Kent heeft nu al 10 reguliere albums op naam staan waarvan er 2 zijn verschenen in het engels en zweeds. Acht stuks dus eigenlijk waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de zweedstalige versies; dat geeft het allemaal net iets extra's.
Ook de scores zijn telkens goed te noemen en eigenlijk besef ik nu pas dat Kent daarmee een bandje is dat vrij ongemerkt eigenlijk best wel een favorietje te noemen valt terwijl ik dat gevoel nooit zo heb gehad (en nog steeds niet). Een ietwat vreemde positie nemen ze dus in tussen alle echte favorieten van mij.

Nummer 8 kan in zeer korte tijd al weer veranderd worden in album nummer 9, want En Plats I Solen volgt Röd in zeer korte tijd op (binnen het jaar). Röd is een album dat net even minder is blijven hangen dus er was wat vrees voor dit album dat toch wel snel erna uitkomt.

Gelukkig is er al geruststelling in opener Glasäpplen dat lekker dansbaar is en een wat stroperig geluid meekrijgt door de violen, wat wonderwel uitpakt. Bij een nummer als dit gaat mijn volumeknop harder open en ben ik extra blij met de zon die op dit moment volop schijnt. Heerlijk nummer dat mij al na de eerst draaibeurt te pakken had. He, dat is lekker binnenkomen zo.
Ismael kent eenzelfde dancevibe, zonder het rockgeluid uit het oog te verliezen. Wat dat aan gaat vond ik de Shieldster Remix van Ingenting ook best aangenaam. Het geluid van Kent leent zich er prima voor. Toch vind ik Ismael wel iets platter dan het vorige nummer maar erg storen doet het me niet.
Skisser För Sommaren is er wel eentje van de grootse gebaren: een vrij wijds geluid wat iets wegheeft van de U2 sound en verrek, ook hier toch wel weer een dansbare sound zonder dat het een dance-nummer genoemd mag worden. Het swingt zullen we maar zeggen.
Ärlighet Respekt Kärlek kenmerkt zich door een wat lager tempo maar wel eentje waar meezingen haast geen verbod lijkt op te leveren. Het uit zich ook in de samenzang op dit nummer. Inhaken en meebrullen maar. Klinkt eng, is het niet. Dit is gewoon een catchy nummer waar je niet al te moeilijk over moet doen en dat lijkt sowieso de tendens op dit hele album te zijn. Het is er eentje van niet al te moeilijk, weinig diepere lagen, maar gewoon onweerstaanbaar en aanstekelijk (althans voor mij dan).
Ik blijf die titels in het zweeds leuk vinden staan, zo ook Varje Gång du Möter Min Blick. Ook dit nummer heeft iets meezingbaars of hoog handjes in de lucht gehalte. Ik besef terdege dat dit eerder afstotelijk werkt dan bevorderlijk maar ik raad zeker aan om het hoofd niet af te wenden want het is gewoon prima poprock die we hier voorgeschoteld krijgen en daar is helemaal niks mis mee.
Ensam Lång Väg Hem kent ook wat toegevoegde electronica maar nergens 'overdone' waardoor het uitstekend mengt met de akoestische geluiden die o.a. de gitaar voortbrengt (later de electrische). Het is een typisch Kent midtempo nummer. Verrassen doet deze band al lang niet meer maar dat is ook niet zo verwonderlijk na zoveel albums die ook nog eens redelijk evenwichtig zijn allemaal. Mooi nummer.
Team Building klinkt minder zweeds maar is het uiteraard wel gewoon. Krakerig gaat het van start om uiteindelijk een mooie, heldere popsong te worden. Het is allemaal lekker degelijk op deze manier.
Op Gamla Ullevi is de dansinvloed weer een stuk groter. Ondanks dat het er niet op lijkt moet ik onwillekeurig aan U2's Discotheque denken. Voor mij is dat niet negatief trouwens. Ik hou van het stuwende, enigszins opzwepende gevoel dat dit nummer voortbrengt.
Minimalen start redelijk minimaal (ik moest heel even aan de akoestische versie van Neil Young's Rocking in the Free World denken) om vervolgens een flinke dance-injectie te krijgen. Vol en vet slaat het in je smoel en bewegen zal je! Uitstekende heldere productie als je het mij vraagt.
Passagerare doet me denken aan de Pet Shop Boys en dat is een duo die ik behoorlijk waardeer dus ik vind dit een prima einde van deze cd.

Een cd die nogal onverwacht op mij afkwam en waar ik wat huiverig voor was. Zeker omdat ik Röd uiteindelijk toch wel als de wat mindere beschouw. En Plats I Solen is dat zeker niet en ik verheug me er nu al op om dit in mijn lange vakantiereis naar Italië te draaien in de auto: raampjes open, meegalmen, en dan de zweedse taal als vervreemdend effect in dat warme land: heerlijk vooruitzicht toch?!

Kerkklokken luiden de nieuwe Kent, Röd, in gevolgd door een kerkorgeltje inclusief koortje. Het vrome 18:29-4 is een opmerkelijke opmaat voor de decadentere disco op Taxmannen.
Lekker om de zweedse taal weer uit de mond van zanger Joakim "Jocke" Berg te horen; ik geef er nog steeds de voorkeur aan boven het engels, het maakt Kent toch een wat karaktervollere band.
Dat een electro-sausje momenteel 'in' is of het op z'n minst goed doet bij het grote publiek laat ook Editors horen maar waar die band hun sound overgiet met een gedateerde synth-saus daar doet Kent het toch wat eigentijdser en naar mijn mening ook wat smaakvoller. Hier klinken de synthesizers in mijn oren gewoon goed en mengt het lekker met de rock en daar is Krossa Allt een goed voorbeeld van. De naam Depeche Mode komt bij dit album steeds vaker naar voren: ik hoor het er niet echt in tot nu toe want daarvoor vind ik Depeche Mode slepender, gruiziger en toch wat spannender. Kent maakt gewoon lekker pakkende nummers waar ik niet zo veel achter zoek.
Hjärta klinkt gedreven en daar is een stuwend ritme de reden van. Het nummer lijkt groots over te willen komen en slaagt daar ten dele in. Misschien maar goed ook want anders zou het een pompeus Coldplay- of U2-achtig nummer zijn geworden en dat gebeurt nu niet echt.
Mijn kennis van het zweeds is nul komma nul maar telkens als ik de titel Sjukhus zag staan kon ik een glimlach niet weerstaan. Mijn iPhone heeft zo'n fijne applicatie waar je snel woorden kunt vertalen en dan blijkt het dus ziekenhuis te wezen. Ach ja, was mijn gedachte, dat klinkt erg logisch maar het bedierf ook wel de charme er van. Soms moet je dingen laten voor wat ze zijn. Het nummer zelf doet me heel eerlijk gezegd ook nog niet zo heel veel tot nu toe. Niet onaardig, maar het mist een zekere spanningsboog.
Vals För Satan (Din Vän Pessimisten) vind ik als titel erg mooi overkomen. Het nummer start alsof je buiten in de kou staat te wachten voor een discotheek waar de bassen je al tegemoet dreunen. Het pompende hart van een goede nacht stappen is luid en duidelijk aanwezig. Nee, dit is geen housedreun, wees gerust, maar die hartslag weet me wel te boeien en dit is dan weer wel zo'n nummer dat mijn aandacht snel te pakken heeft ondanks dat ik de zang hier niet overweldigend vind.
Idioter is het eerste nummer waar ik heel in de verte een beetje aan Depeche Mode moet denken maar tegelijkertijd denk ik dan ook 'doe maar niet, de mannen van Depeche Mode zijn heer en meester in dit soort nummers'. Idioter is geen slecht nummer, zeer zeker niet, maar ergens vind ik de electrosound gemengd met rock soms net iets te veel schuren.
Svarta Linjer is mij iets te dreinerig en weet me niet echt te pakken. Hier lijkt het soms of Kent niet genoeg creativiteit aan de dag weet te leggen.
Ensamheten lijkt even een rustpunt op het album te worden maar is dat uiteindelijk niet. Het nummer klinkt lekker in het gehoor door zijn pakkende ritme. Heel opvallend is het niet maar het maakt me hier niet zo veel uit.
En ja hoor, Töntarna is dus die Depeche Mode link. Hier vind ik dat dan ook het meest opgaan, maar om het hele album aan die band te linken gaat mij veels te ver want wat is nu één nummer?! Overigens wel een prima nummer naar mijn bescheiden mening dat misschien grootser had kunnen zijn met ietsje meer peper.
Bij het vrij lange slotstuk Det Finns Inga Ord bekruipt me langzaam het gevoel dat mijn verwachtingen voor deze cd toch wat hoog waren. De hoes beloofde al zo veel goeds maar als ik dit nummer dan weer hoor dan merk ik toch dat ik er niet helemaal warm voor kan lopen. Dat is best jammer, want het vorige album sloeg erg goed aan. Röd is geen slechte cd maar Kent heeft betere gemaakt.

