Italië??? Toen ik dit album beluisterde kreeg ik nu niet bepaald associaties met dat land.

Deze lo-fi droompop met snufjes chillwave is te plaatsen in het natte Verenigd Koninkrijk, maar Italië? Blijkbaar wel want Mauro Remiddi is de drijvende kracht achter Porcelain Raft.
Je zou denken dat het de man achter de knoppen is en dat deze meneer een zangeres heeft ingehuurd maar neen, je hoort hier Remiddi zelf zingen. Behoorlijk androgeen dus.

Dan de nummers, of het album in zijn geheel. We hebben het allemaal al vaker gehoord. Sterker; het is op dit moment wel erg populair om een soort Cocteau Twins geluid te gebuiken: ijzig, mistig en toch ook warm.
M83 en Beach House doen dat ook goed. Een beetje drama, een beetje slaapkamer, een beetje mijmeren naar lang vervlogen tijden.... het kan allemaal met dit album.

Een album dat me erg goed bevalt en dat me wel pakt maar waar ik tegelijkertijd ook het gevoel heb dat het niet zo veel meer toevoegt aan cd's die ik al in de kast heb staan. Cd's van Cocteau Twins, Beach House, jj, Washed Out....... en vul ze zelf ook maar in.
En toch ga ik er wel weer voor. Toch is het nog steeds lekker maar pas wel op dat de verzadiging niet gaat toetreden. Het zou wel eens kunnen zijn dat Strange weekend het laatste album in 'een reeks' is waar ik het nog van waardeer. Het muzikale buikje lijkt inmiddels volgevreten. De bovenste knoop kan al bijna niet meer dicht. Gelukkig is het wel erg lekker uitbuiken en geniet ik volop van Porcelain raft.

Ik ben benieuwd in welke mate dit opgepikt gaat worden.

Na de jaren '80 met veel pop, new wave en Prince kwamen de jaren '90: alternatief, gitaren en het mocht wat ruiger. Dat werd halverwege de jaren '90 een beetje afgezwakt door de 'Britpop-hype' die kwam opzetten, met dank aan de zogenaamde rivaliteit tussen Blur en Oasis.

Maar er was nog iets. Iets waar ik misschien nog wel meer door geboeid raakte: dance, geschikt voor rockliefhebbers. The Chemical Brothers, Underworld, Massive Attack, Tricky.... en vooral Dummy van Portishead. Trip-hop. Bezwerend, betoverend. Die stem van Beth Gibbons, de film-noir, de ondersteuning van Geoff Barrow...... dit was toch echt even nieuw voor me.

De kistjes konden uitgedaan worden, het houthakkershemd werd een beetje muf. Het warme bad was Dummy. Omarmend. Uitnodigend. Bedwelmend. Maar vooral sprookjesachtig mooi. Een sinister, duister sprookje. Dat wel.

Een sprookje waarin ik nog steeds graag mag verdwalen. Oneindig genieten van een tijdloos geworden muzikaal monument. Het zal altijd zo blijven. Een pareltje in mijn muziekverzameling, waar aardig wat persoonlijke herinneringen aan kleven (de soundtrack van zeer bijzondere jaren voor mij). Een pareltje dat nooit verborgen zal raken, maar altijd blijven schitteren: It's a Fire!

Is het lang geleden, is het lang geleden
Dat mijn hartje riep met z'n ding dinge dong
Is het lang geleden, is het lang geleden
In de zomerzon ging het bim bam bom
Tikketak gingen uren, hoelang zou het duren
Tikketikketak en dan bim bam bom
Tikketak al die nachten bleef ik op je wachten
Tikketikketak en toen bim bam bom

O nee dat was wat anders

Dat het lang geleden is dat de vorige Portishead het daglicht zag mag een feit heten. Misschien wel daardoor dat ik niet eens zo reikhalzend naar deze derde uitkeek. Dit soort terugkeer-albums vallen meestal maar tegen en de magie zal wel lang zo groot niet meer zijn. Hoe hard je het stof er ook van af blaast, de glans is verloren gegaan. Hoe dan ook hoeven verrassingen de wereld niet uit te zijn dus vrolijk begon ik aan dit album.
De eerste klanken van Silence waren toch wel verrassend te noemen. Het klonk wat ruiger, wat ronkeriger maar zodra de stem van Beth Gibbons als een mes zo scherp er doorheen begon te snijden was de herkenning daar. Een mooi, spannend begin dat wel degelijk weet aan te vullen op de eerste twee werkjes van het duo, of er nu 11 jaar tussen heeft gezeten of niet.
Ook Hunter wist me uitstekend te boeien. Het geluid is herkenbaar en toch anders. Zoet en toch rauw: alsof Isobel Campbell en haar beest Lanegan weer de strijd aan gaan maar dan nu totaal anders.
Nylon Smile lijkt haast op een electronic versie van Tom Waits waar zijn grom vervangen is door de mooie stem van Gibbons. Het borrelt op uit de diepste krochten om eenmaal opgestegen te verworden tot een prachtig nummer.
The Rip doet me een beetje denken aan het album dat Beth Gibbons met Rustin Man maakte. Folky dingen maar hier toch wel flink ingepakt in een electronic jasje. Het is en blijft Portishead. Apart nummer, zoals we ze niet echt hoorden op de eerste 2 terwijl het toch goed herkenbaar is.
Plastic heeft wederom een ruiger randje. Er wordt aan alle kanten aan je getrokken en zodra ze je even met rust laten zorgen ze voor een hoop onrust. Spannend nummer.
We Carry On is behoorlijk up-tempo, zeker als je bedenkt dat dit Portishead is. Dat hoor ik graag want hierdoor krijgen we wel degelijk nieuwe dingen voorgeschoteld en dan is 11 jaar wachten beslist niet erg te noemen. Wederom een zeer boeiend nummer: fantastisch hoor.
Deep Water is heel kaal gehouden: Beth en banjo met hier en daar een achtergrondkoortje uit lang vervlogen tijden. Een tussendoortje ja, maar zeker niet storend.
Zeker ook omdat Machine Gun lekker kookt en pruttelt. Het is een avontuur met zagende randjes en een donker geluid.
Small klinkt dan opeens veel liever. Dat lieve gaat er na ruim 2 minuten langzaam vanaf. Hier slaat het om naar een psychedlische trip. Alsof je weer rechtstreeks terug gaat naar de jaren '60.
Magic Doors maakt aan die trip een einde door te starten met een lange piep gevolgd door drums en percussie. Hierna volgt een uitstekend nummer dat weet te verrassen. Niet heel toegankelijk maar daardoor juist zo fijn te horen. Het klinkt ook echt als een live-band. Dit nummer moet makkelijk te vertalen zijn naar het podium lijkt me.
Threads eindigt duister en heeft net als bijna alle voorgangers van dit album een rauwe rand.
Wat Mezzanine voor Massive Attack was zal Third voor Portishead zijn. Niet dat de albums op elkaar lijken maar zo voelt het nu voor mij.
Ik had niet gedacht dat dit album me zo zou weten te verrassen en nog beter: weten te pakken.
Zodra het album afgelopen is wil ik gelijk weer van voor af aan beginnen en dat gaat maar door.
Het heeft lang geduurd maar wat mij betreft het wachten waard!

Nu ik afgelopen zomervakantie in Nashville ben geweest is mijn belangstelling voor country wat toegenomen en zeker als de betreffende artiest uit die stad komt, wat overigens al snel het geval is.

Zussen Presley en Taylor zijn het nieuwe snoepje uit de stad. Een stad waar ze naartoe verhuisd zijn gezien de kansen er misschien op te vallen en dat is dus het geval. In 2020 kregen ze een contract en nu is hun debuut er, Limited Edition genaamd. Een album voorafgegaan door twee EP's: Limited Edition (Side A) en Limited Edition (Side B).

Wat te verwachten? Een flinke dosis countrypop. Nu verrast geen enkel album in dit genre me, maar dat is ook nooit de verwachting. Het klinkt lekker en vooral tijdens een autorit ga ik er goed op.
Tel daarbij op dat ik me gelijk weer zie lopen in Broadway Nashville met alle gekkigheid en ik heb er een extra belevenis bij als ik naar dit album luister ook al staat dit album verder los van die vakantie.

Gewoon lekker dus.

Toen 1999 (zijn eerste dubbel-album) in 1982 verscheen was Prince in de VS al een enorme ster, in Europa was hij nog nauwelijks bekend.
Titelsong 1999 bracht daar verandering in. Het was de eerste echte hit voor Prince ook in Europa.
Het nummer refereert naar de dag des oordeels: de hemel zal paars kleuren en als dan toch dat einde komt dan doen we dat maar op feestelijke wijze.
Op zich een bijzonder nummer, want het is het eerste waarin Prince op een album de lead-vocals ook aan anderen toestaat. Lisa Coleman en Dez Dickerson openen het nummer zelfs.....
De riff van dit nummer werd overigens nog eens gebruikt in het door de Bangles bekend geworden Manic Monday.
Little Red Corvette is een in mijn ogen ultieme popsong (couplet, brug, refrein) en inmiddels wel Prince-klassieker te noemen.
Delirious is een heerlijk bijna treiterend deuntje. Zo venijnig dat het lang in je hoofd blijft doorgaan.
Een kraaiend kind sluit kant A van de LP af.
Een ander hoogtepunt is zeker Let's Pretend We're Married. Dit is een vrij lang nummer, zoals deze dubbelaar er wel meer heeft.
Qua taalgebruik is Prince duidelijk: I'll fuck you so bad it hurts, I wanna fuck the taste out of your mouth. Tja, de platenmaatschappij had graag een album gezien waarin hij minder expliciet was als bv op Dirty Mind.
D.M.S.R. is het tweede en tevens laatste nummer van kant B. Wederom een geweldig nummer. Het is droge funk waarin de synthesizer de blazers moet vervangen en wat wonderlijk goed lukt.
Dan volgt A-U-T-O-M-A-T-I-C. Wederom een lang dansnummer. Hierop horen we (vervormde) vrouwenstemmen die kronkelen dat het een lieve lust is. SM is hier het thema en dat laten de dames merken.
Something in the Water (Does Not Compute) is een zeer kaal nummer dat de perfecte overgang vormt naar de ballad Free. Hier opent een hartslag het nummer, gevolgd door voetstappen en voorbijrazende auto's. Het is qua tekst opeens een stuk serieuzer, alhoewel typische Prince-humor niet ontbreekt "I Know Your Heart Is Beating, My Drummer Tells Me So". In het koor zingen Wendy, Lisa en Vanity.
Lady Cab Driver is een ouderwets funknummer met Jill Jones als taxi-chauffeur. Ook zij moet er flink aan geloven in dit nummer.
All the Critics Love U in New York is een flinke uithaal naar critici.
International Lover is een ballad zoals we ze vaker tegenkomen bij Prince. Het sluit kant B van LP 2 af.
Opmerkelijk is dat toen deze cd voor het eerst op cd uitkwam het nummer D.M.S.R. ontbrak. Pas later kwam deze er gewoon weer bij op 1 cd. Want hoe je het ook went of keert: het kon allemaal net op 1 schijfje.
De toon was gezet: deze geilneef uit Minneapolis bewees een bijzonder artiest te zijn en zou hierna nog veel harder toeslaan met zijn grootste succes Purple Rain.....

En ik had me nog zo voorgenomen om tijdens mijn vakantie nu eens niet iets te schrijven bij albums laat staan nieuwe cd's te beluisteren.
Maar ja, wat is nu mooier dan vanuit landelijk Italië, uitkijkend over een vallei, tsjirpende krekels en aan het zwembad waar verder niemand ligt toch een uitzondering te maken voor de nieuwe Prince 20Ten.
Vandaag gaan vrienden naar het optreden in België waar ik dus niet bij kan zijn. Ach, er zijn vervelender redenen om zoiets te missen zullen we maar zeggen en dan mag uitgerekend op de dag van dat optreden één uitzondering gemaakt worden op mijn voornemen.

Afgelopen donderdag verscheen 20Ten bij het Franse blad Courrier International en zo had Frankrijk de primeur en wist je gelijk al dat het dan snel op internet zou verschijnen ook al wil ' the Purple Yoda' daar niks van weten en wil hij dit album zelfs helemaal niet op reguliere wijze uitbrengen. Hij doet en denkt maar; dit valt niet te vermijden uiteraard en het zou mij niet verbazen als het straks alsnog overal gewoon te koop is.

Is 20Ten een album waar ik naar uitkeek? Ja en nee. Ja, omdat ik nog steeds nieuwsgierig ben naar nieuw werk en nee omdat Prince me al jaren eigenlijk zeer weinig doet. Ik heb er anno nu gewoon niet veel meer mee en ik draai alleen zijn jaren '80 werk nog met veel plezier. Mijn verwachting was dat 20Ten geen uitzondering zou vormen op albums als Musicology, 3121, Planet Earth etc.
Dat hij terug zou grijpen naar zijn oude sound lieten de ' hijgerige' reviews van te voren al weten. Nu zouden we wederom een meesterwerk gaan horen en dat nog gratis ook.
Compassion laat inderdaad de oude drumcomputer horen, maar dat was op het vorige album al het geval. Het is een lekkere binnenkomer die goed in het gehoor ligt. Partytime oude stijl? Nee, partytime laatste jaren: automatische piloot en een truukje dat Prince van top tot teen beheerst. De oude fans liggen er niet meer wakker van, nieuwe liefhebbers zullen het prima vinden. Gewoon een leuk nummertje dus.
Beginning Endlessly heeft wederom opvallende synths die behoorlijk bepalend zijn voor de sound van eigenlijk het hele album. De eerste luisterbeurt viel niet slecht, maar naarmate ik het vaker hoor gaat de sjeuigheid er toch wel wat vanaf en beginnen de riedeltjes, bliepjes en piepjes zelfs wat te storen.
En dan komen we bij de afdeling kwijlballades waar hij steeds vaker mee aan komt zetten de laatste jaren. Future Soul Song is geen The Beautiful Ones, geen Adore, geen Question of U of noem de klassiekers maar op. Het is er zo eentje die ook een album als Musicology had. Niks voor mij dus en weer veel te veel automatische piloot.
Het funky Sticky Like Glue volgt en Prince gebruikt er één van zijn bekende stemmetjes voor. Het is een middenmotertje die mij verder niet zo veel doet. Niet slecht maar zeker ook niet memorabel.
Act of God is qua titel al niet erg aantrekkelijk voor mij, maar als Prince-kenner weet ik uiteraard ook wel hoe de wind waait bij mister Nelson en daar kan ik me wel overheen zetten. De tekst is goed doorheen te komen maar als ik daar algemeen een opmerking over moet plaatsen vind ik dat niet over het hele album opgaan eerlijk gezegd. Soms zijn ze tenenkrommend. Muzikaal gezien is het een prima swingend nummer: geen klassieker, maar zeker ook geen draak of prul.
Lavaux heeft funky gitaar-rifjes en een vrij overheersende synth-saus (wat op zich niet vreemd is voor deze artiest en wat ook wel verklaart waarom men het heeft over een terugkeer naar de 'oude sound'). Een aardig nummer, maar ook hier geldt weer: zeker niet behorend tot zijn beste of opvallendste werk.
Walk in Sand is wederom categorie ballade waar ik niks mee heb. Te zoet, te flauw en zeker al veel te vaak gedaan. Nu kennen we dit echt wel hoor.
Ik weet dat er veel liefhebbers voor zijn maar ik kan mezelf daar helaas niet toe rekenen.
Het nummer loopt over in Sea of Everything dat ook een langzaam tempo heeft. Niks mis met een langzaam tempo, maar dit is er ook eentje uit de categorie waar ik niet veel aan vind. Te stroperig en te vol met overbekende Prince-maniertjes.
Everybody Loves Me heeft een soort Controversy / 1999 geluid en dat kan nooit verkeerd zijn natuurlijk. Is het ook niet, maar ik denk wel dat dit nummer in die tijd toch snel een b-kantje zou zijn geworden. Het is een vrolijk niemandalletje dat na de twee vorige nummers wat luchtigheid brengt. Leuke backings ook, maar ik kan me tegelijkertijd ook niet helemaal aan de indruk onttrekken dat het, alweer, automatische piloot werk is.
Afsluiter Laydown heeft een wat donkerder geluid en hier noemt hij zichzelf Purple Yoda met een 'dirty new sound'. Ietwat overdreven maar had hij dit toch maar wat vaker gedaan op deze cd, want dit nummer vind ik duidelijk een wat betere.

