vind. Zo is ‘Ain’t gonna bump no more (with no fat woman)’ best een funky floorfiller en leverde het Joe ook nog een tamelijk grote hit op. Maar er staan wat mij betreft nog veel betere nummers op dan de eerdergenoemde. Bijvoorbeeld ‘Leaving you dinner’ en ‘Hungry for your love’. Maar de echte hoogtepunten zijn voor mij de prachtige ‘We held on (to what we had)’ en ‘There’s something wrong’. Wat mij betreft één van de beste, meest over het hoofd geziene, soulzangers ooit. 5 jaar na de release van deze plaat is hij overigens op 49-jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand...

Joe Tex was (op dat moment) zo’n beetje het mannelijke antwoord op Aretha Franklin van hetzelfde label. Helaas heeft hij op een paar losse songs na, nooit echt veel succes gehad. Dat heeft hem niet weerhouden een tiental albums op te nemen. ‘Buying a book’ is een prachtig variërend album. ‘We can’t sit down’ brengt ons haast een politiek statement dat lijkt op te komen voor de “zwarten”… get up brother, get up sister, get up and do something for yourself. ‘Sure is good’ is een Mexicaans-flavoured soulnummer waarin we Joe de titel horen zingen in verscheidene talen waaronder het Spaans, Frans en Duits. ‘That’s the way’ is een echt pareltje waarin we wat advies krijgen over (het hebben van) relaties, de manier waarop de man zijn vrouw moet behandelen. Dan volgen twee funkier nummers, te weten ‘Anything you wanna know’ en ‘It ain’t sanitary’. Vervolgens komt het pijnlijke, verhaal vertellende ‘The only way’, het nummer duidt aan dat Joe nog steeds gekweld is door het verlies van zijn vrouw die er vandoor ging met James Brown. Dan volgt ‘Grandma Mary’, een luchtig en losjes country/soul nummer dat net als het tweede nummer, ietwat buiten de rest van dit album valt. Dan volgt een heerlijke funky ‘Get your lies together’, een nummer dat wederom autobiografisch lijkt te zijn. In het bluesy/funky ‘Same things you did to me’ deelt Joe zijn wijsheid over liefde en het behouden daarvan… the same things it took to get me, is the same way it takes to keep me. En dan de titeltrack ‘Buying a book’ is een van de mooiste nummers van Joe en een van de prachtige nummers ooit opgenomen in Muscle Shoals. De tekst is behoorlijk sterk voor een nummer uit 1969, filosofisch getint over oude man – jonge vrouw en oude vrouw – jonge man. Damn, wat kon die Joe mooie verhalen vertellen in zijn nummers! ‘That’s the way’, ‘The only way’ en ‘Buy me a book’ behoren tot de allerbeste en allermooiste southern soul nummers ooit gemaakt. Zoals ik al eerder aangaf, is dit een prima variërend album voorzien van prima zang en instrumentatie, enkel het tweede nummers bevalt me minder.

Ik vind John Edwards echt zo’n ge-wel-di-ge soulzanger. Helaas onbekend, maar daarom zeker niet minder mooi. Er hebben veel bekende zangers dan wel tekstschrijvers hun steentje bijgedragen op dit album. Zo is ‘Stop this merry-go-round’, ‘I’ll be your puppet’ en ‘Claim jumpin’ (mede)geschreven door Sam Dees, werd ‘Careful man’ geschreven door Jimmy Lewis, ‘You were made for loving me’ door Floyd Smith en ‘It’s a groove’ door Linda en Bobby Womack. Een echt pareltje zoals op zijn tweede album staat (‘You, trouble and me’) heb ik hier ook op gevonden en dat is de deep soul ballad ‘It’s a groove’, wat een prachtig nummer. “Diepere” soul dan dat kom je niet vaak tegen, echt een meesterlijk nummer! Het repertoire is soms strak en soms losjes maar het is altijd lekker soulvol. De drie nummers van de hand van Sam Dees zijn ook mijn favoriete nummers, vooral ‘Claim jumpin’ met het lekkere achtergrondkoortje is retestrak, terwijl ‘I’ll be your puppet’ juist weer heerlijk relaxed is. Eigenlijk zijn alle nummers aangenaam al vind ik ‘Messing up a good thing’ het enige mindere nummer op dit album. Jammer dat zijn twee solo-albums onopgemerkt aan het publiek voorbij gingen. Hij zou in 1977 meer succes krijgen toen hij deel uit ging maken van The Spinners. Al met al zeker de moeite waard.

