Het Noorse Philco Fiction levert met Take It Personal hun tweede album af. Vooralsnog alleen als import verkrijgbaar, daar het pas in 2012 in Europa gereleased zal gaan worden.

Namedroppen kan handig zijn zeker als je een sterk album wilt gaan promoten. Bent u er klaar voor? Ik zal namen noemen die de band zelf ook gebruikt: Suzanne Vega, Tom Waits, Janet Jackson, Kate Bush, Brian Eno, Erykah Badu en Sheila E.
'Throw Lykke Li, The Knife, The XX and Regina Spektor in a blender' las ik in een ander promopraatje en daar zie ik toch wel wat namen waar ik me al beter in kan vinden.

Het is een divers album geworden dat toch eenheid uitstraalt en in elk nummer kan je dan wel zo'n naam herkennen. Zelf hoor ik soms ook Björk terugkomen.
Heel gevaarlijk natuurlijk want het wekt verwachtingen die niet voor iedereen ingelost zullen worden en tegelijkertijd doe je ze er ook mee tekort.

Op dat laatste wil ik dan ook voortborduren. Je hebt je nu laten triggeren door die vergelijkbare namen. Nu ik de aandacht heb kan ik melden dat er op de valreep van 2011 toch een zeer aangenaam en spannend album is verschenen van een band uit het hoge noorden die hopelijk in 2012 een grotere naam gaat worden.
Want zeg nu zelf: niets zo lekker als een grote grabbelton met jaren '80 op, jazzy sausjes, electronic, pop, rock, soundtracks en vooral heel veel Philco Fiction.

Onthouden die naam! En zeg het voort zou ik zeggen. Ik doe bij deze de aftrap op MusicMeter.

Haal de gaapsmileys maar uit het vet. Saai, suf, niet spannend, braaf, lelijke hoes..............................






........................................... jammer dan!

Ik vind het een bijzonder mooi album met wel degelijk een bijzonder ondertoontje. Je moet heel hard blazen, even met je mouw wrijven en dan ontdek je een pareltje van heb ik jou daar.
En ja, zelfs Radiohead-liefhebbers kunnen als ze goed luisteren wel degelijk een Radiohead sfeertje proeven.
Ik kan niet uitleggen waarom juist een album als dit er toch zo bovenuit weet te steken. Een Seven Swans van Sufjan Stevens was ook zoiets (overigens niet als muzikaal vergelijk met Familial). Doveman ook, en er zijn er meer te noemen. Ik wil Philip Selway daar met groot gemak tussen plaatsen.

Hoe een haast fluisterachtige plaat toch zo hard kan binnenkomen, spanning weet op te bouwen met bijna niks. Minimaal en toch heel erg rijk. Strijkers die op de juiste momenten even van zich laten horen, zijdezacht gitaarspel, een stem die onopvallend je oren streelt terwijl je zeer snel beseft dat hier helemaal niets onopvallends aan is.
Het is echt een kwestie van een kloppend plaatje. Alles bij elkaar opgeteld is hier zoveel meer. Het heeft een hart en dat pompt pure levenslust op zeer bescheiden wijze.
Dit gaat verder dan feitelijk constateren, dit draait om gevoel en bij mij komt het blijkbaar aan, raakt het de juiste snaar.
Uiteraard besef ik dat het niet zeker is dat dit gevoel blijvend gaat zijn. Misschien gaat het me op den duur toch wat vervelen en blijkt de aanhef van dit berichtje dan toch wat meer waarheid te gaan worden. Maar ook hier komt dan toch weer het gevoel om de hoek kijken en dat zegt dat dat niet gaat gebeuren.
Familial bevat tijdloze muziek die hopelijk ook echt de tijd gaat overleven en niet zal ondersneeuwen tussen allerlei andere soortgelijke releases en zeker niet zal lijden onder het feit dat het hier een bandlid betreft van zo'n grote band.

Iedereen kijkt altijd maar naar elke poep en scheet die Thom Yorke laat, maar laten we Philip Selway niet vergeten. Misschien vind ik zijn werkjes nog wel wat aangenamer ruiken.

Neem alleen al opener Little Things... wat een heerlijk stuk muziek is dat toch.

Fluisterend werkt Selway zich door drie kwartier pure pracht. Dat deed hij op de twee vorige albums en dat doet hij nu gewoon weer.

Waarom is de beoordeling voor zijn muziek dan toch een stuk zuiniger in vergelijk met dat van Thom? Is het omdat Selway wat toegankelijker is? Iets te sfeervol wellicht en niet avontuurlijk genoeg?

Ik zou het niet weten, maar ik vind het onterecht. Ik hou van de melancholie en de strijkers die voor een warm geluid zorgen. Voeg daar de zang van Selway aan toe (ja, die is niet sprankelend, maar is die van Thom dan zo aangenaam?!).
Misschien is dat het dan toch. Te overdadig, te weelderig, en dat is juist wat in mijn straatje past denk ik. Minder hip dan Yorke wellicht.

Natuurlijk moet je niet vergelijken. Beide Radiohead bandleden varen solo hun eigen koers en dat lijkt me wel zo logisch.

Voor mij scoort Selway drie strikes met de release van Strange Dance. Drie keer 4,5*.

Radiohead drummer Philip Selway bewees met zijn debuut muziek te kunnen maken die weinig van doen had met die zo grote, invloedrijke band. Een debuut dat wisselend ontvangen werd. Ik behoorde tot het kamp der enthousiastelingen en behoor daar nog steeds toe. Wat een prachtplaat is Familial toch in al z'n eenvoud.

Tot mijn grote verrassing verschijnt er nu een vervolg waar opener Coming Up for Air toch een ander geluid laat horen dan Familial. Radiohead meets Massive Attack. Twee grootheden die elkaar bij wijze van spreken ontmoeten in een alleraardigst begin van Weatherhouse.

Around Again schuurt wellicht nog dichter tegen Radiohead aan, alleen missen we hier het klagerige, scherpe geluid van Thom Yorke. Selway is geen groot zanger maar zijn geluid paste wonderlijk op het debuut. Bij het beluisteren van dit nummer merk je dan toch wel dat Yorke met zijn manier van zingen erg bepalend is voor Radiohead. Het is een goed nummer maar de zang is gewoon wat flets en dat is jammer.

Let It Go is een dromerig, ietwat mysterieus, oosters klinkend nummer en ineens moet ik aan Suede denken wat voor mij geen straf is. Ook dit nummer vind ik behoorlijk sterk en stoort de wat gewone zang me al weer een stuk minder. Misschien is het dan toch even wennen om zijn zang te horen in combinatie met de nieuwe richting die hij met dit album is ingeslagen.

Miles Away klinkt ijl door de spaarzame instrumentatie en dunne zang. Hierdoor ontstaat er haast een hypnotiserend geheel waar je naar blijft luisteren en waar je soms even ruw in onderbroken wordt door ontregelende geluidseffecten. Ik hoor hier ook wel wat dreigends in op de manier waarop Massive Attack daar zo goed in was ten tijde van Mezzanine.

Op Ghosts is Radiohead weer niet ver weg: het zou zo kunnen stammen uit de periode The Bends of OK Computer. Erg mooi maar haalt het niet bij de topnummers van genoemde albums. Maar moet dat dan? Nee. Gewoon van genieten en dat lukt mij wel met dit soort nummers.

It Will End in Tears is een puur nummer waar de piano een wat prominentere rol krijgt. Dit gaat dan weer wat meer terug naar het debuut van Selway: een mooi en eerlijk liedje. Fijn!

Don't Go Now heeft ook de akoestische inslag van het debuut maar klinkt wat rijker qua sound. Net even wat meer toevoegingen wellicht. Het past wel goed bij de zang van Selway.

