Prince en mijn vakanties. Het blijft een ding. Ik heb menig concert moeten missen (o.a. North Sea Jazz, maar veel erger: Parade Tour in 1986) en ik ging in het buitenland op zoek naar de krant waar het album 20Ten gratis bij zat en dat viel nog niet mee.

En nu komt Welcome 2 America uit, die ik in Italië kan beluisteren. De laatste dag aan een heerlijk zwembad met het meest geweldige uitzicht dat je maar kunt wensen. Komend weekend is dat helaas voorbij en kan ik de deluxe box gaan halen, wat ongetwijfeld een andere beleving zal zijn.

Maar met zeeën van tijd kon ik de verleiding niet weerstaan om het eerste postume album te gaan beluisteren van de man waar ik altijd zo'n fan van was en nog steeds ben. De opwinding over nieuwe albums was al jaren weg en kwam alleen naar boven bij nieuwe concerten. Die tijd is voorbij en nu Prince er niet meer is moeten we het doen met nummers die we al kenden als bootleg of geweldige albums als Originals. Ik weet er nog wel een paar die uitgebracht mogen worden, afkomstig uit de opwindende tijd tijdens zijn zeer vruchtbare muzikale leven.

Daar valt Welcome 2 America zeker niet onder. Het ware de magere jaren met iets te vaak 'meh-albums'. En toch moet ik zeggen dat het me nu allemaal meevalt. Nee, dit is zeker geen meesterwerk en we zullen nooit weten waarom hij dit niet heeft uitgebracht, maar ik had er toch minder van verwacht en kan er juist prima naar luisteren.

Waarom? Ik heb niet zoveel met de grote rol van Shelby en de andere zangeressen. Live kon ik er wel mee leven (ik beschouw Antwerpen 2010 als één van de beste concerten die ik van hem heb mogen meemaken en daar hadden de dames ook een grote rol), maar op een album?! Ik hield mijn hart vast.

Ja, ze zijn behoorlijk vertegenwoordigd, maar het irriteert me geheel tegen mijn eigen verwachting in niet moet ik zeggen. Heel soms krijg ik er zelfs een Sly and the Family Stone gevoel bij, Parliament of Funkadelic (George Clinton vibes). Nee, de composities halen het niet bij die meesterwerken, maar ergens krijg ik juist door die samenzang wel een beetje het gevoel en dat is gelukkig goed, waar ik het vooraf niet zag zitten.

En dan de nummers. Er zitten geen enorme parels tussen, maar net als zijn laatste album HitnRun: Phase two is het best een aangename flow en irriteer ik me nergens, wat wel voorkwam bij andere recente albums van Prince. Er is geen rock-Prince te horen, maar de funk is aanwezig. En gelukkig ook niet van die glij-ballads die ik nooit zo heb kunnen waarderen.

Daarmee is Welcome 2 America wat mij betreft een grote meevaller en heb ik postume albums van artiesten gehoord die het levenslicht beter niet hadden kunnen zien. Dat vind ik hier zeker niet het geval. Ik zou graag een Camille album willen horen (of wat te denken van Dream Factory) en ik wacht zeker met smart op nummers uit de jaren '80 die nog kunnen komen, maar Welcome 2 America komt uit een periode die niet mijn favoriete is, maar wel vrij onverwacht en dat heeft ook wel iets.

Prince heeft bij leven mindere albums uitgebracht en dit is wat mij betreft vrij constant. We horen niks nieuws, maar het had slechter kunnen uitpakken en dat doet het niet. Hierdoor heb ik toch best een fijne aanvulling gekregen op de enorme hoeveelheid muziek die ik al van Prince ken, en ik ben benieuwd hoe de beleving gaat zijn als ik later de box ophaal, open en het vinyl op de langspeler leg. Het is toch net even anders. En ik ben zeker benieuwd naar de dvd die erbij zit.

Nu ga ik gewoon verder met relaxed luisteren, voor de laatste dag genietend van een fantastisch Italiaans uitzicht en Welcome 2 America als soundtrack.

3,75* (rond ik af naar 4*).

Twee albums voor je kiezen en met welke wil je dan beginnen? Met degene waarvan ik denk dat die misschien het beste zou kunnen aanslaan bij mij.