Echt een geweldig album. Enige tijd geleden”ontdekt”, en nu al veelvuldig beluisterd. Dit album is geproduceerd door niemand minder dan David Porter, die overigens ook co-writer is van een aantal nummers. Omstreeks 1977 schijnt hij lid te zijn geworden van The Spinners waar hij (ook) nu nog deel van uit maakt, waardoor dit -tot op heden- zijn laatste soloalbum is. Stuk voor stuk goede nummers, maar ‘You, trouble and me’ klinkt wel erg fraai zeg. Vooral met het achtergrondkoortje erbij, zorgt het echt voor een kippenvel-momentje. Maar ook ‘Hold on to me’ en ‘Nobody but you’ zijn dik de moeite waard (net als de rest van dit album overigens).

Bij een (grotendeels) coveralbum vrees ik altijd voor het ergste (lees: Phil Collins). Toch betekent coveren van nummers niet altijd artistieke moord. Dat bewijst niemand minder dan John Legend. We horen Legend rauwer, soulvoller en overtuigender dan ooit. De soul was altijd al aanwezig maar werd beperkt; er zaten teveel handen aan waardoor het allemaal net te gladgestreken overkwam. Die tijd is met ‘Wake up!’ voorbij! Een combinatie van voornamelijk soul maar ook funk, R&B, reggae, gospel en zelfs lichte rock invloeden vormen de basis voor dit nieuwe album.

Sommige nummers hebben enkele luisterbeurten nodig voordat je ze weet te waarderen, anderen blijven je gelijk bij. Toch valt te concluderen dat er duidelijk aandacht is besteden aan de selectie van nummers. De combinatie van instrumentatie en zang zijn perfect op elkaar afgestemd en vormen een mooi geheel. De mooiste nummers zijn: ‘Hard times’, ‘Our generation’, ‘I can’t write left handed’ en ‘I wish I knew how it would feel to be free’. Eigenlijk staat er geen enkele misser op het album alleen de prelude had achterwege gelaten kunnen worden.

Dit album kun je beschouwen als een eerbetoon aan artiesten als Nina Simone, Bill Withers, Marvin Gaye, Harold Melvin & The Bluenotes, Donny Hathaway, Ernie Hines etc. Als je ’t mij vraagt is dit toch wel een prachtig eerbetoon geworden.

Offtopic: The Roots werken samen met Duffy op sowieso één nieuw nummer van haar. Ik hoop dat The Roots een grotere rol gaan spelen bij het tweede studioalbum van Duffy dat eind november dit jaar zou moeten uitkomen. Ik durf te wedden dat het net zo’n mooie combinatie wordt als deze, misschien zelfs nog wel beter. Ik kan niet wachten in ieder geval!

Ondertussen was Johnnie Taylor al een aantal jaren weg bij Stax, successen bleven uit en men was hem al zo goed als vergeten, in de hoop om nog een succesvol album te maken, maakte hij ‘Just ain’t good enough’. Een combinatie van -indertijd- moderne soul en R&B. Helaas voor Johnnie werd dit album geen succes. Toch zullen velen het intro van ‘What about my love’ absoluut kennen. Hetzelfde intro werd namelijk gebruikt in het nummer ‘Lola’s theme’ van de Shapeshifters. Dat nummer bereikte hier in Nederland de 18e plaats in de Single Top 100, in België bereikte hij overigens de 19e plaats in de hitlijsten. Over het album zelf valt weinig te zeggen. De eerste drie nummers zijn ballads en de laatste drie zijn uptempo’s. Dit is typisch zo’n album wat niet slecht is, maar tegelijkertijd ook geen enkel bijzonder gevoel opwekt, daarvoor is het (net) te eenvoudig. Het is aardig, en daar blijft het bij.