Conclusie? Bekend recept en walgelijk concept. In een aantal landen op vreemde manier uitbrengen en daar andere fans moeilijk voor laten doen.
Het thuisfront had braaf de krant besteld en krijg je dan de cd erbij? Nee dus. Vrienden die nu bij het concert zijn grijpen ernaast omdat het al uitverkocht is. Ik zal dus eBay of iets dergelijks moeten gaan afstruinen en veel te veel geld neerleggen op een manier die mij niet zint. Prince heeft een hekel aan het internet want hij wil het daar niet uitbrengen? Jammer dan: voorlopig hou ik het bij de illegale versie want daar vraagt hij om.
20Ten is een aardig plaatje maar dat fans hier een meesterwerk in zien ontgaat mij volledig. Dat noem ik echt oogkleppengedrag.

Zo, en nu een wijntje pakken en genieten van de stilte en de krekels aan het zwembad..... veel plezier aan allen die vanavond de show gaan zien. Ik ben er zeker van dat dat als vanouds nog steeds dik in orde is i.t.t. zijn albums.

Okay dan. We gaan vanaf nu iets ruimer om met cd's die alleen bij een boek te verkrijgen zijn (niet alles mag er op maar het beleid wordt wat soepeler).
Hierdoor staat dit album er nu eindelijk ook op en kan ik een eerder geschreven stuk op de artiestenpagina van Prince in z'n geheel copy-pasten (regel 1 kan nu dus iets gewijzigd worden ):

Helaas is er op musicmeter een regel die zegt dat cd's die alleen bij boeken worden geleverd niet op de site mogen. Hierdoor is een volgens liefhebbers pracht-cd van Frank Boeijen ooit aan onze neus voorbij gegaan, maar helaas ook eentje van Prince genaamd Indigo Nights / Live Sessions behorende bij het boek 21 Nights van Prince samen met fotograaf Randee St. Nicholas.
Maar goed, dat ontduik ik dan maar op deze wijze, want ik vind het de moeite waard om dit onder de aandacht te brengen.

Prince live is nog altijd een happening van jewelste dus een officiële live cd moet de moeite waard zijn.
Het gaat hier om live sessions die opgenomen zijn tijdens after-parties in de O2 Indigo Club te Londen. Prince gaf in de zomer van 2007 namelijk 21 uitverkochte shows exclusief in de O2 Arena te Londen.

Dit album begint met een combi van 3121 en D.M.S.R. gelardeerd met flarden uit The Entertainer (Scott Joplin), Irving Berlin's Alexander's Ragtime Band en het nummer Music Music Music van de componisten Bernie Baum en Stephan Weiss.
Dit is Prince zoals we hem willen horen: swingend, volvette blazers en een groove om je vingers bij af te likken. D.M.S.R. krijgt hier een compleet andere invulling dan op het album 1999 maar dat zal voor Prince-fans oud nieuws zijn omdat Prince zijn nummers live altijd al flink weet om te bouwen. In elk geval erg fijn om deze funky, warme gloed over je heen te laten komen.
Heel erg fijn is ook de 2007 versie van Girls & Boys. Dat nummer staat na ruim 20 jaar nog steeds als een huis. Tegen het einde aan horen we een lekkere bas (Josh Dunham) duelleren met knorrende blazers. Prince weet zich wat dat aan gaat telkens weer te omringen met top-muzikanten.
Girls & Boys gaat naadloos over in Song of the Heart waar James Brown lijkt samen te komen met Sly Stone. Het publiek krijgt ruim de gelegenheid om te fungeren als achtergrondkoor. Dit nummer is ook te vinden op de cd behorende bij de film Happy Feet waar Prince een bijdrage aan heeft geleverd (alhoewel ik het nummer in die versie niet zo heel erg sterk vind).
Dit korte intermezzo (want dat is het toch wel) knort vrolijk voort op het eveneens van 1999 afkomstige Delirious. Het is meer funky beat, voortgang van de publieksparticipatie en monoloog (met typische Prince humor) dan Delirious zelf en ook dit gaat naadloos over in Just Like U [Monologue] waar Prince op een funky beat tegen het publiek babbelt over dat hij 'Just Like U' was en eigenlijk nog steeds is.
Hij mist de tijd dat hij ongestoord over straat kon gaan zonder gelijk op de foto te moeten. Hij wil weer gewoon de straat op kunnen gaan zonder de vraag van mensen die hem graag met Michael Jackson op de foto willen hebben. 'Inside' is hij nog 'still the same'.
Dan komt Satisfied een nachtclub-achtig nummer met zomerzwoele sound. Geen kleffe ballad zoals we die zo vaak op de laatste albums aantroffen maar sky-high saxofoon in een heerlijk nummer zoals b.v. een Adore op het meesterwerk Sign o' the Times.
Beggin' Woman Blues is uitstekende Prince-blues. Het had zo in Den Haag gespeeld kunnen worden tijdens zijn aftershow in het Paard van Troje 1988. Dit is Prince zoals ik hem wil horen, dit is de vakman die ik bewonder. Ontspannen speelt Prince zich met zijn band door dit nummer heen.
Beverly Knight mag opdraven op Rock Steady, een cover van Aretha Franklin. Er zit nog steeds een hoop soul in, alleen heeft deze versie ook een wat funky sausje gekregen. Dit nummer mag met recht een klassieker genoemd worden en Prince behandelt het met respect.
Ook Led Zeppelin werd in het verleden meermaals gecovered. Whole Lotta Love is een nummer dat vaak opduikt tijdens aftershows en blijkbaar ook in Londen. Een hoop gitaaruitspattingen en geen zang.
Alphabet St. is ook te vinden op die andere officiële live cd met aftershow opnamen One Nite Alone...Live! Hier valt de bas in combi met de gortdroge gitaar van Prince op. Dit nummer blijft een klassieker en wat is het heerlijk om het weer terug te horen.
Indigo Nights is een feestje voor de fans: London knows how to party scanderen ze als zijnde een mantra. Dan komt er een Braziliaans sausje overheen en kunnen de voetjes van de vloer.
Zangeres Shelby J. krijgt vervolgens alle ruimte om te schitteren op het van Ella Fitzgerald bekende Misty Blue: soul pur sang en let vooral op dat heerlijke orgeltje. Ik had het al over het feit dat Prince altijd goede muzikanten om zich heen weet te verzamelen, maar ook voor zangeressen met een strot heeft hij een goed oor, want ook Shelby J. kan zich met gemak meten aan Bonnie Boyer of Rosie Gaines.
Ze mag wat meer rocken en swingen op Baby Love, bekend van Mother's Finest, en ook dat gaat haar goed af.
Dan volgen de eerste tonen van The Question of U dat heerlijke hoogtepunt uit de Nude-tour begin jaren '90. Zodra de sax het overneemt gaat het nummer langzaam over in The One gevolgd door de jazzy klanken van Fallin', een nummer van de door Prince bewonderde Alicia Keys, om vervolgens weer netjes af te sluiten met The Question of U.
Het laatste nummer is een fantastische versie van All the Critics Love U in New York dat hier omgetoverd is tot All The Critics Love U In London. Het album 1999 werd deze aftershows blijkbaar niet vergeten! Deze versie is een volvette variant met de blazers in de hoofdrol (Maceo Parker!) en man wat swingt het de pan uit. Een perfect einde van een perfecte cd.
Wat mij betreft brengt Prince in het vervolg alleen nog maar van dit soort albums uit en laat hij die mindere, gelikte studioalbums maar voor wat ze zijn. Dit is the real thing en ik beloon het met een dikke 4,5*

En het boek? Ach, het is zo'n dik koffietafelboek vol prachtfoto's zoals die ook altijd zijn te vinden in de tourboeken van Prince. Dit is in feite gewoon een luxere variant daarvan met gelukkig de prachtige live-cd waar ik het eigenlijk voor doe, want die toerboeken van de beste man puilen mijn kast al uit en deze voegt niet zo veel meer toe, behalve dat dit wat mooier oogt op die tafel

3121 start lekker funky en scherp. Een lekkere diepe groove met geluidseffecten: Prince op zijn best. Uitstekende weirde Prince-funk dus: topnummer. Zeker als de gitaar erbij komt. Smullen geblazen.
Een uiterst veelbelovende start met dit uitstekende nummer!
Bij Lolita moest ik een beetje denken aan dat foute jaren '80 bandje Level 42. Geen idee waarom. Het geluid misschien?
Weer lekker meerstemmig gezongen zoals we dat gewend zijn van His Royal Badness.
Leuk poppy nummer verder.
Tot zover niks aan de hand, totdat die vreselijke draak Te Amo Corazon van start gaat. Een bekend nummer, want al officieel als single via de NPG Music Club te downloaden. Nou daar gaat mijn beoordeling al een stukje omlaag.
Snel skippen die handel.
Godzijdank duurt de ellende slechts drie en een halve minuut en gaan we snel door met die ongelooflijk kale funky beat van Black Sweat. Inmiddels ook een bekend nummer. De eerste luisterbeurt viel niet goed bij mij, maar dat is in de loop der tijd snel bijgetrokken en het bevalt voorlopig nog steeds erg goed. Ouderwetse Prince zoals te horen op b.v. The Black Album of nummers als Kiss, It en Hot Thing. Terug naar de oude tijd dus. Niet erg vind ik.....
Incense and Candles is weer van het kaliber gladde R&B. Een iets te hoog TMF/MTV gehalte. En waarom nu weer een vocoder?
Love bevat dat heerlijke droge gitaargeluid. Het nummer op zich is wat beter dan de voorganger. Geen hoogvlieger, maar altijd nog interessanter dan het meeste werk op voorganger Musicology. Middenmoter van deze cd, met op langere termijn misschien wel meer waardering van mijn kant.
Satisfied is weer een typische soulballad van Prince met kopstem. Zwoele sax en trompet, vet orgeltje. Veel beter te pruimen dan Te Amo Corazon.
Niks nieuws onder de Paarse zon dat dan weer wel. Maar daar maal ik niet meer om.
Miin eerst kennismaking met het nummer Fury was d.m.v. het live-optreden bij Saturday Night Live. Inderdaad spetterde het daar net even meer en rockte het ook harder. De cd-opname is wat fletser. Dit had van mij best wat ruiger mogen zijn. Ondanks dat wel een lekker pop/rock-nummertje. Maar helaas niet het echte hoogtepunt wat ik wel verwacht had dat het zou gaan worden. Hendrix-achtig? Welnee, met zo'n opmerking doe je Hendrix vreselijk te kort. Ik heb Prince beter horen soleren in het verleden.
The Word heeft weer zo'n lekkere strakke beat. Akoestisch gitaartje en sax kleuren het verder in. Niet extreem goed, zeker ook niet slecht.
Tijd voor draak nummer 2: Beautiful, Loved and Blessed met nieuwe protegee Tamar.
Hier heb ik niet echt veel over te melden, behalve dan dat ik er niet veel aan vind. Flauwe meuk.
Skippen die handel en door naar The Dance. Dit gaat al veel boeiender van start. Alleen blijft het daar een beetje bij. Het lijkt wel of het niet echt helemaal goed uit de verf komt. Het kwartje valt in elk geval nog niet helemaal bij mij.
Afsluiter Get on the Boat is lekker swingend, mede door de blazers. Nog even een feestje bouwen voor het woordje stop in de display verschijnt. Nee, geen It's Gonna Be a Beautiful Night, maar genoeg party (till it's.....eh......).

De bekende eindconclusie dan maar weer (ik lijk Jerry Springer wel ): ondanks de glibberige uitglijders vind ik dit album over zijn geheel genomen beter dan voorganger Musicology. Nee, het haalt het niet bij zijn jaren '80 werk. Maar ik denk dat dat ook losgelaten moet worden.
Het is een luchtig album. MTV/TMF wil ik nu ook weer niet zeggen (op een kleine uitzondering na). En als we dat dan toch in die hoek gaan duwen, dan is dit wel betere kwaliteit dan menig andere band/artiest die ik daar tegen kom.

Ik ga me zeker vermaken met dit album: het heeft weinig pretenties.
Laat de oude albums dus even los en dan heb je wel degelijk een prima album in huis.
Niet verrassend, niet vernieuwend, maar gewoon een lekker nieuw Prince-album.
En of er nog eenmaal zo'n geniaal album inzit? Ik denk het niet. We zijn een stuk verder in de tijd en Prince wist toen enorm te verrassen met zijn stijl. Anno 2006 gaat dat gewoon niet meer lukken. We hebben te veel mooie andere dingen gehoord die gewoon veel spannender zijn. Prince was toen hip, "vernieuwend" en hot.
Nu is het een gedegen rasartiest, die met 3121 een album aflevert dat niet tot zijn top behoort, maar gelukkig ook niet tot zijn matige werk.
Een kleine 4* (3,75).

Opener Art Official Cage is Prince house met een vleugje disco, doordrenkt met rock, funk, pop en weet ik het wat.
Ja het is wat chaotisch, maar het is ook Prince zoals we hem kennen qua veelzijdigheid. Het nummer an sich is best even wennen maar waarom toch weer zo'n rap? Zijn we eindelijk van Tony M. af, krijgen we dit.
Hoe dan ook bevalt dit nummer me toch wel. Er gebeurt weer eens wat op een Prince album en dat is al heel wat.

Het nummer vormt de opmaat voor heel wat moois denk je dan.... ja denk je... want het tempo gaat alras naar beneden en we belanden in de gezapige midtempo r&b van de man waar ik het nooit zo op heb begrepen. Mij te dreinerig af en toe en het is hier al niet anders helaas.

Breakdown doet het goed bij de fans, maar deze ballad raakt mij nauwelijks (te veel volgens het bekende Prince recept: bijna automatische piloot) en zo gaan we voort op Art Official Age..... saaie midtempo r&b, niet al te bijzondere ballads en af en toe dan toch een heerlijke opleving zoals The Gold Standard of Funknroll (waarom hij dit nummer nu op beide albums heeft gezet is me overigens een raadsel: het past beter op het 3rdEyeGirl album, dus de aanwezigheid op dat album lijkt me genoeg ook al zijn het iets verschillende versies).

Dit is een soort Musicology nummer 2 wat mij betreft en die beschouw ik niet bepaald als één van zijn betere zullen we maar zeggen. Iets te veel automatische piloot, iets te weinig dampende blazers.
Er had meer in gezeten luisterend naar de nummers die ik persoonlijk wel goed vind en dan is het toch een beetje een kwestie van 'he, jammer'.

Maar ach...... van Prince verwacht ik al jaren niks bijzonders meer. Wanneer komt ie weer op bezoek in Nederland?

