Elliott Smith hoor ik er wel in terug, maar dan wel een jonger en vooral iets minder rijper broertje daarvan.
Het hele album is mooi en duurt niet lang en toch vond ik het een hele zit: het gaat iets te veel in het zelfde tempo voort en ik mis op de één of andere manier scherpte. Het stemgeluid van Peasant is daar misschien schuldig aan. Toen ik de eerste nummers hoorde was ik daar juist erg mee in mijn nopjes, want het is helder en mooi, maar daarna werd het mede hierdoor wat kleurloos, misschien wat te mooi. Hierdoor prikkelde het me niet voldoende en werd het op den duur zelfs ietwat saai en daardoor duurde het album gewoon lang.
Mooie liedjes, prima album, maar vooralsnog niet het eerste meesterwerkje van 2009 want daarvoor mis ik net wat te veel.

On the Ground was niet overtuigend genoeg om uit te groeien tot briljantje vorig jaar. Toch merkte ik dat het album wel degelijk nog regelmatig gedraaid is door mij vorig jaar en dat is dan best opmerkelijk te noemen.
Genoeg reden om het met Shady Retreat dan nog maar eens te proberen, kijkend of dit me wat meer enthousiast weet te maken.
Helaas kan ik hier exact dezelfde kritiek neerzetten: het heeft nog steeds wel iets Eliott Smith-achtigs (wel iets minder nu), maar het aanbod in dit genre is dusdanig groot dat het erg moeilijk is om er nog positief uit weten te springen.
Hoor ik een nummer als The Distance dan kan ik net zo goed een lieflijk Belle and Sebastian nummer opzetten en die bekoort dan beter.
Het is allemaal best wel weer fraai maar op de een of andere manier beklijft het niet voldoende en zijn er artiesten voor handen die net even beter blijven hangen.
Misschien is hij ook te snel met een opvolger gekomen want ik kan me soms niet aan de indruk onttrekken dat een aantal nummers wel erg schertsmatig overkomen.
Ik vrees voor Peasant dat hij op deze manier altijd wel heel erg aan de rand van de grote vijver zal blijven zwemmen en daardoor nooit zal weten op te vallen.

Categorie: lief, leuk, wel aardig (maar dat is niet genoeg).

Perez Prado was voor mij geen bekende. Maar soms kom je bij toeval in aanraking met muziek, en waar is het leuker dan in een platenzaak. In dit geval eentje waar de nadruk op jazz ligt.

Lekker snuffelend in de bakken staat dit album op. Klinkt lekker, maar als je vol concentratie op zoek bent naar pareltjes gaat het ook ietwat langs je heen.

Platen gevonden en afgerekend en toch maar eens vragen wat er op staat. Mambo by the King van Perez Prado, een grootheid op dat gebied. 'Deze is het'. Alleen al de hoes is voldoende. Heerlijk zo'n oude plaat met dit soort artwork uit lang vervlogen tijden.
Nostalgie op en top en zo klinkt de muziek ook wel, alhoewel mambo tijdloos is wat mij betreft.

Aangezien ik alleen Yma Sumac in huis heb en wiens muziek toch net wat exotischer is dan deze van Perez Prado werd de portemonnee nog een tweede keer opengetrokken en verdween Mambo by the King ook in de tas met aangeschafte platen.

Hoe leuk is het dan als je later een enthousiaste reactie krijgt van een neef die normaal nooit reageert op mijn muziekkeuzes. Blijkbaar heb ik een goede plaat gekocht. Maar goed, daar heb ik hem niet voor nodig, dat wist ik zelf al.

Heerlijk swingende muziek die een beetje tussen jazz en wereld in zit. Muziek waar ik vrolijk van word en een plaat die zeker vaak gedraaid zal gaan worden (en dat al gedaan heeft).

Soms zijn die spontane aankopen gewoon het best.

Wat te doen met een artiest die elke keer 4,5* scoort (op het album Ugly Season na die 4* kreeg)?

Nou, hopen op gewoon weer zo'n geweldig album.

Mike Hadreas werkt ook nu weer samen met zijn levenspartner Alan Wyffels die ook in de promo te zien is.
Een album dat vooral geschreven is tijdens de Corona pandemie (en dus gebonden aan huis zijn). Toch is dat niet het onderwerp van Glory. Ook nu houdt Mike het weer dicht bij zichzelf en is het allemaal erg persoonlijk.

Er is weinig meer over van de lo-fi pop die te horen was op zijn debuut, maar Glory is een mooi samenvloeien van al zijn albums geworden: een zeer rijke en wonderschone plaat waar ik gewoon alweer helemaal voor ben gevallen.
Perfume Genius is een artiest met lef die in staat is mij te veroveren. Nu doet ie dat in een wat te kort shirtje en op hoge hakken.

Hoogtepunten zijn toch wel nummers als No Front Teeth en Dion, maar eigenlijk is het één en al hoogtepunt.
Het foto-artwork doet me denken aan de fotografie van Erwin Olaf.

Wat een album. Wat een muzikale held.

Mike Hadreas aka Perfume Genius komt met een album waar de piano centraal staat; melancholisch en donker tegelijk.
Heel af en toe doet het me denken aan Radical Face maar dan zonder de electronica. Sufjan Stevens heel in de verte is misschien ook niet zo vreemd. Vooruit: doe ik er een snufje Sigur Rós bij (misschien wat ver gezocht).

Staat goed op papier (op het scherm, zo u wilt) maar is het ook wat?

Een nummer als Gay Angels zeer zeker: gedragen zang op een tapijt van synths, alsof je in een kerk naar een koor staat te luisteren, maar hemels mooi is het zeker.
De nummers klinken allemaal erg rauw en minimaal en dat is iets waar je doorheen moet komen. Ik wel althans.
Het geeft dit album daardoor wel een bepaalde sfeer die velen zal aanspreken maar evenveel zal afstoten.
Het bevat lagen die je langzaam kunt proberen te ontrafelen waardoor de schoonheid naar boven komt drijven.
Absoluut een album dat de tijd moet krijgen te groeien en waar het even kan duren eer het kwartje valt. Ik denk dat dat moment bij mij nog gaat komen, maar nu al voel ik dat dit bijzonder is.