Dat zweedse taaltje geeft deze band net even een extraatje. Heerlijk vind ik dat. Voor mij hoeven ze dus echt niet in het engels te zingen.
Maar is deze cd zelf ook heerlijk te noemen?
Als je opener Elefanter hoort weet je eigenlijk al dat het (weer) niet fout kan gaan. Wat een prachtige combinatie van lichte electro-invloeden met melancholische pop-rock en wat geeft dat trompetje er een fantastische draai aan mee.
De rest doet het ook zeer goed bij mij. De electronische invalshoek doet het best lekker en stoort me nergens. Het blijft allemaal behoorlijk luchtig (ik herken er geen Depeche Mode in die veel zwaarder klinkt).
Niet hemelbestormend maar kwalitatief een 'dik in orde plaatje'.
Fijn hoor.

Kent James was eerst 'bekend' onder de naam Nick Name en was te zien als zichzelf in de film Hellbent.
James mogen we best een queer-punkrocker noemen en het gaf hem, mede door zijn gespierde torso, al snel de bijnaam gay-Henry Rollins.
Ik hoor toch iets minder woede doorklinken in de nummers van Kent James / Nick Name en eerder regelmatig wat humor. Dat hij out & proud is moge duidelijk zijn (ook gezien zijn teksten).
Onder eigen naam is vorig jaar deze verzamelaar verschenen met o.a. het nummer uit de film Hellbent: Who's Your Daddy? dat aan de Red Hot Chili Peppers doet denken. Ook I Fucked Your Boyfriend heeft een beetje die stijl en is tekstueel gezien een nummer met een vette knipoog. Physical is inderdaad een cover van de Olivia Newton John hit.
Het album is echt een verzameling songs want het heeft diverse stijlen maar ondanks dat weet het toch wel een zekere eenheid te bewaren.
Heel serieus neem ik deze Kent James niet echt maar op z'n tijd is het toch best vermakelijk allemaal.

Zacht knisperend gaat dit album ruim een uur door zonder dat het me verveelt. Let wel: telkens zitten er in de nummers verrassende wendingen of intrigerende momenten waarbij je je afvraagt hoe ze er op zijn gekomen. Dit allemaal zo subtiel gedaan dat de voortgang nergens gehinderd wordt.
De klanken zijn warm en organisch en ik krijg er dan ook een zeer behaaglijk gevoel bij......
Normaliter niet de hoek waarin ik albums zoek, maar zo af en toe kom ik toch uit bij platen die me wel weten te pakken en daar is deze er dus eentje van.
Ik durf niet te zeggen of het goed is binnen het genre en ik ben dan ook wel benieuwd hoe de 'kenners' dit beoordelen.
Hoe dan ook is dit behoorlijk genieten voor mij en ik hoop dat dit album nog meer op me in zal gaan werken in de toekomst, want in dat geval heb ik een bijzondere cd ontdekt die wel een plaats verdient in mijn cd-kast (alhoewel het erg moeilijk verkrijgbaar is heb ik al moeten constateren).

Maar hoe ervaar ik dit alles dan?
A Tune for a Blank Mind komt langzaam opzetten en doet heel natuurlijk aan: een lome zondag aan een waterplas waar je verkoeling zoekt. Qu geluid kan ik niet ontkomen aan mijn eerste ervaringen indertijd met het debuut van Air. Dat debuut bleek op lange termijn een groeier van jewelste dus het biedt perspectieven voor Digital White.
Somewhere in Between sluit naadloos aan bij het eerste nummer, maar klinkt net even verstilder. Als je oppervlakkig luistert zou het wat saai of monotoon over kunnen komen alleen mis je dan toch echt de kleine toevoegingen die het nummer goed staande weten te houden.
Digital White draagt de sfeer die albums van Boards of Canada ook in zich hebben. Het is wat meer down to earth dan de 2 vorige nummers. En hier knispert en knettert het lekker waaroverheen een warme deken wordt gelegd. Die warme, organische klanken waar ik het dus over had zeg maar. Voor mij zeker één van de beste nummers van dit album.
Blind Light gaat door met de flow van het titelnummer. De donkere baspartijen doen me terugdenken aan het duistere van Massive Attacks Mezzanine, maar de hoofdmelodie is te luchtig om echt te kunnen spreken van een vergelijk. Nummers als deze moeten rock-liefhebbers aan kunnen spreken, want ondanks dat dit geen rock is hoor ik toch wel degelijk wat 'rock-klanken' vertaald naar electronica. Wederom een favoriet nummer van mij.
Ook favoriet is Delicate Nouns wat het lome zomergevoel terug brengt. Akoestisch instrument-gebruik is hier mede verantwoordelijk voor. Verder horen we vogelgeluiden en een telefoon rinkelen en de piano geeft er een jazzy touch aan mee.
Temper Colour eindigt het zomergevoel en komt wat killer over. Toch slaat dit na anderhalve minuut om in een luchtiger toon. Alsof de dreigende wolken die er even naar uit deden zien dat er onweer op komst was alsnog over drijven.
Dandy Lions and Rose Pedals komt heel fris over en blijft de hele sfeer van het album goed vasthouden. Absoluut heel erg sferisch, maar ik kan me voorstellen dat sommigen dit te veel als 'leuk voor de betere lounge-tent' zullen omschrijven.
Op de myspace pagina staat bij het rijtje invloeden de naam Tom Waits. Uiteraard opmerkelijk omdat de muziek van deze artiest mijlenver hier vandaan staat. Misschien doordat het nummer halverwege omslaat naar bijna jazz dat ik die referentie toch een beetje begrijp. Dat omslaan vind ik overigens knap gedaan want het komt niet geforceerd over op mij.
Current Black is misschien het meest 'electronica' van alle nummers hier te vinden.
Nocturne heeft spoken word als extra instrument en het ademt wat oosters uit qua instrumentatie.
Fret Noise Waltz beschouw ik weer als een favoriet. Het neigt weer veel meer naar pop/rock maar ik vind het een heerlijke groove hebben waar ik wel voor val.
Rails heeft een intro op akoestische gitaar en loopt daardoor mooi door vanuit het vorige nummer. Blazers geven het nummer wat chiques mee. Heel subtiel en nergens overdone.
En voor je het weet ben je al bijna weer een uur verder en zijn we aangekomen bij Mum's the Word wat een waardig afsluiter is van dit toch best wel betoverende album.
Nogmaals: ik ben nogal blanco dit album tegemoet getreden en ik heb geen idee hoe dit album echt op waarde geschat moet worden binnen het genre.
Misschien beoordeel ik het te gunstig, alhoewel het natuurlijk altijd een gevoelskwestie blijft beoordeeld door kenners of niet.