Drawn to the Light is weer wat minder folky en moet het hebben van de xylofoon met daardoor heen fladderende strijkers. Hier draait het om sfeer.

Waiting for a Sign is dromerig (met dank aan de manier van zingen) en gaat wel weer richting Radiohead. Broeierig. Dit kruipt langzaam onder je huid zonder dat het gepaard gaat met dreigende spanning. Ik zou haast zeggen dat het rustgevend is.

Turning It Inside Out gaat snerpend van start alsof Sigur Rós is ingehuurd maar al heel snel wordt het lieflijk met een wat tegendraads ritme als ondergrond wat bevreemdend werkt maar nergens ontspoort. Selway zoekt het gevaar sowieso niet op. Het schuurt een beetje maar blijft altijd goed behapbaar.

Philip Selway is er wederom in geslaagd om met een mooi album op de proppen te komen. Het debuut was blijkbaar niet voor iedereen weggelegd en lag ver af van Radiohead. Begrijpelijk ook wel en ik denk een verstandige keuze.
Weatherhouse schuurt regelmatig veel dichter tegen die grote band aan maar draagt nog steeds voldoende het eigen stempel van Selway. Hier is zijn manier van zingen absoluut verantwoordelijk voor maar hij blijkt ook gewoon sterke nummers te kunnen schrijven.
Niet te vergelijken met de voorganger en misschien moeten de mensen die het de vorige keer niks vinden het maar weer eens proberen. Dit is gewoon een betoverend mooi album geworden dat van mij alle lof krijgt. Radiohead? Wie? Philip Selway!

Gek genoeg denk ik doorlopend dat Phoria een band uit IJsland is. Heeft het dan echt zo'n 'noordelijke inslag'? Misschien. Toch komt de band uit het Verenigd Koninkrijk.

De EP's vond ik zeer de moeite waard, dus ik was erg benieuwd naar het hele album. Dat valt zeker niet tegen, maar de eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat mijn verwachtingen dermate hoog lagen, dat ik ergens ook een lichte teleurstelling ervaar.

Nee, het is prachtig en sfeervol. Maar de wat onopvallende zang, gemengd met de haast mistig aandoende muziek is een heel album lang net wat minder puntig dan op de EP's, en ik ben momenteel helemaal verliefd op het album van RY X, dat misschien wel totaal anders is, maar wel degelijk wat raakvlakken vertoont. Die concurrentiestrijd verliest Phoria dus. Verder is er op dit moment ook de nieuwe James Blake natuurlijk nog.

Dat is dan ook gelijk wel mijn enige minpuntje, want verder is het een zeer aangenaam debuut waar ik me de komende tijd eens flink in kan gaan onderdompelen. Het past goed bij deze tot nu toe nogal koele lente moet ik zeggen.

Een hoogtepuntje hoor ik in het nummer Loss.

Intrigrerend hoesje dacht ik toen ik de afbeelding voor Ovations zag.
Vervolgens ging ik diep nadenken want volgens mij kende ik Piano Magic wel. En even verder nadenkend kwam ik er achter dat ik het album Disaffected wel een beluisterd had maar dat dat niet erg bleef hangen en ik het volgens mij niet helemaal heb uitgezeten.
Piano Magic heeft al aardig wat albums op naam staan maar ik kende er buiten genoemd album verder geen eentje van.Maar met zo'n hoes heb je mijn aandacht.
Die heb je ook als ik opener The Nightmare Goes On hoor. Dit lijkt verdorie wel op Dead Can Dance!
Als ik iets beter gezocht had op internet had ik kunnen zien dat dit niet zo verwonderlijk is omdat Dead Can Dance-zanger Brendan Perry deze track zingt.
Dat doet hij ook op You Never Loved This City en daarmee zijn mijn twee favoriete tracks gelijk aangewezen (wat een ongelooflijk mooi nummer is You Never Loved This City toch zeg!). Eerlijk is eerlijk: de rest van dit album doet me de ene keer zeer weinig en de andere keer is het categorie 'best goed'.
Leuk hoor dat dit soort donkere 80's wave weer in trek is, maar ik vind het soms toch net iets te kil klinken. Ik weet dat dit een beetje inherent aan de stijl is maar op de een of andere wijze trekt het me niet genoeg en aan de andere kant trekt het me juist wel weer aan. Dit soort muziek kan wel degelijk 'warmte' bevatten en dat mis ik soms een beetje. Ik luister dan bijvoorbeeld liever naar het album van Reptile71 waar ik dat veel minder zo ervaar en waar ik bij sommige nummers onwillekeurig toch een beetje aan moet denken.
Er moet gezegd worden dat er een paar verrassende dingen zijn toegevoegd op dit album: wat te denken van de Oost-europese invloeden. Die mengen toch alleraardigst met de koude electronische klanken.
The Chameleons, The Cure of Joy Division met darabuka of castagnettes......
Laten we eerlijk zijn: dat is een bijzondere invalshoek!
Ik denk dat ik het rustig moet opbouwen met dit album en het vooral de tijd geven. Dat doe ik inmiddels ook al een tijdje en langzaam vordert de waardering.
Het verbaast me trouwens dat het album nog niet toegevoegd was en dat ik hier niet een aantal namen zie staan die normaal wel in deze hoek te vinden zijn.
Misschien komt dat nu.................................. en misschien helpt als ik zeg dat slotstuk Exit geschikt is voor liefhebbers van The xx

Pierdavide Carone laat er geen gras over groeien: een half jaar na zijn vorige album volgt alweer een nieuw genaamd Distrattamente. Hij werd derde in de negende editie van de talentenjacht 'Amici' en daarmee een nieuwe jonge ster in Italië.
Ik ontdekte hem puur toevallig omdat ik deze zomer naar Italië op vakantie ben geweest en ter voorbereiding daarvan ging ik in het voorjaar opzoek naar wat populaire dingen aldaar zodat het gedraaid kon worden in de auto. Daar heb ik aardig wat leuke dingen aan over weten te houden en de meest populaire variant is deze jonge Pierdavide Carone. Normaal niet zo mijn ding maar aan zijn debuut raakte ik verslaafd en ik kan dat nog steeds met plezier beluisteren.
Laat ik het een aangename verrassing noemen dat er zo snel al een nieuw album is uitgekomen. Ook dit is weer puur toeval door een aankondiging op last.fm anders had ik het nooit geweten.

Is het haastige spoed of wederom een lekker popalbum? Laat ik voorop stellen dat ik het debuut ietsje leuker vind en daar draagt zijn eerste half-Italiaans half-Engelstalige nummer op dit album (Hey Baby) aan bij: Italianen moeten gewoon Italiaans zingen want het klinkt toch niet zo prettig als dat in het Engels gebeurt (gelukkig beperkt het zich hier maar tot het refrein). Verder staat het gewoon weer vol leuke popnummers. Geen verslavende songs als Di Notte of Trullallero Rullallà maar genoeg zwijnmelliedjes en uptempo deunen met toch net even een scherp randje, want dat is iets dat ik op het vorige album ook wel terughoorde. Zodra het uptempo is zijn de nummers zo slecht nog niet door hun leuke vondsten (vaak wat tradtionele invloeden die het dan wat puurs meegeven zoals b.v. Auè). De ballads zijn wat zoetjes en normaal heb ik daar weinig mee, maar Carone kan er een potje mee breken bij mij en een ballad als La Prima Volta ademt op sommige momenten (het intro) heel voorzichtig ietwat Eels in.
Distrattamente is absoluut een aanradertje op popgebied. Nooit gedacht dat ik zou blijven hangen bij deze meneer, maar het mag een feit genoemd worden.