Niet helemaal correct natuurlijk omdat er wel degelijk nummers in de film te horen waren. Maar de begeleidende soundtrack, nee dat ook niet.
Wat dan wel?
Laat ik allereerst voorop stellen dat je als fan in die tijd erg aan je trekken kwam: elk jaar een nieuw album was natuurlijk niet echt vervelend te noemen. Als je dan ook nog eens albums voorgeschoteld krijgt die je als uitmuntend ervaart dan is het toch even slikken als je voor het eerst sinds je fan-zijn een album te horen krijgt die je doet teleurstellen. Bij de single Batdance kreeg ik al wat twijfelachtige voorgevoelens. Het was toch wel een wat vreemd nummer en het klonk niet zo magisch als het eerdere werk. Kwam dit omdat het slechts geschreven was voor een film? Waren we toch te veel in de watten gelegd door de enorme hoeveelheid werk? (vergeet niet dat in die tijd ook vele outtakes en demo's rondslingerden en die waren vaak ook zeer de moeite waard).
Moeilijk te zeggen. In elk geval was het toch even slikken. Het klonk allemaal best leuk en het was een welkome aanvulling maar ik miste toch wel iets en ik kon mijn vinger er niet goed op leggen wat.
Het begint al bij The Future wat ik op zich een sterk nummer vind maar wat soms ook wat plat klinkt ondanks de orkestratie van Clare Fischer. Het nummer werd ook op single uitgebracht maar dan in een remix-versie wat leuk voor de dansvloer was.
Ook Electric Chair is een uitermate pakkend nummer met lekkere gitaar-arangementen, maar de electronica klinkt toch te hard en vind ik zelfs op bepaalde momenten lelijk te noemen. Het nieuwe geluid wat op dit album te horen is beviel (en bevalt) me duidelijk minder. Zeker geen slecht nummer, maar het zeer bijzondere is er wat van af.
De lelijke drumcomputer is ook hoorbaar op het ietwat kleffe duet met Sheena Easton The Arms Of Orion. Easton was al eerder te horen op het nummer U Got the Look en dit nummer staat overduidelijk in de schaduw daarvan. Ondanks dat het erg zoet is geef ik toe er regelmatig op weg te hebben gezwijmeld en kan ik het nog steeds niet laten mee te zingen.
Het vrolijke feestnummer Partyman is hier te horen in zijn korte versie. De langere gaat verder en daarop krijgt Candy Dulfer een hoofdrol: 'When I want sax I call Candy' en vervolgens mag Candy haar riedel blazen. Ook in de bijbehorende video-clip is ze te zien.
Hoe dit zo? Wel; toen Prince in 1988 in de Kuip optrad zou Dulfer het voorprogramma verzorgen. Echt op het allerlaatste moment blies Prince dit om onduidelijke redenen af. Dit viel uiteraard niet in goede aarde en Candy besloot een briefje te sturen waarin ze haar teleurstelling hierover uitte. Dat briefje kwam duidelijk aan bij Prince want de excuses volgde al snel en het werd goedgemaakt door deze zet haar mee te laten doen in Partyman. Dat Dulfer op latere albums mee mocht doen en ook regelmatig deel uitmaakte van zijn begeleidingsband kon niemand toen nog vermoeden laat staan hopen.
Op Vicki Waiting horen we weer de bekende Prince humor: 'I told the joke about the woman who asked her lover "Why is your organ so small?" He replied "I didn't know I was playin' in a cathedral." Vicki didn't laugh at all'.
Het is een bijzonder nummer maar helaas vind ik ook hier de electronica soms te schel en hard en daardoor wat lelijk klinken.
Verder beslist een heerlijk nummer.
Trust is behoorlijk doorsnee Prince-rampestamp-song. Over het lelijke geluid zal ik het niet meer hebben. Maar dat doorsnee-rampestamp per definitie nog niet staat voor slecht bewijst dit party-nummer ook wel weer. Het swingt als een tierelier en werkt zeker aanstekelijk.
Ook Lemon Crush is party-party. Niet geniaal of uitzonderlijk maar rechttoe, rechtaan droge funky pop.
Scandalous is een ballad zoals we het gewend zijn van Prince: zwoel en hier en daar wat hijgerig. Op de EP-versie werd dat gehijg hier en daar nog meer naar voren geschoven. De hijger in kwestie was overigens niemand minder dan Kim Basinger die de rol van Vicki Vale in de film vertolkt.
Het album eindigt met de eerste single Batdance, een nummer dat van de hak op de tak springt en bol staat van samples uit de film, onderbroken door het bekende Batmaaaaaaaan-thema, nu gezongen door Prince zelf.
Ondanks dat het een opmerkelijk nummer is werd het wel degelijk een grote hit.
Dat Prince met dit album sowieso een hit scoorde is niet zo heel verwonderlijk omdat het duidelijk meelifte op de enorme Batman-hype in die tijd. Prince was al lang een wereldster en dat hielp zeker ook mee, maar de fans begonnen waarschijnlijk wel te beseffen dat Prince aan zijn plafond zat en ook met minder werk op de proppen kon komen.
Gelukkig bleef hij graag op tournee gaan en in 1990 (een jaar na deze release) zou hij dan ook terugkeren op Nederlandse bodem om daar in de Rotterdamse Kuip zijn wereld-tour te starten. De zogeheten Nude-tour.

Dat Prince een langzaam stijgende lijn vertoonde is wel duidelijk aan de hand van mijn beoordelingen. Dit album verdient net weer een halfje meer dan zijn voorganger (die ik al erg goed vind).
In de VS werd het zijn eerste echt grote succes-album en ook in Nederland vingen we de echoes van het titelnummer op.
Ook hier speelden anderen mee op het album: Lisa Coleman en Dr. (Matt) Fink zijn weer van de partij en nu ook drummer Bobby Z. Blijkbaar nog niet genoeg om de begeleiders te voorzien van een bandnaam (dit kwam pas later aan de orde), maar in elk geval worden ze wel al vermeld.
Het nummer Controversy is ijzersterk en is het meest volwassen nummer tot dan toe. Het klinkt als een lange jam en probeert verwarring te zaaien door openlijk allerlei vragen te stellen en die verder onbeantwoord te laten. 'Am I straight or gay?' en zo meer. Opvallend is ook het onze vader dat gesproken wordt halverwege het nummer. Hiermee komt de religieuze kant van Prince voor het eerst goed naar voren en zaait daardoor ook voor verwarring want naast dat religieuze staat het sexuele. De oerschreeuw is wederom van de partij. Zoals gezegd een favoriet Prince-nummer van mij wat tevens erg dansbaar is.
Sexuality opent al met oerkreetjes en heeft een dwingend ritme vol vette synthesizer-geluiden met staccato gitaarriffs als begeleiding. Het klinkt vrolijk en is dan ook erg up-tempo. Moraliserend kan Prince ook zijn gezien zijn preek tegen het te veel naar de televisie laten kijken van de jeugd ('No child is bad from the beginning... they only imitate their atmosphere').
En: 'Reproduction of a new breed -- Leaders, Stand Up, Organize' of 'We live in a world overrun by tourists. Tourists 89 flowers on their back...inventors of the Accu-jack. They look at life through a pocket camera... What? No flash again? They're all a bunch of double drags who teach their kids that Love is bad. Half of the staff of their brain is on vacation'.
Kant A van de LP bevat slechts 3 nummers en de ballad Do Me Baby is daar de afsluiter van. Het is een slepende ballad die lekker breeduit wordt uitgesmeerd. Ook deze ballad bevalt me heel wat beter dan veel van zijn latere ballads.
Het vrolijke up-tempo nummer Private Joy is vrij ongecompliceerde pop die vooral leunt op de synthesizers. Het eindigt dan wel weer met een ontspoorde gitaar die overgaat in het volgende nummer Ronnie, Talk to Russia. Dit is duidelijk zwaar politiek getint omdat Prince hier zijn president (Ronald Reagan) rechtstreeks aanspreekt: 'Ronnie talk to Russia before its too late, before they blow up the world'.
Let's Work is disco-funk van het kaliber Head en Party Up. Een pakkend ritme doet het voornaamste werk en maakt dit een uitermate sexy dansnummer.
Annie Christian klinkt een stuk experimenteler door zijn alle kanten uitwaaiende synthesizer-riedels vermengd met krassende gitaar. Ook dit nummer is sterk politiek getint omdat hij hier zijn gal spuwt over het wapenbezit in de VS.
Dat het niet alleen maar politiek is en dat hij ook nog steeds graag over sex zingt laat Prince horen in Jack U Off (heeft dit nog een vertaling nodig?). Op een vrolijke deun zingt hij over masturbatie en weet er ondanks de tekst een uiterst catchy nummer van te maken dat zeer vrolijk weet te stemmen.
Dat Controversy duidelijk maakt dat we hier met een bijzonder talent te maken hebben is simpelweg niet te missen. De stijgende lijn zet zich voort en zou uiteindelijk eindigen in zijn bekende en ijzersterke jaren '80 releases.

Dit: https://www.princerogersnelson.com

Een uitgave met een dubieus randje naar het schijnt. Sinds gisterenavond is het nummer Deliverance op iTunes an Apple Music verschenen via het label RMA (Rogue Music Alliance). Een prachtige gospel-ballad, een nummer dat mij in elk geval weer eens ouderwets weet te pakken. Prince kon het dus nog!

Van 2006 tot 2008 werkte Prince samen met Ian Boxill. Deze schreef de zes tracks met Prince en ter ere van zijn sterfdag zal het vrijdag 21 april in z'n geheel worden gereleased als EP. Alleen krijgen we nu blijkbaar Jimi Hendrix-achtige taferelen, want de 'Prince estate' is er niet blij mee en zij klagen Boxill aan. Hij schijnt de tracks niet terug te willen geven.

Een release met een staartje en het is de vraag hoe dit gaat uitpakken.

In elk geval ken ik de hele EP nu al. Zoals gezegd met een wonderschone start in de vorm van de titeltrack.
Dan volgt I Am dat erg voortborduurt op de sound van 3rdEyeGirl. Een fijn rockertje zoals ze ook op Plectrumelectrum staan. Kort maar krachtig, niet memorabel, wel best fijn.

Touch Me is nog korter. Het klinkt vrij rijk georkestreerd, is lief, en dwarrelt en dartelt er op los met dank aan de gitaarpartijen. Doet me denken aan nummers op The Vault... Old Friends 4 Sale.

Voor je het in de gaten hebt kom je terecht op Sunrise Sunset, een soort vaudeville mini-musical. Ja, inderdaad. Het had op The Love Symbol kunnen staan. Daar staat er ook eentje op, maar die duurt langer (3 Chains O' Gold). En wat stelt 1,23 minuten nu voor?!

Dan is het toch echt meer een opmaat voor No One Else. Een sterk nummer met stemmetjes en veel instrumenten die het geheel druk maken zoals we dat van Lovesexy kennen. Maar dit is net als de titeltrack wel een behoorlijk spannend en sterk nummer. Zo heb ik ze lang niet meer gehoord van de man. De orkestklanken maken het helemaal af.

I Am keert aan het einde terug in een zogenaamde extended versie, een versie die welgeteld 1,25 minuten langer duurt. Je vraagt je af of het nodig is om beide versies erop te zetten. Blijkbaar wel, want track 2 t/m 5 moeten gezien worden als één nummer; een zg. 'Man Opera'. Eigenlijk bevat deze EP dus drie nummers.

Wat moet ik hier nu van vinden? Moeilijk. Heel moeilijk. Ik hoor een Prince die er zin in lijkt te hebben en weer eens met nummers komt die me wel wat doen. Nee, dat heeft niets met de emoties van deze week te maken. Waarschijnlijk het hoge rockgehalte (de gitaar heeft een prominente rol op deze EP).
Is het gestolen muziek? Ze zoeken het maar uit. Prince heeft er een zootje van gemaakt voor wat betreft zijn nalatenschap. Ik heb niet veel op met de Prince-estate, ik heb niet veel op met technici die hun eigen ding doen. En Prince zelf, wispelturig als ie altijd al was, heeft het niet meer voor het zeggen.

Blijft over: het verdriet dat hij nooit meer met nieuw werk komt. De vreugde dat er hopelijk nog veel meer moois zou kunnen gaan verschijnen de komende jaren dat nu nog op de planken ligt!

Ik mis hem............

Dirty Mind blijft een belangrijke plaat in de Prince-discografie. Dit omdat het demo-opnamen zijn die regelrecht op vinyl werden gezet en daarmee zonder al te veel bemoeienis van buitenaf een beeld geven van waar Prince muzikaal gezien voor staat: eigenwijs en provocerend door zich nergens wat van aan te trekken, iets wat hij tot op de dag van vandaag ook is vol blijven houden. Denk aan de tijd waarin hij met 'slave' op zijn wang liep tijdens zijn strijd tegen de platenindustrie en denk ook aan zijn recente actie Planet Earth gratis weg te geven via een Engelse krant.
Het is tevens het eerste album waar anderen op meedoen, alhoewel je die rollen ook niet te groot mag noemen.
Dr. Fink, lange tijd vaste toetsenist in de begeleidingsbandjes, speelt mee op de titelsong en Head en Lisa Coleman zingt mee op Head.
Pak je de LP hoes erbij dan staat op de beschermende binnenhoes een foto van Prince met Fink, Dez (Dickerson), Bobby Z, Andre (Cymone) en Lisa (Coleman). Deze muzikanten waren zijn begeleiders bij de daaropvolgende tour die Nederland voor het eerst aandeed: 29 mei 1981 in Paradiso Amsterdam. Een optreden die nauwelijks belangstelling trok daar Prince in Nederland ook nog helemaal geen bekendheid genoot laat staan een hit had gescoord.
En hoe is die plaat dan? Allereerst erg kort: nog net geen half uur.
Het opent gelijk al met het titelnummer Dirty Mind. Het is een lekker funk nummer die enorm opvalt door zijn synths in combi met korte gitaarriffs. Ook tekstueel gezien neemt Prince de vrijheid. Nog steeds een geweldig nummer dat staat als een huis.
When You Were Mine beschouw ik zelfs nog steeds als één van de beste Prince-composities ooit. Het is meer pop en kent vele zanglagen. Catchy is het zeker en nergens klinkt het overdadig en mede daardoor is dit nummer zo sterk denk ik.
Do It All Night heeft wederom een op sex-gerichte tekst en heeft een prima synth-solo aan het einde. Wederom zeer fraaie koortjes.
Dan volgt de ballad Gotta Broken Heart Again. Niet een heel opvallend nummer maar toch beter dan de latere erg gladde ballads die Prince in petto had. Relaxed gitaarspel is daar verantwoordelijk voor.
Het enorm swingende Uptown kent Rhythm and Blues-achtig gitaarspel. Het doet me zelfs wat aan de Rolling Stones denken (in wiens voorprogramma hij ook heeft gestaan om daar vervolgens weggehoond te worden). De naam Uptown werd door Prince vaker gebruikt als de plaats waar hij vertoefde.
Nog steeds is dit nummer erg sterk te noemen en het behoort zeker tot de betere van dit album.
Head is tekstueel gezien ronduit schaamteloos: er wordt zeer duidelijk over orale sex gezongen maar de humor ontbreekt zeker niet in dit nummer. Humor is overigens een kenmerk dat vaker een rol speelt in zijn werk. In latere live-versies werden de synths vervangen door blazers.
Was Head al duidelijk genoeg, Sister gaat wellicht nog een stap verder. Het gaat hier over incest tussen een 16-jarige broer en 32-jarige zus. Enorm poppy, erg pakkend en uitermate kort. De krijsende manier van zingen wordt hier uit de kast getrokken, iets wat steeds vaker zou gaan opduiken in zin nummers. Ook live deinsde Prince er niet voor terug dit nummer te spelen.
Party Up brengt dit album al weer ten einde. Het is een uitstekend dansbaar funk-nummer dat eindigt met het statement 'You gonna have to fight your own damn war, cause we don't wanna fight no more'. Dat Prince naast al zijn sexuele bekentenissen ook wel degelijk politiek getint kon zijn bleek hier wel.
Ondanks dat het hier om demo's gaat en ondanks dat het erg kort is, beschouw ik dit album nog steeds wel als een favoriet van mij. Het is moeilijk om hier stil bij te blijven zitten en de rauwe randjes bevallen me erg goed, want deze verdwenen op latere albums soms net wat te veel naar de achtergrond en Prince is toch op zijn sterkst als hij puur blijft (zoals tijdens zijn liveshows).