Keramick & Lobo lijken vrolijk verder te knisperen na hun debuut met hun behaaglijk warme sound als we afgaan op opener Lite House maar schijn bedriegt want de heren gaan duidelijk verder op de daarop volgende nummers.
Niet dat we hier muziek horen die we nooit eerder hebben gehoord want daarvoor hoor ik toch echt iets te veel Boards of Canada of The Cinematic Orchestra terug in de sound (doen ze zelf ook niet zo moeilijk over).
Maar ten opzichte van hun heerlijke debuut horen we nieuwe toevoegingen in de nummers 2 t/m 8 (de opener had afkomstig kunnen zijn van Digital White): maar liefst 19 gasten zijn nu aanwezig in de vorm van o.a. viool, cello, piano, percussie, trompet en saxofoon.
Daarbij horen we nu ook in sommige tracks zang: Thom Yorke-achtig op Gone en zwoele vrouwenzang in Answers. Ook de titeltrack heeft vocalen meegekregen.
De stijl is nu ook diverser geworden want het geknisper wordt op Brown-Eyed Susan bijvoorbeeld lekker gemengd met een jazzy trompet, terwijl titelnummer The Braille een rocksaus heeft gekregen.
Heel opvallend dat ik het debuut exact twee jaar geleden toevoegde (15 december 2007) en het werd toen op de valreep nog een goed scorende cd in mijn eindlijst (top 20 notering). Het zal nu wel weer eens precies zo kunnen gaan verlopen want ook deze tweede cd bevalt me heel goed en ik denk zelfs dat deze nog een stuk boeiender zal zijn voor een groter publiek hier op de site.

Een nieuw jaar betekent ook vaak nieuwe ontdekkingen. Het debuut van Kushi is aan me voorbij gegaan, de opvolger niet.

Een Britse zanger met Indiase roots, zijn naam betekent geluk in het Hindi, en in het verleden samengewerkt met James Blake op diens albums Friends That break Your Heart, Assume Form en Playing Robots Into Heaven. Ook stond hij in diens voorprogramma en andersom heeft James het debuut van Kushi gemixt. Daarnaast is Kushi producer van andere bekendheden geweest.

Geen onbekende meneer dus, maar voor mij absoluut wel. Ik wist vooraf dan ook niet goed wat ik moest verwachten.
Het blijkt een vrij lieflijk album met dank aan het stemgeluid van Kushi. Dromerig en ijl (I Won't Bury What I Know). Dit op af en toe knisperende beats, maar zeker ook een folk-inslag waardoor ik gek genoeg vaak aan Radical Face moet denken (You Say), ook al heeft die toch echt een ander geluid.

Ook blijkt dat hij een ouder nummers als Phantoms opnieuw heeft opgenomen en een nummer als You Say dat lang op de plank lag en nu het levenslicht ziet.

Na een eerste luisterbeurt valt het allemaal nog niet op en kabbelt het wat voort, maar meerdere draaibeurten laten het album steeds meer opbloeien. Hier en daar een beat (Phantoms) of juist een schitterende serene sfeer (het duet met Monica Martin Ordinary Love). Het album begint echt onder mijn huid te kruipen.

Nu gebeurt dit vaker in de maand januari (Hilang Child is een beetje vergelijkbaar met zijn tweede album in 2021 waar hetzelfde verhaal voor op ging als nu Kushi) en dan blijkt aan het einde van het jaar zo'n album weer in de vergetelheid geraakt.
Met andere woorden; blijft Love Songs & Other Lies overeind of zakt het toch zoals zo vaak langzaam weer weg.

Voor nu is het in elk geval een fijn album om muziekjaar 2026 goed mee te starten.

Een nieuw avontuur van Lou Rhodes (Lamb) met Rohan Heath (Urban Cookie Collective).

En al bij de eerste tonen moet ik denken aan het magistrale album van Beth Gibbons. De sfeer? De muziek die volgens velen meer voor het hoofd dan voor het hart is? (Alhoewel ik die mening ondanks dat ik het begrijp niet deel): het zou zomaar kunnen.

As Dust We Rise klinkt als een soundtrack voor een film. Jazzy, mysterieus, spannend en je moet je aandacht er wel bij zien te houden. Doe je dat, dan ontvouwt zich wel een schitterende trip.

Een trip waar ik mezelf in kan verliezen zoals ik dat ook kan bij het album van Beth Gibbons (ook al is dat toch wel een ander soort album). As Dust We Rise weet me veertig minuten lang in z'n greep te houden om er vervolgens op een zeer fijne manier uit te ontwaken.

Zeer boeiend, en ik ben benieuwd of dit nog verder zal gaan inwerken op me waardoor de score ook nog wat opgeschroefd kan worden. Onverwacht pareltje voor mij.

Wat heb ik leuke tijden beleefd met koning Charles. LoveBlood behoorlijk vaak gedraaid en als ik het weer eens terug hoor veer ik telkens weer op.

Het heeft even geduurd eer er een vervolg kwam, maar dat is er nu in de vorm van Gamble for a Rose.

De formule is nog niet uitgewerkt: veel vrolijke, uitbundige nummers waar een hoop in verwerkt is zonder dat het al te overdadig wordt. Laat ik het een barok tintje noemen.
De titeltrack laat z'n gevoeliger kant horen net als St Peter's Gate. Opmerkelijk dat Coco Chitty van het debuut terugkeert in een langzamer versie.

Veel nummers die een wat exotische versie van Dry the River zou kunnen zijn of Kodaline. Wat zonniger, wat extravaganter, met meer kitsch.

De flamboyante King Charles flikt het in elk geval een tweede keer om met een fijne plaat op de proppen te komen waar een mens alleen maar vrolijk van kan worden. Of dit dat een derde keer weer zou moeten of kunnen betwijfel ik, want overdaad schaadt.
Voor nu vind ik dit gewoon wederom erg plezierig allemaal. Niet te moeilijk over doen. Dit soort platen zorgen voor de broodnodige afwisseling zo af en toe. Een glimlach alleen volstaat soms ook heel goed.

Heeft Mika soms een minder strakke broek aangetrokken en Vampire Weekend als begeleidingsband uitgezocht?
Deze uiterlijk geziene kruising tussen Devendra Banhart en Borhat weet in elk geval hoe je een
feestje moet bouwen want dat laat hij volop horen op zijn debuut LoveBlood.

King Charles heeft wel iets verhevens. Deze dreaded dandy wandelt met opgeheven hoofd en arrogante blik rond door een vrij grote platenkast en dat pakt allemaal goed uit. Een reggae Adam Ant, een met stoeipoezen rollebollende victoriaanse aristocraat (Polar Bear)..... ik zie en hoor het allemaal.
Of mijn fantasie hier wat te veel de vrije hand krijgt? Ongetwijfeld maar deze koning krijgt het wel mooi voor elkaar. Dramatiek wisselt af met onbehouwen feest- en slemppartijen. Decadentie ten top en dan zit je bij mij helemaal goed.

Of deze King Charles eerder succesvol gaat zijn dan die andere (nu nog Prince) Charles moeten we afwachten. Het lijkt er wel op maar dat is als ik het voor het zeggen heb zeker geen enkel probleem.
De vraag is welke muziekliefhebbers hier tegen kunnen en hoe serieus deze meneer genomen gaat worden want het is mij nog niet helemaal duidelijk waar de gimmick begint en/of eindigt.
Maar dat interesseert mij momenteel geen ene moer. Ik heb mijn zomerplaat voor dit jaar geloof ik binnen.