Ja, ik hou van de rockende Prince. En 3rdEyeGirl is pop/rock, dus mijn hoop was er op gevestigd dat dit best geinig zou kunnen worden.

'Best geinig'? Ja, best geinig. Ik verwachtte hier nu geen wereldwonder te gaan horen. De meiskes zijn schatten hoor, en een vlammende gitaar is super maar de tijd dat ik nog op iets heel bijzonders van de man hoopte ligt al heel lang achter me.
Alle titels in hoofdletters... het zal wel.... de caps lock haperde zeker. Maar goed, hoe is het album dan?

Nee, niet wereldschokkend, maar ik hou er toch wel van. Prima pop-rock nummers openen het album en geven me het gevoel dat ik hier wel eens lang van kan gaan genieten maar zodra de dames te veel de hoofdrol krijgen (op 5 nummers zingt Prince niet en geeft hij de groep de ruimte: zo'n Stopthistrain is te huppelkutterig 'Blue Light'-achtig) zakt het niveau toch net even iets te veel en blijkt het een ietwat te grillig album zoals we het al jaren gewend zijn.

Een paar echt fijne, nieuwe knallers, een paar in de categorie 'wel aardig' en een paar waar ik het niet zo op heb.
De broeierigheid, de zweterigheid van de live shows ontbreekt (Paradiso 2013 was geweldig in mijn optiek) maar de nummers weten te overleven moet ik zeggen.

Niet iedereen houdt van de rock-Prince waardoor dit album ongetwijfeld veel meer voor- en tegenstanders zal hebben dan Art Official Age.
Ik hou er dus wel van en Prince soleert er soms lekker op los dus ik ben tevreden. Die mindere nummers die te flauw en zoet zijn neem ik op de koop toe

Oh ja, deze versie van Funknroll vind ik net iets fijner dan die op Art Offical Age.

'Put your phone down, get your party on'!