For You (nee, nog geen 4 U) was een aanschaf terug in de tijd nadat ik Purple Rain als eerste Prince-album ik huis had gehaald.
Dat album vond ik zo goed dat het oudere werk al snel moest volgen.
In 1984 was aERo nog een jonge tiener die zuinig met zijn centjes om moest gaan waardoor het aanschaffen van de oudere LP´s nog wel even wat tijd in beslag nam. Hierdoor gebeurde het dat ik net niet alles op tijd voor verschijnen van Around the World in a Day in huis had. Dit album was het enige ontbrekende en werd de eerstvolgende na de aanschaf van Around the World in a Day.
Het was toch wel even slikken indertijd. Dit klonk allemaal gladder en veel minder spannend. Nu vond ik het tweede album, Prince, die je diezelfde eigenschappen kunt toedichten wel erg goed maar dat kwam mede omdat de composities al een heel stuk sterker waren.

Het eerste nummer For You opent acapella. Aardig maar niet noemenswaardig.
In Love is een leuk dansnummertje met wat funk en reggae-invloeden. Zomerse pop.
Soft and Wet is de eerste single van Prince en schijnt de oudste compositie van hem te zijn die op plaat is verschenen. Hier leren we de dubbelzinnige artiest al goed kennen. Het is een lekker nummer met uitstekende synthesizer-solo en wat leuke effecten.
Ik had het al over zomerse pop en daar kun je Crazy You wel aan toevoegen: lekker in je hangmat tussen de palmbomen genieten van een zoet drankje en een goed boek. Een zwoel, jazzy nummertje wat op zich niet zo heel veel voorstelt.
Just As Long As We're Together is mijn favoriet van dit debuut. Het heeft een enorme disco-vibe en swingt als een trein ook al vind ik het allemaal nogal gedateerd overkomen. Het instrumentale stuk aan het einde brengt je in hogere sferen als je op een dansvloer mocht staan. De huiskamer voldoet ook.
Bij Baby springt het glazuur spontaan van mijn tanden en kiezen. Doo-wop............. nee bedankt. Dit is mij echt veel te zoet, een probleem wat ik wel vaker heb met Prince-ballads.
My Love Is Forever is een onopvallend nummer in Stevie Wonder-stijl. Dat hij het niveau van Stevie hier nog niet te pakken heeft laat dit nummer zeker wel horen.
Het album blijft verder inkakken met So Blue, wederom een jazzy ballad. Ik vind het een ietwat puberaal zwijmelnummer wat op zich niet vreemd is als je bedenkt dat Prince 19 was toen hij dit album opnam.
I'm Yours blijkt gelukkig een lekkere 'rock'-uitsmijter. De gitaar speelt hier een grotere rol en het rockt lekker weg. Dat Prince later met veel betere rockers op de proppen kwam is een feit (dit nummer klinkt nogal gedateerd inmiddels) maar het toont al wel aan dat deze jongeling wat in zijn mars heeft.
Het is typisch zo'n album dat gewoon in de verzameling thuishoort. Puur op zichzelf bekeken zou ik het niet snel in huis gehaald hebben. Leuk om te zien hoe Prince zich steeds meer is gaan ontwikkelen hierna.

En toen was daar de film Graffiti Bridge. Het moest een opvolger van het succes van Purple Rain worden. Helaas: die film blonk al niet uit in perfectie maar kon nog gezien worden als 1 lange videoclip bij een waanzinnig sterk album van een artiest die op het punt stond een wereldster te worden.
Een wereldster was Prince ten tijde van deze film al en dat hij net als vele andere muzikanten beter maar niet kon acteren durfde niemand hem blijkbaar wijs te maken.
Men neme Purple Rain en we doen dat nog eens dunnetjes over en we leveren zo een gedrocht af. Gelukkig verscheen ook bij deze film een begeleidend album. Waar Purple Rain geheel op conto van Prince en zijn Revolution geschreven kon worden en waar de andere artiesten met geheel eigen albums op de proppen kwamen daar mochten die andere artiesten uit deze film ook hun bijdrage leveren op dit album. Een aantal nummers bleken geen grote verrassing te zijn voor de trouwe fans, want nummers als Can't Stop This Feeling I Got, We Can Funk en Joy in Repetition circuleerden al lange tijd op diverse bootlegs in demo-versies, versies die in mijn oren vaak beter klonken dan deze nieuwere varianten. Ook het nummer The Question of U was al bekend bij de concertgangers die dit nummer ten tijde van de Nude-tour al live konden horen en wat telkens weer een hoogtepunt van deze show bleek te zijn.
Goed, Graffiti Bridge dus. Een wat minder populair album onder de fans en ook de critici waren gematigd enthousiast. Toch staan er wel degelijk leuke dingen tussen zoals Can't Stop This Feeling I Got. Iets opgeleukt t.o.v. de demo-versie maar desalnietemin een fijn swingend pop-nummer en tevens één van de sterkere nummers van de cd. Vol tempowisselingen, oerkreten en gitaarsolo's: een beproefd recept inmiddels maar als het zo sterk wordt gedaan als hier heb ik er vrede mee.
New Power Generation werd de tweede single van het album. Ook dit is een swingend nummer waarop Rosie Gaines te horen is en waar Morris Day van The Time te horen is op drums.
Release It is een nummer van The Time, zoals alle Time-nummers is het absoluut een Prince-song. Dat Prince wat goed te maken had met Candy Dulfer is hier te horen want ze mag een riedel meeblazen. Er zijn sterkere nummers van The Time: dit is allemaal wat rommelig en zou een party-nummer moeten zijn ware het niet dat dat feestje maar niet echt van de grond wil komen op deze manier.
Toen ik The Question Of U voor het eerst in deze versie hoorde moest ik even slikken. Ik was door en door bekend met diverse live-opnames van de Nude-tour en daar vond ik het een geweldig nummer. Hier bleek het wat opgepoetst en was het wat gelikter mede door de productie. Na veel beluisteringen zakte mijn weerstand naar de achtergrond en ben ik dit gaan beschouwen als een favorietje van dit album, gelikt of niet.
Elephants & Flowers ligt een beetje in de lijn van Vicki Waiting (van het Batman-album). Een aardig wat niemandallerig popnummer dat niet echt weet te beklijven.
Ene Tevin Campbell werd gelanceerd in deze film en zou een belofte voor de toekomst moeten zijn. Hier mocht hij zijn kunstje doen op Round & Round, een vlees noch vis nummer die niet echt richting heeft.
George Clinton staat in hoog aanzien bij de purperen man uit Minneapolis en hier mag hij in een opgepoetste versie van We Can Funk opdraven. Of het door toedoen van Clinton komt dat dit een van de sterkere nummers is weet ik niet, wel dat het nog steeds enorm funkt. Zo hoort een funk-feestje dus wel te klinken in mijn oren.
Joy In Repetition was dus ook al zo'n bekend nummer. Helaas lag de geluidsband van het Lovesexy album in de buurt, want die werd gebruikt bij het intro van dit nummer. Zonde! Gelukkig komt het nummer snel op gang zoals het hoort en toont volop zijn pracht. Dayna Kurtz heeft er later een schitterende cover-versie van gemaakt en ook daaruit blijkt dat dit een juweeltje is. Duidelijk niet één van zijn klassiekers in de boeken, maar zo stiekem is het het dat toch zeker wel.
The Time mag weer opdraven op Love Machine. Ene Elisa doet ook een duit in het zakje. Droge, funky gitaar-licks, gescratch en wat flauwe raps weten het tot een middelmatig nummer uit te bouwen.
Tick, Tick, Bang is ook een en al gescratch en stelt ook niet al te veel voor. Een leuk vullertje en zeker niet meer.
Shake! vind ik dan weer wel een lekker nummer van The Time. Het nummer an sich stelt geen ene moer voor maar het is wel pakkend en klinkt alleraardigst. Een hoogtepunt? Nee, dat nu niet bepaald.
De eerste single die dit album vooruit ging was Thieves In The Temple. Het werd nog een redelijke hit maar is zeker niet zijn sterkste. Wel behoort het tot de sterkere nummers op dit album en vind ik het tot op de dag van vandaag nog best genietbaar. De langere versie hiervan bevalt me overigens beter.
The Time is weer present op The Latest Fashion. Hier beginnen de Morris-trucjes me een beetje te veel de keel uit te hangen. We kennen ze nu wel en ze worden wat vervelend. Het nummer zelf stelt ook niet al te veel voor. Candy mag weer meeblazen en Prince rapt er flink op los. Dat rappen is een tijd erg in trek geweest bij hem en van mij mag hij dat achterwege laten.
Melody Cool is de sterkste bijdrage van een andere artiest op dit album. Die andere artiest in kwestie is Mavis Staples. Heerlijk om die rokerige stem te horen. Het nummer is lekker alleen vind ik het niet echt mooi gebracht (en bezwaar dat ik ook bij het Batman-album heb). Willen we Mavis in volle glorie horen dan raad ik haar album van dit jaar zeker aan: wat een dijk van een stem!
Still Would Stand All Time zou de Purple Rain van Graffiti Bridge kunnen zijn. Een episch nummer wat een beetje tranentrekkend zou moeten zijn. Ik geef toe een enorm zwak te hebben voor dit nummer ook al is het mierzoet, mede door de orkest-arrangementen van Clare Fischer. Ten tijde van de Lovesexy-tour was dit nummer al in de maak. Het is te horen op misschien wel de beste bootleg ooit: Small Club in Den Haag. Daar ligt het gospel-gehalte van het nummer misschien nog wel wat hoger en klinkt het heel wat minder zoet dan hier.
Het Disney-achtige titelnummer Graffiti Bridge laat de sterren van dit album nog een keer opdraven in een gezamenlijk nummer. Handjes omhoog en aanstekers in de lucht en laat de aftiteling maar beginnen. Eind goed al goed.
En zoals in alle films gaat het beeld dan op zwart en gaat de aftiteling nog even door. In dat geval haal je New Power Generation nog even naar voren en zet je er op de hoes pt. II achter. O ja, ene Tony mag rappen............ en 'New Power Generation has just taken control'. Wat dat inhield zouden we gaan horen op het album dat hierna zou komen.

Prince mopperde over het huidige muzieklandschap maar hij mag onderhand ook wel eens wat kritischer naar zichzelf kijken en zich wat minder op de borst trommelen.

Alweer dat 'kijk mijn verleden eens' in de opener Million $ Show met Judith Hill: het intro van For You, het intro van 1999 en dat van Let's Go Crazy. Ja Prince, nu weten we het wel. Je was goed, zorg dat je dat je dat nu ook bent.
Een swingend eerste nummer dat allerlei bekende foefjes in zich herbergt. Niks nieuws, niks verrassends en Judith Hill krijgt volop ruimte om te shinen.

Shut This Down doet me net als het vorige nummer een beetje denken aan het Love Symbol album. Ietwat rommelig, wel vermakelijk en aanstekelijk. Maar het haalt bij lange na zijn grote successen van weleer niet. En nee ook niet bij 'My Name Is Prince'.

Rita Ora mag opdraven op 'If your life is a pizza' (say again??!!), ehm, Ain't About 2 Stop en kent het Madonna-euvel: krampachtig modern mee willen doen. Het is een wat schreeuwerig en chaotisch nummer dat ik gek genoeg toch wel weet te smaken. Dan maar wat meer hip mee willen doen, want zijn eigen stijl is toch wel herkenbaar. Helaas is die vreselijke koebel van Joshua ook aanwezig.

Op Like a Mack krijgt Curly Fryz een rol. Het tempo is en blijft moordend. Prince jaagt de nummers er doorheen en eigenlijk vind ik dat wel goed zo. Die vaart zorgt ervoor dat er niet snel verveling toeslaat wat ik op de voorgangers soms toch iets te veel had. Curly geeft het nummer iets geils maar doet dat op de manier zoals Carmen Electra dat in het verleden deed (en om dat nu een succes te noemen?!). Hallo Prince: het is toch jouw album? En waarom elke keer die 'slowdowns'? Dat begint te veel een trucje te worden. Daarbij vind ik rap en Prince nooit een succes en dat gaat hier niet mee veranderen. Snel en flitsend: ja. Goed nummer: nee.

This Could B Us mag in de herhaling maar dan als remix. Mij ontgaat deze actie te veel. Moest het album aangevuld worden om nog tot enigszins aanvaardbare lengte te rekken? Toch is het nummer behoorlijk verbouwd en past het goed in dit rijtje tracks op HITNRUN.

Zei ik moordend tempo? Voor je het weet zit je al bij Fallinlove2nite dat een dance-groove meekrijgt (denk aan de opener van Art Official Age). Beetje niemandalletje, maar de blazers zijn lekker.

X's Face kennen we als het goed is al. Het deed me in het begin niet zo veel maar is toch wat gaan groeien. Lekkere Pfunk maar daarmee niet behorend tot zijn grootste en beste nummers.

Ook Hardrocklover is inmiddels geen onbekende meer en ik kan er hetzelfde verhaal aan hangen als bij het vorige: het is wat gaan groeien maar omver blazen doet ie mij er niet mee. Wel lekker hoe hij zijn gitaar laat ronken, iets dat ie nog steeds als de beste kan.

Dat Prince fan is van Lianne La Havas is geen geheim en het is dan ook niet zo verbazingwekkend dat ze opduikt op één van zijn albums. Hier op Mr. Nelson dat haast naar Daft Punk neigt af en toe! Maar waarom op zo'n vreemd nummer waarop ze nou niet bepaald geweldig uit de verf kan komen? Wat moet je hier in hemelsnaam mee? Twee keer niezen en het nummer is alweer voorbij en zit je al weer ruim in 1000 X's 7 O's dat een vrij steriele productie heeft en veel te herhalend is om echt te kunnen boeien.

En zo ben je al weer bij het laatste nummer June beland. Gek genoeg moet ik een beetje aan Madonna's Ray of Light album denken maar vraag me niet waarom. Dat album staat bij mij overigens op 5* en dat haalt dit nummer niet maar het intrigeert me wel en dat is de eerste keer deze kleine 38 minuten.

Tja, wat moet ik er nog van zeggen?! Ik ben onderhand een afvallige als het gaat om Prince-albums dus ben op voorhand al wat zurig, ook al wil ik dat niet.
Op zich is HITNRUN niet echt heel beroerd. Het is pop met een kleine flard r&b, funk of rock. Geen meesterwerk maar best vermakelijk. Het hoge tempo vind ik een pré want daardoor is het niet zo dreinerig wat ik het bezwaarlijke van veel latere albums vond. Maar ik kan me ook niet helemaal aan de indruk onttrekken dat dit een nogal gemakzuchtig album is geworden en dat is iets dat ik deze ooit zo grote artiest het meest verwijt: gemakzucht en te veel teren op oude roem. Iets wat hem toch echt onwaardig is. Of houd gewoon je mond als het gaat over 'hedendaagse muziek' als je jezelf er zo van afmaakt.

Kortom: een fijn popplaatje van Prince, haast een 'tussendoortje' (maar zo klinken zijn albums al jaren helaas). Makkelijk op te zetten, pakt snel, maar gaat het ene oor in en het andere net zo snel weer uit. Leuk, gewoon leuk.

En toen was daar ineens deel twee van HitNRun. Nou ja, iedereen wist dat het er aan zat te komen maar niet deze ochtend.

Kijkend naar de tracklist dacht ik gelijk 'daar staan bekende nummers tussen', nummers die ik niet heel vervelend vind, maar ik word er ook niet zo opgewonden van als in 'the good old days'. Toch wel een dingetje voor veel fans, want Prince presteert toch niet echt meer op hoog niveau en dat doet ie eigenlijk al jaren niet meer.