Wat een feest!

Aan het begin van deze eeuw had je daar opeens de 'New Acoustic Movement'.
Zijdezachte Simon & Garfunkel- of Nick Drake-achtige liedjes werden helemaal 'hot' in de 'rockwereld' naast de lounge in de 'electro-hoek'.
Mensen waren blijkbaar toe aan onthaasten in smetteloze, witte Jan des Bouvrie meubels met een lekker muziekje op de achtergrond.
Kings of Convenience werd (tegen wil en dank?) een beetje vaandeldragers van deze muzikantengroep die opeens boven water kwamen drijven. Hun debuut heette niet voor niets Quiet is the New Loud, een album waar ik helemaal verzot op was en dat ik nog steeds graag mag horen als ik... eh.... wil onthaasten.
Uitermate geschikt voor een lome zondagmiddag, een etentje met vrienden of om kado te geven aan familie die verder niet zo veel met muziek bezig is. Je scoort er altijd wel mee.
Veilig? Absoluut. Aan dit soort muziek zal niemand zich een buil kunnen vallen toch?!
De opvolger Riot on an Empty Street leek qua titel een stuk gevaarlijker maar tapte vrolijk voort uit hetzelfde rustige vaatje. Het bleef met andere woorden lekker chillen.
En het heeft even moeten duren, waarschijnlijk door allerlei andere projecten van de heren, eer Declaration of Dependence het levenslicht zag.
Krijgen we nu dan wel een verrassing te horen? Nee hoor, de heren kabbelen, tokkelen, plukken en hummen vrolijk voort waar ze gebleven zijn. De hoes kon niet perfecter verzonnen worden, want als je dit hoort mijmer je al snel terug naar een zomer waar niets hoefde en waar het genieten was van een zonnetje op je hoofd en waar je voeten zich loom door het zand konden voortzetten met het ruisen van de zee op de achtergrond.
Meer van hetzelfde (nu met een snufje bossanova als extraatje), en iedereen kan er zijn eigen cliché op loslaten; van het wijntje op de bank, het knisperende haardvuur, de vallende herfstbladeren of dat zonnetje waar ik mee aan kom zetten.
Maar meer van hetzelfde betekent ook: kwaliteit als vanouds en heel simpel genieten. Onthaasten? Misschien. Na de drukke bombast van Muse is Kings of Convenience een heerlijke verademing.
Wat mij betreft maken ze nog zo veel mogelijk van dit soort plaatjes en al helemaal als we er zo'n tijd op moeten wachten. Heerlijk hoor.

Het laatste album Declaration of Dependence stamt uit 2009. In totaal drie mooie albums waar ik nog steeds van kan genieten. Tijdloos en rustgevend.

Wie had gedacht dat er in 2021 een nieuw album zou verschijnen?! Ik niet, alhoewel ik er altijd op gehoopt heb.

Maar waarom die hoop? De impact van het debuut werd niet meer geëvenaard met de twee opvolgers, terwijl ze kwalitatief niet van elkaar verschillen. Twee keer eenzelfde soort album als extra zou genoeg moeten zijn. Als Declaration of Dependence het eindsignaal was, zou dat prima wezen.

Maar van Kings of Convenience word je een beetje hebberig of zo. Het is gewoon zo lekker en fijn en dan wil je meer.

En meer krijgen we op Peace or Love, ook al had het ook Riot on an Empty Street of Declaration of Dependence kunnen heten. En Quiet Is the New Loud dan? Nou die heeft Toxic Girl en Winning a Battle, Losing the War

Lome muziek voor lome zomerse dagen. De timing kon niet perfecter. De zijdezachte stemmen, de gitaarpartijen die in je oor kietelen, het frisse briesje, het met je voeten in het zand op het strand moment, de wandeling in een bos die je verkoeling biedt in de zomer.

Het is er voor iedereen. En Kings of Convenience is er voor iedereen. Hemelbestormend? Welnee. Een nieuwe richting? Dacht het niet. Maar Kings of Convenience komt daar makkelijk mee weg.
Dit gaat genieten worden deze zomer!

Lange tijd heb ik een beetje aangehikt tegen deze cd: als je al zo kunt genieten van hun reguliere albums waarom dan beginnen aan een versie waar die prachtige songs met een remix sausje worden overgoten.
Wat heb ik inmiddels spijt van dat lange wachten, want dit is een net zo'n prettige cd als de andere van Kings of Convenience!
De remixen zijn uiterst bescheiden gehouden waardoor de sfeer die dit duo zo kenmerkt goed behouden blijft en daarbij hebben de remixers de nummers in hun waarde gelaten en krijg je nergens de indruk dat ze hun eigen stempel groots wilden neerzetten wat nog al eens voorkomt bij dit soort projecten. Alles in dienst van het liedje en dat pakt dus voortreffelijk uit kan ik wel zeggen.
Nu zijn die liedjes van zichzelf al tijdloos en als het in deze versies nog een keer onderstreept kan worden dan mogen we wel stellen dat Kings of Convenience een zeer bijzonder duo is die we mogen koesteren. Het optreden dat ik onlangs in Rotterdam meemaakte onderstreepte dat nog eens heel dik.

En, en, en? Gaat deze derde na de teleurstelling van de tweede er dan voor zorgen dat ik definitief ga afhaken?

Opener is het ruim 7 minuten durende Knocked Up en deze komt wat langzaam op gang. Hier en daar wat U2-achtige gitaargeluiden maar dan wel vermengd met de bekende Kings of Leon drive en zang. Die ruime 7 minuten zijn mij eerlijk gezegd wat te lang.
Charmer klinkt wat ruiger en smeriger en blijkt een stevige rocksong te zijn met af en toe wat uithalen qua zang. Niet slecht, maar echt een pakkende song is het vooralsnog niet te noemen.
On Call opent zweverig, maar dan zet de bas in en ontpopt het nummer als een bijna punk-rocksong. Prima gitaarsolo, maar sorry allen: ook dit pakt me nog niet erg.
McFearless klinkt toch wat anders dan we gewend zijn. Ik moet een beetje denken aan bandjes als Bloc Party, Editors en weet ik het wat. Origineel? Nee, maar dat is deze band nooit geweest en dat vind ik niet erg, maar nu mis ik toch wel dat eigene wat Kings of Leon toch wel degelijk kenmerkte.
Black Thumbnail rockt ook lekker de pan uit. Flink wat gitaar, maar wederom geen puntige pop-rock zoals ik die zo graag hoorde op hun debuut.
My Party heeft ook wel een wat smeriger geluid. Ik heb hier het gevoel dat het allemaal wat krampachtig is. Maar toch is er iets met dit nummer dat me wel degelijk weet te boeien. Zou zomaar een groeiertje kunnen blijken.
True Love Way gaat dan weer volledig langs me heen. Het is een nummer dat weinig echt pakkends heeft voor mij.
Ragoo heeft een iets poppier geluid en is daarmee gelijk ook wat vrolijker van toon.
Fans krijgt een akoestische gitaar mee als begeleiding, maar de electrische broer blijft dicht in de buurt. Het is een nummer dat iets beter blijft hangen mede dankzij de opbouw er van.
The Runner is slepender en meer down-tempo, neigend naar een ballad (of misschien kunnen we het daar zelfs we onder scharen). Je krijgt de neiging al snel mee te wiegen, maar verder houdt het daar wel mee op.
Met Trunk proberen de heren duidelijk weer een nieuwe richting op te gaan. Het lukt maar half: instrumentaal zit het uitstekend in elkaar, maar het is een beetje vlees noch vis voor mij.
Camaro daarentegen vind ik dan weer een stuk pakkender. Ook hier valt weer op dat de gitaarsolo's heftiger dan ooit zijn.
Afsluiter Arizona doet me verder ook niet al te veel: het rockt door en daar heb ik het dan wel mee gezegd.