Na twee wat matige albums was het nu wel spannend hoe dit album dan zou gaan klinken. Op voorhand werden we al aardig verwend doordat Gett Off en Cream zeer kort na elkaar werden uitgebracht op single en daarmee beide grote hits werden.
Ik vond het uitstekende nummers overigens. Stijl achteroverslaan deden ze me niet, maar die hoop begon ik langzaamaan ook wat te laten varen. Ik wist dat we geen grote verrassingen hoefden te verwachten. Daarbij was ik ook al wat te lang een fan in die tijd en was het ook de periode dat ik me veel meer met andere muziek bezig ging houden. Tel daarbij op dat ik 1991 nog steeds als één van mijn favoriete muziek-jaren beschouw en dan kom ik tot de conclusie dat een nieuwe Prince een beetje bijzaak begon te worden.
Toch was de adrenaline erg hoog toen bekend werd dat Prince in de Ahoy zou komen. Het werd onderhand een jaarlijks feestje voor de fans en ik wilde daar zeker ook bij zijn ondanks al die schitterende ontdekkingen van andere muziek. Wat zeg ik? Ik wilde er meer dan eens bij zijn! En zo geschiedde dan ook.
1991 Werd het jaar waarin ik wat afstand begon te nemen van Prince de studio-artiest ten koste van een hoop andere muziek en waarin ik een trouw volger zou blijven voor wat betreft de live-optredens.
Terug naar Diamond & Pearls die verkrijgbaar was (en nog steeds meen ik) in 2 versies: een hoes zoals hier te zien met een 3D afbeelding en een gewonere foto in blauwe tint.
Live werden er twee nieuwe stoeipoezen aan toegevoegd (Lori Elle en Robia LaMorte; ofwel Diamond en Pearl) die ook aanwezig waren in de bijbehorende foto-shoots en videoclips. Hun toegevoegde waarde was eigenlijk nul komma nul. De New Power Generation deed dan meer ter zake, meer ook dan The Revolution indertijd.
Thunder opent gelijk al heel sterk dit album. Ook de liveshows werden er steevast mee geopend. Het blijkt gelijk één van de sterkere nummers te zijn.
Daddy Pop vind ik dan weer een vervelend nummer waarin Rosie Gaines een grote rol kreeg toebedeeld. Deze Rosie vond ik overigens een sterke toevoeging aan de band. Dat kan ik niet zeggen van rapper Tony M. Die heb ik altijd een zeer storend element gevonden en ik was blij dat die later niet meer opdook op Prince-albums (hierna nog eentje met deze meneer).
Titelsong Diamonds & Pearls is een grote favoriet van mijn partner. Als deze voorbij komt moet het geluid steevast hoger.
Zelf vind ik het kitsch-gehalte te hoog: iets te veel popie-jopie ook, maar ik geef wel toe dat ik het goed aan te horen vind en dat het erg lekker meezingen is. Verder is en blijft het een klef nummertje dat duidelijk geschreven is om er eens lekker flink mee te scoren (waar op zich niks mis mee is).
Cream leverde Prince in de VS weer eens een nummer 1 hit op. Niet geheel onterecht, want het is een zeer pakkend popnummer dat goed in elkaar zit. Dat Prince een hit-album wilde maken toont hij duidelijk aan met nummers als deze of Diamonds & Pearls.
Strollin' is typisch zo'n nummer waar ik me op de een of andere manier altijd een beetje heb lopen irriteren. Ik vind het te nepperig, te gemaakt: zet uw tandpasta-glimlach op en zing mee. Nee, nog steeds niet echt aan mij besteed helaas.
Willing And Able is dan weer een simpel en vooral swingend nummertje. Prince zou vaker met dit soort songs komen: niet memorabel maar wel genietbaar. Categorie meesterwerk is het niet meer, maar een onbezorgd gevoel weten nummers als dit je wel te geven en dat is best zo.
Gett Off is en blijft een heerlijk geil, funky nummer. Slepend, traag, uitdagend en daardoor uitermate lekker.
De gil is inderdaad legendarisch geworden want zoals eerder al opgemerkt regelmatig als sample teruggekeerd in andere nummers van andere artiesten.
En dan keren we weer terug naar de niets aan de hand pop in de vorm van Walk Don't Walk. Grappig en het zit prima in elkaar.
Maar o nee he, daar komt rapper Tony weer om de hoek kijken in het nummer Jughead. Tijdend de shows was dit wel een leuke act: Prince ging zich tijdens dit nummer omkleden waardoor Tony M ruim baan kreeg op het podium. Als halverwege de Prince-rap ingezet werd schakelde de camera over naar de ruimte waar Prince zich omkleedde en zag je hem al omkledend zijn rap doen.
Het nummer zelf is er eentje van de categorie 'doe es niet zo nerveus' en is daarmee regelmatig een skipmoment geweest.
Money Don't Matter 2 Night maakt die skip meer dan waard. Dit nummer is uitgegroeid tot een persoonlijke Prince-favoriet. IJzersterk en doeltreffend en ongelooflijk mooi uitgevoerd. Zo wil ik ze horen en zo hoop ik er nog vaker tegen te komen (de praktijk wijst uit dat dat een beetje ijdele hoop is).
Helaas weer terug naar de zenuwentoestanden met Tony M in een hoofdrol: Push. Typisch een nummer dat het album qua gemiddelde omlaag weet te halen.
Dan maar snel door naar de ballad Insatiable die een beetje past in de lijn van Scandalous. Op zich geen slechte ballad, maar we kennen ze onderhand wel een beetje. Geen enkele verrassing dus. Aardig en niet veel meer of minder.
Afsluiter Live 4 Love vind ik een wat flets nummer en dat is het altijd wel gebleven voor mij. Een beetje een onzichtbaar nummer aan het eind van de plaat.
Al met al dus een album waar een paar aanstekelijke momenten op staan, waar zelfs wat klassiekertjes te vinden zijn maar helaas ook net te veel missers. De neerwaartse spiraal bleek een feit. Hopen op meesterwerken zou niet meer aan de orde zijn. Op zich niet zo erg: die tijd was gewoon voorbij en zolang de albums toch zeer goed genietbaar waren en het super live-shows opleverde was ik meer dan tevreden.

Vandaag precies 25 jaar oud en dat vraagt om een draaibeurt.

Een album dat niet de geschiedenis is ingegaan als enorme topper of fan-favoriet en daar ben ik het niet helemaal mee eens. Nee, het was niet meer de jaren'80 liefde die ook hier weer gold, maar er staan toch best een aantal zeer sterke nummers op.
Een nadeel is de toevoeging van de zogenaamde segues (wat was dat toch daarmee in de jaren '90 bij veel artiesten?!). Ook staan er nummers op waar Prince zich niet eerder zo openlijk aan waagde: Blue Light, reggae notabene! Niet mijn kopje thee. Van die Boy George-achtige reggae. Nee, gelukkig bleef het hierbij.