Een tikkeltje onevenwichtig, deze van Johnnie Taylor. Sowieso de helft (5) van de nummers bestaat uit covers, met wisselend resultaat. It’s your thing, oorspronkelijk van The Isley Brothers, en ook Games people play, oorspronkelijk van Joe South, zijn op zich niet slecht gedaan, maar ze klinken beide nogal braafjes. Door de rauwheid die andere opnames hebben, neem van de eerstgenoemde bijvoorbeeld de versie van Ann Peebles en van de laatstgenoemde de versie van Bettye LaVette, komen deze wel een beetje zoutloos over. Dan zijn Parliament cover Testify (I wonna) en Lou Rawls’ Love is a hurting thing een stuk beter gelukt, al komt de stem van Johnnie bij Testify niet zo mooi uit de verf, een zanger van zijn kaliber verdient beter. Dat is trouwens wel vaker het punt bij Johnnie: verkeerde songkeuzes.

Het nummer Who can I turn to (when nobody needs me)?, (ook) een cover, is niet alleen misplaatst, maar ook nog eens vreselijk. De musicalachtige sfeer die het nummer heeft, hoort helemaal niet thuis op een (southern) soul album. Dat dit nummer doet denken aan een musical is niet zo raar overigens, het is afkomstig van “The Roar of the Greasepaint – The Smell of the Crowd”. Dan zijn nummers die voor Johnnie geschreven zijn een stuk leuker. Het absolute hoogtepunt is de ballade Seperation line, een ballade in de vertrouwde Stax-traditie. Love is a hurting thing en de mid-tempo track It’s amazing, zijn van iets minder niveau, maar mogen zich ook berekenen tot de betere momenten. Dat deze wat minder zijn is overigens niet te wijten aan Johnnie z'n aandeel. Uit de arrangementen had veel meer gehaald kunnen worden. De ietwat suffe sound had, naar mijn idee, helemaal niet zo hoeven zijn. De uptempo nummers zijn ook leuk, en dan met name Love bones en I could never be president, waar-van de laatstgenoemde overigens nog datzelfde jaar werd gecoverd door Motown-ster David Ruffin, weten je in een vrolijke stemming te brengen. Beide tillen het album sowieso naar een hoger niveau.

De vocale kwaliteiten van Johnnie staan ook nu weer als een huis. De productie door Don Davis had wat mooier, en vooral verfijnder gekund, deze is nogal oppervlakkig voor een Stax-product, en ook het songmateriaal laat hier en daar te wensen over. Ondanks die punten van kritiek een ruime voldoende.

Ook na zijn Stax-periode heeft hij een aantal leuke albums gemaakt voor het Malaco-label. Dit vind ik echter wel één van zijn mindere albums. Er wordt afwisseling geboden qua uptempo’s en ballads, maar toch is het niet echt “pakkend”. Daarnaast komt dit album nogal glad geproduceerd over, al is dat te danken aan het feit dat het een soul album uit de jaren tachtig is, en er dus een groot contrast is met de soul uit de jaren zestig en zeventig. Jaren tachtig soul vind ik toch een stuk minder interessant.

Wall to wall (het nummer) is een echte jaren tachtig productie dat, naast soul, ook invloeden van dance (lees: de latere disco) bevat. De nummers die volgen zijn ballads. Hoewel het niet vervelend is om naar te luisteren, zijn het nogal saaie nummers. I’m changing, een nummer over overspel, is weer het eerste uptempo nummer sinds de opener dat wat levendig is. De mooie melodie en het achtergrondkoortje (die overigens wel wat meer op de voorgrond gezet had mogen worden), zorgen ervoor dat dit mijn favoriete nummer is op dit album. Ook het tekstueel ietwat grappige No refund creëert wat meer sfeer op dit album. Qua instrumentatie voelt het zelfs aan als een funk nummer, maar dan wel geheel in - hoe kan het ook anders - jaren tachtig sfeer. Nothing as beautiful as you is de eerste ballad die echt mooi is. Mooie melodie, mooie tekst en een mooi achtergrondkoortje. In ieder geval samen met I’m changing mijn favoriet. De laatste twee nummers (een uptempo en een ballad) zijn wel oké. De afsluiter, het bluesy There’s nothing I wouldn’t do, is zelfs één van de betere nummers.

Over de gehele linie niet leuk genoeg voor een ruime voldoende, toch is het vooral Johnnie’s stem die ik altijd kan waarderen. Zelfs op deze soms matige producties, waardoor dit album niet al te best is.