Teleurgesteld? Me dunkt. Wist het tweede album me al niet echt meer te boeien na het schitterende debuut, daar ga ik toch afhaken bij deze derde. Het is zeker geen slecht album en ik denk dat de fans er mee in hun nopjes zullen zijn. Ik hou blijkbaar meer van de retestrakke pop-rocksongs en die zijn hier niet echt te vinden.
De heren schuwen het avontuur niet en dat valt te prijzen, alleen ga ik niet met ze mee op avontuur.
Helaas..............

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik eigenlijk helemaal klaar was met Kings of Leon. Deze band leverde een debuut af om je vingers bij af te likken, het vervolg stelde me teleur en wat daarna kwam moet ik maar zo snel mogelijk vergeten. Echt zin om het nog een keer te proberen had ik dus niet bepaald. Waarom ik toch begonnen ben aan het vierde album van deze band zal altijd wel een raadsel blijven.
Opener Closer zorgt in elk geval al snel voor een aangenaam positief gevoel. Nee, dit zijn niet die rockers van het debuut, maar dit is wel spannende gitaarrock met electronische toevoegingen die het nummer een onderhuidse spanning meegeven. Ik ben in elk geval een en al oor nu.
Crawl kruipt nog even onderhuids verder. Dit is verdomde lekker wat ik hier hoor. Snijdende gitaren, strakke ritmes en dan die zeurderige knauwende stem van zanger Caleb.
Op Sex on Fire verlaten de heren dat pad en horen we de bekende zuiderse rock die zo herkenbaar is. Toch is klinkt het minder 'platteland' en zit er meer 'stad' in.
Use Somebody brengt me in verwarring. Dit nummer klinkt nogal groots, alsof ze stadionrock a la Coldplay willen maken. In elk geval vind ik de gitaren hier iets te veel uitwaaieren en had dit wel wat kleiner gemogen.
Op Manhattan nemen ze gas terug maar al snel kom thet grootse geluid ook hier weer terug. Ik vind het zeker niet slecht maar ik weet toch niet zo goed wat ik er nu mee aan moet allemaal.
Revelry is dan weer wat intiemer en kabbelt rustig voort om hiermee een perfect rustpuntje te verzorgen. Het lijkt ook wel of de zang er op vooruit is gegaan ook al vond ik dat op het debuut juist zo charmant.
17 komt een beetje stuurloos over. Het lijkt wel alsof ze niet goed weten voor welke stijl ze nu echt moeten kiezen. Toch vind ik het een prima nummer.
Notion krijgt een wat poppy geluid mee en mist wat van de spanning die de nummers in het begin wel hebben.
I Want You vind ik een lekker mid-tempo nummer. Niet bepaald hemelbestormend maar gewoon een relaxed nummer.
Be Somebody heeft wat ronkende momenten die het ietwat zwakke nummer toch nog wat pit geven en Cold Desert klinkt wat zwaarmoedig.
Hiermee zijn we aan het eind van de plaat gekomen en weet ik eigenlijk niet zo goed wat er nu echt van te vinden. Het begint allemaal zo spectaculair om vervolgens langzaam terug te zakken naar een niveau die me niet zo boeit en waar ik mijn aandacht wat verlies.
Laat ik het mezelf niet al te moeilijk maken: minder dan het debuut, ietsje beter dan de tweede, stuk beter dan hun laatste.
Omdat ik geen 3,25* kan uitdelen maak ik er een 3,5* van en zo hebben alle vier de albums een andere beoordeling

Nog nooit stond Kirin J Callinan op mijn radar tot aan dit album. Blijkbaar is ie al een tijdje bezig (dit is zijn vijfde album).

If I Could Sing is dus mijn kennismaking met de man. Een man die blijkbaar niks te dol is. Qua presentatie en qua muziek. Meneer is wel dol op een beetje provoceren: staat makkelijk in zijn onderbroek te pronken of laat zijn geslachtsdeel wapperen op de rode loper door zijn rokje op te tillen. Want ja, ook qua kleding boeit het hem allemaal niet: mannelijk, vrouwelijk, lekker boeiend allemaal. Gay? Straight? Hij speelt er flink mee en laat het vaag.

Muzikaal gezien, en daar gaat het om, blijkt If I Could Sing vol gekte te staan, maar wel erg leuke gekte. Alsof Arcade Fire naar de jaren '80 terug is geschoten.
Dit is stuiterende popgekte vol koortjes, synthesizer loopjes en stemmetjes. En horen we in Crazier Idea niet een beetje Prefab Sprout?

Het is grappig, het is boeiend, het is sexy, het is gewoon heel erg leuk allemaal.
Enige minpuntje is dat het naar het einde toe een beetje inkakt en de gekte wat verdwijnt.

Voor mij een zeer verrassende kennismaking en ondanks dat je hier best wat hyper van kan worden kan ik er enorm van genieten en denk ik dat dit album me voorlopig wel even bij zal blijven.

Heerlijk!

Na vijf jaar eindelijk de opvolger van Omoiyari. Nu is het niet zo dat Kishi Bashi heeft stilgezeten, want zo verscheen er o.a. de score Music from the Song Film: Omoiyari en was er de samenwerking met Toby Chu.

Omoiyari was en is een album dat ik enorm waardeer.En daar zit gelijk het probleem: de liefde voor dat album is dusdanig groot dat het invloed heeft op mijn waardering voor dit album.
Kishi Bashi gaat hier meer de popkant op waardoor het geheel wat platter op me overkomt (het is aan het einde zelfs meer disco). Ik mis de betovering van de vorige albums. Hier moet er duidelijk gedanst en gefeest worden. Een nummer als Icarus IV bijvoorbeeld stampt lekker weg en dat is lekker, maar niet betoverend waar ik zo enorm voor val bij zijn muziek. Wel één van de sterkste nummers op dit album trouwens.

Is het een fijn dansfeest? Zeker, maar had dan niet dat prachtalbum Omoiyari afgeleverd. Het was zeer zeker de bedoeling om te stoeien met andere genres (uit het verleden) en daar slaagt Kishi Bashi goed in, alleen verkies ik toch wat meer die andere stijl. Maar wie weet dat ik hier na verloop van tijd nog op terugkom en de waardering omhoog gaat, want ondanks is alles heeft het wel weer een echt Kishi Bashi stempel en dat is sowieso al een pré.

Owen Pallett, Andrew Bird, Mika, MGMT, Sparks... zo die hebben we ook weer gehad kunnen we door naar waar het echt om gaat: Kishi Bashi.

K. Ishibashi was lang sessiemuzikant bij o.a. Regina Spektor en heeft met Lighght zijn tweede album afgeleverd.
Best een druk plaatje met koortjes, synths en een viool die er lustig op los gaat. Levenslustig, dynamisch en soms toch ook wel wat kitscherig in mijn oren.
Een virtuoos op de viool, een aangenaam stemgeluid: prima ingrediënten om mij te kunnen vermaken met als hoogtepunt het ruim 7 minuten durende In Fantasia: schitterend nummer is dat!

Avontuurlijk is het allemaal zeer zeker en ook de twee bonustracks zijn de moeite waard.
Elke 1-2 jaar weer ontdek ik wel een album waar al dit soort kenmerken in terug te vinden zijn (ik meen dat King Charles de laatste was die wel een beetje in dit straatje past) en hoewel overdaad schaadt in dit soort gevallen ga ik nog wel even genieten en fijn de zomer in met Lighght.