Maar wat beschouw ik dan als favorieten? Opener My Name Is Prince heeft iets heerlijks agressiefs in zich en Sexy MF is toch wel één van zijn meest funky tracks, en het werd nog een hit ook.
The Morning Papers is altijd wel een favorietje geweest en Damn U is een ballad zoals hij ze vaker maakt, maar wel een sterke vorm ervan.
3 Chains of Gold is een soort poging tot het maken van een Bohemian Rhapsody. Niet door iedereen even geliefd, maar ik ben er persoonlijk best gek op.
Mijn grote favoriet, samen met Sexy MF, is en blijft toch wel 7, wat een magistraal nummer is dat toch.

Live mocht ik hem graag zien in de jaren '90 (ook al haalde die shows het niet bij de sensatie die ik ervoer bij de SOTT tour, Lovesexy '88 tour).

Vijfentwintig jaar oud dus alweer. Het cd doosje met het logo er in gedrukt. Prachtig. Later nog op vinyl gekocht. Een album waar ik eigenlijk nog steeds best vaak naar luister.

Aangezien dit één van mijn favoriete albums ooit is zal ik er toch iets meer schrijftijd aan moeten besteden
Around the World in a Day was eigenlijk de eerste LP waar ik echt naar uitkeek als kersverse Prince-fan. Met Purple Rain had Prince zich bij mij in de aandacht weten te werken: genoeg om mezelf fan te noemen. Het kostte een paar singles om zo ver te gaan ook het album zelf te kopen. Bij Around the World in a Day lag dat anders. Die LP wilde ik op voorhand gewoon hebben.
En toen was het zover, heel snel na het Purple Rain succes eigenlijk.
Er was geen single die dit album vooruit snelde, het album was ineens daar (wel snel gevolgd door Paisley Park op single, maar dat was dus na de album release).

De opener Around the World in a Day beschouw ik nog steeds als een super-opener van een album. De oud (Arabische luit) en de darbuka spelen een hoofdrol in dit oosters getinte titelnummer. Het nummer nodigt uit tot een trip met onbekende bestemming "Open your heart, open your mind, a train is leaving all day, a wonderful trip through our time, and laughter is all u pay". Het is tevens het eerste nummer dat Prince in samenwerking schreef met zijn vader.
Dan is de bestemming bekend: Paisley Park, "A Park that is known 4 the face it attracts", snel na de release van de LP kwam dit nummer in Nederland op single uit, maar i.t.t. de singles van Purple Rain bleef dit steken in de tipparade.
Het tweede couplet verhaalt over de vrouw in de bloemetjesjurk, uiterst links op de hoes (die werkelijk schitterend is als je hem uitklapt). Zij is bedrogen, maar ook zij zal rust vinden in Paisley Park.
Condition of the Heart is een ontroerend mooie ballad. De vocale prestaties hier zijn van ongekende hoogte. De stem als instrument !
Raspberry Beret: voor mij de ultieme popsong, nog steeds. Het zal altijd behoren tot mijn favoriete Prince-songs. Het strijktrio zorgt voor een barok tintje. Het werd de 2e single en zorgde voor meer hit-succes.
Tamborine is een kaal nummer dat ik als een leuk tussendoortje zie.
America volgt snel. Het is het eerste echte funknummer van dit album. Ook dit werd een single (de 4e), maar had geen enkel succes. Op de dansvloeren bleef het goed overeind. Vooral de 12 inche was bijzonder: het nummer werd opgerekt tot 20 minuten en verveelde geen moment.
De 3e single van het album was Pop Life. Hierin liet Prince zijn afkeur blijken over drugs. Het is een funky nummer, voorzien van rijke arrangementen.
The Ladder is het tweede nummer geschreven in samenwerking met zijn vader. Dit nummer is een sprookje over de koning van Sinaplenty op zoek naar zijn zieleheil (The Ladder).
Het nummer kent de gedragenheid van een nummer als Purple Rain. Het is tevens het eerste nummer van Prince waarop de saxofoon werd geintroduceerd.
Slotnummer Temptation is een zwaar boogieende blues over Sex-Verleiding-Lust. De versterkers worden opengezet om de gitaar te laten scheuren. Ook hier weer gebruik van de saxofoon. In een rap maakt hij duidelijk hoe hij over het thema denkt: "O Darling I can almost taste the wetness between your...". Maar al snel wordt hij van hogerhand tot de orde geroepen. God met een donkere barse stem (draai de LP op 45 toeren en je krijgt de normale Prince-stem) zegt dat de zanger moet sterven. Vanuit het hiernamaals verklaart Prince vervolgens "I'm sorry, I'll be good, This time I promise, love is more important than sex, now I understand, I have to go now,I don't know when I return. Goodbye".
Een einde van een album dat wel eens kon verwijzen naar het feit dat Prince meldde te stoppen met optreden. Uiteraard werd dit geen waarheid, want vanaf 1986 was Prince vele malen live te zien in Nederland
Voor mij was dit album het bewijs dat we hier te maken hadden met een muzikaal genie. Het zorgde er tevens voor dat ik alle albums van voor Purple Rain ook in rap tempo ging kopen.
Hoe dan ook heeft dit album gezorgd voor een bijzondere verstandhouding tussen deze artiest en mij. Een verstandhouding die later een stuk minder werd, maar nooit meer helemaal is verdwenen.

