Achter KOORTWAH, met hoofdletters, gaat Jake Courtois schuil (u snapt nu de naam).
Een opvallende verschijning door zijn enorme tattoos en wat woeste voorkomen waarbij hij niet bang is om zijn naakte torso te tonen. Openlijk homo en als je hem ziet waarschijnlijk wel opererend in de ruigere scene (maar dat maak ik er van).

Zijn muziek is niet zo ruig. Electro-pop die me soms wat aan Mull Historical Society doet denken. Zelf zegt hij geinspireerd te zijn door Depeche Mode, Leonard Cohen, Roger Waters, Philip Glass, New Order, Smashing Pumpkins en meer.
Staat altijd leuk op je cv natuurlijk maar het is wat misleidend denk ik.

Lay Them Wise klinkt fris en fruitig en duurt niet lang. Fris en fruitig wil overigens niet zeggen vernieuwend of grensoverschrijdend. Hij kleurt netjes binnen de lijntjes en het geheel doet poppy aan.
Een beetje visuele dingetjes doen en het komt wel wat arty over maar is het niet echt.

'Music is a way of bleeding constantly without dying' aldus KOORTWAH. Hij ziet bloed dan vooral als een metafoor voor de rol die muziek kan spelen in het leven van veel mensen.
Mooi gezegd natuurlijk maar uiteindelijk gaat het ook om de waardering voor die muziek.
Nou, dat zit wat mij betreft wel snor. Niet te moeilijk maar gewoon lekker. En met dik een half uur bevat het genoeg pit en verzandt het niet in langdradigheid. Precies goed dus.

Mijn enige opmerking is wel dat ik me afvraag hoe lang ik de ietwat dreinerige zang okee blijf vinden (alhoewel: de genoemde invloed Pumpkins blijft dat ook....).

Kovacs wist me helemaal in te pakken met Shades of Black, ook live overtuigde ze. En dan komt de beruchte tweede. Gaat het weer lukken of gaat het teleurstellen?!

Altijd lastig als een debuut weet te overrompelen.

Priceless opent Cheap Smell en is een uitstekende soulvolle swinger, maar ik mis het duistere randje wat ik zo prachtig vond en wat Kovacs uniek maakt.

Ook Adickted lijkt wat lichtvoetiger, hier hoor ik dan wel weer de eigenzinnige Kovacs in terug, maar op It's the Weekend raak ik dat gevoel gelijk weer kwijt, want het klinkt wel erg luchtig en zomers.
Freakshow weet dan weer te betoveren als zijnde een dromerig walsje.

En dit gaat zo het hele album door. Soundtrack-achtige nummers als I Better Run (kan zo in een Tim Burton film) en Skyscraping wisselen op het eerste gehoor wat luchtiger nummers af.

Freaky tegenover luchtig (Midnight Medicine). Film noir (Play Me) tegenover vaudeville. En toch het overbekende geluid van Kovacs.

Overrompelt het me zoals haar debuut? Nee. Dat komt omdat ik niet alle nummers even pakkend vind (lees: niet zo spannend als ik van haar gewend ben). Vind ik het klasse wat ze hier aflevert? Jazeker. Het is knap zoals ze haar eigen geluid hier wederom weet neer te zetten. Kovacs verkent duidelijk nieuwe wegen zonder al te geforceerd met iets heel nieuws te willen komen. Ik hou nu eenmaal meer van het wat donkere, mysterieuze tintje en gelukkig komen we dat nog voldoende tegen.
Het kan ook zijn dat Kovacs al wat minder 'interessant' is geworden omdat er nu eenmaal een album voor zit en er vergeleken kan worden. 'We' kennen haar nu een beetje.

Geen idee hoe deze tweede ontvangen gaat worden. Maar dat Kovacs opvalt in het Nederlandse muzieklandschap lijkt me duidelijk.