Geniaal? De tijd gaat het leren. Maar dat de nog jonge Mike Hadreas met Learning een mooi debuut heeft afgeleverd kan gezegd worden.
Enige nadeel is dat sommige nummers wel erg kort duren, maar misschien is dat maar goed ook omdat zo de sfeer intact blijft en het niet een saaie bedoening gaat worden op den duur.

Mike Hadreas, oftewel Perfume Genius, is in drie albums tijd uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet.
Van lo-fi artiest tot zeer openlijke gay-zanger die het avontuur niet schuwde op zijn derde album Too Bright uit 2014, waarmee hij voor mij een nummer één notering dat jaar wist te scoren. Zijn optreden in Amsterdam staat me nog steeds bij: breekbaar en toch heel sterk.

Niet verwonderlijk dus dat No Shape voor mij dé release was waar ik het meest naar uitkeek, maar tegelijkertijd met de vraag welke richting hij op zou gaan: terug naar zijn lo-fi liedjes? Of juist nog grootser en daarmee Too Bright verder uitwerkend?

Kijkend naar de tracktijden zien we in elk geval nog niks bijzonders. Mike blijft het kort houden.

Opener Otherside begint op piano. De breekbare kant staat weer centraal. Minimaal ook. Een betoverend begin van het avontuur dat No Shape heet. En dan na ruim een minuut knalt het nummer open. Glitters dwarrelen naar beneden en geven het nummer een onverwachte glans om vervolgens weer terug ingetogen te worden. Mooier kan het in elk geval al niet beginnen. Magisch noem ik dit.

Maar de glitters worden als snel weggevaagd door het ietwat naargeestig klinkende Slip Away, het nummer met de prachtige videoclip die overigens helemaal niet naargeestig overkomt. Integendeel. Ook hier krijgen we aardig wat bombast voor onze kiezen. Het neigt een beetje naar kitsch, maar dan ben je bij mij aan het goede adres in elk geval. Mike komt er bij mij mee weg.

Just Like Love is bijna cheesy te noemen. Zwierigheid doet zijn intrede door de strijkers. Rufus Wainwright, Antony.... de gay-glamour is nu niet meer te ontkennen. Wat een hemels mooi liedje is dit toch. Barok getint met een kitschy gouden randje. Dit heeft niets meer te doen met zijn eerste album. Mike gaat voort.

Dan volgt Go Ahead met een tegendraads ritme wat een vervreemdend effect heeft. Mike zingt hier ook wat lager. Ietwat experimenteel wellicht voor de gemiddelde luisteraar, liefhebbers van artiesten die dit vaker doen (b.v. James Blake of Björk) weten hier wel raad mee. Toch klinkt dit net even anders en vooral heel erg eigen. Dat vind ik toch wel knap. Perfume Genius staat inmiddels echt geheel op zichzelf.

Valley is een lief liedje en klinkt hemeltergend mooi. Die strijkers maken het helemaal af en die galmende zang is nu zo kenmerkend: ik kan daar echt helemaal voor vallen.

Wreath kent iets Kate Bush-achtigs. Misschien is dat sowieso een beetje de adem van dit album. Er hangt ergens een soort jaren '80 gevoel aan vast maar dan wel helemaal nu. Er zit ook wel een hint naar Kate in: “Running up that hill, I’m gonna peel off every weight until my body gives away and shuts up.” Wreath vormt het schitterende hart van dit album, dat als een sneltrein voortraast.

Het is dan ook even goed bijkomen op Every Night waar ik nu helemaal wel iets van Rufus Wainwright ten tijde van zijn album Poses in ontwaar, maar dan een stuk spannender en beklemmender. De nadruk ligt hier sterk op de vocalen en oh God wat zijn die strijkers toch schitterend.

Choir doet me denken aan filmmuziek, maar welke toch?! Ik denk Moonlight, de Oscar winnaar van dit jaar. Eenzelfde soort beklemming. Mike fluistert over de dartelende strijkers heen, waardoor het haast sereen wordt. Het voelt echt als een film.

Een stuk breekbaarder is Die 4 You, mede door de hese manier van zingen. Het nummer heeft iets jazzy's in zich. Muziek voor de late uurtjes. Heel spannend, maar wederom betoverend. Het is bijna ongelooflijk hoeveel moois we al over ons heen gekregen hebben. Het is ook allemaal perfect in balans en Perfume Genius gaat nergens te lang door.

Sides is mooi en lelijk tegelijk. Wonderlijk hoe hij al dit soort geluiden met elkaar weet te verenigen. Ook hier krijg ik een beetje een Hounds of Love gevoel (Kate Bush). Niet dat het er op lijkt, maar het is echt het gevoel dat dit oproept. En als Weyes Blood zich dan ook nog eens laat horen op het nummer ben ik helemaal verkocht. Zij is toch wel een beetje mijn laatste female-crush op muziekgebied.

Braid gaat een tandje lager in de versnelling en lijkt een sprookje. Voor je het weet is het al weer voorbij.

Run Me Through is de langste track van het album. Er zijn artiesten die meer tijd voor hun nummers uittrekken. Mike doet het in nog geen 5 minuten en weet het toch avontuurlijk te maken. Het nummer heeft wat soul-invloeden en moet het vooral van de sfeer hebben. Het zorgt ervoor dat je nog aandachtiger bij de les bent. Zeker na al het voorgaande waar je van de ene in de andere verbazing bent gevallen.

Afsluiter Alan is heel persoonlijk over zijn vriend. Hij verbaast zich over zijn geluk en het feit dat hij er kan zijn voor een ander. "I'm here, how weird." Een prachtig eerbetoon aan degene van wie hij houdt. Een prachtige afsluiter van een bijzondere plaat.