In oktober staat ie in de Paradijskerk in Rotterdam...... zal ik?!

En ineens is er weer dat moment dat een album inslaat als een bom (zoals ook bij de eerste twee 151a en Lighght gebeurde).

Het gaat verslavend worden en ik ontdek steeds meer de kleine, prachtige kanten ervan.

Waar aanvankelijk voor mijn gevoel de magie wat weg was, daar ontvouwt deze zich plotsklaps weer. Alleen de hoes is al een lust voor het oog, maar de schitterende klanken absoluut ook voor het oor.

Bij Sonderlust uit 2016 verslapte mijn aandacht een beetje, maar na meerdere draaibeurten van Omoiyari is mijn gevoel voor Kishi Bashi weer helemaal op het oude niveau. Wat levert deze man telkens weer schitterende muziek af.

De nummers liggen makkelijk in het gehoor en golven met groot gemak door mijn huiskamer of headset. De viool van Kaoru Ishibashi werkt hypnotiserend en mede hierdoor is Omoiyari een hoogtepuntje op muziekgebied in 2019 aan het worden.

Voorganger Lighght wist mijn top 3 over 2014 te halen en 151a scoorde ook een 4,5*.

Kishi Bashi was een ontdekking van jewelste 2 jaar geleden, en toen ik hem live aan het werk zag in de Paradijskerk naast Rotown in Rotterdam was ik echt helemaal in de ban van deze violist.
Nog steeds beschouw ik dat optreden als één van de beste ooit waar ik bij mocht zijn.

Niemand bleef in de kerkbanken zitten: het was één grote, uitzinnig kolkende massa.

En ineens zag ik dat er een nieuw album aan zat te komen. Alsof ik hem een beetje was vergeten (terwijl ik de voorgangers echt nog wel opzet).

De verrassing van Sonderlust is misschien wat minder groot. Er zitten hier en daar wat lichte disco, funky tonen in, maar verder verloopt dit album volgens hetzelfde recept. Knisperend en knetterend. Hoge koortjes, hoge zang en de viool die een grote rol speelt.

Het persoonlijke leven van Kishi Bashi stond op z'n kop. Het koste moeite om zijn huwelijk nog in stand te houden, en er was zelfs sprake van een kort uiteengaan van elkaar. Het vele touren en bijbehorende succes eiste z'n tol voor wat betreft zijn privé-leven.

Met hulp van producer Chris Taylor (Grizzly Bear), engineer Pat Dillet (Angelique Kidjo, David Byrne) en drummer Matt Chamberlain (Morrissey, Fiona Apple, of Montreal) levert Kishi Bashi nu het volgens hem meest persoonlijke album ooit af.

Het levert inderdaad weer een geweldig sterk album op. Voorlopig is de verpletterende indruk minder dan de vorige twee albums, maar dat komt omdat ik inmiddels erg vertrouwd ben geraakt met zijn sound. Het mag dan wat directer zijn dan voorheen, het is en blijft Kishi bashi. Een artiest die je zeker niet mag missen. Veel avontuurlijker pop dan dit krijg je niet vaak voorgeschoteld.

Jazz? Is A Truckdriver Song niet gewoon een onvervalste blues/country stamper die wel wat doet denken aan het werk van Tom Waits? Jazeker. Kiss My Jazz mag dan wel het woord jazz in hun naam hebben zitten, maar dat wil niet zeggen dat we hier dan ook met een jazz-album te maken hebben. Er zijn wel fragmenten jazz in verwerkt maar verder komt er nog veel meer voorbij.
Hierdoor wordt dit gezelschap in de experimentele hoek geduwd en dat is deels terecht maar deels ook misleidend waardoor veel mensen misschien met een boog om deze cd heen lopen.
Rudy Trouvé heeft misschien ook niet de uitstraling van een Tom Barman of Stef Kamil Carlens (die we weer lekker mee horen zingen op de achtergrond op zijn zeer herkenbare manier).
Wat precies de redenen zijn dat dit nooit echt heel groot is geworden zal wel nooit duidelijk worden. Misschien is het ook allemaal te speels, misschien wel niet eens 'af'. Maar daar hebben ze mij juist te pakken en weten ze mijn aandacht te trekken en tevens te behouden. Er zitten nog zoveel ruwe randjes aan de liedjes waardoor je elke keer weer als een kind verwonderd rond kan springen en de muzikale wereld uitbreiden; aERo in wonderland wellicht..........
Je hoort veel ongedwongen spelplezier in dit album en daar valt ook wel eens wat voor te zeggen. Je hoort ook grootheden als Lou Reed en Tom Waits (My Finger on Your Trigger) er in terug. Een klassieker scoren ze er niet mee want daarvoor is het allemaal te grillig, maar een memorabel album wel degelijk. Een album waar ik in elk geval veel plezier aan beleef.

Akkoord met het eerste, niet helemaal met je tweede opmerking.
Het is inderdaad een bonte stuiterbal: funky, jazzy, rock, van alles komt voorbij maar juist dat wat grove niet gepolijste werkt erg goed bij mij. Ik voel me als een kind in de snoepwinkel.
Dat ik niet helemaal akkoord ga met de opmerking wil niet zeggen dat ik het niet begrijp. In Doc's Place, Friday Evening is een grillig album van een grillig collectief, want zo wil ik Kiss My Jazz wel bestempelen. Er staan te veel dingen op die probeersels lijken.....
Rudy Trouvé is een bijzondere muzikant / artiest en een Stef Kamil Carlens kan er natuurlijk ook wel wat van (zeker in die tijd).
Zelf had ik nooit verwacht dat ik zo lang na dato alsnog van de muziek van Kiss My Jazz zou gaan genieten en dat komt doordat velen dit omschrijven als ontoegankelijk of toch een beetje als in de aangehaalde quote. Mij weerhield het er in elk geval atijd van om te gaan luisteren. Maar juist ik als grote dEUS-liefhebber oude stijl vind dit echt heerlijk. Nee, het haalt het niet bij de superstatus van de eerste dEUS-albums want daarvoor moet ik ook toegeven dat er soms net iets te veel wordt gefröbeld. Maar verder? Heerlijke cd van onze zuiderburen en wat fijn om Stef te horen zoals hier (hoe zeer ik ook van zijn Zita Swoon nieuwe stijl geniet). Nails doet me in de verte zelfs denken aan het nummer Moondog van Moondog Jr.

Rudy Trouvé is een veelzijdige man getuige zijn schilderkunst en deelname in allerlei groepjes waar hij meestal ook verantwoordelijk voor is. Ik noem o.a. dEUS, Dead Man Ray, Gore Slut, Rudy Trouvé Sextet / Septet en Kiss My Jazz waarin hij samen met o.a. Zita Swoon-leden Aarich Jespers en Stef Kamil Carlens samenwerkt.
Carlens horen we herkenbaar terug in zijn schreeuwtjes en kreten die we ook bij dEUS konden horen.
Het werk van Kiss My Jazz gaat wat verder dan de band van Carlens genaamd Moondog Jr (nu Zita Swoon). Waar bij die band het blues-gehalte wat hoger lag is dat hier jazz. Daarmee wil ik het overigens geen typische jazzplaat noemen want de invloeden uit alerlei muziekstromen zijn groot met de nadruk op jazz, rock en blues.
Het is soms wel experimenteel maar tegelijkertijd valt dat in een groot aantal songs ook wel weer erg mee, zeker als je ook wel eens naar jazz luistert en bekend bent met genoemde bandjes.
Lange tijd heb ik het werk van Trouvé links laten liggen omdat het experimentele me een beetje tegenstond. Daar heb ik inmiddels enorme spijt van, ten eerste omdat ik zijn werk zeer goed weet te waarderen en ten tweede omdat dat experimentele ook wel weer meevalt.
In the Lost Souls Convention is gewoon een zeer prettig album waarin ik een beetje terug de tijd in word geslingerd: oude dEUS grilligheid en Moondog Jr komen bij tijd en wijle heerlijk naar boven en ik geniet daar van met een enorme kinderlijke enthousiastheid en daar zou ik dit album eigenlijk ook graag onder willen scharen: dit is bijna een uur lang een grote rok kinderlijke energie die we over ons uitgestort krijgen. Doet u mij nog maar een portie!