Op het moment van dit schrijven klinken de laatste tonen van Temptation: en wéér ben ik volledig onder de indruk. Mooi dat een plaat dat kan blijven doen !

Parade is het derde en laatste album met the Revolution. Tevens het tweede dat als soundtrack is uitgegeven. Deze keer geen Purple Rain part 2 (dat was Grafitti Bridge), maar een zwart-wit film Under the Cherry Moon.
Deze soundtrack is een uitbundig en zwierig album te noemen wat behoorlijk afwijkt van de rest van Prince' oeuvre.
Parade zou oorspronkelijk My Dreams gaan heten. Hierop zouden nummers komen te staan als Old Friends 4 Sale (later alsnog in een gewijzigde versie verschenen op the Vault....Old Friends 4 Sale), My Dreams (kwam je veel tegen op de vele outtake-bootlegs), Love or Money (werd b-kant Kiss) en There's Others Here With Us (ook veel te vinden op bootlegs en ik vind dat een van zijn beste nummers ooit). Daarnaast Little Girl Wendy's Parade wat dus zou veranderen in Christopher Tracy's Parade. Verder zouden de latere Parade nummers Girls & Boys, New Position, I Wonder U, Under the Cherry Moon, Life Can Be So Nice en Sometimes It Snows in April op My Dreams verschijnen.
Grote afwezigen zijn dus de singles Kiss, Mountains en Anotherloverholenyohead. Maar goed het werd dus geen My Dreams maar Parade zoals hij hier ook op de site te zien valt
Christopher Tracy's Parade opent dit album triomfantelijk en rijk georkestreerd.
New Position zet de vaart er goed in. Qua taal-gebruik is het allemaal wat netter deze keer, maar zo heel onopvallend zingt hij toch nog over P.U.S.S.Y.
Dan volgt het vormloze nummer I Wonder U waarin Susannah Melvoin (zus van Wendy) de hoofdrol speelt.
Under the Cherry Moon is een romatische ballad die de titeltrack vormt van de bijbehorende film. Prince heeft het wederom met zijn vader John L. Nelson geschreven. In de film komt he tnummer nauwelijks voor: hooguit een instrumentaal stukje tijdens de liefdesscene na de race op de paardenbaan.
Girls & Boys werd een kleine hit. Het is een heerlijk, dampend funk-nummer zoals ook Sly Stone dat goed kon. Marie France spreekt hier wat verleidelijke woorden met accent. Een ijzersterk nummer mag ik wel zeggen.
Life Can Be So Nice is een druk en opgewonden nummer met flink wat percussie en fluiten.
Venus de Milo lijkt een instrumentaal tussendoortje, maar vormt eigenlijk een mooi rustpuntje als opmaat voor kant 2 van de LP die opent met het swingende Mountains. Een nummer dat dus geen deel uitmaakte van de oorspronkelijke opzet van dit album. Het wijkt ook wat af van de rest van de "film-muziek". Hier komt de gitaar namelijk iets meer aan bod, terwijl we die verder nauwelijks tegenkomen.
Do U Lie? is een zwierig nummertje dat een Frans sfeertje moet oproepen. Geen hoogtepunt maar een prima tussendoorstuk.
En dan komt het meest afwijkende nummer van deze plaat: Kiss. Gortdroge funk die een enorme hit werd en dat terwijl Prince het aanvankelijk als afdankertje had weggegeven aan de band Mazarati. Die gaven het een nieuw arrangement en dat beviel Prince zo goed dat hij het terug vroeg en een ander nummers schonk, nl. 100 mpH. Als dank mochten ze in het koortje zingen.
Een volgend hoogtepunt dient zich aan in de vorm van Anotherloverholenyohead met aan de ene kant Sheila E en Lisa Coleman en aan de andere kant de Melvoin-tweeling.
En dan het slot Sometimes It Snows in April een geliefd nummer bij de fans. Het is een melancholieke ballad met als thema "Love Isn't Love Until It's past"
Een mooi en passend slot dus.....
Wederom een 5* album voor een artiest die op dat moment op vele fronten ver boven de rest van de megasterren uitsteeg.