No Shape zal voor- en tegenstanders gaan opleveren. Liefhebbers van het debuut herkennen Perfume Genius hier niet meer in. Het kitschrandje zal ook niet iedereen aanspreken vrees ik. Perfume Genius is groter geworden, gegroeid. Hij kwam op het vorige album strijdbaar over en lijkt hier meer rust te hebben gevonden waardoor hij kan doen wat hij wil.

Ik was eerlijk gezegd een beetje bang dat ik deze keer minder snel overstag zou gaan, maar het tegendeel blijkt waar. Dit is waar ik van houd. Dit is wat me weet te pakken, te raken. Mike flikt het gewoon weer!

Met Learning was de klik er nog niet gelijk. Ja, ik vond het een prima album maar nog niet heel speciaal of zo. Geleidelijk aan begon dat wel te komen waardoor ik nu reikhalzend uitkeek naar de opvolger Put Your Back N 2 It.
De vooruitgesnelde nummers All Waters en Hood wisten dat verlangen alleen groter te maken met uiteraard ook nog hogere verwachtingen dan er al waren.

Het verbaasde me niet toen ik er ten tijde van Learning achter kwam dat Mike Hadreas homo was: je ziet wel vaker dat homo-mannen met dit soort breekbare albums op de proppen komen. Toen was het allemaal niet zo duidelijk maar bij dit album kunnen we wel het tegenovergestelde zeggen. Alleen de clip behorend bij Hood laat niets te raden over.
Op zich wel dapper om je zo kwetsbaar op te voeren; niet iedereen zal het waarderen en het zal zeker mensen afstoten. Ook op deze site werd de term 'nichterig' al weer van stal gehaald (met gelijk de verontschuldiging geen hekel aan homo's te hebben.... van mij mag zo'n 'verontschuldiging' altijd wel wegblijven: je vindt wat je vindt, het komt altijd wat raar op me over als mensen dat er bij zeggen).
Ik vind de clip van Hood niet nichterig: er straalt kwetsbaarheid vanuit maar ik begrijp zulke reacties wel en ook binnen de homo-scene zelf zijn ze niet altijd even blij met dit soort 'vooroordeel-bevestigende acties'. Het 'jullie zijn niet zo' wat ik vaak hoor vind ik dan ook niet altijd leuk. Als we maar niet opvallen is het okay en het zijn juist onze paradijsvogels die we moeten koesteren en Hadreas is er zo eentje. Hij valt op en daar mogen we blij mee zijn als dat zulke mooie muziek oplevert.

Net als op Learning krijgen we hier in een half uur kleine miniatuurtjes voorgeschoteld. Soms snak je gewoon naar meer en langer maar dan zit je al weer in het volgende nummer en net als bij Learning zeg ik hier dat het misschien juist wel goed is dat alles zo klein en compact is.
Dit heeft misschien wel een krachtiger impact op deze manier. Een uur luisteren naar dit soort muziek is waarschijnlijk te veel, iets wat Antony ook goed begrepen heeft op zijn succesvolle albums.

Is er verschil met de voorganger? Jazeker. Het galmt allemaal wat minder, de zang is krachtiger en dat gaat ook voor de nummers op. Misschien dat het sterker uiten van zichzelf dus ook manifesteert in deze zelfverzekerde nummers waar de piano een best grote rol heeft gekregen. Ik hoor zelfs een beetje gospel in Take Me Home en ik ervaar ook wat sfeer die je bij Radical Face ook tegenkomt.

Twaalf emotionele juweeltjes van een artiest waar ik aan gewend ben geraakt. Twaalf nummers die me nu wél gelijk bij mijn strot grijpen, en hoe! Dit komt even heel hard aan bij mij: in positieve zin. Ik ben ontroerd en hou nu al enorm van Put Your Back N 2 It.

Perfume Genius had me vandaag geen mooier verjaardagskado kunnen geven (en ik was al zo blij met de persoonlijke felicitaties van Irrepressibles zanger Jamie McDermott)

Artiesten die je diep in je hart weten te raken. Ze zijn er en Perfume Genius is er één van.

Vooral zijn laatste twee albums Too Bright en No Shape wisten dat te doen, juist de albums waar de lo-fi benadering wat werd losgelaten en Mike zijn gay-zijn meer en meer etaleerde (eigenlijk meer zijn queer-zijn, wat toch net even iets anders is).
Zou dat dan de reden zijn? Zou ik nog meer verwantschap voelen? Meer herkenbaarheid?

Het antwoord is heel simpel: nee. Het heeft er geen bal mee te maken. Ik denk dat de gebaren net wat grootser werden op die albums waardoor ik nog dieper in de wereld van deze bijzondere artiest werd gezogen. Een nummer als Hood (met die videoclip waar hij samen met pornoster Arpad Miklos figureert) emotioneert mij, raakt me diep.

Ja, dan is het reikhalzend uitkijken naar een nieuw album, zoals dat elke keer het geval is bij Perfume Genius. Het vooruitgesnelde Describe beloofde al veel. Heel veel. On the Floor ook wel, maar daar was mijn reactie toch iets lauwer, misschien dat het in het geheel beter tot zijn recht zou komen. En dat doet het, ook al blijft het een klein twijfelgevalletje, maar pakt het beter in de context van het album.

Op Set My Heart on Fire Immediately lijkt Mike veelzijdiger dan ooit. Duister, ruw, ongepolijst, maar ook verfijnd en zelfs wat luchtig hier en daar (On the Floor).

Voor een nummer als Jason heb ik zelfs maar één draaibeurt nodig.. die strijkers...... ik voel kriebels in mijn buik, dit komt binnen, dit pakt, dit doet wat met mijn muzikale emoties. Hoe doet hij dit toch weer?!
En dan komt Leave er doodleuk achteraan. Hemels is dit. Meer cliché dan dat kan ik het niet maken: hemels!