Prince-fans zijn ook verwende donders natuurlijk dus al snel is het minder of valt het voor de zoveelste keer tegen. Het is ook niet makkelijk om de opwinding van de jaren '80 terug te vangen. Die fans zijn inmiddels ook een stuk ouder en verder in hun muzikale ontwikkeling (mag ik aannemen).

Phase two van het tweeluik HitNRun dus, met titels wederom in hoofdletters. Caps lock vergeten uit te zetten Prince, of is het een schreeuw om aandacht?

Baltimore is het inmiddels bekende protestnummer dat volgde op de dood van Freddie Gray, omgekomen door politie kogels. Het is protest à la Prince: een beetje kneuterig, een beetje aandoenlijk daardoor, maar ongetwijfeld goed bedoeld. Echt binnenkomen doet het niet bij mij. Te veel rijmelarij ('Does anybody hear us pray for Michael Brown or Freddie Gray', 'Enough is enough, it's time for love. It's time to hear. It's time to hear the guitar play, guitar play'.......).

Bij Rocknroll Loveaffair denk ik telkens dat ie 'Take Me with You' gaat zingen. Of hoor ik daar nu 'Cream'?! Lekker die blazers, op en top Prince-pop en past een beetje bij de Diamonds and Pearls nummers. Maar hoogstaand? Nee, hooguit vermakelijk.

2 Y. 2 D. is van het kaliber Sexy MF met knorrende blazers. Lekker funky met een popsausje maar ergens mis ik toch wat scherpte. Desondanks hoor ik deze Prince liever dan de experimenten op de voorganger van het tweeluik. Tot nu toe klinkt het allemaal degelijk.

Als Prince downtempo gaat knijp ik de billen altijd wel wat bij elkaar, want het kan twee kanten op gaan: enge gladde, mierzoete meuk of toch de sexy, broeierige variant. Look at Me, Look at U is de derde variant die ik bijna zou vergeten: de jazzy soul. Ik krijg er nooit dat rokerige jazz nachtclub gevoel bij maar dit benadert een beetje de nummers die op The Rainbow Children te vinden zijn en dat is zeker geen straf. Ietsje te gelikt nog, maar wel ontspannen.

Stare is bekend onder de fans. Blazers geven dit funky nummer een lekkere swing en de bas is onweerstaanbaar. Het is Prince-funk volgens bekend recept. Euforisch kan ik hier niet van worden, genieten doe ik wel. Het riedeltje Kiss dat er in verwerkt is blijft grappig.

Xtraloveable is al een ouwetje uit de goede oude tijd. Het kreeg recentelijk nog een make-over in de vorm van een reloaded versie en nu staat het dus op Phase two. Ik ga meer voor de oerversie die wat minder gelikt klinkt. Vreemd genoeg moet ik soms aan Michael Jackson denken als ik dit hoor, maar het is een nummer dat zeker niet verkeerd klinkt en we hebben Prince wel eens in mindere vorm te horen gekregen.

Ook Groovy Potential is al langer bekend. Wat dat aan gaat lijkt dit album wel een samenraapsel van nummers die hij had liggen. Toch weet hij er op Phase two één geheel van te maken en klinken de nummers ontspannen, zo ook Groovy Potential. Dank u wel blazers!

When She Comes is een ballad waar de blazers ook een grote rol hebben gekregen. Prince zet zijn falsetto op en het doet gelijk terugdenken aan het tweede, titelloze album (die weliswaar niet deze bak met blazers als begeleiding had). Zoete, lieve liedjes zoals Prince ze ons vaker voorschotelt maar die we toch al een tijdje niet meer zo gehoord hebben. Slow Love? Minder rakend, wel net zo slepend en dwepend.

Screwdriver liet Prince ons in 2013 al horen. Het is een rockplaatje dat goed past bij zijn strapatsen met 3rdEyeGirl. 'Guitar', 'Peach'..... tja... we kennen het wel. Een behoorlijk niemendalletje en toch betrap ik me er telkens weer op dat ik ze leuk vind. Het is nu al niet anders. Wel valt het wat uit de toon op dit album. Had beter op Plectrumelectrum gezet kunnen worden, en ik was toen ook wel verbaasd dat het daar niet op terug te horen was. Het nummer had er voor de lengte van Phase two ook niet eens op gehoeven als vulling. Ietwat misplaatst dus, maar toch leuk dat het nu op een album verschijnt.

Black Muse is dan weer geheel nieuw voor mij. Het gaat met een lekkere groove van start, en hop daar zijn de blazers al weer. Doet me allemaal denken aan Sly and the Family Stone, mede dankzij de samenzang met de dames. Relaxte, ietwat slome funk.... ja dit is lekker. Het is Prince, zoals ik hem wil horen. Vooral die ontspannen toon valt op en maakt dit allemaal net even beter dan we de laatste jaren te vaak van hem hoorden: geforceerde kijk mij eens goed zijn (maar eigenlijk ben ik het wat kwijt).

Revelation is de jazzy Prince. Toch krijg ik er een beetje een raar gevoel bij..... Kenny G.... en als ik ergens van gruwel... nee, dit is mij echt te glibberig en met zo'n nare associatie gaat het erg lastig worden om me hier gewonnen voor te geven (zelfs de gitaarsolo weet het niet meer te redden). Skipmomentje. Brrrrr.

Het bijna een uur durende album eindigt met Big City dat een live gevoel probeert te creëren.
Funk met een flinke portie soul/gospel. Niet de gedroomde, ultieme Prince song, maar wel een feestelijk uiteinde.

En feest is het zeker wel op HITNRUN: Phase Two. Zoals gezegd lekker ontspannen en vooral heel veel blazers, en die tillen dit album absoluut naar een hoger niveau. Geen rare experimenten zoals op Phase One, en gewoon Prince die de hoofdrol opeist i.p.v. allerlei gasten.
Ondanks dat ik lang niet meer de grote fan ben die ik ooit was kan ik hier toch wel van genieten, en daarmee verrast Prince ons aardig zo aan het einde van het jaar. Mijn top 10 over 2015 bedreigt hij er niet mee, maar hij weet me weer eens blij te maken met een nieuwe release en dat is al heel wat waard!

Door de nieuwe regels op de site is deze toevoeging nu mogelijk (n.a.v. de Simple Minds discussie). Ja, ze zijn ook in andere vorm verkrijgbaar naast de oorspronkelijke drie-dubbelaar met Elixer. Maar niet sinds kort of voor het eerst.

Zelf heb ik de drie-dubbelaar op cd en de dubbelaar met MPLsOUND op vinyl.

Het is als dubbelaar te koop, maar apart ook. Elixer is alleen maar verkrijgbaar als onderdeel van de drie-dubbelaar.

Info: Album: Lotusflow3r - Prince Vault - princevault.com

Nu kan er dus apart beoordeeld worden

Ik ben zo lui om mijn mening hierheen te kopiëren:

Dit album begint met een instrumentaal nummer genaamd From the Lotus... waar de gitaar de hoofdrol krijgt en wat qua jazzy sfeertje sterk doet denken aan het werk op The Rainbow Children. Ik kan dus rustig stellen dat dit alvast een fijn begin is.
Bij de eerste akkoorden van Boom moest ik gelijk aan het nummer Purple Rain denken. Het lijkt er verder niet op maar er zitten toch wat akkoorden tussen die er wel naar neigen en daarbij heeft dit laidbacknummer met gitaaruitspattingen wederom een rock gevoel en dan kom je toch al snel terecht bij Purple Rain.
De Tommy James and the Shondells-cover Crimson and Clover noemde ik eerder 'nikserig' en daar moet ik toch wel wat op terugkomen. Ook hier is de hoofdrol voor de gitaar weggelegd en moet ik zeggen dat dit nummer zo slecht niet wordt gecovered. Het past wel een beetje tussen de gitaarnummers die soms te vinden waren op de laatste albums. Geen klassieker maar 'nikserig' doet het nummer geen eer aan en dat is het dan ook niet. Ik ben wel blij met de gitarist Prince die volop terug te horen is (ik heb daar altijd al een zwak voor gehad en het was een reden dat ik in 1984 fan werd van de man).
Dan volgt nog een nummer dat ik de term 'nikserig' meegaf: 4Ever. Het opent majestueus op piano maar al snel verzandt dit in zo'n standaard Prince-nummertje zoals we het al zo vaak hebben gehoord en dat bij mij een soort allergische reactie begint op te roepen. Het is echt niet zo slecht als ik het nu afschilder maar ik begin gewoon genoeg te krijgen van dit soort trutliedjes. Ze zijn zo zielloos, zo veel te veel automatische piloot.
Colonized Mind kende ik ook al en wederom krijgen we laidback gitaar voor onze kiezen. Rock met een ietsiepietsie gospel: het is Prince zoals we hem kennen. Wederom geen klassieker maar wel een stuk beter dan veel werk van zijn laatste albums.
Feel Good, Feel Better, Feel Wonderful is het eerste nummer waar het eens niet rock is maar funk en wel van het soort waar je mij wakker voor kunt maken. Het swingt lekker en de blazers zijn weer volop aanwezig. Lekker droog en vooral lekker Prince. Dit mag hij weer veel vaker zo doen!
Prince is er niet vies van om van die los uit de pols klinkende popliedjes te schrijven. Love Like Jazz is daar wel een voorbeeld van. Het heeft de luchtigheid van een Money Don't Matter 2Night maar haalt het helaas niet bij die klassieker daarvoor vind ik het soms iets te frivool klinken met al die riedeltjes die door het nummer heen zweven. Toch steekt het nummer goed in elkaar en verveelt het niet.
Wat voorheen Paisley Park heette is nu blijkbaar 77 Beverly Park en ja dit gaat nu eens veelbelovend van start! Wat een heerlijk duister intro.... maar dan...........wat doe je nu man? Een lieflijk, luchtig picknickmoment breekt aan. Ik dacht dat het zou gaan onweren, dat de wolken een enorme hoosbui op ons los zouden laten. Op deze zonnestralen zit ik helemaal niet te wachten. Wat een domper is dat dan opeens. Nu is het slechts een instrumentaal vullertje. Bah.
Dat moet Wall of Berlin dan maar goedmaken en ja ook dat kende ik al en het deed me niet veel en helaas doet het dat op moment van schrijven nog steeds niet. Het is een wat stuurloos nummer in mijn oren. Het heeft wat weg van een jam. Leuk voor tijdens de aftershows maar niet voor op een cd als je het mij vraagt.
Gelukkig wel een hoop gitaarsolo's en dat is nooit echt verkeerd.
Op $ horen we het vervormde Prince-stemmetje. Of het onder de naam Camille gezet moet worden weet ik niet maar ik weet wel dat het een aanstekelijk nummer is. Het is een vlot uptempo nummertje met een hoog feelgood gehalte en daar zijn de blazers zeker medeverantwoordelijk voor. Ook dit is heel wat leuker dan menig ander nummer van zijn laatste albums. Ja, dit mag ik wel: ik heb er in elk geval al swingend van door het huis gelopen.
Prince is met name tijdens de Purple Rain periode nog al eens met Jimi Hendrix vergeleken. Zelf begreep hij dat nooit zo goed omdat hij vond dat Carlos Santana een veel grotere inspiratiebron was.
Dreamer gaat van start alsof Jimi nog leeft maar dat kan uiteraard ook komen doordat dit wel heel erg veel lijkt op het werk van Hendrix (ik ontwaar wat Spanish Castle Magic en wat Voodoo Chile). Hoe dan ook rockt het er weer flink op los en van mij mag het.
Het album sluit af met ...Back 2 the Lotus en daarmee keert het Rainbow Children-geluid van de opener uiteraard ook weer terug in dit wederom instrumentale nummer.

4* voor dit album ondanks de kleine missertjes.

Al jaren roep ik dat ik niet meer uitkijk naar een nieuwe Prince en dat is ook gewoon zo, want al jaren weet de man me namelijk niet echt meer te boeien. O ja, het was best prettig om hem telkens weer terug te horen en op elk album stonden wel wat aangename nummers maar eigenlijk deden alleen The Rainbow Children en 3121 er echt toe voor mij (en die laatste bevatte ook nog wel een enkele draak).
Nu dan een driedubbelaar die later misschien ook nog wel los van elkaar verkrijgbaar zullen zijn.
Laat ik dan ook netjes per album de nummers eens langslopen.

LotusFlow3r:

Dit album begint met een instrumentaal nummer genaamd From the Lotus... waar de gitaar de hoofdrol krijgt en wat qua jazzy sfeertje sterk doet denken aan het werk op The Rainbow Children. Ik kan dus rustig stellen dat dit alvast een fijn begin is.
Bij de eerste akkoorden van Boom moest ik gelijk aan het nummer Purple Rain denken. Het lijkt er verder niet op maar er zitten toch wat akkoorden tussen die er wel naar neigen en daarbij heeft dit laidbacknummer met gitaaruitspattingen wederom een rock gevoel en dan kom je toch al snel terecht bij Purple Rain.
De Tommy James and the Shondells-cover Crimson and Clover noemde ik eerder 'nikserig' en daar moet ik toch wel wat op terugkomen. Ook hier is de hoofdrol voor de gitaar weggelegd en moet ik zeggen dat dit nummer zo slecht niet wordt gecovered. Het past wel een beetje tussen de gitaarnummers die soms te vinden waren op de laatste albums. Geen klassieker maar 'nikserig' doet het nummer geen eer aan en dat is het dan ook niet. Ik ben wel blij met de gitarist Prince die volop terug te horen is (ik heb daar altijd al een zwak voor gehad en het was een reden dat ik in 1984 fan werd van de man).
Dan volgt nog een nummer dat ik de term 'nikserig' meegaf: 4Ever. Het opent majestueus op piano maar al snel verzandt dit in zo'n standaard Prince-nummertje zoals we het al zo vaak hebben gehoord en dat bij mij een soort allergische reactie begint op te roepen. Het is echt niet zo slecht als ik het nu afschilder maar ik begin gewoon genoeg te krijgen van dit soort trutliedjes. Ze zijn zo zielloos, zo veel te veel automatische piloot.
Colonized Mind kende ik ook al en wederom krijgen we laidback gitaar voor onze kiezen. Rock met een ietsiepietsie gospel: het is Prince zoals we hem kennen. Wederom geen klassieker maar wel een stuk beter dan veel werk van zijn laatste albums.
Feel Good, Feel Better, Feel Wonderful is het eerste nummer waar het eens niet rock is maar funk en wel van het soort waar je mij wakker voor kunt maken. Het swingt lekker en de blazers zijn weer volop aanwezig. Lekker droog en vooral lekker Prince. Dit mag hij weer veel vaker zo doen!
Prince is er niet vies van om van die los uit de pols klinkende popliedjes te schrijven. Love Like Jazz is daar wel een voorbeeld van. Het heeft de luchtigheid van een Money Don't Matter 2Night maar haalt het helaas niet bij die klassieker daarvoor vind ik het soms iets te frivool klinken met al die riedeltjes die door het nummer heen zweven. Toch steekt het nummer goed in elkaar en verveelt het niet.
Wat voorheen Paisley Park heette is nu blijkbaar 77 Beverly Park en ja dit gaat nu eens veelbelovend van start! Wat een heerlijk duister intro.... maar dan...........wat doe je nu man? Een lieflijk, luchtig picknickmoment breekt aan. Ik dacht dat het zou gaan onweren, dat de wolken een enorme hoosbui op ons los zouden laten. Op deze zonnestralen zit ik helemaal niet te wachten. Wat een domper is dat dan opeens. Nu is het slechts een instrumentaal vullertje. Bah.
Dat moet Wall of Berlin dan maar goedmaken en ja ook dat kende ik al en het deed me niet veel en helaas doet het dat op moment van schrijven nog steeds niet. Het is een wat stuurloos nummer in mijn oren. Het heeft wat weg van een jam. Leuk voor tijdens de aftershows maar niet voor op een cd als je het mij vraagt.
Gelukkig wel een hoop gitaarsolo's en dat is nooit echt verkeerd.
Op $ horen we het vervormde Prince-stemmetje. Of het onder de naam Camille gezet moet worden weet ik niet maar ik weet wel dat het een aanstekelijk nummer is. Het is een vlot uptempo nummertje met een hoog feelgood gehalte en daar zijn de blazers zeker medeverantwoordelijk voor. Ook dit is heel wat leuker dan menig ander nummer van zijn laatste albums. Ja, dit mag ik wel: ik heb er in elk geval al swingend van door het huis gelopen.
Prince is met name tijdens de Purple Rain periode nog al eens met Jimi Hendrix vergeleken. Zelf begreep hij dat nooit zo goed omdat hij vond dat Carlos Santana een veel grotere inspiratiebron was.
Dreamer gaat van start alsof Jimi nog leeft maar dat kan uiteraard ook komen doordat dit wel heel erg veel lijkt op het werk van Hendrix (ik ontwaar wat Spanish Castle Magic en wat Voodoo Chile). Hoe dan ook rockt het er weer flink op los en van mij mag het.
Het album sluit af met ...Back 2 the Lotus en daarmee keert het Rainbow Children-geluid van de opener uiteraard ook weer terug in dit wederom instrumentale nummer.