Net de extra dvd behorende bij de film Purple Rain bekeken. Ik voelde me gelijk weer die 14-jarige tiener die deze grootheid in zijn hart sloot.
De acteerprestaties in die film negeren we maar.
De soundtrack niet.
Het was When Doves Cry waar ik helemaal voor viel en toen in Nederland de titelsong op single als opvolger verscheen was ik om.
Een andere favoriet is de opener Let's Go Crazy.
De eerste tonen "Dearly Beloved" deden mij al zinderen van spanning. Dominee Prince verkondigt hier dat "There's something else - the afterworld".
Een heerlijk pompend en scheurend gitaarnummer.
Deze gaat over in het poppy duet met Apollonia Take me with u.
Een nummer dat oorspronkelijk niet eens voor deze film bedoeld was. Het valt dan ook enigszins op in de hele setting van het album: het is erg pop.
The Beautiful Ones is voor mij een hoogtepunt op dit album. Hier valt een legendarisch stukje muziek te horen. Het krijsende "Do u want him....or do u want me" is ongelooflijk. Wat een emotie spat hier van af. Ongelooflijk gewoon.
Computer Blue is het eerste nummer op een Prince-album waarin hij samen een compositie schrijft. In dit geval met Wendy & Lisa. In het intro spelen zij dan ook een rol: "Wendy ? Yes Lisa. Is the water warm enough ? Yes Lisa. Shall we begin ? Yes Lisa." Dit terwijl de gitaar enorme feedback produceert.
Hierna het geile nummer Darling Nikki. Prince kan enorm krijsen en dat etaleert hij volop in dit ophitsende nummer over het masturberende sexbeest Nikki. De muziek is samengesteld uit de herkenningsmelodie van twee Amerikaanse TV-series uit de jaren '60: The Munsters en The Adams Family.
Aan het einde hoor je een boodschap achteruit afgespeeld. Uiteraard was het leuk om dit zelf eens goed te draaien, maar het was op zich niet nodig, want de tape werd goed afgespeeld tijdens de Purple Rain live shows: "Hello, How R U. I'm Fine. Cause I know that the lord is coming soon". Een grap, want het was een antwoord op alle godsdienstfanatici die platen achterstevoren afdraaiden om te kijken of er geen duivelse teksten te vinden waren.
When Doves Cry beschouw ik nog steeds als muzikaal hoogstandje in de popgeschiedenis. Een kaal gearrangeerd nummer, dat live altijd veel meer met toeters en bellen werd gespeeld.
I Would Die 4 U. Ook op single verschenen. De 12" versie vond ik geweldig. Deze duurde erg lang maar de funk spatte ervan af. Met een hoofdrol voor Sheila E op percussie. Ook deze versie kan ik goed waarderen. Het is het eerste van 3 laatste nummers op dit album dat live werd opgenomen in First Avenue.
Baby I'm a Star neemt het stokje dan ook naadloos over. Een lekker party-nummer waarop Prince zijn live-uitspattingen goed kon laten zien. Choreografisch waren dit soort nummers adembenemend: wat kon de man dansen.
De epische afluiter Purple Rain is een mooi en ontroerend slot van dit album.Het is één groot crescendo en heeft een gedragen slot.
Als de laatste tonen verstorven zijn rest er mij slechts één ding: ontroering. Heel mooi, en dat komt tot op de dag van vandaag nog best eens voor als ik dit nummer weer hoor.