Laten we eerlijk zijn: The Pendulum Vibe is taaie kost, die Joi laat zich niet in hokjes plaatsen. Hoewel het album voor wat betreft geluid een mooi coherent geheel vormt, gaan de teksten tot het uiterste. Het over racisme gaande Stand is al gelijk een zeer interessante interlude om het album te openen. In ons kleine landje is racisme niet aan de dagelijkse orde van de dag, maar in de Verenigde Staten blijft het de gemoederen bezighouden. Of Stand nou gebracht werd door Sly & The Family Stone in 1969, door Joi in 1994, of door Lenny Kravitz in 2011: het onderwerp (racisme) blijft, schijnbaar, actueel. Hoewel het velen afdoen als “onzin”, gaat het mij niet onopgemerkt dat veel zwarte artiesten er steeds blanker uit willen zien. Niet alleen op de covers van hun album, maar ook in het dagelijks leven, en ook reacties bij videoclips op YouTube liegen er niet om, Afro-Amerikanen klagen veelal dat zwarte artiesten, en dan met name van het vrouwelijke soort, geen airplay meer ontvangen op televisie vanwege de huidskleur.

Dat Joi niet je alledaagse R&B-zangeresje is, bewijst ze nogmaals maar eens even met het klassiek geschoolde Adoramus Te, Christe van Gasparini. Welke zangeres zet nou een Katholieke hymne op haar album? Joi dus! Wat mij betreft is dit met afstand het meest opmerkelijke nummer van het hele album, en ja, dus ook nog meer dan een interlude á la Stand. Behalve dit nummer, schreef ze mee aan al het overige, en dat levert ook nog wel interessant materiaal op. De zelfverzekerde, provocerende en sexuele vrouw die ze laat horen te zijn op Narcissa Cutie Pie met teksten als ”Slow life has always been a bore / Give it, give it to me erotic / There's an art to being a whore”, die ikzelf overigens buitengewoon interessant vind, wordt afgewisseld met een vrouw wiens leven door woede en pijn is beheerst zoals in Freedom met zinnen als ”All this time, you been tellin' me these lies / But now I've finally figured out your game / Thought that I would never wise up / But I showed you a black female can do her thang”.

Maar hoe hard ze je ook probeert te imponeren met haar, op z’n zachtst gezegd, opvallende en pittige schrijfkunsten, het zijn vooral de twee tekstueel meest “eenvoudige” nummers (naast de single), die de pronkstukken vormen op het album, en wat moois uit haar gouden pen wisten te persen. In Fatal Lovesick Journey wordt de man niet al te positief afgeschilderd, maar met zo’n knappe tekst hoeft dat voor mij ook niet. De manier waarop ze haar liefdesverdriet weet te beschrijven weet me gewoonweg te boeien: ”If you choose to invade my thoughts / You could at least use gentleman's duel rules” maar ook bijvoorbeeld ”So now thief of hearts has come up from the depths of love's ocean / Snatched my heart and put it in an oxygen temple and returned to love's sea / Never ever to return from this fatal lovesick journey” is wel erg fraai geformuleerd. Dan is er nog I don’t mind, qua tekst het minst verbluffend, maar wel het meest oprecht. Joi in haar meest breekbare vorm: ”You can use me and abuse me / Just do what you want / I don’t mind”. Tot slot is er nog Sunshine & The Rain. De druk vanuit de samenleving op individuen lijkt groter te worden, alles lijkt tegenwoordig gericht te zijn op 's mans prestatie(s), en daar-mee maakt Joi een statement. Niet alleen voor zwarten, voor vrouwen evenmin. Dit geldt voor iedereen.

Als liefhebber van soulmuziek, luister ik misschien te weinig naar albums met een ander genre. Toch merk ik dat ik dit album van Joni Mitchell wel erg mooi vind. Vooral nu met het koude weer, in de
avond(uren) klinkt hij wel erg mooi. Misschien dat ik ‘m daarom de laatste tijd redelijk vaak beluister. Ingetogen, bescheiden maar tegelijkertijd wordt er alles uit de kast getrokken om een zo oprecht en puur mogelijk album in elkaar te zetten. En na enkele luisterbeurten kan ik niet anders dan concluderen dat dat gelukt is. Voor mij geen meesterwerk, in ieder geval nog niet, maar wel een ruime voldoende. Al is het maar vanwege het feit dat geen enkel nummer tegenvalt.