4* voor dit album ondanks de kleine missertjes.

MPLSoUND:

"Fellas, let's make a funky record today."
Opener (There'll Never B) Another Like Me bevat de bekende Prince-humor en het klinkt lekker oldschool.
De gitaarsound van het eerste album wordt hier helemaal losgelaten en je verkeert gelijk in een andere (funky) sfeer. Prima nummer alleen vind ik het persoonlijk net iets te lang.
Chocolate Box kende ik ook al en als dit geen Prince oude stijl is weet ik het ook niet meer. Zelfs de zo bekende jaren '80 drumcomputer is terug! Op dit soort nummers zit ik dus wel te wachten want het toont aan dat Prince nog steeds heerlijke nummers weet te schrijven die niet oudbakken klinken ondanks het feit dat we nu ook weer niets nieuws horen. Hier doet hij het gewoon goed en zo wil ik het hebben: funky en sexy. Echt heerlijk om die oude synth-geluiden terug te horen.........
Hallelujah zullen we maar zeggen en dat zingt hij zelf ook op Dance 4 Me. Terug in de tijd met DJ Prince: hij wil dat we dansen voor hem en dat zullen we dan maar doen want op deze gortdroge Prince-funk kun je nu eenmaal moeilijk stil blijven zitten. Het zou een outtake van laten we zeggen Controversy kunnen zijn.
Helaas is U're Gonna C Me weer zo'n drakerige ballad. Nu moet ik eerlijk toegeven dat veel ballads van Prince me altijd al wat minder deden en dan mag ook dit nummer het oude geluid doen laten terugkeren; ik vind het gewoon een vervelend skipnummer.
Here (op moment van schrijven niet vermeld in de tracklist van musicmeter) is een wat onopvallend nummer: licht en luchtig maar weinig spannend.
Valentina daarentegen vind ik dan weer een stuk leuker. Zoals Lotusflow3r de gitaarkant terug laat horen daar doet MPLSOunD oude tijden herleven met de synths en drumcomputer. Het is op dit nummer niet anders. Valentina klinkt loom en het koortje gaat er wat dreinerig tegenin maar dat doet het juist wel fijn klinken. Geen hoogtepunt van het album maar zeker ook geen skipmoment zoals hiervoor het geval is. En de gitaar mag ook even een solo laten horen.
Better with Time............ ay, daar horen we de falsetto weer en het gezwijmel kan beginnen. Niet mijn gezwijmel want mijn tandglazuur breekt er spontaan door. Vreselijk vervelende gladde r&b en daar heb ik geen behoefte aan (nooit gehad ook zelfs als de naam Prince er op geplakt stond).
Ol' Skool Company belooft qua titel al veel en als we dan de vervormde Camille-stem terughoren dan ga ik wel even rechter zitten.
De gitaarriffjes klinken funky zoals we het van hem mogen verwachten en het is een ruim 7 minuten durend avontuurtje. Nadeel daarvan is dat ik dat toch ietwat te lang vind maar verder mag het nummer er wel zijn. Grappig is ook om wat namen te horen in dit nummer zoals die van Sheila E.
No More Candy 4 U sluit dit tweede album af. Het is een wat maf nummer met gekrijs en poppy deuntjes die soms te cheesy voor woorden zijn. Mooi dat ieder album zo z'n eigen sfeer kent want ook dit nummer past er goed bij ondanks dat het misschien het meest uit de toon valt tussen de rest. Maar was het ook allemaal candy wat er op MPLSOuND te horen was? Ik ben blij met de oude sound die hier terugkeert maar eigenlijk is dat ook wel een beetje valsspelen natuurlijk want die terugkeer ligt er behoorlijk dik op en dan mag het wel een terugkeer zijn; het wil nog niet zeggen dat het ook dezelfde kwaliteit heeft als de albums uit de jaren '80. Helaas staan er op dit tweede album iets te veel momenten die ik graag skip. Daar tegenover dan wel weer zeer geweldige nummers. Een beetje onevenwichtig dus.

Daarom 3,5* voor dit album.

Elixer:

Bria Valente is een nieuwe protegée. Meestal deden deze dames het niet zo heel erg denderend (met kleine uitzonderingen uiteraard) en velen waren eendagsvliegjes die je maar beter ook snel kon vergeten. Slim dus om deze dame gewoon bij de andere twee eigen albums te stoppen. Ach, in de VS betaal je 12 dollar door deze driedubbelaar dus zie het maar als een extraatje.
Voor mij is het woord extraatje eigenlijk te veel eer want ik heb helemaal niks met deze hijgerige r&b zooi. Dit is een oervervelend plaatje dat heel snel weer vergeten mag worden. Alle tracks bespreken? Niet nodig. Hier past één smiley bij:

En vervolgens pers ik er met moeite 1,5*- 2* uit.

Moet ik dat laatste album er nu wel of niet bij betrekken? Het is onderdeel van de driedubbelaar maar ondanks dat het Prince nummers zijn worden ze toch ingezongen door Bria Valente.
Ik negeer het maar een beetje en mocht dit album ooit apart op de site komen (omdat het ook apart verkrijgbaar is) dan kan ik alsnog die 1,5* of 2* geven.
Ik beperk me dus maar tot de eerste twee albums die elk een stijl hadden die ik waardeer in Prince: de gitaarsound en de oldschool droge funky synths inclusief drumcomputer.
Jammer dat er toch wat drakerige ballads te horen waren en jammer dat ik niet echt een enorme klassieker gehoord heb (wat was dat nummer PFunk van een tijdje geleden toch geweldig en wat had het hier mooi tussen kunnen staan).
Maar eerlijk is eerlijk: het had veel erger kunnen zijn. Het is geen Emancipation geworden maar om te zeggen dat Prince weer helemaal terug is? Hij levert een aantal kwalitatief zeer goede songs af maar dat deed hij toch al wel, ook op de laatste albums, want zo slecht was hij de laatste jaren nu ook weer niet. Prince is voor mij gewoon oude glorie en dat moet ik koesteren en dan is het leuk om toch regelmatig albums voorgeschoteld te krijgen zoals Lotusflow3r en MPLSOuND.
Pik daar de beste nummers uit en je hebt gewoon een erg goed Prince album.

Na het magistrale Sign o' the Times zou er een mysterieus album uitgebracht worden: geen titel, geen artiestennaam, slechts een zwarte hoes met een labelnummer in het roze. Meer niet.
Jawel, het legendarische Black Album. Als echte fan had ik dit album op cassette en ik wachtte met smart op het verschijnen ervan. Zelfs bij de V&D stonden er al bordjes met aankondiging van verschijnen.
Dit is er nooit van gekomen (als we de latere release niet meerekenen).
Prince wilde iets compleet anders en de vervanger verscheen gewoon al heel snel (toonde ook de enorme creativiteit van de man in die periode aan): Lovesexy.
De hoes alleen al baarde opzien. Prince naakt als elfje gezeten op een kelk van orchideeën gefotografeerd door kunstenaar Jean Baptiste Mondino. Niet alleen het feit dat hij naakt was veroorzaakte een rel, het stampertje dat quasi onopvallend omhoog steekt ter hoogte van de dijen van het elfje spreekt boekdelen. Reden genoeg voor een aantal platenketens in de VS om dit album niet te willen verkopen.
Het album opent en eindigt met soundscapes en oogt daardoor meer als geheel dan zijn voorganger Sign o' the Times. Ook het feit dat het op cd als een ononderbroken nummer wordt gepresenteert zegt al genoeg.
Eye No opent deze avontuurlijke plaat met een fluisterende Cat die op de Sign o' the Times tour ook al van de partij was.
Al bij dit nummer komt naar voren dat dit misschien wel een concept-album te noemen valt. De introductietekst van Cat komt later terug. En een zekere Spooky Electric duikt hier op. Het is de keerzijde van de liefde, misschien wel de devil himself. En diezelfde Spooky Electric keert ook later weer terug.
Alphabet St. was de eerste single met opvallende clip waarin allerlei boodschappen verborgen zaten (o.a. Don't Buy the Black Album, I'm Sorry en H is for Punks).
Ook de stijl van dit nummer is moeilijk te plaatsen, er zit ook van alles in. Laten we het maar noemen zoals ook Prince het noemt: New Power Soul.
Glam Slam is een persoonlijke favoriet. Het grootse, het barokke en het feit dat het alle kanten opslingert zorgt ervoor dat dit nummer tot op de dag van vandaag dus zo'n favoriet is.
Dan komt het prachtige Anna Stesia. Het is het sleutelnummer van dit album. Helaas ontsiert het gepreek in de tekst het nummer enigszins.
Dance On is een vreemde eend in de bijt. Sheila E neemt het op tegen de drumcomputer. Het is een kaal en droog nummer zoals Prince ze wel meer maakt.
Titelsong Lovesexy staat voor "The Feeling U Get when U Fall in Love, Not With a Girl or Boy, But With the Heavens Above". Het is een geweldig party-funk nummer. Misschien wel een van zijn beste ooit.
When 2 R in Love is het enige nummer dat the Black Album wist te overleven. Het is in ongewijzigde vorm terecht gekomen op Lovesexy. Terecht, want het komt hier veel beter tot zijn recht.
I Wish U Heaven was een wat vreemde keuze om als 3e single uitgebracht te worden. Niet erg, want het leverde een prachtige clip op (gemaakt door Mondino) en ik vind het nog steeds een erg mooi nummer in al zijn eenvoud. De live-uitvoering met Boni Boyer in de hoofdrol was overigens fenomenaal. Wat een power had zij.
Positivity sluit dit album af.Hier komt Spooky Electric weer tevoorschijn in strijd met Lovesexy.
Er worden in dit nummer een hoop vragen gesteld.
In de oorspronkelijke versie zat de rap van Sheila E die te vinden is op The Black Album: "Music is the Drug That Sets Yourself Free..... etc." (afkomstig van het nummer Cindy C).
Het werd uiteindelijk vervangen door "We Need Love & Honesty, Peace & Harmony".
Een kreet die vele malen herhaald wordt. Het eindigt uiteindelijk met "We Got a Long Way to Go".

Het bleken voor mij de laatste woorden te zijn van het laatste 5* album van deze artiest (een lange reeks 5* albums gingen hier aan vooraf).
Naar mijn idee was Prince hier op zijn absolute kunnen. Het is een album dat niet vaak genoemd is als hoogtepunt. Toch is het dat wel. Misschien nog wel meer als voorganger Sign o' the Times......

Door de nieuwe, wat soepeler regelgeving op de site is MPLsOund nu ook apart te beoordelen.

Album: MPLSound - Prince Vault - princevault.com

Ik kopieer mijn mening gelijk even hierheen:

"Fellas, let's make a funky record today."
Opener (There'll Never B) Another Like Me bevat de bekende Prince-humor en het klinkt lekker oldschool.
De gitaarsound van het eerste album wordt hier helemaal losgelaten en je verkeert gelijk in een andere (funky) sfeer. Prima nummer alleen vind ik het persoonlijk net iets te lang.
Chocolate Box kende ik ook al en als dit geen Prince oude stijl is weet ik het ook niet meer. Zelfs de zo bekende jaren '80 drumcomputer is terug! Op dit soort nummers zit ik dus wel te wachten want het toont aan dat Prince nog steeds heerlijke nummers weet te schrijven die niet oudbakken klinken ondanks het feit dat we nu ook weer niets nieuws horen. Hier doet hij het gewoon goed en zo wil ik het hebben: funky en sexy. Echt heerlijk om die oude synth-geluiden terug te horen.........
Hallelujah zullen we maar zeggen en dat zingt hij zelf ook op Dance 4 Me. Terug in de tijd met DJ Prince: hij wil dat we dansen voor hem en dat zullen we dan maar doen want op deze gortdroge Prince-funk kun je nu eenmaal moeilijk stil blijven zitten. Het zou een outtake van laten we zeggen Controversy kunnen zijn.
Helaas is U're Gonna C Me weer zo'n drakerige ballad. Nu moet ik eerlijk toegeven dat veel ballads van Prince me altijd al wat minder deden en dan mag ook dit nummer het oude geluid doen laten terugkeren; ik vind het gewoon een vervelend skipnummer.
Here is een wat onopvallend nummer: licht en luchtig maar weinig spannend.
Valentina daarentegen vind ik dan weer een stuk leuker. Zoals Lotusflow3r de gitaarkant terug laat horen daar doet MPLSOunD oude tijden herleven met de synths en drumcomputer. Het is op dit nummer niet anders. Valentina klinkt loom en het koortje gaat er wat dreinerig tegenin maar dat doet het juist wel fijn klinken. Geen hoogtepunt van het album maar zeker ook geen skipmoment zoals hiervoor het geval is. En de gitaar mag ook even een solo laten horen.
Better with Time............ ay, daar horen we de falsetto weer en het gezwijmel kan beginnen. Niet mijn gezwijmel want mijn tandglazuur breekt er spontaan door. Vreselijk vervelende gladde r&b en daar heb ik geen behoefte aan (nooit gehad ook zelfs als de naam Prince er op geplakt stond).
Ol' Skool Company belooft qua titel al veel en als we dan de vervormde Camille-stem terughoren dan ga ik wel even rechter zitten.
De gitaarriffjes klinken funky zoals we het van hem mogen verwachten en het is een ruim 7 minuten durend avontuurtje. Nadeel daarvan is dat ik dat toch ietwat te lang vind maar verder mag het nummer er wel zijn. Grappig is ook om wat namen te horen in dit nummer zoals die van Sheila E.
No More Candy 4 U sluit dit album af. Het is een wat maf nummer met gekrijs en poppy deuntjes die soms te cheesy voor woorden zijn. Mooi dat ieder album zo z'n eigen sfeer kent want ook dit nummer past er goed bij ondanks dat het misschien het meest uit de toon valt tussen de rest. Maar was het ook allemaal candy wat er op MPLSOuND te horen was? Ik ben blij met de oude sound die hier terugkeert maar eigenlijk is dat ook wel een beetje valsspelen natuurlijk want die terugkeer ligt er behoorlijk dik op en dan mag het wel een terugkeer zijn; het wil nog niet zeggen dat het ook dezelfde kwaliteit heeft als de albums uit de jaren '80. Helaas staan er op dit tweede album iets te veel momenten die ik graag skip. Daar tegenover dan wel weer zeer geweldige nummers. Een beetje onevenwichtig dus.

Daarom 3,5* voor dit album.