Deze 21-jarige Italiaan werd derde in de negende editie van de talentenjacht 'Amici'.
Het is wel een beetje wat je van dit soort artiesten kunt verwachten: jong, best leuk kunnen zingen en vervolgens een wel aardig popplaatje uitbrengen dat ongetwijfeld veel fans zal opleveren die na 1 jaar weer ergens anders achteraan rennen.
Toch heeft Carone soms ook wel wat authentieks. Zo vind ik La Ballata Dell'Ospedale behoorlijk volwassen klinken en heeft het wel een lekker eigen randje. Het komt wel puur over en niet zo gemaakt als vele gelikte soortgenoten. Ballad en hit Di Notte is best een prima nummer en van Trullallero Rullalà gaat de zon spontaan schijnen.
Met een beetje geluk weet deze jongen zich te ontworstelen aan een bepalend stempel dat talentenjachten met zich meebrengen en horen we over een aantal jaar een origineel talent. Aan de oppervlakte is dat best al wat te horen op Una Canzone Pop.
En voor wat mijzelf betreft zal ik dit de komende zomer graag nog eens op gaan zetten.

Tot nu toe bleef het bij het album La Science du Cœur.

Het was de hoes van Pierre et Gilles die mijn aandacht vestigde op dit nieuwe album van Lapointe. Een album met de kerstperiode als uitgangspunt. Niet de afgezaagde Silent Night en consorten, maar een persoonlijke eigen kijk op de feestmaand.

Het levert een album op met o.a. een bijdrage van Mika en ik krijg er niet echt een kerstgevoel bij. Misschien is dat ook helemaal niet zo erg. Op dat vlak komen we immers niet tekort.
Het zijn nummers die af en toe op het randje balanceren: franse schlagers zijn niet helemaal mijn ding, maar toch is het lekker genoeg om helemaal met gemak uit te zitten. Er staan ook genoeg nummers tussen die gewoon een fijn popgeluid kennen en het franse chanson loert ook wel om de hoek.

Ik kreeg er regelmatig zo'n kneuterig gevoel bij: de film 8 Femmes van François Ozon schoot regelmatig door me heen. En juist dat kneuterig past dan wel weer in de kerstperiode. Lekker warm binnen met een kop chocolademelk, kaarsje aan, beetje tuttemerullen in huis en dit album op de achtergrond.

Chansons Hivernales is een prima alternatief voor wanneer je de Jingles Bells en Merry Krismassen beu bent en je die Sufjan kerstplaten onderhand ook wel kunt dromen.

La Science du Cœur is al het zesde album van Pierre Lapointe. Maar het moest een aanmoediging van muziekobsessie zijn om hem te leren kennen.

Best opmerkelijk, want ik heb wel wat met Franstalige nummers en Pierre is openlijk gay (Mon Prince Charmant), maar ik ben hem nergens tegengekomen in de 'gay-media'. Daarbij hou ik wel van een flinke bak dramatiek en strijkers.

Een verborgen Frans pareltje blijkbaar. Niet alles wat uit Frankrijk komt, of Franstalig is waardeer ik altijd even goed. Het bevalt of heel goed, of ik vind het te kitscherig, iets wat ik ook wel vaak heb met nummers uit dat land.

Ik ben er met La Science du Cœur nog niet helemaal uit. Ja, ik hoor een paar prachtige nummers en vooral instrumentaal zit het goed in elkaar en is het helemaal mijn ding. Maar ergens heb ik ook wel moeite met zijn zang. Te 'typisch Frans', maar dan het door mij minder gewaardeerde soort. Ietwat gladjes of zo. Ik mis iets ruws waardoor het me raakt. Nu glijdt de zang net te veel langs me heen.

Maar genoeg kwaliteit om het album naar een prima voldoende op te trekken en dat zegt al heel wat. Misschien dat als ik ook zijn zang wat beter ga waarderen of ik in de juiste bui geraak dat de beoordeling nog stijgt.

In de neo-folk hoek is al aardig wat verschenen de laatste jaren en elk gezelschap voegt er zijn eigen snufje aan toe. Pilori mixt folky akoestische gitaren met een heel licht doomy, wave-sausje en moet het vooral van sfeer hebben (wat vaker het geval is bij dit soort muziek).
Het is allemaal erg fraai; ik ben immers dol op viool, het duitstalige nummer Nachtzug nach Berlin heeft ook wel wat en af en toe frans gezongen nummers doen het ook al snel goed. Toch verslapte mijn aandacht af en toe net iets te veel. Ik mis soms een beetje diepgang, avontuur of spannende twists.
Het is allemaal net iets te braaf ook al is dat vaak wel een gevaar bij dit soort albums.
Pilori heeft het geluk dat ik wel gek op dit soort dingen ben en in dat geval verdwijnt een heel klein deel van mijn kritische gehoor en blijft er een aangenaam gemiddeld album over waar ik plezier aan heb beleefd en waar de tijd moet gaan uitwijzen of dat plezier nog vele vervolgen krijgt of dat het bij slechts enkele draaibeurten blijft.... mijn gevoel zegt dat meerdere draaibeurten dit album goed zullen doen waardoor het kans heeft om net boven het gemiddelde uit te gaan stijgen (het doet me een beetje aan de band Human Drama denken).

Wordt vervolgd!


Of niet

De Pixies zullen het nooit echt fout doen bij mij. Je hebt Pixies deel 1 (t/m Trompe Le Monde) en je hebt Pixies deel 2 (vanaf Indie Cindy).
Tussen deze twee periodes zitten wel verschillen. Een aantal fans kunnen niks meer met de laatste albums, en zullen dat met Beneath the Eyrie ook wel niet hebben.

Want wat horen we op dit album? Puntige punkpoprock nummers zoals we ze kennen. Minder scherp dan op een Surfer Rosa of Doolittle wellicht, maar wel degelijk pakkend. Gladder? Een beetje, maar dat was op de twee voorgangers ook het geval.

Ik voel hier een Trompe Le Monde vibe, een album dat ook al niet door iedereen de hemel in werd geprezen, maar ik vond het toen echt heel sterk.
En sterk vind ik Beneath the Eyrie dus ook. En weet je wat? Ik vind het nu al de beste van Pixies deel 2.

Frank Black/Black Francis lijkt hier wat zwaarder te zingen (iets minder speenvarken-geluid zeg maar) en dat is al te horen op opener In the Arms of Mrs. Mark of Cain, wat ik al een ijzersterke start van het album vind. Lekker dat dreigende sfeertje. Doet me zelfs een beetje aan Muse denken, maar ik weet niet echt goed waarom. Gelijk wel het hoogtepunt van Beneath the Eyrie als je het mij vraagt.

On Graveyard Hill kennen we al en dat is toch best een behoorlijk Pixies nummer?!

Vervolgens krijgen we in hoog tempo uitstekende nummers te horen zoals Catfish Kate, dat een beetje als een Frank Black solo-nummer klinkt. Vrij luchtig en melodieus.
Of wat te denken van het bijna poppy, luchtige uptempo nummer This Is My Fate. Doet me denken aan bepaalde bandjes uit de jaren '80, maar welke nou toch?1 Zo hoorden we Pixies niet eerder. En ook Ready for Love klinkt vrij luchtig.

Op Silver Bullet klinkt Frank ook weer anders qua zang. Als nummer zit het lekker in elkaar (een beetje zoals zijn nummer Los Angeles). En Long Rider is lekker meezingen, waar Los Surfers Muertos met Paz Lenchantin in de hoofdrol zou qua titel op Surfer Rosa kunnen staan., qua nummer haalt het dat niveau niet. De surfsound gaat erg lekker op St. Nazaire, dat het eerste 'schreeuwertje' blijkt te zijn op dit album (met Tom Waits grom).

Bird of Prey huppelt lekker voort, Daniel Boone klinkt niet echt als Pixies, maar is gewoon een mooi liedje en afsluiter Death Horizon is bijna een kampvuur-liedje dat helaas iets te gemakkelijk dooft aan het einde.