De naam Sharon Kovacs zingt al een aardige tijd rond in Nederland en ongetwijfeld snel ook daarbuiten. Deze getalenteerde zangeres scoorde al redelijk goed met de singles My Love en Diggin’ en trad op in DWDD en wist de aandacht van 3FM te vangen.

Nu zullen serieuze muziekliefhebbers hun schouders ophalen over het feit dat 3FM en DWDD belangstelling hebben. Sterker nog, een aantal zal er zijn of haar neus eens flink voor ophalen. Maar zet je vooroordelen gerust opzij: Kovacs is ook voor de kenners een interessante artiest.

Mysterieuze, donkere nummers die filmisch klinken en hetzelfde rokerige gevoel van een band als Portishead weten op te roepen. Het enige buitenbeentje op dit album is wellicht het nummer Song for Joel dat iets wegheeft van Anouk. Zelf heeft ze het in het nummer Diggin’ over ‘From Nina to Ella, Ella to Bassey. Bassey to Etta, got Marilyn with me’.

En dan die stem. Krakerig, doorleefd en daardoor zeer boeiend. Zo indringend als ze je vanaf de hoes toekijkt, zo komt Shades of Black ook binnen. De ware Sharon Kovacs lijkt ietwat verscholen onder de bontkraag maar maakt haar daardoor alleen maar intrigerender.

Als we naar de achterkant van de hoes kijken denk je eerst wat vage vegen te zien, maar als je goed kijkt zie je een ietwat creepy foto, van de zijkant genomen waar deels huid, deels skelet te zien valt. Ik vind het kenmerkend voor dit album en deze artieste. Is dit nu pop? R&B? Trip-hop? Is er ook niet een vleugje Amy Winehouse te ontdekken? De door haarzelf aangehaalde Shirley Bassey wellicht? Op al deze vragen is volmondig ‘ja’ te antwoorden. Iedereen zal z’n eigen stukje Kovacs vinden en vertalen naar zijn of haar muzikale beleving.

Het mysterie en de duisternis blijven hierdoor intact en dat is mooi. Sound of the Underground? Kovacs zingt er zelf al over. We mogen trots zijn dat er in Nederland van dit soort artiesten rondlopen. Jarenlang was ik wat jaloers op al het moois dat uit België kwam, maar het huidige Nederlandse muzieklandschap toont aan dat we het niet altijd van ver hoeven te halen. Shades of Black is een spannend en zeer fijn debuut-album geworden dat in huize Aero nog heel wat draaibeurten tegemoet zal zien.

LiveLikeTom.com

Kronos Quartet bewijst al jaren dat 'klassieke muziek' prima mengt met wereld muziek. Stoffig is dit gezelschap al helemaal niet te noemen.
Op dit album komt de hele wereld bij elkaar d.m.v. klanken uit het Midden-Oosten, Afrika, Zuid-Azië en Oost-Europa. Oude tradities met een eigentijdse Kronos Quartet touch; het komt echt overal vandaan waaien. Religieuze nummers, folk, klassiek en populaire muziek uit Egypte Libanon, Azerbeidzjan en Irak om maar wat te noemen. Zelfs hip-hop collectief Ramallah Underground is van de partij.
Het deed me soms wat denken aan het fantastische album dat Nigel Kennedy met Kroke maakte.
Waar ik Kronos Quartet soms wat vind doorslaan in experimentele composities daar vind ik ze hier eigenlijk best braaf klinken (als je wat vaker dit soort muziek beluistert althans) en hoor je het respect waarmee ze deze 12 nummers behandelen.
Het is muziek van deze tijd: de wereld kent geen grenzen meer en dat hoor je hier terug. Duidelijk één van de mooie kanten van globalisering als je het mij vraagt en Floodplain is daar een uitstekend resultaat van.

Eindelijk een nieuw album. Nou ja, echt nieuw is het niet (zie ook de titel), maar dit is een 'vergeten' album dat nu alsnog wordt uitgebracht.