Ook op Set My Heart on Fire Immediately raakt hij mij. Een album dat ik voel, maar dan echt letterlijk voel. Af en toe gebeurt dat, niet heel vaak meer, maar soms nog wel degelijk en dat is hier wederom het geval. Ja, dat het dan weer deze artiest is zegt wat over hem en hoe ik er tegenover sta.

Zelfverzekerder dan ooit (zie ook de hoes en promo-foto's plus de schitterende productie) treedt Mike Hadreas ons tegemoet.

Perfume Genius verdient mijn staande ovatie, gevolgd door een enorme buiging. Deze muziek doet heel veel met mij en hoe fijn is het dat dat nog steeds kan.

Mike is boos. Heel boos. Pumps aan de voeten, lipstick vet opgesmeerd, nagellak zorgvuldig uitgekozen. Glitterpakje aan en Too Bright is een feit.

We kregen al een voorproefje van die boosheid in de vorm van Queen en Grid. De felheid slaat om je oren en het was voor menigeen even goed wennen. De reacties waren verdeeld. Waar is breekbare Mike?

Nou breekbare Mike is er nog steeds op Too Bright. Hij opent in I Decline op de manier zoals we hem kennen: eenzaam achter de piano. Het klinkt wel allemaal minder lo-fi zoals op zijn debuut (denk bij de rustiger nummers op dit nieuwe album aan Hood van zijn tweede album Put Your Back N 2 It).
Gelikter dus? Ik vind van niet. De sound is wat cleaner wellicht en van dat soort nummers vond je er op het vorige album al genoeg. Een nummer als Fool zou je bijna 80's blij met een gospelsausje gaan noemen. Bijna, want de duistere kant is en blijft een grimmige passagier die niet van zijn zijde wijkt.

Dan is er nog die wat experimentelere kant zoals je het hoort op singles Queen en Grid.
Wat duistere electronica, ronkend, dampend en soms krijsend baant hij zich een weg door alle leed die hij ervaart op deze niet al te vrolijke wereld.

Too Bright is geen makkelijke zit. Je ervaart een akelig gevoel en tegelijkertijd lukt het hem om je te betoveren, of misschien wel beter gezegd: te hypnotiseren.

En ja roep maar 'homo' naar hem, lach hem maar uit. Gniffel, voel je opgelaten.... Mike is er dan in geslaagd om te bereiken wat ie wil. Hij toont lef, hij durft, en daarvoor hoef je geen op hol geslagen testosteron alfa-mannetje te zijn die zijn lompe boerse gedrag wel eens zal tonen aan de wereld.
Pumps, nagellak, lipstick, glitterpakje en en flinke dosis breekbaarheid zijn misschien wel heel wat stoerder. Je moet maar durven....

Too Bright is een bijzondere, behoorlijk te prijzen nieuwe zet in de muzikale ontwikkeling van Perfume Genius.

Dat ik al sinds zijn debuut een zwak heb voor de intrigerende muziek van Mike Hadreas is een feit.
Elke release een torenhoog aantal sterretjes van mijn kant.

Bij deze release was dat toch wel even spannend vooraf. Dit is geen gewoon nieuw album, maar muziek gecomponeerd voor een dansvoorstelling (The Sun Still Burns Here), een voorstelling die inmiddels ook al weer een paar jaar oud is (2019).

Hierdoor kennen we al vrij lang twee nummers: Pop Song en Eye in the Wall . Ik had toen verwacht dat ze op Set My Heart on Fire Immediately terecht zouden komen, maar dat bleek niet het geval. Achteraf gezien logisch ook.

En hoe fijn is het dat we nu alle muziek voor dit stuk te horen krijgen. De tracks klinken mysterieus, bezwerend en zijn geen makkelijke kost. Dat zijn de albums van Perfume Genius sowieso al niet, maar hier is het afwachten of alle fans dit gaan waarderen.

Tegelijkertijd denk ik wel dat Mike hier een nieuw publiek mee kan aanboren. Perfume Genius klinkt spannender dan ooit.

Ik moet toegeven dat ik er echt even voor moet zitten en dat ik er ook echt in moet komen. Maar dan hoor je het pompeuze orgel in Herem en dan krijg ik tegelijkertijd een Arcade Fire (Intervention) meets Dead Can Dance gevoel. Ook een Anna von Hausswolff is hier niet ver weg. Een nummer dat echt alle kanten opgaat.

En dat geldt voor het hele album. Je valt van de ene verbazing in de andere. Welkom in de sprookjes danswereld van Perfume Genius!