Als kritiekpuntjes zou je kunnen zeggen dat het soms allemaal wat netjes is en misschien wat te glad. Het klinkt net even te veel als een solo-plaat van Frank Black, maar dan wel een zeer goede wat mij betreft.
Verder heb ik weinig kritiek; de band wordt ook ouder en dat mag je best terughoren. Ik vind dit een zeer fijn album en zoals gezegd misschien wel de leukste van de laatste drie.

Ik ben er uit, na eeuwig twijfelen tussen de twee Pixies klassiekertjes Doolittle en Bossanova: Doolittle heeft de leukste liedjes en Bossanova is als album het mooist. M.a.w. geen verschil en gewoon voor beiden de volle mep van 5*.
Maar hoe is het allemaal gekomen tussen de Pixies en mij?
Voor die vraag verwijs ik een ieder naar mijn bespreking bij Doolittle (blame it on Lotje IJzermans van de VPRO en aan het nummer Debaser).
Als je dan eenmaal geroken hebt aan een klasseplaat als Doolittle is het natuurlijk heel erg eng om aan de opvolger te beginnen, want het kan natuurlijk nooit meer zo goed gaan worden. En dat zou nog eens heel erg mee gaan vallen, ik zeg heeeeeeeeeeeeeeel erg.......... En hoezo Surfer Rosa hier en Doolittle daar? Onderschat Bossanova niet dames en heren! Want ondanks dat het misschien wat ruwe randjes heeft verloren is er veel gewonnen aan pracht die de voorgangers weer niet hadden.

Neem nu de opener Cecilia Ann. Als een klein kind in de speelgoedwinkel, zo moet ik me gevoeld hebben toen ik dit nummer voor het eerst hoorde. Dat surfrock-geluid beviel me wel en niet zo'n beetje ook. Jump jump, spring spring de kamer rond totdat je er bij neervalt. Of nog erger: maak van die heerlijke Greased-lighting bewegingen en zet de muziek zo hard dat je je moeder de kamer niet hoort binnenkomen en je gewoon zwaar voor lul staat.
En dan en dan..............tromgeroffel........ Rock Music. Het jengelt, het treitert en het krijst. Het kleine kind krijgt zijn zin niet en gaat stampvoeten. Maar stampvoetende kinders barsten op zo'n moment wel van de energie en dat is dit nummer ook: 1 bonk energie. Kort maar krachtig.
Velouria heeft het toegankelijkere waar veel fans indertijd misschien niet goed mee uit de voeten konden. Zelf heb ik daar nooit last van gehad, integendeel: voor mij is het een onbetwiste Pixies-klassieker! Hier toont Black Francis ook zijn enorme talent van songwriting. IJzersterk nummer. Punt.
Wel eens geprobeerd om op Alison stil te blijven zitten? Mij is het nog nooit gelukt. Als ik dit nummer hoor komt het ADHD gehalte in mij naar boven. Een dikke minuut lang en daarmee misschien wel de beste korte popsong ooit.
Is She Weird is uit de categorie 'zingt u even mee?' Dit nummer zit perfect in elkaar en bevat een hoop leuke wendingen en heerlijk rammelende gitaren die door de productie misschien net even minder rammelend overkomen en juist daardoor aan kracht winnen.
Ana heeft weer die surfrock sound en zorgt er voor dat we even kunnen bijkomen. Hier voelt het alsof je helemaal alleen op de grote oceaan dobbert. Wat een mooie gitaarlijnen heeft deze song toch. Pixies kunnen meer dan schreeuwen alleen bewijzen ze wel.
All Over the World is het langste nummer van dit album. Het ademt nog wel wat van Doolittle vind ik. Eigenlijk is het zelfs een redelijk relaxed nummer te noemen.
Ultieme pop horen we in Dig For Fire. Op nummers als deze toonde de band aan dat ze wel degelijk vooruitgang boekten en dat ze er in slaagden om na een ijzersterk album met puike liedjes gewoon weer fantastische liedjes voor een nieuw album konden schrijven. Het doet me soms denken aan Talking Heads.
Down to the Well heeft wel weer wat schreeuwtjes van Frank Black / Black Francis te verduren, maar het valt op dat het niet over de schreef gaat (wat ik eigenlijk vaak heel erg leuk vond overigens).
Op The Happening vind ik het gitaarwerk weer heel fijn met als onderlaag de bas van Kim Deal (die op dit album veel minder nadrukkelijk aanwezig is vanwege druk zijn met The Breeders). Toch valt dit nummer door de backing vocals wel weer enorm op. Sowieso is dit een heel fijn nummer. Typisch eentje die bij de eerste draaibeurten wat minder opvalt maar die wat meer tijd nodig heeft om naar boven te komen borrelen.
Blown Away is lekker catchy, toch heeft ook dit nummer wat meerdere draaibeurten nodig om er goed in te kunnen komen. Een probleem dat ik met Hang Wire dan weer totaal niet had. Kort, krachtig en geen noot te veel. Dit zijn de grote juweeltjes op dit album. Dit is wat Pixies zo bijzonder maakt.
Ik vind Stormy Weather altijd geweldig goed aansluiten op Hang Wire. Ook dit nummer is wel een favoriet van mij. Hier is het vooral de opbouw van het nummer dat me enorm aanspreekt. En hoe heerlijk is de lichte versnelling: opzij opzij opzij, maak plaats maak plaats maak plaats (enfin u snapt het wel).
Als het album dan zo mooi opent met Cecilia Ann dan mag het ook net zo mooi weer afsluiten en dat doen ze dus ook op Havalina. Dromerige, spacy pop die het verhaaltje keurig uitblazen. Een verhaaltje dat zich afspeelt in de bijzonder wereld van Black Francis, Frank Black of hoe de man ook genoemd wil worden.
Zoals ik al zei: een klassiekertje en hoe fijn is het toch als een band er in slaagt meer dan 1 klassieker af te leveren, dat is toch iets waar je alleen maar van kunt dromen?

Pixies 2.0..... het zoveelste album alweer en ze liggen allemaal in elkaars verlengde. De gruizige randjes zijn er wat vanaf, het is best keurige alto-rock geworden, maar heel erg vind ik het niet.

De opwinding die ik eind jaren '80 ervoer is er al lang niet meer, niet zo gek natuurlijk want mijn leeftijd helpt ook niet echt meer mee om nog helemaal los te gaan op alternatieve schreeuwbandjes. En Frank kan schreeuwen, dat weten we.

Doggerel klinkt zoals gezegd dus als Indie Cindy , klinkt als Head Carrier, klinkt als Beneath the Eyrie. Elke twee, drie jaar een keurig rockplaatje van een band waar de jaartjes ook wel gaan tellen. Daarom is het prima als ze het allemaal een beetje terugschroeven. Black is het schrijven van catchy liedjes niet verleerd en nee, daar zit geen Monkey Gone to Heaven, Debaser of Gigantic bij.

Als je denkt dat nog te zullen gaan horen raad ik aan om de eerste paar albums gewoon nog eens lekker te luisteren.
Met Doggerel heb je een alleraardigst album in handen. Niets meer en niets minder. Mag je van de Pixies meer verwachten? Misschien als je het met Pixies 1.0 vergelijkt wel, maar de band zit in een andere fase. Netter, en keuriger. Wat mij betreft mogen ze, want deze versie past best prima bij aERo 50 plus

Lotje IJzermans, VPRO.......... ja ja. Zij waren verantwoordelijk voor mijn ontdekking indertijd van Pixies.