U kent ze wel: Hare Krishna.
Taraka Larson, Nimai Larson,
en Michael Collin waren er ooit lid van.
Het sijpelt door in Prince Rama dat verschijnt op Animal Collective's label Paw Tracks. Animal Collective vind ik soms leuk en soms oervervelend. Ik kan er maar geen nauwe band mee krijgen dus toen ik al deze info op mijn netvlies kreeg (Avey Tare en Deakin van Animal Collective hebben ook hun helpende hand geboden) kreeg ik al een voorgevoel dat dit weer zo'n alternatief hip ding zou zijn waar ik niet veel mee kon.
Hip is het wel ja. Althans, allerlei bezwerende zang (Sanskrit) en drums en begeleidende electronica zorgen er wel voor dat het in elk geval niet alledaags is en zeker niet voor iedereen.
Maar allejezus zeg: dit werkt wel hypnotiserend!
Als je je op het juiste moment laat onderdompelen, met als tip een goede koptelefoon, dan staat je een uiterst psychedelische trip te wachten. Een beetje zoals Gonjasufi ook wel voor elkaar krijgt. Ik krijg hier eenzelfde vervreemdend effect bij.
Het is geen 'mam hoor eens wat een leuk plaatje' muziek. Het is niet geschikt voor elk moment van de dag: je moet er echt voor gaan zitten en er zin in hebben. Maar doe je dat dan is dit zeker verrassend te noemen.
Kula Shaker rommelt leuk met Indiase elementen? Dan kent u Prince Rama nog niet!
Met deze Prince Rama zou ik zomaar eens een hoop leuke momenten kunnen gaan beleven!

Alsof Dead Can Dance dit glorieuze feestje opent met Dawn of Astronomy...... het mystieke is alom aanwezig en toch klinkt Architecture of Utopia aards genoeg om ervoor te zorgen dat je niet al te veel gaat zweven.
Misschien is het de soms donkere en duistere electronica die hiervoor zorgt, want qua zang is het zeker nogal freaky (liefhebbers van rare stemmetjes kunnen hun voordeel hier wel mee doen).

Prince Rama of Ayodhya (tegenwoordig afgekort tot Prince Rama) mag ik een regelrechte ontdekking noemen: een aparte manier van muziekmaken en toch klinkt het op de een of andere manier bekend in de oren. Wereldse klanken, gemengd met folk, electronica en aanverwanten: het zorgt voor een half uurtje aangenaam luisterplezier.
En horen we in Breaking the Kitsch Barrier Elvis niet vanaf een wolkje meegalmen? (Take My Hand uit Can't Help Falling in Love).

Vooral te beluisteren als 1 geheel, 1 lange mantra waarin je compleet kunt opgaan. Zorg er wel voor dat je niet te veel met je hoofd in de wolken terechtkomt

Prince Rama of Ayodhya is 'fucking with my mind'......

Zo, dat is er uit! Bij heel veel nummers denk ik iets bekends te horen en dat lijkt haast onmogelijk met deze hare krishna freakfolk variant.
Vreemde stemmetjes, handjeklap, belletjes en drums en toch lijkt het niet op die snuiters die je wel eens in de stad ziet ronddolen.
Misschien wel omdat Taraka Larson, Nimai Larson en Michael Collins de Hare Krishna alweer de rug hebben toegekeerd.
Het gekke is ook dat dit soort muziek al snel new age-achtige proporties kan aannemen en dat is ook al niet het geval.
Wat wel het geval is is dat Threshold Dances mij enorm weet te boeien en dat mag opvallend genoemd worden, want het past toch niet helemaal in mijn straatje.
Ook het andere werk van dit gezelschap komt momenteel veel voorbij en dat is nog eens curieus te noemen, want dit is nu niet bepaald iets wat je zomaar even op zet.
Zouden het dan toch die zweverige bellen zijn die mij hypnotiseren?
Het is eerder het psychedelische gemengd met het mystieke, gelardeerd met het extravagante: een heerlijke combinatie die iets heel aparts voortbrengt dat mij aardig in een wurggreep weet te houden op dit moment.