Jane's Addiction is zo'n bandje die ik gewoon erg leuk vind, maar waar 1 album echt boven uitstak. Porno for Pyros idem: 1 album vond ik heel sterk, het andere deed me wat minder.
Het nieuwe project Satellite Party kan ik goed waarderen dus het werd tijd om ook eens naar dit solo-album op zoek te gaan.
Opener Happy Birthday Jubilee wil iets te veel van alles zijn. Is het nu rock? Is het nu electronica? Het doet me denken aan de dunne lijn die Madonna op haar Ray of Light soms bewandelde: daar pakte het goed uit allemaal omdat het toch vooral pop bleef. Hier vind ik de electronica invloeden too much en ze maken het nummer lelijk. En ook voor electronica-liefhebbers is dit helemaal niks te noemen. Slecht is het niet, maar het mist warmte.
En eigenlijk gaat dit ook op voor Song Yet To Be Sung. Ondanks dat het een soms wat oosters sfeertje wil oproepen slaagt het niet in de opzet. Het is niet goed genoeg uitgewerkt.
Did You Forget gaat uitstekend van start. Eindelijk klopt het allemaal...... en dan na bijna 1 minuut komen de rock-gitaren en snerpt Farrell er weer op zijn bekende wijze tegenaan. Weg charme, hallo halfslachtigheid. Gelukkig keren de mooie thema's wel weer terug, maar het is jammer dat de sticker rock er toch bij gehaald moest worden.
Shekina is misschien slappe electronica (ik heb daar niet voldoende kijk op), maar dit nummer doet het al heel wat beter bij mij. Ook hier wel weer scheurende gitaren, maar het past allemaal wat beter in elkaar.
Our Song is ook wat experimenteler en klopt ook wat beter in mijn oren. Een echt opvallend nummer is het niet, maar het klinkt aangenaam.
Say Something heeft een drum 'n bass achtig ritme en ik vind het een beetje irritant werken. Gelukkig zitten er nog best mooie melodie-lijnen in dit nummer waardoor het nog een voldoende weet te blijven.
Seeds is poppy dance en kan ik ook heel redelijk pruimen. Hier is het dan weer jammer dat de compositie net niet spannend genoeg is om uit te stijgen tot een wereldnummer maar ik kan er verder wel wat mee.
Met King Z kan ik dan weer wat minder: een reggae-achtig ritme met electronische liflafjes als begeleiding. Echt raken doet het me niet, maar ik moet wel toegeven dat het me intrigeert.
To Me klinkt ook wat vrolijker. Het is wat soberder van opzet en heeft geen hard gitaargeluid meegekregen of scheurende solo's.
Nua Nua vind ik dan weer een stuk lelijker klinken. De beats matchen gewoon niet goed met de rest. Het is en blijft Farrell en zijn zang is dusdanig herkenbaar dat het nummer goed te doen is voor mij, maar een favoriet is het dan zeker weer niet.
Admit I stuitert een beetje alle kanten op. Een nummer waar ik even aan moest wennen maar dat na wat meerdere draaibeurten toch best goed uit weet te pakken.
Dan volgt nog een reprise in de vorm van Happy Birthday Jubilee en daarmee zijn we aan het einde gekomen van dit solo-probeersel van Perry Farrell.
Dat het niet helemaal geslaagd is lijkt me wel duidelijk. Dat er ook weinig belangstelling voor is (gezien het aantal stemmen) spreekt ook boekdelen.
We missen dan ook niet zo veel als we deze links laten liggen. Ik zou het toch houden bij Jane's Addiction of Porno for Pyros en beluister zeker zijn nieuwste project Satellite Party. Die zijn meer de moeite waard. Dit solo-album is inderdaad vooral leuk voor de grote fans.

Hey ho, let's go: let the Satellite party get started................

Wish upon a Dog Star opent het feestje van Perry Farrell's nieuwe band. Ik noemde eerder al de naam Duran Duran en daarmee doelde ik een beetje op dit nummer. Het heeft een beetje die touch gemengd met Farrell's eigenzinnigheid. Die eigenzinnigheid waar hij om bekend staat klinkt in dit nummer niet erg goed door. Hierdoor hebben we te maken met een toegankelijk, dansbaar nummer. Ik kan er niet mee zitten.
Op Celebrate doen Flea en John Frusciante mee. Op het laatste Jane's Addiction album stonden ook wat nummers met een Peppers sausje (niet vreemd als ze ook daar hun medewerking aan verleenden). Ook dit nummer heeft een funky inslag en is daardoor erg dansbaar. Geniaal zoals ten tijde van Jane's Addiction is het niet te noemen, maar dat was Porno for Pyros ook niet en die vond ik toch ook wel vermakelijke muziek maken.
Hard Life Easy is wederom lekker funky en ja hoor: ik doe het lekker weer............. Duran Duran echo echo echo echo echo................ (maar dan met een funk-saus).
Kinky is Farrell al lang niet meer. Hier probeert hij een industrie-sausje over dit rock nummer te gieten. Het lukt maar half, want het blijft allemaal redelijk toegankelijk. Het heeft haast een soul-touch vanwege de achtergrondzang.
Oosters is het intro op The Solutionists. India is niet ver meer weg zo. Farrell heeft altijd wel een beetje geflirt met die richting. Op dit nummer blijft het een lichte flirt. Licht is ook wel het etiket dat ik wil plakken op dit nummer waar wat soul en zelfs disco in door klinkt. Licht als in licht verteerbaar maar ook lichtgewicht.
Awesome komt langzaam vanuit de verte opzetten en krijgt een bak strijkers mee. De goede man begint oud te worden. Toch vind ik het niet verkeerd. Farrell zingt zelfs mooi en niet schreeuwerig.
Op Mr. Sunshine is de zang ook minder snerpend en zelfs behoorlijk laag te noemen. Ook hier durf ik wel te zeggen dat er geflirt wordt met funky-soul. Nee, die lage stem is geen Barry White imitatie (daarvoor zet Farrell soms nog dat snerpende geluid op) maar ik vind het wel origineel en lekker klinken. Schrikken voor de Addiction fans natuurlijk, maar die moeten met een boog om dit album heenlopen als ze hopen op geniale gekte van hun voormalige held.
Insanity Rains gooit het tempo omhoog en gaat wat meer tekeer. Het is pittiger en rockt goed voor de vuist weg. Misschien dat de Jane's Addiction afhakers toch nog even teruggeroepen kunnen worden?
Op Milky Ave weer twee (ex-) Peppers. Ze trekken niet zo heel erg mijn aandacht op dit nummer. Ik ben toch wel wat verbaasd over wederom de zang. Het lijkt allemaal zo veel warmer geworden. Het nummer is vrij rustig en kent een relaxte vibe.
Ultra Payloaded Satellite Party kent Fergie als gast-artiest. Fergie? Die van het Engelse koningshuis? Nee, die van Black Eyed Pea's. Wat een zalig nummer is dit geworden. Hier kan ik mijn voeten niet op stil houden en dat gaat nog menig maal flink bewegen worden op dit nummer.
Woman in the Window is een bijzonder nummer. Fatboy Slim deed het ook al eens eerder: Jim Morrison op gastvocalen. En wat is dat hier godvergeten mooi gedaan, alsof Jim nog onder ons is. Farrell beweert dat het de laatste opnamen van de man zijn en daarmee uniek te noemen. Verkooppraatje of niet, ik vind het ontroerend mooi. Anderen zullen het klef vinden, voor mij is dit nummer het alleen al waard om dit album te willen beluisteren.
Ook al is Farrell zijn wilde haren wat kwijt, ook al klinkt dit allemaal erg toegankelijk: ik ben blij dat er weer wat nieuws van deze flamboyante verschijning uit is. En ik ga nog wel een een paar keer een Satelliet feestje bouwen.