Is deze trend van toen nu nog steeds wel leuk kun je je afvragen. Die K&D sessions zijn zo perfect: valt daar nog wat aan toe te voegen?

Ja, momenteel is dit niet echt een trend meer, maar dat wil niet zeggen dat het ook niet genietbaar is.

Niet zo lang geleden schafte ik diezelfde K&D sessions opnieuw aan, maar dan op vinyl en het bracht goede herinneringen naar boven. Dat doet dit album uiteraard niet, maar het voert me toch wel terug naar een bepaalde tijd. Een beetje nostalgie kan zeker niet uitblijven.

Dit 1995 is eigenlijk best een fijn 'nieuw' album van de heren en wat je verwacht krijg je gewoon. Beentjes onderuit en loungen maar

De sitar mag weer van de zolder gehaald worden, de oosterse tapijten uitgerold, de wierookstaafjes aangestoken..... Kula Shaker is er weer.

Huh?

Ja, dat had ik dus. Totaal ontgaan dat er een nieuw album in de maak was.
En het klinkt weer als vanouds: zweverig, retro, lief poppy en rockend. Niks nieuws, echt helemaal niks nieuws. Nu was Kula Shaker toch al niet vernieuwend maar ze blijven ook gewoon doen wat ze altijd al deden. En waarom ook niet. Kula shaker moet niet hip willen gaan doen.

Blijft leuk. Love, peace and happiness of zoiets...... maar een tweede K? Daar is er toch echt maar eentje van. Een Tattva of Govinda horen we op dit album niet terug.

Achteraf is alles leuker. Achteraf is ook een koe in haar hol kijken.

O wat waren de Britpop oplevingsjaren halverwege de jaren '90 toch heerlijk: de ene na de andere Britse band kreeg succes en ik kon er geen genoeg van krijgen. Na wat jaren grunge was het verfrissend om al die wat luchtiger gitaar poprock bandjes te horen.
Kula Shaker had ik zeer hoog staan en hoogtepunt voor mij was hun optreden in NightTown Rotterdam waar ze de massa flink in beweging kregen.
Toen 3 jaar na debuut K opvolger Peasants, Pigs & Astronauts verscheen was de liefde bij menigeen al weer bekoeld. Britpop was toen al weer zo passé. Achteraf............
Bah bah, wat was ik het daar toen grondig mee oneens. Ik vond dat album gewoon goed en beleefde nog steeds veel lol met Kula Shaker.
Toch bleek het toen einde oefening voor de band totdat 3 jaar terug opeens Strangefolk verscheen die ik onverwacht nog steeds heel erg okee vond en zo onverwacht als Strangefolk toen verscheen zo onverwacht doet Pilgrim's Progress dat ook weer.
Peter Pan R.I.P. opent lieflijk de cd en wordt gevolgd door een reeks puike poprock songs die ook nu weer aanslaan bij mij. Ik blijk dus een zwak te hebben voor dit gezelschap (ter vergelijk: Oasis begon me bij het derde album al de keel uit te hangen).
Ik kan de commentaren al van verre aan horen komen met als samenvattende conclusie dat het vroeger beter en leuker was en daarmee dit album weer terzijde schuivend.
Natuurlijk is dit niet vernieuwend, natuurlijk leunen ze op oude glorie van bands die hun zijn voorgegaan. Maar dat was al zo op K.
Natuurlijk heb je hier niks te zoeken als je iets verfrissends en vooral nieuws zoekt en natuurlijk is het achteraf lekker makkelijk zagen over dat het debuut wel nooit meer zal worden geëvenaard.
Kan allemaal best: die tijd krijg je niet terug en moet je verder ook niet willen. Moeten we Kula Shaker anno 2010 dan maar laten voor wat het is? Niet wat mij betreft. Ik vind het wel prettig weer een aantal nieuwe nummers van ze te horen en die nummers zijn zo beroerd nog niet. Een 'Tattva deel 2' zit er niet bij, maar dat maakt niet uit: het smaakt mij in elk geval allemaal prima en anno 2010 doen ze er misschien niet toe, maar je kunt je afvragen of een band met dit genre er überhaupt toe doet als je het decennia daarvoor al hebt kunnen horen. K deed er dus niet toe en Pilgrim's Progress ook niet.
Hoeft ook niet: Kula Shaker maakt gewoon goede muziek en muziek is tijdloos zolang je er maar van geniet en dat doe ik dan ook volop!