Allereerst: wat een prachtige hoesfoto! “Hejira” staat voor “reis”, en dat gevoel krijg je ook bij het beluisteren van dit album. De nummers werden geschreven door Joni, terwijl ze met de auto van Maine naar California reisde. De ervaringen die ze meemaakte, wist ze perfect te verwerken in dit album. Op de één of andere manier een ontzettend rustgevend album, terwijl het op tekstueel gebied juist ietwat chaotisch is. Op artistiek gebied vind ik dit album gedurfder dan bijvoorbeeld ‘Blue’, om een album als deze uit te brengen lijkt me dan ook best risicovol te zijn geweest, want ik vind dat een album als deze nou niet bepaald potentie heeft om bij een groot publiek in de smaak te vallen. Eén ding begrijp ik niet, en dat is waarom dit album vaak aangeduid wordt als “jazz”. Het kan aan mij liggen natuurlijk, maar ik vind dit gewoon een combinatie van pop met voornamelijk folk. Persoonlijk hoor ik helemaal geen jazz behalve bij 'Song for Sharon' en 'Blue motel room', maar dat terzijde. De titeltrack, het jazzy 'Blue motel room' en 'Black crow' vind ik overigens de mooiste nummers op dit album, ze hebben alledrie een beetje een mysterieuze sfeer en dat bevalt me wel. Mevrouw Mitchell lijkt me wel zo’n vrouw die altijd grenzen opzoekt, want dit album lijkt (ondanks het genre) naar mijn mening totaal niet op ‘Blue’. En tja, wanneer een artiest zijn/haar veelzijdigheid toont, is dat voor mij altijd een (groot) pluspunt. Bij iedere luisterbeurt lijkt het alsof je opnieuw op ontdekkingsreis gaat met Joni, dat maakt dit zo'n mooi album...

Wat een onzin dat dit album zo afgekraakt wordt. Waarom is deze niet goed? Omdat dit toevallig een rauw soulalbum is geworden, omdat ‘ie niet overgeproduceerd is, of is het omdat dit het minst commerciële album is van Joss Stone? Met dit album is absoluut niks mis en mag absoluut beschouwd worden als beste album van Joss Stone tot op heden.

Mede gezien het feit dat de productie minimaal is gebleven en er geen standaard top40 riedeltjes op te vinden zijn weet ik dit album erg te waarderen. Albums als die van Duffy, Amy Winehouse en Paloma Faith zijn natuurlijk waanzinnig goed maar veel meer gericht op de massa dan bijvoorbeeld ‘Colour me free’, dit album weerspiegelt jaren ’60-’70 soul en alle nummers zijn buitengewoon goed. Er is variatie genoeg te vinden op dit album.

‘Free me’ is ontzettend funky en het tweede nummer ‘Could have been you’ is zelfs wat beter. ‘Parallel lines’ is erg opzwepend en een nummer als ‘Lady’ is ingetogen en erg fijn. ‘4 and 20’ is zelfs wat jazzyachtig (waar ik normaal helemaal niet van houd, maar deze vind ik geweldig!). ‘Big ole game’ is een wereldtrack en zeker een hoogtepunt op dit album. ‘Governmentalist’ is ook typisch zo’n rauw soul nummer waar weinig handen aan hebben gezeten, daarom blijft het zo’n puur nummer en ook Nas’ aandeel weet ik wel te waarderen. ‘Incredible’ is weer funky en heeft een heerlijke vibe dat weer een beetje doet terugdenken aan het begin van het album.

‘You got the love’, tja, Candi Staton kan je gewoon niet overtreffen (Florence & The Machine die hem onlangs coverden wisten het origineel ook niet te overtreffen), maar het nummer blijft gewoon goed, zo ook deze versie van Joss (ze heeft ten minste een hele eigen versie van het nummer gemaakt en dat vind ik een groot pluspunt). ‘I believe it to my soul’ is ook prima gedaan, ik vind hem persoonlijk beter dan het origineel, maar da’s natuurlijk een kwestie van smaak. ‘Stalemate’ vind ik ook een hoogtepunt op het album, erg fijn nummer en een prachtig arrangement, alhoewel het waarschijnlijk een beter nummer was geweest als Joss het alleen had gezongen. De afsluiter ‘Girlfriend on demand’ is gewoon een prima ingetogen nummer waarbij die geweldige stem van Joss Stone in de laatste minuut uitmuntend uit de verf komt.