En dan hoor ik opener Happiness en dan denk ik: Super! Simpel maar opzwepend. Mijn zwak voor dit duo is altijd groot geweest en na zo'n opener heb ik er helemaal zin in!

The Pop Kids is gewoon old-school Pet Shop Boys maar dan wel iets minder sterk dan toen. Gewoon leuk, maar eigenlijk wil een mens toch net even meer dan gewoon leuk. Ik ben weer wat met beide benen op aarde geland en kan rustig verder met deze nieuwe van Neil en Chris.

Wat volgt zijn aardige popnummers, dan best sterk (The Dictator Decides) en dan weer gewoontjes, maar altijd prima Pet Shop Boys. Totaal niet urgent (meer), maar dat hoeft ook helemaal niet wat mij betreft. Die tijd hebben ze wel gehad.
Pet Shop Boys slaan de plank nooit echt mis, doen ze nu ook niet. Zin de lente? Zin in Super!

Genieten van een fris lentebriesje waar je af en toe lekker van uit je bol kunt gaan (Inner Sanctum) en dat weten de heren hier wederom te bieden. Super? Het is misschien wat overtrokken. Nice? Ja, dat is het zeker.

Ik ging zelfs even twijfelen of ik wel naar het juiste plaatje aan het luisteren was (Pete klonk mij toch echt als een mannennaam in de oren).
Deze meneer heeft dus een opvallende stem die prima past in het sfeertje van dit album: zoals shinybeast al opmerkt 'jaren '50 sfeertje'.
Als ik dit hoor zie ik kneuterige zwart-wit beelden voor me van een tijd waar de buurman je nog groette, de slager precies wist wat je wilde hebben en jij zelf na het boodschappen doen fijn je stoepje poetste en die van je buurvrouw meenemend (buurman was vanochtend toch al zo vriendelijk tegen je).
Spruitjesgeur? Balkenende? Nee, daarvoor is het sfeertje veel te amerikaans en te folky. Maar aangezien ik geen inwoner ben van de VS krijg ik ook geen jaren '50 associaties met de VS als decor.
Goed, een beetje flauwekul natuurlijk maar dat is dit plaatje zeker niet. Niet iets wat ik dagelijks op zal zetten maar dat wil niet zeggen dat het minder genietbaar is. De tijd en plaats moet alleen even juist zijn wil ik dit draaien en is dat in orde dan gaat dat ook op voor A Virtual Landslide dat opvallend weinig stemmers kent hier.

Met de Libertines heb ik nooit zo veel gehad laat staan voor Pete Doherty. Het was dat ik bij toeval de clip van Last of the English Roses voorbij zag komen: dat had toch wel een aangenaam Blur-sfeertje en dat nummer beviel me wel. Nog grappiger vond ik het einde van de clip waar we zoenende kerels te zien krijgen (de voetballers). Sigur Rós was al eerder met het thema aan de haal gegaan maar Doherty weet er in elk geval mee op te vallen en zal er ongetwijfeld wel weer een hoop mensen mee op stang jagen.
Kortom: het stoute jongentje van de klas laat weer van zich horen en juist omdat ik dat nummer best lekker vond klinken werd het bijna noodzaak ook de rest te beluisteren.
Arcadie klinkt lo-fi en heeft daardoor wel zijn charme maar stelt op zich niet zo heel erg veel voor. Ondanks dat toch best een leuk nummertje.
Last of the English Roses heeft voor mij zoals gezegd zo'n heerlijke Blur-vibe en is overduidelijk een zeer sterk popnummer. En die clip? Ach , die maakt het grappig ook al is die verder nogal minimaal en onopvallend te noemen.
Het gitaargeluid van Coxon is overduidelijk terug te horen op 1939 Returning dat zijn titel in het intro eer aan doet. Alsof we een oud mono-plaatje uit de tijd opgezet krijgen. Dit nummer klinkt lekker loom en het botst een beetje door het wat nonchalante en de strijkers en dat maakt het nummer duidelijk een stuk beter dan het misschien is en waar de zang nu eenmaal niet je van het is.
Het nummer eindigt met draaimolen klanken om door te gaan op A Little Death Around the Eyes, ook al weer zo'n melancholisch nummer. Het geeft een aangenaam warm gevoel en dat is nu niet iets wat ik verwacht had bij Doherty. Het mag best een aangename verrassing genoemd worden.
Het sfeertje zet zich voort op Salome wat ook het lome in zich heeft dat de vorige nummers kenmerkte en het bevalt me goed: het is een vibe waar ik makkelijk inrolde en waar het goed in wentelen is en blijft.
Over Through the Looking Glass (I Am the Rain) hoef ik eigenlijk al niet veel meer te zeggen: lekker folky, melancholiek en okee, ondanks de niet sterke zang toch een fijn nummertje en die zang stoort me eigenlijk niet.
Kitschy, jazzy, Sweet By and By lijkt een vreemde eend in de bijt maar past wonderwel goed op dit album. Ik kan me voorstellen dat de liefhebbers hier niet veel mee kunnen maar ik vind het nummer perfect getimed juist omdat het de boel weer even opbreekt zonder dat dit op een storende manier gebeurt.
Palace of Bone is donkere, akoestische rock and roll and I like it. Ik blijf er dan ook versteld van staan dat ik dit allemaal zo goed kan hebben want eigenlijk is het allemaal niet wereldschokkend wat we voorgeschoteld krijgen, maar een zekere simpelheid werkt dermate doeltreffend dat het zijn doel dus ook niet mist bij mij.
Sheepskin Tearaway gaat vrolijk voort op de melancholische toer en we mijmeren ruim 2 minuten even door. Onthaasten lijkt het toverwoord bij nummers als deze.
Broken Love Song zit degelijk in elkaar en is gewoon een goed popliedje met een mooie opbouw.
New Love Grows On Trees valt een beetje weg tussen de rest, misschien omdat het toch net even te veel dezelfde sfeer is allemaal of misschien gewoon doordat het nummer nog moet groeien bij mij.
Lady, Don't Fall Backwards is een prima afsluiter met een fraai jaren '60 achtig randje. Het is dat zijn stem totaal anders is, maar ik moest heel even denken aan Scott Walker-nummers.
En daarmee is er een einde gekomen aan 12 nummers die me allen wisten te boeien en die ik graag nog wat keren zal gaan opzetten en dat is voor mijzelf toch wel erg verrassend te noemen. Ik mag blij zijn toevallig tegen die clip aangelopen te zijn want anders was dit album volledig aan me voorbij gegaan en dat zou jammer geweest zijn.
Heel in de verte moest ik denken aan The Last Shadow Puppets (maar dan het romantische broertje daarvan) en dat het muziek voor je vriendin zou zijn? Lekker belangrijk; alsof je als man niet mag zwijmelen of zo. Daarbij heb ik niet eens een vriendin