Welkom terug Kula Shaker, ik heb jullie gemist. Leuk geprobeerd met andere bandjes maar nooit meer die heerlijke psychedelische, oosterse sferen.... dat kon niet he.
Wat waren jullie live toch leuk om mee te maken en wat draaide ik jullie cd's graag (doe ik nog steeds.............Tattva blijft hemels).

Op Out On The Highway rocken jullie weer als vanouds. Alle Kula Shaker-ingrediënten zijn weer aanwezig, het klinkt goed en vooral erg vertrouwd. Dat is nog eens fijn thuiskomen.
Second Sight komt wat traag op gang, maar zodra ik de hemelse koortjes hoor en jullie vette orgelgeluid ben ik wederom tevreden. En die oosterse jaren '60 dingen? Ja, wederom aanwezig. *Thumbs up*.
Hetzelfde vette orgel opent Die For Love en een slepend ritme inclusief jankende gitaar doet de rest. We horen niks nieuws maar daar stonden jullie ook niet bekend om, maar als je het goed doet dan heb ik er niet zo veel moeite mee. Wederom een stevig nummer.
Great Dictator (Of The Free World) stampt goed door. Rollende drums en wat meer rock and roll. Maar dan die heerlijke koortjes: waan je terug in de roerige jaren '60. Wierookje erbij, misschien een jointje: komt helemaal goed zo. Happy happy, joy joy...........
Strangefolk kent een mooi gesproken tekst onder begeleiding van Indiase klanken. Wie is deze dame? We zullen het wel snel genoeg horen en dan doe ik daar alsnog verslag van bij dit album. Komt goed. Het mag dan wel een tussendoortje zijn: het werkt in elk geval sfeerverhogend.
Song Of Love / Narayana begint een beetje mysterieus alsof we al in hogere sferen verkeren. Het nummer zelf ademt een prima groove en retro is het zeer zeker. Heerlijk hoe de blazers in dit nummer verwerkt zijn. Prodigy-fans: het klopt, jullie hebben het goed weten te herkennen
Shadowlands is een zeer mooi gezongen nummer dat redelijk gedragen klinkt. De piano is daar mede verantwoordelijk voor. Hier en daar een beetje een Pink Floyd-sausje en jullie hebben een prachtsong afgeleverd die ik zeker een van de mooiste van deze cd vind. Heerlijk!
Fool That I Am gaat relaxed van start en blijft ook relaxed. Daarbij heeft het mooie samenzang (zoals ze dat in de sixties zo goed konden). Ook dit nummer vind ik een hoogtepuntje. Het pakt me in elk geval helemaal in omdat het simpelweg goed in elkaar steekt: verzorgd en mooi gezongen en gespeeld.
Hoor de branding en de meeuwen en waan je op een verlaten strand: jij helemaal alleen al wat kilometers achter je. Hurricane Season op je i-pod en het is helemaal goed. Het nummer heeft een epische opbouw en neigt een beetje naar de Doors. Nu ben ik niet vies van de Doors, maar dat ben ik ook niet van dit nummer met geweldige gitaar- en orgelpartijen. Het papapa-koortje hoort er helemaal bij en maakt het plaatje compleet. Geweldig: zo 'come je nog eens back'!
Ol' Jack Tar kent weer wat meer die oosterse manier van spelen maar dan toch wel in een eigentijdse verpakking. Het is een wat loom nummer waar je helemaal rustig van wordt. Hoe doen jullie dat toch heren?
De titel zegt het al: hier horen we jullie op een wat ruigere blues-toer op 6ft Down Blues. Uiteraard wel weer op jullie kenmerkende manier van musiceren. Het is en blijft Kula Shaker-blues.
Harp en fluit starten op Dr. Kitt. Hierdoor krijgt het een beetje Love-neigingen. Het is in elk geval de band die me gelijk te binnen schoot toen ik dit voor de eerste keer hoorde en ook de volgende draaibeurten lieten dat idee niet los.
Super CB Operator is lekkere rock. Opzwepend en goed om je eens flink uit te leven op de dansvloer.
Wat jammer dan toch dat het het laatste nummer is van deze comeback-cd, want zo mag ik het toch wel noemen jongens?
Had ik al gezegd dat ik blij ben dat jullie er weer zijn? Ja he. Helemaal fijn dat het ook nog eens gebeurt met een cd waar jullie je niet voor hoeven te schamen. Mijn support hebben jullie al vast. Wie volgt?