Dat dit album zo’n flop is geworden is mij een raadsel. Het zal vast wel te maken hebben met EMI die weigerde om dit album (voldoende) te promoten en het zowaar boycotte. De conflicten tussen Joss en EMI hebben duidelijk een rol gespeeld. Een andere verklaring kan ik er gewoon niet voor geven.

“This truly me. That's why I'm calling it Introducing Joss Stone. These are my words, and this is who I am as an artist", aldus Joss Stone. Ten opzichte van haar eerste twee albums vind ik dit album wat sterker dan diens voorgangers. Hoorbaar is dat ze vooral haar eigen ding doet, en ze lijkt zich ook meer op haar gemak te voelen met dit materiaal. Net als voorganger ‘Mind, body & soul’ zijn ook hier meerdere genres te horen. Het is voornamelijk soul, al zijn invloeden van funk en hiphop ook duidelijk te bespeuren. De fusie van deze genres is naar mijn idee bijzonder subtiel aangepakt.
De drie mooiste nummers op dit album staan gelijk achter elkaar. Dan heb ik het over het onwijs aanstekelijke ‘Tell me bout it’, ‘Tell me what we’re gonna do now’ met een fantastische guest feature van Common, en tot slot het extreem lekkere ritmische ‘Put your hands on me’. Behalve die drie knallers, staan er meer mooie nummers op, zoals bijvoorbeeld ‘Headturner’ met het bekende zinnetje What you want, baby I got it van Otis Redding’s ‘Respect’. ‘Music’ met een bijdrage van Lauryn Hill is ook een prima nummer, en het was volgens mij Lauryn’s eerste feature/zangpartij op een album sinds haar eigen debuut uit 1998. De ballad ‘What were we thinking’ is ook één van de hoogtepunten op het album, en een andere ballad, ‘Bruised but not broken’ (geschreven door Diane Warren) behoort tevens tot zo’n memorabel moment op dit album. De laidback maar tegelijkertijd funky ‘Arms of my baby’ en ‘Bad habit’ zijn nog zulke hoogtepunten op deze -toch al erg goede- plaat.
Een prima door Raphael Saadiq geproduceerd album, waarbij de vocale kwaliteiten van Joss wederom optimaal tot een hoogtepunt worden gebracht. Geen enkel nummer is misplaatst, en de saamhorigheid van het album is gewoonweg prima. De instrumentatie op dit album lijkt overigens ook een stuk voller te zijn dan op haar vorige album. Na al die tijd is dit album mij nog geen seconde gaan vervelen. Prachtig album uit de Joss Stone-catalogus (maar dat geldt eigenlijk voor al haar albums)!

Ik heb haar heel hoog zitten, die Joss Stone. Ze behoort al een kleine tien jaar tot één van mijn favoriete zangeressen van het nieuwe millennium. Ieder voorgaand album heb ik beloond met vier welverdiende sterren, en ooit moest dat vaste patroon doorbroken worden, dat kon niet anders. Helaas levert ze met LP1 met geruime afstand haar minste album tot dusver. Somehow was voor mijn gevoel 'n verassend goede voorbode van het album, het is zelfs één van haar beste nummers tot op heden, dankzij o.a. de mooie vocalen en tekst, het frisse en pakkende refrein, en de funky instrumentatie. Nergens kreeg je als luisteraar het vermoeden dat het album zou uitlopen tot zo’n teleurstelling. LP1 is één en al farce. Behalve Somehow hoor je nergens meer funk en / of soul, alleen een gedateerde vorm van blues en rock, die -tot overmaat van ramp- ook nog eens veelal gebracht wordt in een soort akoestische setting.