Let vooral op Skipping Stones waar het lijkt of Beirut met Sufjan Stevens, CocoRosie en Dead Can Dance een samenwerking is aangegaan en heel soms mogen Dresden Dolls dan ook nog even meedoen. Geweldig!

Dacht ik dat het laatste album van de band Prince Rama (of Ayodhya laten ze tegenwoordig gemakshalve maar weg) freaky was; Zetland is dat zo mogelijk nog meer.
Het recept is inmiddels wel een beetje bekend: 'psychedelische devote hare krishna freak-folk noise met een electronisch spacey sausje'

Een beetje vreemd maar wel lekker...zoiets.

Op de meest vreemde wijze zet ik het nieuwe album Shadow Temple met het grootste gemak op. Zetland daarentegen wat lastiger: als ik dit hoor is het na 3 kwartier net of ik teveel spacecake op heb en is het zweefgevoel erg groot geworden en hoor ik in de nummers ineens allerlei bekende deunen klinken waarvan ik niet meer weet of dat ook echt zo is of dat ik me dat nu aan het inbeelden ben.

Indiana Jones vs CocoRosie in het meest knotsgekke avontuur ooit.
Ook zin? Dan zeker Zetland beluisteren!

Cello en mooi verzorgde dameszang kenmerken dit album.
Jessica Kilroy en Kier Atherton vormen samen Pterodactyl Plains en hebben met Raven een folkgetint album gemaakt dat met allerlei beats het album z'n scherpe randjes meegeeft
Op mij komt Raven over als een warme deken waar het lekker onder kruipen is, alleen wil ik geen warme deken meer.... ik wil nu lente.... zon op mijn bol.
Of dat de reden is dat het album het leuk doet bij mij maar dat ik niet achterover sla van verbazing of euforie weet ik niet.
Misschien dat het op langere termijn duidelijk gaat worden.
Op momenten mooi, op andere momenten soms wat saai.

Pulp: zo'n naam is natuurlijk vragen om moeilijkheden

Gelukkig hebben velen inmiddels wel in de gaten dat zo'n naam niet echt ongerust hoeft te maken als een band kwaliteitsmuziek maakt zoals ze doen.
Different Class pikte ik op in de hoogtijdagen toen Pulp het zeer goed deed ten tijde van de britpop-opleving halverwege de jaren '90.
Hoe opmerkelijk dat juist Pulp altijd een beetje achteraan bleef bengelen bij mij. Ik vond Different Class echt geweldig maar ik kreeg er nooit warme gevoelens voor: niet dramatisch genoeg als Suede? niet het ongedwongene dat Blur uitstraalde? of de brutaliteit van Oasis? is Pulp te berekenend?
Pulp zou met hun ietwat cabaretesque gebaren juist zeer goed moeten hebben aanslaan in die tijd bij mij. Maar het bleef lang bij dat ene album, later gevolgd door This Is Hardcore.
Nu ik de laatste tijd juist erg van het zwieresque ben vond ik dat Pulp in de herkansing moest gaan en dat His 'n' Hers maar weer eens opnieuw, en vooral beter beluisterd moest worden.
Ik merkte dat ik er inderdaad nu wat gevoeliger voor ben: de warme stem van Jarvis in combinatie met de pakkende melodieën blijft bijzonder en toch bleef ik er weer een beetje omheen draaien; afstandelijk er naar luisterend. Pulp berekenend? Nee, ik zelf berekenend. Moeilijk mezelf over kunnen gevend aan de muziek. Het zorgt dus nog steeds niet voor een innige verstrengeling.
Toch is dat niet erg omdat ik het album wel degelijk weet te waarderen en dat gaat ook voor de band zelf op. Misschien is het helemaal niet zo erg als je voor de één wat meer liefde voelt dan voor de ander. Dat mezelf toegevend zorgt voor een soort opgelucht gevoel en doet beseffen dat ik naar Pulp gewoon op geheel andere wijze luister en dat dat wel degelijk kan aanslaan alleen anders.
His 'n' Hers is simpelweg een fijn plaatje dat gevolgd zou worden door een nog net iets fijnere