Kunek is de voorloper van Other Lives en Flight of Flynns is het enige album dat onder die naam is verschenen.
Het is rustige rock in de stijl van bands als Coldplay en Saybia maar dan wel met een randje Midlake, een naam die ik ook graag van stal haal bij Other Lives.
Toen ik dit album hoorde had ik daarvoor een album van The Czars opstaan en het sloot naadloos op elkaar aan.
Een beetje psychedelische invloeden a la Pink Floyd en er zijn genoeg namen gevallen om een beetje de richting aan te wijzen en liefhebbers wakker te maken.

Misschien wat veilige muziek maar daarom niet minder mooi, want dat is Flight of Flynns zeer zeker. Het is het soort rock dat bij mij altijd wel aanslaat: een flinke dosis melancholie (met dank aan de cello) en een helder geluid.
Voldoende prikkelende zijwegen om het te behoeden van al te langdradig en saai en dan kan ik voor mezelf concluderen dat er weer een album bij is gekomen dat ik waarschijnlijk vaker zal opzetten. Ik denk zelfs dat dit meer voorkeur geniet boven Other Lives.

En als er dan ook nog een een track op staat genaamd Oh Noble Eric dan kan het eigenlijk al niet meer stuk

Mooie cd!

Ondanks dat Kylie in de jaren '80 absoluut mijn ding niet was heb ik me later toch een keer laten meeslepen en ze wist me te pakken met haar simpele maar doeltreffende popliedjes.
Het is zelfs zo ver gekomen dat ik tot 2 keer toe meegetroond ben naar een optreden van haar en beide keren heb ik het enorm naar mijn zin gehad.
Dat deze sympathieke artiest regelmatig tot de princess of pop gebombardeerd is begrijp ik wel, zeker als Madonna dan tot koningin wordt gekroond. Niet dat ik überhaupt waarde hecht aan dit soort rare termen, maar het is nu eenmaal zo dat deze dames continue naast elkaar gelegd worden en vergeleken (alhoewel Lady Gaga die rol aardig aan het overnemen is). Kylie lijkt altijd net een beetje achter Madonna aan te huppelen en Aphrodite lijkt zo op het eerste gezicht niet anders te doen. Maar ja, dat komt natuurlijk wel een beetje omdat Stuart Price gevraagd is om aan dit album te werken en net als bij Madonna's Confessions on a Dancefloor rijgt hij hier ook alle nummers aan elkaar als ware het één doorlopende mix.
Toch vind ik het vergelijk eigenlijk maar zelden opgaan: Kylie is lichter en luchtiger en heeft een heel andere manier van zingen. Daarbij vind ik Kylie sympathiek overkomen en Madonna doet dat niet bij mij (en vele anderen mag ik aannemen).