Toen ik haar nieuwe voor het eerst beluisterde, voelde ik een kleine teleurstelling. Ik moet eerlijkheids-halve toegeven dat die na meer dan een twintigtal luisterbeurten niet is verdwenen. Naast de eerder-genoemde leadsingle is er welgeteld één ander hoogtepunt te vinden: Karma. Joss weet de woede en frustratie van de tekst mooi om te zetten op gebied van zang, en op het moment dat het nummer naar mate het eindigt ruigere vormen aanneemt, hoor ik stiekem toch wel een nieuwe Janis Joplin. Althans, iemand die de kwaliteit van Janis Joplin weet te benaderen. De rest is grotendeels toch saai, en geloof me, dat is wel het laatste woord dat ik wil gebruiken. Landlord en Take Good Care zijn nog wel redelijk overtuigende bijdragen, maar waarom ze slaapverwekkende nummers als Drive All Night, Last One to Know en Cry Myself to Sleep op een album zet, gaat mij te boven. Hoe wil je de luisteraar in godsnaam opwarmen met zulke zeer oppervlakkige composities? Dat zijn niemanddallen van de bovenste plank.

Voor mij de grootste teleurstelling van het jaar 2011. Een hele, hele krappe drie sterren. Het is Stone, zelfs met haar slechtste repertoire tot op heden blijft ze toch boven het maaiveld uitsteken. Dankzij haar betoverende stem die nog steeds in topvorm is, dat wel. Joss Stone zonder soul, wie had dat gedacht?

Ik was alweer vergeten hoe ongekend goed dit album eigenlijk is voor een toen nog 17-jarig meisje. Ongelooflijk! De variatie op dit album is ook echt ontzettend fijn. Het album opent met de prachtige ballad ‘Right to be wrong’, terwijl het tweede nummer ‘Jet lag’ voorzien is van lichte hiphop invloeden qua beats. Het derde nummer (de grootste hit van dit album) ‘You had me’ is naar mijn idee het beste nummer op dit album, vooral de tekst is erg scherp.
Maar wat te denken van die andere ballad, ‘Spoiled’, een nummer geschreven door Joss, Lamont Dozier en diens zoon Beau Dozier (Beau was voor korte tijd overigens de partner van Joss!). Ook dat nummer mag er zijn. Wanneer je wat funk zoekt ben je hier ook aan het goede adres: ‘Don’t you wanna ride’ is namelijk een frisse combinatie van soul en funk. De ‘Soulful strut’ sample van Young-Holt Unlimited past prima in het liedje. Maar ook het hippe, doch bluesachtige ‘Young at heart’ dat door Joss en een toen nog tamelijk onbekende Saleem Remi werd geschreven mag er zijn! En tja, een nummer als ‘Less is more’ met de ska/reggae-vibe is nog zo’n topper op dit album van miss Stone. Het catchy ‘Snakes and ladders’ is wederom een noemenswaardig nummer op deze plaat vanwege de aanstekelijke melodie en de laidback vibe.
Zoals ik al aangaf, is dit album voorzien van zoveel variatie dat een dergelijk album je niet snel gaat vervelen. Dit album staat eigenlijk boordevol met mooie nummers. Wanneer je op haar toenmalige leeftijd deze nummers zo geloofwaardig weet te brengen, dan ook nog eens beschikt over een flinke dosis soul in je stem, en je blank bent… tja, dan ben je een mega-talent!

”The deepest grooves are just around the bend.” Pff, het is haast moeilijk voor te stellen dat deze debuutplaat van Joss Stone alweer acht jaar oud is. Ik vond haar echt een sensatie in 2003, omdat zij toentertijd zo’n beetje de enige jonge soulzangeres was. Het was Joss Stone die de soul eigenlijk echt op de kaart zette, Amy was immers nog niet doorgebroken, en de wereld had nog geen kennis gemaakt met de Adele’s en Duffy’s en co. Deze dame is dus de real deal!
En het mag gezegd worden: voor een 16-jarige (!) is dit een meesterlijke plaat, om nog maar te zwijgen over het feit dat het een cover-album betreft. Ik kan me geen (volledig) cover-album inbeelden van recente jaren die beter is dan deze. Oké, niet alle nummers overtreffen het origineel, maar ze doen er niet veel voor onder. De gastmuzikanten die hun bijdrage leverden op dit album liegen er niet om: Betty Wright, Angie Stone, Willie “Little Beaver” Hale, Benny Latimore, Timmy Thomas en The Roots zijn allemaal te horen. Een indrukwekkende lijst dus!
De covers zijn erg goed gekozen, de meesten waren (en zijn) globaal gezien tamelijk onbekend. Het bekendste nummer is dan toch waarschijnlijk ‘Fell in love with a boy’ (White Stripes) of ‘All the king’s horses’ (Aretha Franklin). Joss’ stem kan deze nummers prima dragen, en haar zangtechnieken waren toen al erg goed ontwikkeld. Behalve haar mooie stem, is ook de instrumentatie erg lekker. De muzikanten waren in topvorm. De algehele relaxte sfeer van dit album zorgt ervoor dat dit album na al die tijd nog steeds lekker klinkt. De ‘Fell in love with a boy’-productie van ?uestlove is echt retestrak! Ieder album van Joss Stone is van constante kwaliteit, ze heeft alleen maar goede albums gemaakt...