Debaser was de openingstune van een of ander tv programma van de VPRO (met schokkerige beelden op de maat van de muziek). Iemand enig idee welk programma dat ook al weer was???
Anyway. Het zorgde ervoor dat mijn Pixies liefde geboren werd. Heel bijzonder ook wel, want samen met Living Colour misschien wel de band die mij heel snel dieper in de wereld van de alternatieve muziek deed duiken. Voorheen hield ik het namelijk meer bij bands als The Cure en andere new-wave dingen. De Pixies vormden de poort naar meer. Veel meer.....
Debaser zal dan ook altijd wel mijn favoriete Pixies nummer blijven, mede dankzij de herinneringen die het met zich meebrengt.
Waarom dit album in mijn top 10 staat? Niet zo vreemd.
Ooit wel een mee staan schreeuwen met Tame? Nee? Moet je beslist eens doen!
Maar het zijn vooral van die prachtige surf-pop-rock nummertjes als Wave of Mutilation die het zo goed doen bij mij. Een zeer hoog mee-zing gehalte ook.
Nog een reden? Wat te denken van die lekkere bas-introotjes van Kim Deal, zoals op I Bleed.
Kim Deal............. de held van het indie-volkje uit die tijd (ook wel van mij). Het mens is volgens mij zo a-muzikaal als wat. Maar die bas-loopjes......,geweldig , en dan vooral het zeurderige meezingen in nummers als deze. Dat is toch gewoon niet te versmaden?!
Here Comes Your Man is ook weer een schoolvoorbeeld van de perfecte pop-rock song. Hoe aanstekelijk. Hieruit blijkt dat Frank Black (Black Francis in de Pixies) een gedegen vakman is.
Dead is zo'n puntig nummer dat alle kanten opspat en toch netjes binnen de lijntjes blijft.
Nog zo'n voorbeeld van de perfecte pop-rock song vind ik Monkey Gone to Heaven met het onsterfelijke 'if man is 5, then the devil is 6, then god is 7'. Probeer daar je lippen maar eens stijf op elkaar te houden als je dat voorbij hoort komen. Mij lukt het niet.
Mr. Grieves en Crackity Jones halen nog even het succes van een album als Surfer Rosa (of Come on Pilgrim) aan. Kort-krachtig-schreeuwerig.
La La Love You toont dan weer aan dat Pixies ook ijzersterk zijn in het schrijven van aanstekelijke deunen. Iets wat ze op de nummers No. 13 Baby en There Goes My Gun ook laten horen.
Hey heb ik altijd het buitenbeentje van dit album gevonden. En toch hoort het erbij. Als we het weglaten missen we een zeer goed nummer (dat gitaartje he).
Bij Silver eigenlijk hetzelfde verhaal: vreemd, maar goed en onmisbaar op de cd.
In Gouge Away horen we wel waar Kurt Cobain zijn invloeden vandaan heeft. Fantastische afsluiter op een fantastische cd die voorlopig nog wel in mijn top 10 zal blijven vertoeven.

En die reünie? Laat die cd er alstublieft nooit komen (en dat gaat waarschijnlijk ook niet meer gebeuren).
Ik wil mijn herinneringen aan deze tijd en deze band en vooral deze cd zuiver houden.

Leve Pixies

Dinsdag 13 oktober 2009: eindelijk zou ik mijn oude helden Pixies eens live aan het werk kunnen gaan zien.
Eind jaren '80, begin jaren '90 kwam het er gewoon niet van (en had ik er nog niet zo het geld voor om al mijn helden live te zien), en bij de vorige reunie-tour geloofde ik het eigenlijk wel. Zat ik te wachten op ouder en vadsiger geworden helden die hun kunstje nog eens vertoonden waarschijnlijk puur omdat ze weer geld nodig hadden?! Kim Deal had ik ooit bij The Breeders gezien dus ach..... geen Pixies voor mij dus.
Dit jaar dacht ik daar toch anders over en wel omdat ze nu mijn favoriete album Doolittle in z'n geheel zouden spelen. En zelf ben ik ook wat jaartjes ouder dus misschien wel gewoon meegegroeid met diezelfde oude helden.
Het kaartje was dus 'in the pocket' en 13 oktober was het zover.
Het geluid was goed, de show er omheen was meer dan goed: ik had wat dat aan gaat op een statische show gerekend van 4 muzikanten die nauwelijks bewogen onder wat gekleurde lampjes en dat bleek dus niet te kloppen. Okee; de mannen en vrouw bewegen niet veel, een praatje kan er niet echt van af buiten wat kreetjes van Kim Deal die ze in elk land wel vanaf het podium riep ('More b-sides', 'Did you take good care of your old records' en meer van dat soort dingen), maar visueel was het erg sterk!
De Heineken Music Hall mag dan een door mij verfoeide zaal zijn; het geluid is telkens dik in orde en dat is het ook op deze live cd waar het hele optreden integraal op te horen is, verdeeld over 2 cd's. Geen bootleg met slecht geluid maar gewoon een legale uitgave zoals zovvel artiesten dat tegenwoordig doen (dit optreden was al snel na het optreden te verkrijgen op USB en twee weken er na dus op cd).
Alle favorieten komen voorbij en Amsterdam had wat mij betreft het geluk om in de tweede toegift Gigantic te krijgen, want daar zitten de verschillen pas deze show: overal een langzame start met b-kantjes (waar niet iedereen even gelukkig mee was begreep ik later, puur omdat men er onbekend mee was.........ik niet en vond het dan ook geweldig), Doolittle in z'n geheel, een eerste toegift bestaande uit de UK surf-versie van Wave of Mutilation en Into the White (een hoogtepunt deze avond van een in witte rook gehulde Pixies) en dan pas de tweede toegift die in elk land wat verschilde. Amsterdam kreeg dus Nimrod's Son, vreemd genoeg in tweeën gedeeld op de cd, Isla De Encanta en Gigantic dat natuurlijk een onvervalste Pixies-klassieker is en blijft.
Deze cd is voor mij een heerlijke herinnering aan een geweldige avond. Voor anderen zal het niet zo veel toevoegen tenzij je het leuk vindt om tussen de nummers door wat publieksgejoel te horen (en ja hoor, het overbekende 'Speeluh' is wederom te horen). Zoek als je niet met deze band bekend bent gewoon Doolittle op en vergeet de cd Complete "B" Sides met daarop b-kantjes van diverse singles niet want ook die is niet te versmaden!

EP1 werd verguisd en dat kon je van tevoren al wel zien aankomen. Pixies kunnen hun oude niveau nooit meer evenaren bla bla bla.
De bekende praatjes die we altijd bij dit soort bandjes horen. En dat is natuurlijk ook niet zo raar.

Als ik naar mezelf kijk is er wel een groot verschil tussen de 19-jarige aERo die helemaal op ging in muziek met de middelen van toen t.o.v. de verwende 43-jarige die ik nu ben. Er is inmiddels wel wat muziekgeschiedenis aan toegevoegd en mijn smaak is toch ook veranderd. Alleen al om die redenen kan een nieuwe Pixies nooit meer datgene veroorzaken wat ze doen deden.

Zaak is om dat proberen los te koppelen (eigenlijk onmogelijk) en te beoordelen hoe dit dan overkomt.
Niet zo heel beroerd eigenlijk: lekkere indie-rock met nummers die wederom op een solo-album van Black hadden kunnen staan. Het zijn toch weer lekker klinkende nummertjes die wat stekeligheden missen of die gewoon een luisteraar moeten zien te overtuigen die in de loop der jaren flink veranderd is

Het heilige vuur ontbreekt en dit soort bandjes krijgen mij anno nu toch niet meer in extase, als dan het sentiment er niet meer bij gehaald kan worden mag ik constateren dat dit zoals gezegd gewoon leuk & lekker is en ik niet van ze moet verwachten met een nieuwe Doolittle te komen......

Indie Cindy werd afgemaakt zoals van tevoren wel verwacht en daar zat voor mij toch wel het pijnpuntje. Nee, het was geen Doolittle of Surfer Rosa, maar het was nu ook weer niet zo beroerd als men deed overkomen. Men was het gewoon al van plan. Neersabelen omdat zo'n band eigenlijk niet meer terug zou moeten komen.