Aphrodite doet niet veel anders dan albums als X, Body Language en Fever deden: bubblegumpop die telkens nooit over de gehele linie weet te overtuigen en die wel elke keer een paar heerlijke uitschieters kent: All the Lovers, Closer, Looking for an Angel zijn momenteel de opvallers van Aphrodite.
Helaas moet Kylie toch zeer regelmatig in Madonna haar meerdere erkennen (ja, ik moet niet vergelijken, I know).
Ik hoopte stiekem dat ze die trent een beetje zou om weten te buigen. Een album als Light Years, Impossible Princess of het titelloze Kylie Minogue had ik wel leuk gevonden (alhoewel alleen Light Years het ook echt toont in mijn beoordeling die net even hoger uitvalt). Aphrodite haalt het daar niet bij, maar is zeker weer vermakelijk te noemen. Over dit soort albums moet je eigenlijk niet al te moeilijk doen: neem het zoals het is en geniet er van tijd tot tijd gewoon lekker van.
Dat het dan niet haar beste is geworden, misschien zelfs wat tegenvalt en dat de hoes wel erg veel weg heeft van een of andere parfumreclame nemen we dan op de koop toe.
En het is nog even afwachten.... All the Lovers vond ik aanvankelijk maar zo zo en dat is nu veranderd. Wie weet hoe dat met het hele album gaat

Kylie op de cowboy toer... het valt wel mee op Golden, ook al lijkt het een beetje de rode draad zoals Madonna die ook had ten tijde van Music.
Een vergelijking die altijd wel zal blijven: Madonna is zogenaamd de queen of pop, en Kylie de princess.

Terecht? Niet helemaal, want ondanks het feit dat beide dames popmuziek maken en een hele schare gay-fans aan zich weten te binden zijn de verschillen altijd wel aanwezig geweest. Madonna ging altijd net ietsje verder en wist de tijdsgeest goed te vangen (ook al lukte haar dat steeds minder op de laatste albums). Kylie is altijd vrolijk door blijven huppelen in popland zonder al te veel pretenties.

Dat doet ze vooral ook op Golden, een album dat wat minder geforceerd overkomt dan de voorganger. Luchtig, gezellig, en je valt er geen buil aan. Nee, niet de meest uitdagende vorm van muziekbeleving, maar daarvoor moest je sowieso nooit bij Kylie zijn. Niks mis met lekkere pop en daar staat Golden vol mee. Het mist wat scherpere randjes die albums als Impossible Princess, Light Years, Fever of Body Language wel hadden maar de luchtigheid is hier goed in proportie.

Kylie zal met Golden weer heel veel mensen een plezierige tijd bezorgen. Nog steeds de leukere pop, maar wel voor veertigers en vijftigers. De jeugd van nu zal hier niet veel mee hebben. Hoeft ook niet. Kylie blijft op deze manier goud voor de wat oudere muziekliefhebbers die af en toe een tussendoor snack kunnen waarderen tussen alle Radioheads van deze wereld

Kylie Minogue. Het huppeltutje uit de serie Neighbours (waar we ook Jason Donovan van kennen) die met Stock, Aitken & Waterman hits bekend werd in de jaren '80 en uitgroeide tot popprinses. Tja, Madonna werd op dat vlak als de koningin gezien, en dat zal Madame X zelf zeker ook niet betwisten.

Kylie komt over als de aardige prinses, wat meer down to earth en net altijd een slagje minder op het gebied van haar shows en albums dan Madonna lijkt het wel. Maar ook de Kylie shows zijn leuk om mee te maken en haar albums alleraardigst en dat blijkt Tension ook te zijn.

Kylie blijft doen waar ze goed in is. Frisse popliedjes maken die nergens geforceerd overkomen (iets wat Madonna vaak net iets te veel doet en wat goed of slecht uitpakt). Minder risico, maar daardoor wel altijd prima te pruimen.

En zo af en toe scoort Kylie ineens weer flink zoals afgelopen zomer met Padam Padam. Dank u gay scene waar het nummer op handen gedragen werd en waar Kylie sowieso niet veel fout kan doen.