The Eighteenth Day Of May, Espers..... het waren de eerste namen die bij me opkwamen toen ik n.a.v. een tip van duvelboy ging luisteren naar Kiss the Anus of a Black Cat.
Niet iets waar ik aan dacht toen ik de bandnaam weer voorbij zag komen. Dat had ik al vaker gedaan, maar het had me nooit uitgenodigd er eens naar te luisteren (ik zal er de humor wel niet van ingezien hebben).
Hewers of Wood and Drawers of Water viel zeker niet tegen en het staat bol van de muziek die ik nooit achter de bandnaam gezocht zou hebben en verrassing nummer twee was dat het ook nog eens om een Belgische band gaat.
Hoe mooi ik dit album verder ook vind, het heeft wel een beetje hetzelfde euvel als genoemde bandjes: het kabbelt me soms iets te veel voort en ik mis wat spanning zoals ik die b.v. bij 16 Horsepower wel hoor. Het donkere kleurtje van de muziek bevalt me, maar ook hier geldt: dan luister ik weer liever naar b.v. The Veils.
Dat de naam Kiss the Anus of a Black Cat nooit uitnodigend heeft gewerkt mag een feit heten en ik ben dan ook blij dat duvelboy met deze tip op de proppen kwam.

Geschikt voor liefhebbers van: The Eighteenth Day Of May, Espers, Woven Hand, 16 Horsepower, The Veils, Current 93

Van Klaus Nomi had ik al wel eens gehoord: in mijn ogen een vreemde artiest die in 1983 overleed aan een toen nog onbekende ziekte (aids). Hij was één van de eerste bekende personen die er aan stierf.
Verder wist ik dat zijn muziek een mengeling was van opera, vaudeville, pop. En dan zijn stem: die tot zeer grote hoogten kon stijgen, letterlijk (alsof je een vrouw hoort zingen).
Zijn uitdossing in combinatie met de muzikale mengelmoes en stemgeluid weerhield me er lange tijd van me eens wat meer in deze meneer te verdiepen en dan met name zijn kleine discografie.
Het leek me verstandig te starten met deze verzamelaar van werk te vinden op de 2 reguliere albums en de Elvis Presley-cover Can't Help Falling in Love (met Midnight Blue intro van Beethoven; sommigen kennen het nummer Midnight Blue van Louise Tucker misschien nog wel....), Fanfare en De Nussbaum van Robert Schumann. Dit album verscheen kort na zijn dood.
En na beluistering kan ik concluderen dat ik hier best eerder aan had kunnen beginnen. De stem vormt geen probleem, de nummers ook niet, alleen het geswitch van pop naar klassiek (zoals ik dit toch ervaar) werkt soms wat storend. Ook vind ik het hier en daar huppelkutterig overkomen. Maar verder is dit best wel geschikt voor mijn oren. Theatraal en ietwat over the top: iets waar ik nooit zo vies van ben.

Aangezien er een hoop fuzz rondom deze piepjonge band is vind ik dat ik dit toch tenminste eens beluisterd moet hebben om er überhaupt over mee te kunnen praten.
Ze starten bij voorbaat al met een achterstand: want weer zo'n internet-hit, weer een hype, weer zo vreselijk jong etc. etc.
Maar daarmee geef ik ze natuurlijk geen eerlijke kans, dus dan maar eens blanco beginnen aan dit album van Klaxons.

Two Receivers vind ik eerlijk gezegd heel prima smaken. Duidelijk een wat ander geluid dan we gewend zijn de laatste tijd met al die leuke nieuwe grote beloften waar je na 3 maanden al niks meer van hoort. Eigenlijk ook al aangenamer dan de Arctic Monkeys. o die kent u niet meer? Geeft niks hoor. Dat was 2006: zo vreselijk lang geleden ook al weer.
Atlantis to Interzone klinkt wel lekker chaotisch. Stuiter stuiter.........toet toet!!!!!!! Eigenlijk ook heel erg lekker te horen. Beetje de opgeklopte vrolijkheid van een band als Infadels en daar vond ik ook niet veel mis mee.
Hmmmm aERo, dat zijn er al 2 die eigenlijk niet tegenvallen (geef maar toe: die je gewoon leuk vind).
Golden Skans is dus al langer bekend en dat is er dan weer zo eentje waar ik al snel iets heb van 'het zal wel'. Dit pakt me nog steeds niet erg best. Ha, de geslepen messen kunnen dus toch uit de kast gehaald gaan worden. Ik mis hier net even wat scherpte, scherpte die die vlijmscherpe messen dus wel hebben.
Bij het intro van Totem on the Timeline denk ik opeens aan Offsprings Come Out and Play (You Gotta Keep 'Em Separated), maar dan versneld.
Best een energiek nummer a la Kaiser Chiefs maar dan net een tandje sneller.
As Above, So Below is eigenlijk de niet-eens-zo-slechte-britpop. Beetje te druk af en toe alsof ze iets te veel ideetjes in één nummer wilden stoppen.
We zijn jong en wild remember?!
Isle of Her bevat prima zang. Het geluid is vol en vet, alleen kan ik met het nummer zelf (nog) niet zo heel veel. Minder pakkend en het lijkt me er zo eentje van 'kijk ons ook het experiment aan durven gaan'. Op zich waardeer ik dat juist wel, maar het pakt vooralsnog niet helemaal goed uit. Het kabbelt te veel door zonder spannend te worden (en die spanning had ik n.a.v. het intro wel verwacht).
Gravity's Rainbow is ook bekend en sorry, maar dit is er dan ook eentje waar ik al snel genoeg van krijg zoals ik dat ook bij Arctic Monkeys (om maar eens wat te noemen) had. Leuk, aardig, maar geniaal? Album van het jaar? Mwoah, niet met dit soort nummers. Nogmaals ik mag er graag naar luisteren, maar ik raak er te snel op uitgekeken en dat lijkt me niet de bedoeling.
Forgotten Worlds vind ik weer zo'n Infadels-achtig nummer. Het klinkt allemaal prettig in het gehoor, maar het mist wat richting.
Magick is dan puntiger en pakkender. Je moet er voor in de stemming zijn, want het is soms wat vermoeiend.........(dat krijg je als je ouder bent ).
Maar het kan er op zich prima mee door vind ik.
It's Not Over Yet is weer vlees noch vis. Dit doet me niet veel. En opeens begint de zang me zelfs wat te irriteren.
Four Horsemen of 2012........tja..........wat moet ik daar mee? Het duurt in elk geval een dikke 2 minuten en daarna mogen we vervolgens een kwartier pauze gaan houden of genieten van de rust die opeens ontstaat.
O daar zijn ze weer met nog eens een ruime 2 minuten flauwekullerigheid die zoveel bands helaas op cd menen te moeten zetten na zo'n lange pauze.
Conclusie: leuk, aardig, hier en daar zelfs meer dan dat. Maar zeker geen blijvertje en al helemaal geen top 10 materiaal. Net voldoende en that's it voor mij.