Ironisch; je album The Soul Sessions (Volume 2) noemen, en dan wederom veel invloeden van hedendaagse rock en blues in je muziek verwerken. Enfin, Stone is na 'n kleine tien jaar dus weer terug bij het label dat haar aanvankelijk tekenende, en dat was een slimme zet. In het Verenigd Koninkrijk kwam het album binnen op een zesde plaats, terwijl het album hier in Nederland zelfs debuteerde op een tweede plek in de Album Top 100. Daarmee is-ie een stuk succesvoller dan de twee voorgangers, en ten opzichte van LP1 heeft dit album twee pluspunten; a: dit album heeft een mooiere hoes, en b: het songmateriaal is evenwichtiger en kent eveneens wat meer "uitschieters".

Het trieste is dat het beste nummer verworven is tot 'n bonustrack. Een bonustrack! Hoe kan het!? De gospelachtige en natuurlijke setting van de prachtige ballade Nothing Takes the Place of You laat het beste werk van Stone sinds tijden horen. Nou oké, ook op de reguliere release is er een prijsnummer. Uitgerekend een folknummer (wat nou soul?): Then You Can Tell Me Goodbye. De overtuigingskracht ligt hier vooral bij de integere vertolking van Stone zelf. Dan is er nog het ook mooie, maar wel net wat mindere I Don’t Want to Be with Nobody but You en de redelijk sensuele klanken van Pillow Talk. Van al de uptempo nummers is het psychedelische Sideway Shuffle de duidelijke winner, met als goed alternatief The Love We Had (Stays on My Mind) en zelfs de Stone-goes-rock-track The High Road.

Minder mooi is het nodeloos lang uitgesponnen I Got The…, de laatste twee - rommelige - minuten zijn volledig overbodig, terwijl While You’re Out Looking for Sugar duidelijk wat sugar, of op z’n minst wat salt ’n pepper, had kunnen gebruiken. Wat een saaie, tamme sound. Ook onbegrijpelijk zijn de hedendaagse invloeden van country in Give More Power to the People (waarom toch?). En nou ja, misschien hadden ook de drums in Pillow Talk wat vervaagd kunnen worden, om 'n zo mogelijk nog zwoelere sound te kunnen produceren. Ook had de algemene afwerking wat sprankelender gekund.

Niets ten nadele van The Soul Sessions Volume 2 hoor, maar waar dit album vooral goed voor is, is weergeven hoe waanzinnig goed het debuut The Soul Sessions eigenlijk is. Dat is toch wel een klein meesterwerkje; die krijgt van mij dan ook nog een halfje erbij zometeen. Dit blijft een twijfelgeval, maar ik geef haar het voordeel van de twijfel en geef vier sterren (en daarmee 'n halfje hoger dan verwacht).

Dat deze jongens (?) op zo’n -relatief- jonge leeftijd al zo muzikaal zijn betekent één ding: ze verstaan hun vak. Live zal het vast nog een stuk meer imponerend zijn dan op CD. Het leuke vind ik dat ze een combinatie van jazz en funk op professionele wijze brengen waarbij nergens geprobeerd is om het geluid van de jaren ’60 te dupliceren. Het is gewoonweg een erg verfrissend album voor Nederlandse begrippen, die perfect is voor de tijd van het jaar. Net zoals bij ieder instrumentaal album zou het nog leuker zijn als er vocalen op te horen zijn. En man, wat zou het mij leuk lijken als deze groep ooit de gelegenheid krijgt om samen te werken met de nieuwe X-Factor winnares Rochelle. Dat lijkt mij echt een gouden combinatie! Ik hoop dat we nog veel gaan horen van deze band. Een leuk en goed debuut.