Die single zorgde bij mij ook voor een Kylie opleving. Dit na wat magere albums als Kiss Me Once, Golden en Disco. Geinige platen hoor, maar niet zo leuk als Kylie Minogue uit 1994, Impossible Princess, Light Years of Fever. Ook Body Language, X en Aphrodite waren prima.
Padam Padam is pop zoals ik het graag van Kylie hoor en de tweede single, het titelnummer, beviel ook. Genoeg reden om erg nieuwsgierig te zijn naar dit nieuwe album.

En Kylie stelt niet teleur. Ze grijpt terug naar de successen op haar succesvolle albums. Een beetje roeren en de sterke kant komt wel bovendrijven en dat hoor je op dit album.

Kylie volgens het boekje, maar wel de betere bladzijdes uit dat boekje. En Padam Padam blijft onverwoestbaar. Daarbij verbleken de andere nummers een heel klein beetje, maar dat is niet erg.
Eerlijk is eerlijk: ik vind Madonna net even wat spannender muziek afleveren en haar risico waardeer ik wel. Kylie staat voor wat luchtiger bubblegum pop, maar dat is af en toe gewoon echt fijn.

Tension haalt het niveau van albums als Impossible Princess, Light Years en Fever niet (de hoogtijdagen rond de eeuwwisseling), daarvoor vind ik nummers als Hands of You Still Get Me High echt te simpel (die ohoo-koortjes, pfff), en kakt het album halverwege een beetje in met een nummer als Green Light. Gelukkig volgt dan het aanstekelijke Vegas High weer en geeft 10 Out of 10 me een beetje Pet Shop Boys vibes door de bijdrage van Oliver Heldens. Story toont vervolgens aan dat dat inkakmomentje maar tijdelijk was. Wat een heerlijk, vrolijk nummer.
De drie bonustracks zijn verder ook prima.

Tension levert op zich een prima terugkeer van de popprinses op. Ik gun het haar van harte en voor mezelf is het lekker om even wat luchtige disco-pop als afwisseling te horen.

Het vervolg op Tension heet simpelweg Tension II.

Kylie was helemaal terug met Padam Padam. De gayscene omarmde het nummer als een 'national anthem' en zorgde ervoor dat mede hierdoor de schijnwerpers weer volop op Miss Minogue gericht waren.
Nu is Padam Padam ook een onweerstaanbare oorwurm natuurlijk.

Dus waarom niet snel doorgaan op dat succes?! Een aantal nummers waren al verschenen en op albums van andere artiesten terecht gekomen (Sia, Orville Peck), maar blijkbaar was er nog materiaal om dat aan te vullen, of misschien was het andersom.

Het maakt niet uit. We krijgen gewoon weer dertien lekkere popliedjes voorgeschoteld die uiterst geschikt blijken voor de dansvloer en daarbij hoort ook een nieuwe wereldtoernee. Van die dertien zijn er dus negen nieuw. Vrij korte, puntige nummers wederom die er in hoog tempo doorheen gejaagd worden, dus het zou me niet verbazen als team Minogue straks hetzelfde geintje flikt door het album nogmaals uit te brengen met langere versies zoals ook bij Tension gebeurde. En eerlijk is eerlijk: die langere versies waren op Extension ook gewoon leuker, zoals bijvoorbeeld Lights Camera Action (The Extended MHP Mix) ook leuker is dan de 2,42 minuten durende versie op dit album, wat gewoon te kort is.

Kylie is een wereldster die altijd een beetje in de schaduw van Madonna blijft hangen (de dames hebben onlangs voor het eerst samen op het podium gestaan tijdens de tour van Madonna), maar ze is wel de meest spontane van de twee wat mij betreft. Tension II staat vol pretentieloze, luchtige bubbelpop.... Ach... een lekkere maaltijd wordt op feestjes soms ook voorafgegaan door bubbels.....

En dat concert in Ziggo Dome? Ik ben erbij met of zonder bubbels!

Live albums: alleen leuk als je er zelf bij bent geweest.....