Een beetje Portishead, een beetje Hooverphonic, dat was mijn eerste gedachte bij het luisteren naar dit album. En met mij denken vele anderen dat, want het zijn namen die nogal eens opduiken in besprekingen van dit album.
Het is ietwat te 'licht' om de vergelijking met Portishead te doorstaan daar ik die zelf namelijk veel rokeriger en donkerder vind klinken, maar Hooverphonic is zo'n slechte vergelijking niet denk ik.
Singer/songwriter Roel Kleintjens is de drijvende kracht achter dit gezelschap maar het is natuurlijk wel de stem van Merel Wijnberg die toch een groot stempel drukt op deze cd. En die stem is zeer aangenaam om naar te luisteren kan ik u wel vertellen, want geserveerd op een bedje van piano, drums, akoestische gitaar, contrabas en trombone ontstaat er een lieflijk, dromerige sfeer waar de romantiek van afspat. Ik hoor het menigeen al denken: dit is dus weer die bekende muzak, geschikt voor het wijntje inclusief brandende kaarsjes en tikkende regen tegen de ruiten.
Laat ik daar maar niet omheen gaan draaien want het antwoord is gewoon ja. Maar ik wil daar wel gelijk aan toevoegen dat dit niet de reden mag zijn om de oren dan maar af te wenden van dit product uit eigen land.
Er wordt goed gemusiceerd, het is eens geen typerend Excelsior gitaarbandje en het is een zeer fijne cd die best gehoord mag worden en waar Nederland trots op mag zijn. Goed, het is misschien weinig origineel maar zijn al die zg. hippe bandjes uit de UK of VS dat dan wel??

Kobutsune bestaat uit Ourse, een Congolese singer-songwriter en Toops, toetsenist, gitarist en geluidstechnicus.

Voorheen waren ze allebei actief in The Nunk & Le 61 Crew en daar vonden ze elkaar om tot het album The Geisha Nun te komen.

Dit zorgt voor een heerlijk en verrassend album dat me soms terugvoert naar de hoogtijdagen van Kruder en Dorfmeister, Morcheeba en Groove Armada.

Op High Mountain hoor ik zelfs een beetje Grace Jones ten tijde van haar Hurricane album.

Het zijn de verrassende stekeligheden die ervoor zorgen dat dit toch niet onder de noemer triphop of lounge kan vallen. Soulvolle zang, strijkers, elektronische klanken, gitaar. Melancholisch, filmisch; het zit er allemaal in.

Invloeden van artiesten als Kate Bush, Björk en Me'shell Ndegeocello en vermengd met enorm veel muzikale stijlen. En let wel: het blijft een perfecte eenheid en de nummers vormen duidelijk één geheel en het album waaiert niet eens alle kanten uit.

Een album dat mij positief wist te verrassen en die elke draaibeurt leuker wordt. Negen nummers lang genieten en daarna gewoon nog een keer, maar dan de instrumentale versies.

Toen ik Kodaline in Rotown zou gaan zien was dat iets om naar uit te kijken. Er was iets gaande rondom deze band. Er was nog geen album afgeleverd, dat liet nog even op zich wachten, en het werd dan ook een kort maar krachtig concert. Toen eenmaal het debuut uitkwam was de band alweer wat naar de achtergrond verdwenen bij mij en eerlijk gezegd viel het me toch wat tegen allemaal. Te netjes binnen de lijntjes en te veel Coldplay, Snow Patrol en consorten.

Die invloeden zijn er nog steeds, maar de nummers op dit album vind ik een slag minder dan op het debuut en de manier van zingen begint me zelfs wat tegen te staan (en dan zijn 16 nummers van de deluxe versie best veel).
Oeh's en aah's, uitwaaiende gitaartjes, koortjes, gekwelde zang.... waar kennen we het ook al weer van?!
Stonden er op het debuut toch nog wat sterke songs die vooral afkomstig waren van de eerste EP's daar hoor ik ze op dit album niet echt. Te veel een brei: kunnen ze nog proberen om op te vallen met een nummer als Human Again (mannen waarom U2 willen imiteren?!) maar het wil me nu echt niet meer pakken.
Slecht? Nee. Boeiend? Absoluut niet.

Voor mij typisch zo'n band dat 1 album wel leuk bleek, maar waar ik het verder wel bij geloof nu ik het vervolg ken. Er zijn er meerdere geweest hiervoor waar dat gebeurde en er zullen er ongetwijfeld meer volgen.
Ik ga dan toch liever voor wat meer puur of eigenzinnigers. De herinnering aan Rotown is eerlijk gezegd ook al weer aardig vervaagd. Dat zegt misschien genoeg.

Jammer.... een krappe voldoende dan.

Kodaline..... waarom ben ik ze ook al weer live gaan zien eerder dit jaar? Omdat All I Want zo'n lekker nummer is en de clip zo bijzonder? Omdat het allemaal zo herkenbaar klinkt? Omdat ze al snel omschreven werden als 'om in de gaten te houden' (dus dan moet je er in een vroeg stadium bij willen zijn)?
Of toch omdat een concert dicht bij huis gewoon altijd wel leuk is en zeker als het kleinschalig is?

Ik denk een combinatie van dit alles. Er verschenen meer nummers, o.a. te beluisteren op de EP's en dit album werd aardig uitgesteld waardoor ik de band haast al weer vergeten was.
Daar hebben we YouTube dan voor die op dit moment zo'n beetje bij elk filmpje een reclame spotje voor dit album als intro heeft en dat op zo'n irritante manier dat ik er afgelopen week haast al genoeg van kreeg zonder het volledige album überhaupt gehoord te hebben. Kodaline was weer in beeld.

Het concert (in Rotown, Rotterdam) was kort maar krachtig en bleek uitverkocht te zijn, ongetwijfeld met dank aan 3FM en dan weten heel veel mensen al genoeg: hier moeten we niet zijn.
Is dat terecht? Als je niet dol bent op bandjes die op deze manier onder de aandacht worden gebracht niet nee en In a Prefect World heeft verder ook weinig nieuws te bieden.

Pop/rock uit Ierland volgens het boekje. Coldplay, Snow Patrol met hier en daar een snufje Mumford and Sons. De vooruitgesnelde nummers van dit album laten het allemaal al horen: Love Like This en High Hopes vormen een prima blauwdruk voor het geheel.
Knappe jonge ventjes, aanstekelijke nummers die snel in je hoofd gaan zitten en we zien de grote zalen al aankomen plus de jonge meiden zwijmelen.
Gelukkig heeft het album genoeg moois te bieden voor heel veel muziekliefhebbers mits je niet op zoek bent naar avontuur.
Zoals gezegd staat het vol prima pop/rock nummer met snufjes folk en zitten de nummers goed in elkaar en dat zal ongetwijfeld een groot publiek aanspreken zeker ook omdat het allemaal erg veilig is.

Kodaline is een band die twee kanten op kan gaan: of we horen er al snel niet veel meer van en het blijkt de 'hype' niet waard of ze worden groots maar dan zullen ze toch echt meer eigen smoel moeten gaan ontwikkelen dan ze nu laten horen want we hebben al genoeg stadion acts die in deze hoek opereren en het hoeft heus niet altijd origineel te zijn maar een klein beetje meer afwijken van de rest zou niet verkeerd zijn.

Dat gezegd hebbende kan ik concluderen dat dit niet helemaal het album is geworden waar ik hoopte na mijn kennismaking met All I Want maar daar ging ik al van uit na het verder prima optreden en de andere nummers die al te horen waren.