De eerste release van Prince na zijn dood waar ik echt naar uitkeek. Ja, de extra's bij Purple Rain waren te gek, Moonbeam Levels van 4Ever één van mijn lievelingsnummers van de man en Piano & a Microphone 1983, de eerste release was wel aardig maar ook erg merkwaardig en eentje die niet veel uit de kast wordt getrokken.

Op Originals nummers van Prince bekend in versies van andere artiesten. Een hoop van deze nummers waren bij de fans wel bekend in zijn eigen versie, maar de vraag was of dit dezelfde versies zouden zijn en vooral in welke kwaliteit. Dat laatste zit wel goed dus dat is al een enorm pluspunt.

Het is een lekker allegaartje, wat we van tevoren natuurlijk al wel wisten. Maar wel een verdomd lekker allegaartje uit de periode dat ik zelf echt een mega-grote fan was.
Toch is dat gegeven juist wat dit album ook wel zijn zeer kleine minpuntjes bezorgt. Ondanks dat ik een aantal van deze nummers al kende in zijn eigen versie, daar zijn de versies zoals gebracht door de betreffende artiesten zo in mijn genen gaan zitten dat ik er nu toch (weer) aan moet wennen.

Manic Monday is gewoon perfect in de versie van The Bangles en ineens hoor je dan de wat lage vocalen van Prince..... toch even apart. Ook de nummers van Sheila E en Jill Jones zitten zo door en door in mijn hoofd, dat dit echt 'even wennen' is. Eigenlijk had ik dat al in de tijd dat ik deze Prince versies leerde kennen heel lang geleden.
You're My Love valt op door de manier van zingen, een manier zoals ik Prince niet vaak hoor. Ook niet echt een 'Prince-nummer' (hoe gek dat nu ook klinkt).

Maar ach, het zijn minpuntjes van niks. Prince was heer en meester in die dagen, en zelfs zijn 'afdankertjes' zijn van een torenhoog niveau bleek toen al en blijkt ook nu, nu we allemaal naar de blauwdruk ervan kunnen luisteren.

Het eerste postume album van Prince, als ik de expanded versie van Purple Rain niet mee tel.

Laat ik duidelijk zijn: het is mooi om nu te kunnen beginnen aan hopelijk al het het moois dat in de kluizen ligt, maar ik moet bekennen niet erg enthousiast gereageerd te hebben toen bekend werd dat het juist deze opnames zouden zijn die 'officieel' het eerste album na zijn dood zou gaan worden. Er is immers al een bootleg van en het zijn opnames van een tape en dat hebben ze niet helemaal kunnen wegpoetsen.

'Ja, maar dat is toch de charme ervan?!'. Zo kan je alles wel mooi praten natuurlijk, maar ik vind dat niet echt. Er ligt als het goed is nog zo veel moois op de planken wat de grote fans ook kennen, en ik zie veel daarvan toch liever verschijnen. Leuk hoor om er een mooi doosjes omheen te bouwen en een duur boekje erbij te doen (daar betaal je dan ook grif voor); ik blijf er een beetje een bijsmaakje aan over houden en dat was nu net waarop ik hoopte dat bij Prince niet zou gebeuren (ter vergelijk: van een andere held, Jimi Hendrix, verschenen toch echt een paar niet al te beste postume albums wat bij Prince niet nodig zou zijn gezien zijn enorme hoeveelheid nummers die nooit officieel het licht hebben gezien).

Maar goed, we moeten het doen met ruim een half uur Prince op piano uit een tijd dat zijn honger naar avontuur ongekend was.
En dan is en blijft het toch Prince. Zelfs een piano is al genoeg om zijn muzikale hart in alle glorie te doen laten pompen. De man ademt muziek. Je voelt het, zelfs met de ruis op de achtergrond. Het geeft zelfs een intieme sfeer.

Mooi? Jazeker. Ik als fan kan hier mee uit de voeten, maar ik twijfel eraan of dit voor de gemiddelde muziekliefhebber ook geldt. Eigenlijk ben ik dus vooral benieuwd naar de meningen uit die hoek.

Het is leuk om officieel wat nieuws van hem aan de collectie toe te voegen, maar als ik zelf zou mogen kiezen hoop ik nu toch echt op vinyl releases van albums die nooit op vinyl zijn verschenen of in beperkte oplage, ik hoop op mooie expanded releases zoals die van Purple Rain (en ja dan kunnen we uiteraard ook daar blijven twijfelen of de juiste nummers en versies zijn toegevoegd) en ik hoop gewoon op albums met nieuwe nummers, of ik ze als fan al ken of niet. En uiteraard zou het wel heel erg fijn zijn als er eindelijk eens wat meer live-albums verschijnen, want laten we eerlijk zijn: daar was hij op zijn best.

Piano & a Microphone 1983 is leuk, maar ergens knaagt er ook iets. Ik kan het niet helpen. Desondanks is het toch wel genieten en moet ik de minpunten gewoon terzijde schuiven en even lekker genieten. Laat ik dan ook even dromen over een mooie release van zijn Piano & Microphone tour vlak voor zijn overlijden. Dat moet toch mogelijk zijn?! Lijkt me ook een heel stuk interessanter.

Nou, laten we maar eens kijken of Planet Earth de stijgende lijn van 3121 kan doorzetten. Na 4 draaibeurten kan ik er nu het volgende over zeggen:

Planet Earth is de titeltrack. In een andere recensie las ik dat Prince ooit tegen Jesse Johnson heeft gezegd dat je je album altijd een titeltrack moet meegeven. Over het algemeen weet Prince zich daar zelf goed aan te houden. Op dit album doet hij het met een opbouwende rock-ballad a la Strays of the World. We kennen het, maar het is wel degelijk een prima nummer met een aantal aardige wendingen. Echt leuk wordt het aan het einde met het bekende gekrijs en idem gitaar-eruptie. Maar of het een Prince-klassieker is of gaat worden? Nou nee. Zoals gezegd een alleraardigste opener maar zeker niet meer wat mij betreft.
Guitar is uit op single en is inmiddels wel bekend bij de liefhebbers. Lekkere funky rock en een aanstekelijk nummertje. Maar zoals ik eerder al opmerkte: het slaat niet helemaal aan bij mij, zelfs niet na meerdere draaibeurten. Het nummer dreint iets te veel door na verloop van tijd. Het gitaarwerk is overigens wel weer overtuigend en dat is hem geraden ook met zo'n tekst.
Somewhere Here On Earth opent krakerig en zwoel en dan opeens is die Miles Davis-achtige trompet er weer. Dat doet me denken aan dat ene nummer Power Fantastic waarbij iedereen dacht dat het Miles was en wat niet zo bleek te zijn (alle eer voor Atlanta Bliss). Dit is een prachtige, jazzy ballad. Eindelijk eens niet zo'n middenmotertje waar Prince wel vaker mee aan komt kakken. Dit is het echte ballad-werk wat mij betreft. Alsof je in de betere jazzkroeg te vinden bent.
The One U Wanna C kende ik ook al. Hierop zijn Wendy & Lisa weer eens te horen. Waar blijft de tijd? Het is een catchy popdeun. Het doet wat denken aan I Could Never Take the Place of Your Man en straalt een zelfde soort vrolijkheid uit. Toch haalt dit nummer het niet bij genoemde song. Ik geef wel toe dat dit nummer groeit bij mij i.t.t. Guitar. Op deze manier kan ik vrolijk de zomer in gaan.
Prince maakte het in het verleden regelmatig r&b-achtige ballads waar ik helemaal niks mee kon. In diezelfde categorie zit Future Baby Mama. Oude tijden herleven met de drumcomputer zoals we die ook hoorden op het Purple Rain-album, maar dat zorgt voor mij bij dit nummer niet voor torenhoog kippenvel helaas. Skip-moment in huize aERo.
Mr. Goodnight begint in het intro al niet veelbelovend en zal het later niet worden ook. Weer zo'n dreinerig toontje als op het voorgaande nummer. En sinds tijden horen we Prince weer rappen. Niet doen Prince: daar hebben we artiesten voor die dat beter doen. Blijf daar toch van af. Indertijd was het een leuk nieuwigheidje toen je het introduceerde in je muziek, maar nu kom je daar echt niet meer mee weg. Next!
All The Midnights In The World is een wat korter pop-nummer. Het doet me aan een ander nummer van hem denken, alleen kan ik er maar niet opkomen welk. Het nummer an sich is best aardig te noemen. Prince op de hippie-toer, zoiets. Eenvoudig is het zeker maar op dat vlak prefereer ik dan klassiekers als Money don't Matter 2Night. Verder wel een lieflijk nummer.
Chelsea Rodgers opent al goed met lekker soulvolle vocalen van zangeres Shelby J. (oude tijden met Boni Boyer herleven nu bij mij). Zij draagt dit nummer met verve. Heerlijke blazerspartijen en een droge, funky ondergrond. Overgiet het met een disco-sausje en we hebben een topnummertje te pakken. Zo hoor ik de man graag. Dit is party party!
Lion Of Judah heeft een gitaarriedel die bekend doet voorkomen (Purple Rain?), maar al snel slaat het nummer om in een wat meer up-tempo nummer. Een kruising tussen wat oude Prince nummers ook (ik hoor de stijl van Money don't Matter 2Night en vooral nummers van Musicology). Ook hier zijn Wendy & Lisa te horen. Het gitaargeluid is weer top.
Op Resolution geeft de man ons weer een prekerige boodschap mee. Ik heb daar nooit wat mee gehad, maar als je een fan bent zul je daar altijd wel weer mee te maken krijgen. Hier op een lekkere popdeun met mooie samenzang en lekkere bas. Vergeet ook de uitstekende gitaarsolo niet.
Daarmee komen we aan het einde van dit nieuwe album. Zo'n beetje elk jaar een nieuw album: het is haast traditie te noemen.
Natuurlijk is het leuk als we nieuw werk voorgeschoteld krijgen; echt slecht is het namelijk nooit.
Toch stelt dit album me een beetje teleur. Het is niet slecht, maar Prince lijkt zichzelf hier wel heel erg vaak te kopieëren. Ik snap dat hij terug wil grijpen naar zijn succesjaren, maar kom dan niet met nummers die dat niveau gewoon niet halen. Lever dan albums als The Rainbow Children. Maar goed: ik wil niet te veel klagen, want er staan genoeg leuke deunen op en ik voeg dit album gewoon weer toe aan de hele lange rij die inmiddels in mijn kast staat. Daarbij vind ik het een leuker album dan Musicology en staat het helaas een treetje lager dan 3121. Kortom: wederom geen meesterwerk, wel een aangename aanvulling op de collectie.

Er zullen er in Nederland maar weinig zijn die dit album gekocht hebben in 1979. Ook de eerste 'hit' van dit album (I Wanna Be Your Lover) zal aan eenieder in dit land volledig voorbij zijn gegaan indertijd. Niet zo vreemd, want Prince begon in de VS met dit album net wat door te breken. Dat scheen ook zijn bedoeling te zijn: doorbreken, een hit-album maken.
Dat hitje kwam er dus in de vorm van het nummer I Wanna Be Your Lover: lekkere funky beat, gladde synths eroverheen en een gelikt nummer is het resultaat. De synths hebben wat weg van trompetten, althans je zou ze er zo voor in de plaats kunnen denken. Misschien was het nummer dan wat minder gelikt, maar tegelijkertijd drukte Prince er wel een stempel mee op zijn werk want het was een truukje dat hij vaker zou gaan toepassen.
Ondanks dat vind ik het uitstekende opener en Prince zou het later nog regelmatig in zijn live-shows terug laten keren.
Why You Wanna Treat Me So Bad ? kent wederom een dikke laag synthesizer-geluid en daardoorheen is wat hardere rock gewoven. Knap is dat Prince alles zelf bespeelt en ook dat is iets waar hij toch wel bekent om werd. Drums, toetsen, gitaar, bas: hij speelde het allemaal. Het nummer vond ik live nog sterker en net even wat rauwer (ik ken bootlegs van concerten uit die tijd). Toch is de typische gitaar-solo van de man hier voor het eerst goed aanwezig en deze zou later nog vele malen terugkeren. Wat mij betreft blijft het een formidabele gitarist.
Het hijgerige Sexy Dancer is droge funk met een disco-saus. Korte staccato gitaar-rifs zorgen voor die funk-inslag en de synths voor de discosound. Nog steeds vind ik dit een geweldig Prince-nummer en het heeft dan ook een vinkje verdient. Het gehijg maakt het nummer een beetje ordi en ook dat zou al snel een kenmerk van Prince worden: de hitsige dwerg uit Minneaplos deed zijn intrede.
When We're Dancing Close And Slow is een schitterende ballad die akoestisch van toon is. Dit is typisch zo'n nummer dat gericht is om te scoren en dat doet het ook. Glad, maar niet té en daardoor goed toegankelijk.
With You vind ik een nog veel mooiere ballad. Jill Jones coverde het nummer op haar album uit 1987 en die versie vind ik eigenlijk nog veel mooier. Dit komt omdat ik de zang van Prince hier net wat te iel vind. Het mist kracht. Toch weet het me wel degelijk te raken en blijft dit een favorietje van deze tweede.
Bambi gaat lekker ruig van start door de gitaren. De tekst valt op omdat Bambi gaat over een dame die het liever met andere dames doet. De zanger probeert haar ervan te overtuigen dat het 'better with a man' is. De rauwheid van het nummer vind ik erg aangenaam en geeft dit album een uitstekende zwieper de andere kant op (lees: minder gelikt).
Still Waiting vind ik nog een beetje in de categorie nummers passen van het debuut-album For You. Nog steeds weet ik niet zo goed wat ik er mee aan moet. Prima koortjes die de falset begeleiden en dan houdt het wat mij betreft wel op.
I Feel For You zullen velen wel kennen in de cover-versie van Chaka Kahn. Het is hier een lekker disco-nummer wat een beetje hap-snap klinkt maar daardoor o zo pakkend is. Het gebeurt wel vaker dat ik de covers beter vind dan de originele als het om Prince-composities gaat. Dit is er ook zo eentje. Deze originele versie is uitstekend, maar die van Chaka Kahn vind ik net een tikkie boeiender.
Het slepende It's Gonna Be Lonely vind ik een heerlijke, romantische uitsmijter. De zang is smachtend en weet de tekst daardoor goed te doen uitkomen. Wederom een ballad en ook weer een zeer sterke.
Na For You vond ik dit al een hele stap voorwaarts. Lange tijd is dit ook wel een zeer favoriet ouder album van Prince geweest voor mij.
Helaas heeft het de tand des tijds niet helemaal weten te overleven, maar de composities zijn dusdanig sterk dat ik het nog steeds een aangename luistertrip vind en het mag zeker niet ontbreken in de collectie van de serieuzere Prince-liefhebbers.