Meestal is dat toch wel het geval, tenzij de uitvoerende artiest(en) compleet andere versies laat/laten horen of zo, dan wil het nog wel eens interessant worden als je er niet bij was.

Maar hey! Ik was er bij in de Ziggo Dome afgelopen zomer en het was een groot (gay) feest. Kylie trekt een bepaald publiek dat meestal wel weet hoe een feestje te bouwen. Dat is al winst want het verhoogt de sfeer.

Kylie is een prettige artiest om live mee te maken, toegankelijk maar toch wel een superster waar je naar zit te kijken. Vocaal gezien werd de kleine dame goed ondersteund door haar backings, maar ach.... daar hebben meer grootheden mee te maken. Het mag de pret niet drukken.

De Tension Tour//Live 2025 was qua aankleding redelijk sober naar Kylie maatstaven, maar was genoeg sfeerverhogend. Daar hebben we op dit album niet mee te maken uiteraard (tenzij er nog een dvd uitkomt, wat vast het geval zal zijn).

De setlist (22 augustus 2025 in Mexico-Stad) is redelijk gelijk aan die in Amsterdam (3 juli 2025). Things We Do for Love werd daar niet gespeeld, maar wel een akoestische versie van I Should Be So Lucky die hier ontbreekt. Verder zijn de verschillen niet echt noemenswaardig., wat met dit soort grote producties wel vaker het geval is.

Ik blijf geen liefhebber van live-albums (met hier en daar wat uitzonderingen). Dit optreden is vooral een fijne herinnering aan het feest in Ziggo Dome en dat is wat mij betreft meer dan genoeg om het af en toe lekker op te zetten.

Kylie is voor mij de laatste dit jaar met herbewerkte versies.
Had ik de live cd van Antony al achter mijn kiezen, de cd met herbewerkingen van Tori Amos met ons eigen Metropole orkest, akoestische versies van Patrick Wolf, Doe Maar's opnieuw opgenomen nummers, ach dan kan Kylie er ook nog wel achteraan toch?!

Pop Kylie doet nu chique. Haar nummers krijgen ook een orkest sausje met een achtergrondkoortje dat goed van zich laat horen. Nieuw is het niet getuige ook al die andere albums van andere artiesten die uitkwamen dit jaar. Is het armoede? Misschien wel maar het kan ook goed uitpakken en iets toevoegen en daar zullen de meningen altijd wel over verdeeld blijven.

The Abbey Road Sessions zijn me soms iets te melig. Kylie is voor mij op haar lekkerst als ze 100% pop is. Verloochen je achtergrond niet meid zou ik willen zeggen.
Maaaaarrrrrr..... toch is het knap als je ziet hoe die op het eerste gehoor simpele popnummers overeind blijven staan in deze nieuwe setting. I.t.t. Tori Amos zijn dit in elk geval wezenlijk andere versies en voel je je als fan niet bekocht.
Mijn enig echte probleem met dit album is dat ik soms niet zo goed tegen de backings kan. Het is te veel slagroom op de taart en te veel zoetigheid maakt misselijk.
Liever wat puurder: piano, akoestische gitaar en wat strijkers hadden volstaan. Nu krijg ik er zo'n Carpenters gevoel bij en als ik één duo niet zo goed trek.......
Gelukkig blijft Confide in Me redelijk goed overeind in deze versie en het duet met ome Nick is zoals ik het hele album graag had willen zien: lekker eenvoudig gehouden. Een geslaagde versie (alhoewel het origineel natuurlijk niet valt te overtreffen). Where the Wild Roses Grow is zo een beetje een Tindersticks-achtig nummer geworden.

De fans zullen dit album ongetwijfeld slikken. Ik minder. Het is me te klef af en toe. Desondanks kan ik er op momenten best wel van genieten maar helaas is niet alles even geslaagd.
Duvel die backings er de volgende keer maar uit is mijn welgemeende advies.