De verwachting is hier al niet anders. Pixies zijn dood en opgegeven en dat hoor je al te vinden voor het album uit is. En nu is het er en mag men neersabelen. De grote vraag is of ik daar deze keer wel aan mee ga doen of niet.

Laat ik dan maar gelijk van start gaan: nee, dit is weer geen Doolittle, had ik net als bij Indie Cindy ook niet verwacht. Maar dit haalt het niet bij Indie Cindy. Dit zou een aardig Frank Black solo-tussendoortje kunnen wezen. Het klinkt allemaal wat braver terwijl het toch oude glorie wil doen laten herleven door een schreeuwtje hier of daar.

Het mist nu compleet de scherpe lijnen die Pixies altijd deden afwijken van de andere indie rockbandjes. Ook de nummers zijn wat log af en toe en weten niet zo heel erg te boeien. Allemaal best aardig hoor, maar dat waren veel solo-albums van Black ook.
Moet je er dan echt persé Pixies op plakken? Dat ruikt nu toch wel iets te veel naar goedkoop effectbejag.

Ik heb niks tegen op leeftijd zijnde bands die nog willen teren op oude glorie, maar doe het dan goed. Zo vind ik de laatste radiovriendelijke Peppers gewoon zeer aangenaam. Niet te veel vergelijken met het oude werk. Dat vond ik van Indie Cindy ook. Maar Head Carrier is gewoon stuurloos en zielloos. Het dreutelt te lang door ondanks de korte speeltijd. Het is wat zeikerige rock af en toe.

Jammer, ik hoopte toch op een Indie Cindy ervaring deel 2, maar deze keer vrees ik dat ik het eens ben met de grote massa en dan nog zal ik mild zijn in mijn beoordeling.
Voor een beginners bandje een leuke plaat, voor Pixies ondermaats.

Het heeft even geduurd sinds Trompe le Monde uit 1991 maar het is er dan toch: een nieuw Pixies album Indie Cindy genaamd.

Huh?! Dat nummer kennen we toch al? En zien we daar Bagboy ook niet tussen staan? Wacht eens........ drie EP's nu gebundeld op 1 album (verkrijgbaar op vinyl en cd) plus een bonus in de vorm van 13 live nummers.
Er hangt een wat raar luchtje aan. De kritieken waren al niet mals, de EP's werden neergesabeld en dan nog eens de perikelen rondom Kim Deal; de heren kregen het aardig te verduren.

Is dat terecht? Wel als je dit album gaat vergelijken met een album als Surfer Rosa of Doolittle en ook Bossanova en Trompe le Monde steken hier ver bovenuit. Dan kun je je gaan afvragen of de mannen geld nodig hadden.....

Dit soort albums pakken zelden goed uit voor een band die na jaren weer eens met een (reünie) album komt, het is voor Pixies al niet anders.
Indie Cindy staat vol liedjes die de vurige puntigheid van weleer missen maar tegelijkertijd besef ik ook dat ik zelf veranderd ben. Ik ben niet meer de 19-jarige tiener die liep te stuiteren op Debaser.
Indie Cindy klinkt vooral als een nieuw Frank Black album (nog steeds de belangrijkste man in de band). Nog altijd die even nonchalante 'kan mij het schelen' ietwat arrogante houding op het podium (ik zag in oktober Breaking Bad's Hank Schrader die niet meer van mijn netvlies te branden was).
Het driftkikkertje kan nog steeds brullen maar het is een wat uitgebluste leeuw geworden. Hier en daar wat futloos maar soms toch ook nog best venijnig genoeg indien nodig.

En dat had ik ook met veel solo albums van Black. Albums waar ik na verloop van tijd ben gaan afhaken. Het boeide me niet meer. Had op dit album zijn naam gestaan dan had ik de moeite niet eens meer genomen maar kom aan.... het zijn toch wel de Pixies!

Goed, niet hun beste album; laten we gerust zeggen hun slechtste maar als je die naam probeert weg te denken, ja ik weet dat dat moeilijk is, ook voor mij, krijgen we toch 12 alleraardigste indie-rock liedjes die niet zo beroerd zijn als sommigen ons willen doen laten geloven het is alleen gewoon een heel stuk minder sterk dan toen en vergelijken is onvermijdelijk.

Hadden ze ook maar geen Debaser of Gigantic moeten schrijven

Polly Jean verrast telkens weer dus het is altijd spannend waar ze nu weer mee aan komt zetten.

The Hope Six Demolition Project is alweer uit 2016, bijna een compleet andere tijd. Er is veel gebeurd in de wereld sindsdien.....

Wat al bij opener Prayer at the Gate opvalt is dat haar zang sterk naar voren komt. Hard en direct.
Ook bij de daaropvolgende nummers valt dit op. Ze gebruikt haar stem meer dan ooit als instrument. Ze kronkelt zich een weg door haar muzikale landschap.

Muzikaal moet ik bij dit album denken aan de latere Nick Cave of Radiohead albums. De rock is ver weg, maar ze weet nog steeds te intrigeren. Nummers als Seem an I zijn toch simpelweg geweldig te noemen?! Radiohead-fans zullen hun vingers erbij aflikken lijkt me zo.

A Child's Question, July heeft iets weg van het dreigende geluid dat Tricky op Maxinquaye liet horen.

I Inside the Old Year Dying is avontuurlijk en voegt echt weer iets toe aan haar discografie. Het is intiem, het lijkt of ze zingt terwijl ze naast je staat en de muziek voelt soms claustrofobisch aan, en dat terwijl het nu ook niet ontoegankelijk is of te artistiekerig (alhoewel ik met All Souls niet zo veel kan). PJ Harvey is zichzelf en levert wederom een ijzersterk album af, een album waar ik voorlopig nog wel even in zal verdwalen en waar ik me nog flink in kan verdiepen.

Oh, oh, oh, wat doen de dames het de laatste weken toch goed. Anna Calvi, Adele, Joan As Police Woman, Jorane, Lia Ices, Graciela Maria, Eefje de Visser.....en het jaar is nog maar net begonnen.
Waar de mannen normaal gesproken duidelijk mijn toplijstjes overheersen daar slaan de vrouwen momenteel keihard terug en PJ Harvey kan dat leger wel eens gaan versterken.
Ik moet er dan wel eerlijk bij vermelden dat ik het met PJ nooit goed weet: soms irriteert ze me mateloos en kan ik er niks mee en dan weer weet ze me goed te grijpen. Eigenlijk is het alleen haar album To Bring You My Love waar ik echt van ben gaan houden. De rest is altijd een beetje zwalken van liefhebben naar schouders ophalen.
Voorganger White Chalk was een complete verrassing. Wat een apart album was dat in haar discografie: was dat de rockchick die ik kende?

Op Let England Shake vraag ik me dat soms ook af, alhoewel de verrassing nu veel minder groot is. We weten dat PJ Harvey ook op geheel andere wijze uit de hoek kan komen: wat zoeter, wat liever, maar toch nog steeds een krengetje die onverwacht kan uitdelen.
Nu Anna Calvi momenteel mijn nummer één van het moment is, lijkt het wel of PJ Harvey het ook opeens een stuk beter doet, of verbeeld ik het me, en lijken die van Anna en PJ qua sfeer veel op elkaar? Anna Calvi vind ik een PJ Harvey-light (wat ik juist als positief ervaar, daar ik PJ soms niet goed door vind te komen) en Let England Shake is ook wat luchtiger van toon en dat bevalt me goed. Hier daar wat gekke dingen die voor de 'stekeligheden' zorgen, af en toe een beetje Joanna Newsom / CocoRosie gekte maar dan toch minder grillig of kinderlijk.... het valt goed hier.