Dit weekend was er op MTV een live optreden van een half uur te zien van de grote, kleine man voor wie ik vooral in de jaren '80 zo'n grote bewondering had.
En mijn mond viel weer open: wat een live-artiest is deze man toch !
Dat ik zijn werk uit de jaren '90 minder vond wilde nooit zeggen dat ik hem live niet meer waardeerde, want op dat gebied ben ik hem groots blijven vinden.
Sign o' the times verscheen toen ik 17 was. Al een paar jaar groot fan, maar dit album maakte zo'n verpletterende indruk dat het me nooit meer los heeft kunnen laten (al helemaal niet meer door de fenomenale liveshow in Utrecht).
Het album gaat al venijnig van start met het titelnummer. "In France a skinny man died of a big disease with a little name". Aids was toen de nieuwe, gevreesde ziekte en werd dus al gelijk genoemd. Niks geen party 'till it's 1999 meer. Hoezo Let's go crazy ? Dit was serieuze business.
De verwarring is dan ook groot als de volgende song wordt ingezet: Play in the sunshine, een up-tempo rock and roll nummer.
Housequake volgt. Dit is een van de nummers dat was blijven liggen van het zg. Camille-project. Prince kroop hier in zijn alter-ego Camille en vertolkte nummers waarop zijn stem vervormd werd en enigszins versneld werd afgespeeld. Deze dampende funk was het eerste nummer van dat project dat op dit album terecht kwam.
The Ballad of Dorothy Parker is een fascinerend nummer met een quote van Joni Mitchell "Help me, I think I'm falling". Upmaat voor deze quote was de regel: "Mind if I turn on the radio. Oh, My favourite song she said. And it was Joni Singing".
Joni Mitchell was indertijd een grote inspiratiebron voor Prince. Van haar leerde hij ook het gebruik van kleuren voor zijn albums. Sign o' the times was the peach album. Blue van Joni Mitchell beschouwde hij als één van zijn favoriete albums.
Kant b van de oorspronkelijke LP gaat van start met het vlammende It. Sex komt dus weer volop aan bod, we dachten al bijna dat ie het vergeten was.
Een wekker zorgt ervoor dat we weer bij de les blijven en over kunnen gaan tot het melodische jaren '60 achtige nummertje Starfish and Coffee. Wat de dame in kwestie nu in haar lunchbox had blijft voor mij nog steeds een groot raadsel.
De ballad Slow love klinkt lekker zwoel en blijft een sterke ballad waarin de blazers een belangrijke rol vervullen.
Hot thing is weer onvervalste funk zoals we dat zo goed kennen van Prince. Live ook zeker een hoogtepunt tijdens de tour.
Afsluiter is Forever in my life, een pleidooi voor trouw en levenslang bij elkaar blijven. Maar of hij hier nu een vrouw mee bedoelde of God blijft wat vaag. Gezien het religieuze karakter van de artiest ga ik toch meer van het laatste uit.
De 2e LP gaat van start met U got the look. Ook een overblijfsel van het Camille-project en tevens duet met Sheena Easton.
Hierna komt If I was your girlfriend, song nummer 3 "gezongen door Camille". Het gaat hier om frustrerende haat/liefde verhoudingen.
Strange relationship is Camille nummer 4.
En dan komt I could never take the place of your man, een rock nummer dat live nog veel beter uit de verf kwam.
Dan rest ons nog een LP-kant: dit opent met The Cross. Dit is een gepassioneerd nummer dat vaak vergeleken werd met The Velvet Underground (het is muzikaal nauw verwant aan hun Heroin).
It's gonna be a beautiful night is een live opname, gemaakt tijdens de Parade tour in Parijs 1986. Een ijzersterk nummer dat in mijn opinie nogal vlakjes is opgenomen waardoor het helaas niet genoeg je boxen uitknalt. Tijdens de Sign of the times live tour maakt de band dit meer dan goed en groeide dit nummer elke avond steevast uit tot hoogtepunt.
Afsluiter Adore is een warme ballad: die eens te meer duidelijk maakt dat dit een album is waar allerlei stijlen aan bod komen die gelijk laten zien waartoe de man in die tijd in staat was. Het mooie is dat het nergens storend is en dat dit album in zijn totaliteit staat als een huis. Een dusdanig sterk huis, dat het tot nu toe van alles heeft kunnen weerstaan bij mij: grunge, indie, britpop, noem maar op. Dit album blijft mijn absolute nummer 1 !!!

Ook dit album ken ik nu in zijn geheel. Het stamt uit de periode dat Prince experimenteerde met het uitbrengen van albums via internet om zo niet gebonden te hoeven zijn aan platenmaatschappijen (hoezo is Radiohead origineel?).
When Eye Lay My Hands On U opent dit album op een gospelachtige manier. We kennen dit soort wat epische rock-ballads wel. Zeker niet verkeerd te noemen en het is alvast een prima begin.
Judas Smile is funky en klinkt ontspannen. Jammer dat prince op zijn laatste reguliere albums soms zo geforceerd overkomt want hij kan het wel. Geen hemelbestormende compositie maar toch wel beter dan veel ander later werk.
Supercute klinkt ook losjes en is een midtempo nummer. Aardig maar het doet me niet zo heel veel.
Underneath The Cream gaat nog een tandje lager en vind ik soms wat te glibberig. Het is de kant van Prince die ik altijd wat minder heb gevonden. Gelukkig blijft het hier nog wel binnen de perken waardoor ik er nog best van kan genieten maar een favoriet is het zeker niet.
Sex Me, Sex Me Not is funky en een stuk avontuurlijker dan wat we op b.v. een Planet Earth horen.
Vavoom noemde ik al. Het blijft een lekker poppy nummer met de nadruk op gitaren. Opvallend is wel dat ik dit een zeer leuk nummer vind terwijl het zo op Planet Earth had kunnen staan. Het had gelijk een favoriet van dat album geweest
High bevat heerlijke Prince-ingrediënten: funky gitaarlicks, prima synths en gelaagde koortjes die weer alle hoogtes in gaan.
The Dance kennen de meesten wel van 3121. Hier staat hij ook op alleen is de instrumentatie hier wat anders. Ik ben er nog niet uit welke versie ik nu mooier vind. Soms neig ik eigenlijk naar deze.
Gamillah is een warme instrumentale ballad met jazzy invloeden. Te veel pop om bijvoorbeeld op Xpectation te zetten, maar hier past het wel goed tussen. Het bluesy / jazzy gitaarspel van Prince is best aangenaam. Voor mij persoonlijk kan dit nummer er net mee door. Het neigt me net iets te veel naar glibberige liftmuziek.
U Make My Sun Shine met Angie Stone is uitstekende soul en is nog apart op single verschenen.
Zoals ik al zei: aardig.
Jammer dat er hier en daar wat nummers tussen zitten die het niveau wat omlaag halen want de overige nummers zijn meer dan uitstekend. Hierdoor net geen 4*, maar een 3,5*.

Brabanthallen Den Bosch, 25 maart 1995: daar stond ik dan in die veehal (volgens mij stonk het er ook nog) met een vriend waarvan ik lange tijd helemaal niet wist dat ie Prince-liefhebber was. Voor hem zou het de eerste keer Prince live worden. Voor mij was het dat niet; sterker, mijn liefde was iets op z'n retour maar live bleef de man waanzinnig en daar moest en zou ik bij zijn ook al was het wederom in die afgrijselijke hal (in augustus 1993 was ik daar ook geweest voor een Prince-optreden).
Toch was dit een vreemde tour: er was namelijk geen nieuw album uit dus er viel niets te promoten. Wel hadden veel fans, waaronder ikzelf, al veel nieuwe nummers in huis die wel eens op een nieuw te verschijnen album uitgebracht konden gaan worden.
Het optreden bevatte uiteindelijk veel nummers die op dit Gold Experience terecht zouden komen (in september 1995 was de release).
Opener Pussy Control was er al zo eentje. Een kenmerkend tongue-in-cheek nummer dat lekker knalt en het live opmerkelijk goed deed: er waren er aardig wat die de onbekende nummers al aardig uit hun hoofd kenden en dat speelde vooral af onder de die-hards vooraan bij het podium. Prince rapt en deed dat de jaren daarvoor wel vaker. Voor mij hoeft het nooit zo, maar hier kan ik het zeer goed pruimen. En die tekst? Ach, we zijn het gewend.
Een vervelend iets op dit album was ook al te horen op het Love Symbol album: zogenaamde interludes, hier NPG Operator. Storend, nietszeggend en had achterwege mogen blijven. Helaas hadden meer artiesten er in die tijd last van: het was volgens mij toen nog een nieuwigheidje.
Na de opener rockt Prince flink zoals hij dat ook op Peach deed: Endorphin Machine was voor mij in die Brabanthallen dan ook een hoogtepunt ondanks dat het gelijk al de openingssong was na de zg Purple Medley (die op cd-single verscheen en d.m.v. een video de show opende). Ook op cd is dit nummer nog steeds favoriet.
Het nummer eindigt met 'Prince esta muerto' een verwijzing naar zijn conflict met de platenmaatschappij en zijn naamswijziging als protest.
Hierna over op zwijmelstand. Shhh! is een typische Prince-ballad waarin hij alle standjes weer bezingt. Ook dit was live te horen. Mij deed het niet zo heel veel. Meestal vind ik de ballads van Prince iets te klef en deze zeer zeker.
We March was toen dit album uitkwam een echt nieuw nummer voor mij. Het heeft een lekkere beat maar weet niet echt voldoende op te vallen.
Dan mag de NPG Operator weer even wat onzinnigs brabbelen alvorens we doorgaan naar de tweede nummer 1 hit voor Prince in Nederland. In de Brabanthallen ging het dak er af toen de eerste klanken van The Most Beautiful Girl in the World door de zaal knalden. Niet zo verwonderlijk, want we zaten zo'n beetje op de helft van de show en dit was zo'n beetje het eerste nummer dat iedereen wél kende. Het was namelijk al op single uit en het leek er op dat het een los nummer zou gaan worden dat op geen enkel album terecht zou komen. Mede hierdoor misschien werd het ook zo'n grote hit.
Voor mij is het een misser van jewelste: ik heb dit nummer nooit leuk gevonden en zal het dat ook wel nooit gaan vinden ook. Dat ik het onopgemerkt wel helemaal mee weet te zingen is wat anders.
Leg ik dit naast Shhh! dan merk ik wel dat ik dit Beautiful Girl anno nu beter weet te waarderen dan die andere slijmerige glijder.
Godzijdank revancheert Prince zich gelijk met nog steeds één van mijn persoonlijke all-time Prince favourites Dolphin, een ogenschijnlijk simpel maar zeer doeltreffend nummer. Ook dit nummer was nieuw voor mij omdat het niet live werd gespeeld en ik het ook nog niet als bootleg in bezit had.
Het nummer heeft prachtige wendingen, subtiel gitaarspel afgewisseld met ronkende solo's en mooie zang. Met nummers als deze bleek dat Prince het nog niet helemaal verleerd was om ijzersterke nummers te schrijven.
Helaas volgt de NPG Operator weer met daaropvolgend mijn andere hoogtepunt uit de liveshow (en van de bootlegs) Now. Wat hoopte ik toen dat hij dit live zou gaan uitvoeren en wat was ik uitzinnig toen het ook gebeurde. De grote fans gingen helemaal los: springend, meegillend enzovoort. Daar nodigt deze rap dan ook wel voor uit. Opvallend dat alweer een rap voor een hoogtepunt zorgt omdat dit normaal niet het geval is bij mij. Aan het einde krijst de kleine man de longen weer uit zijn lijf. De uitstekende blazers-arrangementen geven het nummer een fantastisch geil sfeertje mee. Dit is geil, en niet gezeur over 'doing it on the table' in Shhh!
DJ don't stop the music zingt Prince, of was het nu T.A.F.K.A.P.?! Helaas doet hij dat wel want the operator mag weer wat zeggen.
319 is een door gitaren gedreven nummer waar de blazers een heerlijk funky saus overheen gieten. Duidelijk een sterker nummer van dit album.
NPG Operator vraagt weer access voor another experience. We zullen het doen hoor en wel met het zwoele en soms funky Shy. Op de een of andere manier is dit altijd een wat onopvallend nummer geweest en nu ik het zo terughoor besef ik dat gelijk weer. Ik kan er niet zo goed hoogte van krijgen.
Billy Jack Bitch grijpt wat terug naar de oude jaren '80 sound zoals we die ook hoorden op Controversy en 1999. Het is een lekkere laidback funky track, niet heel veel meer of minder.
I Hate U werd ook op single uitgegeven en werd geen hit zoals het vergelijkbare The Most Beautiful Girl in the World dat wel werd. Misschien omdat er inmiddels een album uit was of misschien omdat meer mensen het net als ik een vervelend zwijmelnummer vinden.
Hierna mag de NPG Operator haar laatste zegje doen om het album vervolgens groots te laten eindigen met Gold. Dit nummer was ook het laatste nummer van die aparte live-shows. Het is een ietwat episch nummer met dito opbouw. Live knalden de gouden slierten letterlijk uit het plafond. Een vet orgel voorziet dominee Prince van een prima ondergrond. Eigenlijk is het een draak van een nummer, maar persoonlijk ben ik er wel verzot op. Het is lekker meedeinen en meezingen.
Prince bewees met dit album nog niet helemaal uitgerangeerd te zijn. Het was een lichte opleving na een wat mindere periode. Toch is het hierna tot nu toe nog nooit helemaal goed gekomen (m.u.v. The Rainbow Children denk ik). Goede nummers op wisselvallige albums waren telkens weer het resultaat. Misschien krijgen we ooit nog eens een supersterke terugkeer, misschien moeten we er ons bij neerleggen. Hoe dan ook hoop ik zelf meer op een fantastische liveshow in Nederland want op dat gebied blijft ie onovertroffen.
En The Gold Experience? Gewoon een prima album: in mijn herinnering iets beter dan dat ik het nu vind......

Dan zal het zoiets worden neem ik aan (niet persé mijn favorieten)

1. The Most Beautiful Girl in the World
2. Letitgo
3. I Hate You
4. Gold
5. Dinner with Delores
6. Betcha by Golly Wow!
7. The Greatest Romance Ever Sold
8. U Make My Sun Shine
9. Days of Wild
10. Musicology
11. Black Sweat
12. Guitar
13. Rock and Roll Love Affair
14. Screwdriver
15. Fixurlifeup
16. Breakfast Can Wait
17. Baltimore
18. This Could Be Us

Inmiddels ken ik het album wel dus meer info is geboden

Prince verwelkomt ons in The Slaughterhouse en dan zet de funky track Silicon in.
Zo wil ik de man horen: gortdroge funk. Puntig en swingend.
Ook SM Groove is los gespeelde, ontspannen party-funk. Hoe heerlijk is de gitaar hier: korte funky licks en soms op de achtergrond electrisch losgaan maar wel heel subtiel. Prince rapt maar deze keer stoort het me eens niet. Zeer sterk nummer.
Y Should Eye Do That When Eye Can Do This? lijkt op Release It van het album Grafitti Bridge. Ook hier weer een rappende Prince; muzikaal swingt het als een trein en het is wederom de gortdroge funk die me goed bevalt. Blazers spelen hier een zwoele rol. Lekker hoor. Boomshockalockaboom!
Golden Parachute dient zich aan. De eerste keren vond ik het nummer maar zo zo. Diverse draaibeurten zorgden er voor dat die mening bijtrok. Een midtempo song waar de fluit vrolijk doorheen vlindert onder een uiterst strak en funky geluid.
Hypno Paradise vind ik iets te niemandallerig. Wel leuk om de kreetjes en koortjes van de man goed te horen. Het is een party song maar ik mis net even te veel pit en spirit.
Props N Pounds is ook funk. De aloude drumcomputer wordt van stal gehaald en geeft het nummer de zo bekende Prince-sound mee. Let ook op de rollende bas...... heerlijk.
Northside bevat blazerspartijen zoals we ze vaker horen op albums van de Sexy MF. Het zijn op het eerste gehoor misschien niet eens de meest opvallende nummers maar als je ze dan beter gaat leren kennen horen we toch wel een Prince zoals hij toch wel sterk is.
Peace noemde ik al eerder. Prince / Morris Day humor in het intro en daarna party funk van het meest droge soort. Zo mag ik het horen.
2045 Radical Man noemde ik in mijn vorige bericht al en The Daisy Chain sluit af met de krijsende gilletjes aan het begin gevolgd door.... ja ja............ funk funk funk.
Al met al een aangenaam album dat even de tijd nodig had maar wat na meerdere draaibeurten behoorlijk sterk blijkt te zijn.

Voor diegenen die teleurgesteld zijn in de laatste worp Planet Earth is dit misschien wel eens een zeer aangename verrassing. ga er zeker achteraan zou ik zeggen! Dit is meer oldschool Prince en absoluut behorend tot de betere releases van de laatste jaren. Jammer dat het alleen een internet-release was.