Ik hou van bombast, ik hou van strijkers, ik hou niet van de stem van Peter Gabriël; nooit gedaan ook.
In eerste instantie dus een release waar ik geen belangstelling voor had totdat ik er toevallig achter kwam dat het een cover album was met een aantal nummers die ik persoonlijk erg hoog heb zitten en dan ook nog eens in een symfonisch jasje...... en *klik*, de knop ging om en play werd ingedrukt.
Heel even was er vertwijfeling: dit leek ik zowaar leuk te gaan vinden totdat ik weer tegen zijn stem aanliep waarna ook de bombast me ging tegenstaan. Ik die notabene zo'n opmerking moet maken: ik hou er normaal juist zo van.
Maar bah, zoveel mooie nummers die worden aangedikt en volgepompt, en dan die gruwelijke zang (sorry liefhebbers; ik kan er niks aan doen). De rustiger nummers kunnen me ook niet echt bekoren: ik ervaar het als nepsentiment (wat het vast niet zal zijn).
Nee, het is mij wel duidelijk dat ik zoals altijd gewoon weg moet blijven bij Peter Gabriël. Ik weet dat de liefhebbers mij totaal niet zullen begrijpen en me met het grootste gemak om de oren kunnen slaan qua hoge stemmen van mijn kant voor andere albums met een hoge dosis kitsch of 'klassiekerigheid'.
Zelf kan ik alleen maar blij zijn met dit feit, omdat ik besef dat het niet een automatisch gegeven is dat strijkers de boel makkelijk kunnen opkrikken voor mijn oren. Blijkbaar lukt het niet altijd en blijkbaar heb ik dus ook een aversie tegen bepaalde stemmen zoals zoveel anderen aversie hebben voor veel nogal uitgesproken stemgeluiden in de muziekwereld die ik nu juist wel goed waardeer.
Scratch My Back? Nee dank u.

Golden Promises is wat meer rechttoe rechtaan rock dan ik gewend ben. Beetje gitaar hier, stevig drumwerk daar. Ik ben nog niet ondersteboven, maar het nummer weet me wel lekker te pakken.
Losing Faith in Words heeft weer eens wat spannend electronica werk in zich (wat wel eens vaker voorkomt op Hammill-albums). Dit in combi met de piano en de wat bijtende zang van heer Hammill zorgt weer voor een origineel stukje muziek.
Jargon King opent chaotisch. Een hoop gefreak, wat helaas het hele nummer voort blijft duren. Dit soort acties geloof ik wel.
Fogwalking klinkt zoals de titel al doet geloven. Het is potverdorie echt net of je in een dikke mist rondloopt. Traag en stroperig waan je je een weg. Alleen is het nu een muzikale weg. Wederom een zwaar en best experimenteel nummer.
The Spirit klinkt dan gelijk al weer een stuk toegankelijker en luchtiger, met name door de akoestische gitaar. Toch wel weer fijn om even een 'gewoon' nummer te horen. Dat lijkt op In Slow Time al weer voorbij, want ook dit is weer zo'n dreigend nummer waar je je volledig in de duisternis waant.
The Wipe is een vaag tussendoording waar ik me wederom bij afvraag wat ik er mee aan moet.
Dan komt het bijna 20 minuten durende Flight: wat een avontuur is dat zeg! Het stuitert werkelijk alle kanten op en het draagt alle elementen van dit album in 1 song. Het lijkt wel een mini-opera bij tijd en wijle (Bohemian Rhapsody eat your heart out ).
Deze afsluiter is wel het hoogtepunt van dit album te noemen.
Maar red het ook alle miskleunen hier? Niet helemaal vrees ik. Dit is de kant van Peter Hammill die ik wel kan waarderen vanwege zijn lef en avontuurlijkheid, alleen heb ik een groter zwak voor de pijnlijke 'lovesongs' waar de bitterheid vanaf spat en die zijn hier niet echt te vinden.