Elke nieuwe release denk ik weer 'het zal wel' en soms komt het voor dat ik albums dan gewoon oversla (Uh Huh Her en Is This Desire?) en even leek het er op dat ik Let England Shake het zelfde lot zou laten ondergaan. De hoes trok me al niet en aan Anna Calvi had ik al genoeg.
Wat ben ik blij dat ik dat toch niet gedaan heb, want ik vind dit een heerlijk album. Misschien wel haar leukste tot nu toe, ook al geniet ik nog erg van klassieker To Bring You My Love. Dit is er niet mee te vergelijken. Dit is gewoon een nieuwe weg die ze bewandelt en ik wandel graag een heel eind met haar mee.....

Polly Jean Harvey is al een aardige tijd in de muziekwereld aanwezig. Haar debuut Dry stamt alweer uit 1992. Van een behoorlijk alternatief rockende meid naar een Mercury Prize winnende grande dame. Let England Shake werd overal zeer goed ontvangen en we kunnen dus wel stellen dat nu alle ogen extra gericht zijn op haar nieuwe album The Hope Six Demolition.

Ik zag in een review Let America Shake voorbijkomen. Dat lijkt me best een goede omschrijving. The Hope Six Demolition borduurt voort op de voorganger maar kent toch net even een ander geluid. Wat grootser, en wat meer soul en blues wellicht (dankzij de samenzang die hier veel naar voren komt).

Blues (op een haast Tom Waits-achtige manier), garage-rock en hier en daar wat glam (dankzij de blazers): dat zijn kort samengevat toch wel de belangrijkste ingrediënten op dit nieuwe album van PJ Harvey. Qua teksten put Harvey enorm uit haar reizen naar o.a. Afghanistan en Kosovo. Op afsluiter Dollar, Dollar horen we zelfs geluidsfragmenten, ongetwijfeld opgenomen tijdens die reizen.

The Hope Six Demolition is hierdoor een uiterst krachtige plaat geworden waar Harvey zich toch in weet te houden. Het soms gierend uit de bocht vliegen zoals op haar eerste albums horen we hier nauwelijks. Complex, rauw, teder, emotioneel en vooral eigenzinnig. Eigenzinnig zoals alleen PJ Harvey dat kan zijn. Ze heeft haar stempel inmiddels wel weten te drukken en onderstreept dat met dit negende album gewoon nog eens extra duidelijk.

Misschien wat minder makkelijk toegankelijk dan de voorganger, maar wat mij betreft absoluut de moeite waard en minstens net zo sterk. Opvallend overigens is de rol van de saxofoon. Is het toeval dat ik ook de laatste Bowie zo hoog waardeer, waar hetzelfde instrument eveneens een hoofdrol vertolkt?!

PJ Harvey - The Hope Six Demolition Project - LiveLikeTom.com

Oei, dit was toch wel even wennen hoor: is dit PJ Harvey? De zangeres met ballen? Dit hoge stemmetje op deze zoetige liedjes?
Ja, blijkbaar wel dus.
Dan is het dus zaak om PJ even uit je hoofd te zetten, de knop om te draaien en fris te gaan luisteren naar White Chalk en om dan te concluderen dat het eigenlijk best een mooi plaatje is geworden.
Iedere draaibeurt begint het allemaal wat aan kracht te winnen en blijkt dat mevrouw weliswaar niet de rockbitch staat uit te hangen maar dat het venijn misschien nog wel groter is dan ooit, alleen verwacht je dat niet op deze manier.
Gewoon even doorzetten dus.

Placebo is typisch zo'n bandje waar ik alle cd's van heb en er toch niet echt een warm hart voor kan dragen. Ik weet niet waar het hem aan ligt.
Het is telkens weer lekkere muziek, ik draai nieuw uitgekomen albums veelvuldig en daarna is het dan weer over. Uiteraard is er wat verschil in de cd's onderling, maar zo over het algemeen is dit een bekend verloop voor Placebo-albums.

In eerste instantie had ik niet echt interesse in een enorme bulk b-kantjes, maar tegelijkertijd wist ik ook dat de boel compleet moest blijven en aangezien ik geen fan ben zijn deze nummers nieuw voor mij.
Het zal mijn vuur voor dit trio zeker niet doen aanwakkeren; het is een prima aanvulling op de rest van de albums en het moet gezegd..... het zijn echte b-kantjes.
Je hebt van die bands die geweldige b-kantjes hebben die niet onderdoen voor het reguliere werk, sterker, die soms nog beter zijn ook.
Dat gaat voor dit album niet op.
Natuurlijk staan er leuke dingen tussen, maar grotendeels zijn het halfbakken probeersels of gewoon ondermaatse tracks, zeker in vergelijk met het reguliere werk.

Als ik eerlijk ben moet ik dan ook zeggen dat dit vooral leuk is voor de fans, alhoewel die alles al wel in bezit zullen hebben. Voor mensen die niet zo erg bekend zijn met de band is dit er zeker niet eentje waar ze aan hoeven te beginnen.
Blijven over de luisteraars als ondergetekende: alle gewone albums in bezit en dit als aardige aanvulling daarop.
Niet meer en niet minder.

Het debuut ging van start met 3,5* en alles daarna bleek 4* (al dan niet een stevige).
Bij het horen van Battle for the Sun kan er snel geconcludeerd worden dat er weinig nieuws onder de zon is (hoe toepasselijk).
Wat wel nieuw is is het feit dat dit ongeinspireerd overkomt, een beetje een grauwe eenheidsworst vormt en dat er geen enkele uitschieter op staat (vooruit: Kings of Medicine misschien). Ik mis de mooie verfraaiingen die de zagende cirkels soms zo mooi deden doen uitkomen. Nu is het 13 nummers lang van dik hout zaagt men planken. Op de teksten heb ik niet eens gelet omdat ik dat sowieso niet zo heftig doe.
Na een aantal nummers weet ik al niet meer of ik nu bij naar nummer 7 of 11 zit te luisteren.
En de albumcover is nu ook niet bepaald om over naar huis te schrijven als je het mij vraagt.
Een onvoldoende wil ik het nog niet geven want als de nummers afzonderlijk in de iPod-shuffle-stand voorbijkomen dan is het toch wel herkenbaar Placebo en dan is het prima te pruimen, maar het moet gezegd: het is een voldoende om deze reden en toch ook wel mijn zwak voor de band. Een 2,75* zou echt op z'n plaats zijn en daarmee levert de band zijn zwakste cd ooit af en lopen ze het risico dat ik de volgende keer afhaak.
Elke band heeft recht op z'n missers en laat het dan Battle for the Sun zijn want als dit slechter gaat worden vrees ik dat de band maar beter wat anders kan gaan doen. Nu is het op het randje.

Hoe aardig zijn we als artiesten voor onze fans? Niet.

Zoals zo vaak worden de echte fans, de trouwe cd-kopers, genaaid doordat artiesten later een release opnieuw uitgeven met allerlei extra's.
Bij Placebo was dit indertijd het geval bij het album Sleeping with Ghosts dat ik toen al lang en breed in huis had.
Ik verdomde het om deze cd opnieuw te kopen en had er bij uitzondering geen moeite mee om de 10 covers te downloaden (het zal ze leren verdorie!).
Na jaren brengt Placebo het opnieuw als losse release uit en ik twijfel: ik wil het op cd hebben, maar ik baal van deze praktijken.
Ik ken mezelf en zal het ongetwijfeld wel weer braaf gaan kopen.
Op zich zijn de covers variërend van Pixies, Kate Bush en Sinéad O'Connor niet slecht, maar in alle gevallen prefereer ik wel het origineel.

"Running Up That Hill": Kate Bush
"Where Is My Mind?" : Pixies
"Bigmouth Strikes Again": The Smiths
"Johnny and Mary": Robert Palmer
"20th Century Boy": T-Rex
"The Ballad of Melody Nelson": Serge Gainsbourg
"Holocaust": Alex Chilton
"I Feel You": Depeche Mode
"Daddy Cool": Boney M
"Jackie": Sinéad O'Connor

Placebo: typisch zo'n band die ik maar blijf volgen vanaf het debuut maar die me ook nooit echt 100% heeft weten te raken. Slecht zijn ze nooit, hooguit wel eens ietsje minder maar altijd garant voor een voldoende beoordeling.

Battle for the Sun vond ik maar lauwe soep en ik was wel bang voor deze nieuwe release.

En tja, het klinkt allemaal prima: ze doen hun kunstje weer maar echt raken? Nee, toch niet.
Placebo raakt me met nummers, niet met albums durf ik nu te concluderen. Op dit album staan er weer een paar uitstekende tussen (de titeltrack is een fijne opener bijvoorbeeld en Bosco een schitterende afsluiter) maar daarnaast ook weer nummers die het ene oor in en het andere uit gaan.

Placebo gaat voor de zoveelste keer op de automatische piloot en daar moet je dan tegen kunnen. Ik kan het wel maar of ik dit album over een jaar nog met plezier draai valt te betwijfelen.
Dan trek ik Meds, Without You I'm Nothing of Black Market Music wel uit de kast.

De nieuwe Placebo dus:

Opener is de titelsong Meds met the Kills-zangeres VV.
Je moet even goed opletten wanneer deze dame nu meezingt, want ze vult Brian Molko eigenlijk perfect en naadloos aan in deze lekkere song zoals we er eigenlijk zoveel kennen van Placebo.
Niks nieuws onder de zon.
Infra-red opent lekker en gaat weer als een cirkelzaag tekeer: het geluid is lekker snerend en neemt af en toe even gas terug. Maar ook nu moet weer gezegd worden: niks nieuws onder de zon. Erg? Welnee. Zolang de mannen van dit soort nummers blijven maken ben ik al heel tevreden.
Drag laat wederom geen nieuw geluid horen. Ik zal vanaf nu dan ook niets meer hierover zeggen
Een lekkere rock-stamper met het kenmerkende stemgeluid van Molko.
Hierna volgt Space Monkey. Hey: hoor ik daar Massive Attack-invloeden? Tricky? Verdomd! Het had zo kunnen zijn. Spannend, dreigend nummer zoals ook de heren van Massive Attack of Tricky dat kunnen. Wel is het stempel van Placebo goed te horen. Sterker: Massive Attack heeft niet eens bijgedragen aan dit album
Follow the Cops Back Home gaat van start met een desolaat gitaargeluid. Een wat rustiger nummer, maar wel weer met een donker randje.
Post Blue klinkt ook wel rauw. Lekkere bas-loop ook.
Het moet het vooral hebben van de drive in het ritme, want melodieus vind ik het niet echt een sterke song en valt hij me nu nog niet genoeg op.
Because I Want You gaat tekeer zoals we dat ook op b.v. het debuut-album hoorden.
Prima nummer, fijn te horen, maar ik val er niet stijl van achterover.
Door naar Blind ook weer een nummer dat mij vooralsnog niet erg weet te pakken. Maar dat is een probleem wat ik altijd wel heb met deze band. Op de een of andere manier zakt het halverwege altijd wat in. Er ontstaat altijd een beetje Placebo-moeheid tijdens een het luisteren naar hun cd's. Een reden ook dat de band nooit echt tot de 5* wil doordringen bij mij. Ook met deze cd gaat dat dus weer niet gebeuren. Nummers als Blind zijn daar toch altijd debet aan.
Pierrot the Clown zorgt er dan wel weer voor dat ik recht overeind kom te zitten. Mooi intro. Mooi nummer. Een favoriet. Zo wil ik er wel meer horen!
Dan het nummer met Michael Stipe: dat is al genoeg reden om even van overeind te blijven zitten. Broken Promise start met een mooi piano-intro (het lijkt wel de plaat van de mooie intro's). En dan zoals Musicfriek het al omschreef: BENG! Volop erin hakken, niks mooi of lieflijk. Dit is Placebo en niet de laatste R.E.M. Hoe dan ook wel weer een van de favorieten van dit album.
One of a Kind: ook weer zo'n intro waarvan ik denk "hey klinkt goed". Opvallend nummer ook wel. Gaat een beetje alle kanten op, maar dat mag ik wel. Het lijkt erop dat ze wat meer hadden willen experimenteren maar het uiteindelijk toch niet durfden. Dit nummer vind ik daar een goed voorbeeld van. Klinkt net een ietsiepietsie anders, maar toch ook weer te weinig om te kunnen zeggen dat ze andere wegen zijn ingeslagen. Eigenlijk wel jammer.
In the Cold Light of Morning gaat wederom mooi van start. Mooi, met een duister randje. Ik hou hier wel van.
Ook dit nummer wil ik wel bijschrijven bij mijn favorieten van dit album.
Song to Say Goodbye is weer typisch een echte Placebo-song. Een prima afsluiter, waar ik op de achtergrond in de rustige gedeeltes een klein beetje de Massive Attack groove (zoals te horen op 100th Window) ontwaar.

Slotconclusie: Placebo zoals we Placebo kennen. Placebo die af en toe kleine stapjes vooruit zet, maar niet voldoende om te kunnen zeggen dat ze vernieuwend of verrassend bezig zijn.
Placebo zoals alle Placebo's voor mij: sterk album. 4 Sterren meer dan waard, maar wanneer komen ze nu met dat album waarmee ze daar eens aan voorbijgaan?
Waarschijnlijk nooit bij mij vrees ik en dat is helemaal niet erg zolang ze goede albums als Meds weten af te leveren; om over de pracht-hoezen maar te zwijgen.
Met dit album kan ik wel weer vooruit.

Yeah baby Yeah... Pop Levi is back in town en dus krijgen we weer heerlijke spring-in-het-rond brokstukken toegeworpen wat gelijk al begint met opener Wannamama. Als je daar al geen goede zin van krijgt weet ik het ook niet meer. Hip doen we op titelsong Never Never Love (Madonna mag dan achter de feiten aanhollen met haar laatste, Pop Levi doet dit dan verfrissender).
Vervolgens komt er van alles voorbij: beukende rockers, kitschy nichten-pop, semi-zwijmelaars.... dit is gewoon heerlijke zomerse pop zonder al te veel pretenties en misschien daardoor wel zo enorm leuk.
Bij het debuut zei ik al dat het waarschijnlijk beperkt houdbaar zou zijn (wat ook bleek) maar Pop Levi begrijpt dat zelf blijkbaar ook goed want na 1 jaar is er al een vervolg. Mag ik het dan weer zeggen? Ook nu leuk voor even, maar dan hopen we maar op een nieuw album in 2009

Het hoesje is natuurlijk oerlelijk: lijkt een foto uit de krant (is hier verkleind niet meer zo goed te zien).

En de muziek is eigenlijk best grappig: glam-pop-garage-blues-rock die ik niet helemaal serieus kan nemen. Maar potjandikkeme (ja ja met de nieuwe regering let aERo op zijn woorden); dit is toch eigenlijk heel erg lekker. Stuiter, stuiter door de kamer en je even een klein kind voelen dat helemaal voluit kan gaan.

Alsof de heren van Kings of Leon en Wolfmother een gang bang hebben gehad met Beck en daardoor als gevolg een klein kindje Pop Levi genaamd naar buiten hebben, eh, gepopt

Deze 'gekke meneer' weet aERo ook wel een 'gekke meneer' te maken met zijn muziek.
Ik denk beperkt houdbaar, maar voor nu boeit me dat geenszins...

Joehoeeeeeeeeee