Moest er toch een keer van komen he, dus ik kan nu volmondig ja antwoorden op deze vraag. Het heeft bijna een jaar moeten duren eer ik een stem ben gaan uitbrengen en een commentaar plaats.
Op de verzamelaar The Thin Man Sings the Ballads staan de nummers Tenderness en Phosphorescence en daar was ik zoals ik eerder al zei al mee bekend en dat was genoeg om nieuwsgierig te zijn naar de rest.
Die 'rest' begint met Everyone You Hold wat een beetje een ongrijpbaar sfeertje heeft. Heel eerlijk gezegd vind ik de electronica niet zo'n heel mooie toevoeging terwijl ik het nummer an sich wel sterk vind, laat staan de schitterende zang. Een wat aarzelend begin voor mij dat snel overloopt in Personality. Best een zwaar nummer met aardig wat acrobatiek zowel muzikaal als vocaal zonder wereldvreemd of artistiekerig te zijn. Maar om nu te zeggen dat het hap-slik-weg muziek is....nee.
Ook Nothing Comes is geen luchtig werkje maar ik vind het wel heel erg geslaagd maar dat is niet zo moeilijk voor mij als liefhebber van piano of viool (ik twijfel even of het hier geen alt-viool is). Schitterende klanken die niet ieders oren zullen strelen maar in elk geval wel de mijne. Dit is behoort zeker wel tot mijn favorieten.
From the Safe House kent ook weer die meerstemmige zang van Hammill en doet me heel in de verte denken aan het wat donkerder werk van Kate Bush. Het zit vernuftig in elkaar en komt toch ook niet al te moeilijk over ook al blijft het pittige kost.
Phosphorescence valt ook op door de zang waar Hammill meerdere lagen over elkaar heen uitsmeert en dat fantastisch kan zeker ook hoe hij het jongenskoortje er doorheen vermengt: hoe soepel, hoe virtuoos. Prachtnummer!
Falling Open heeft iets verhevens in zich (ik zou haast kerkelijks willen zeggen). Tegelijkertijd straalt het ook iets naargeestigs uit zonder dat de muziek spooky is.
Bubble borduurt daar wat op voort, maar klinkt veel hemelser. Als er zoiets als de hemel bestaat dan is dit het grote witte licht waar men het dan over heeft. Niet zozeer omdat ik dit een hemels nummer vind, maar de pompeusheid van de synths en de hele stijl staan voor mij gelijk aan een groot verblindend, wit licht en vandaar deze misschien wat ver gezochte vergelijking.
Can Do stoeit wat met stijlen en doet me heel in de verte denken aan een zwaardere variant van The Police.
Afsluiter Tenderness vind ik als nummer goed gerangschikt op dit album: het vormt de perfecte afsluiter van dit soms wat lastige album. Het klinkt luchtiger en toegankelijker terwijl dit album in z'n geheel nog niet eens zo zwaar is in vergelijk met ander werk van de man.
Het toont wel zijn veelzijdigheid aan en ik kan toch wel zeggen dat het jammer is dat dit blijkbaar alleen maar is weggelegd voor een select groepje liefhebbers en/of VanDerGraafGenerator fans.
Het verdient zeker meer....

Ik heb even de tijd nodig gehad met dit album. Het kwam aan als een mokerslag.

Wat een bittere, vol van verdriet zittende plaat is dit toch.
Het is haast genant om daar getuige van te zijn. Toch mag je blij zijn dat Hammill het met ons luisteraars wilde delen, want wat een ongelooflijk sterk album heeft hij met dit Over afgeleverd.

This side of the Looking Glass vind ik een geniaal nummer (ook te vinden op mijn favoriete verzamelaar The Love Songs): zo ongelooflijk mooi ondanks alle pijn die er van uit gaat.

Voor de één misschien iets te veel pathos en pretenties, voor mij een hemeltergend mooie cd.

Helaas zijn maar weinigen bekend met het werk van deze artiest (ik tot op kort geleden ook moet ik tot mijn grote schaamte bekennen), maar ik denk dat er op deze site heel wat mensen zijn die dit maar wat graag willen ontdekken.
Hopelijk gaat er dus verandering in komen

Verzamelaar The Love Songs heeft mijindertijd op het Hammill-pad doen begeven. User Ruby1966 had me er geen groter plezier mee kunnen doen. Toch had ik er al eerder bij moeten wezen want Marc Almond zingt nogal eens nummers van Hammill en op zijn album met de Mambas (Torment and Toreros) staat zelfs een cover van Vision en op A Virgin's Tale, volume 1 vinden we zijn versie van Just Good Friends.... maar goed, inmiddels ben ik al weer een tijdje bekend met het solowerk van Peter Hammill en volgden diverse albums.
pH7 is de laatste aanwinst en die start al gelijk goed met het ook op The Love Songs te vinden My favourite. Ja en dan kan het eigenlijk al niet meer stuk, maar dan volgt Careering en slaat de twijfel toe bij mij. Niet altijd waardeer ik het experimentele van Hammill (doe mij maar die softe, vaak zwelgende kant). Het is niet slecht, ik kan het prima hebben maar het ruw ontwaken uit de mooie droom die het vorige nummer biedt is minder fijn. Wat dat aan gaat komt het op The Love Songs veel beter tot zijn recht vind ik.
Dan volgt het in een elctronica-sausje gedrenkte Porton Dawn waar de gitaren overheen gelardeerd worden en ook de snerpende sax is van de partij. Genoeg Hammill-ingrediënten die mij juist vaak een wat vervelende bijsmaak bezorgen.
Ook Mirror Images heeft synths als belangrijk middelpunt maar hier vind ik dat dan weer wel okee. Het monotone heeft ietwat bezwerends en dat vind ik wel zo prettig.
Handicap and Equality is akoestischer van opzet (ondanks de latere toevoeging van electronica) en ook dit nummer zet weer precies neer waarom ik Hammill zo'n prettige artiest vind. Het is allemaal wat dramatisch en soms zelfs tegen het randje aan qua kitscherigheid (jazeker: zo ervaar ik dat soms toch wel): aERo-proof dus.
Pianosong Not for Keith is gewoon goed; daar kan ik niet veel meer over kwijt en The Old School Tie is wat experimenteler en doet me een beetje denken aan het album Fool's Mate.
Time for a Change heeft een akoestisch intro en even dacht ik in het begin om Angie van The Rolling Stones in te gaan zetten. Onzin natuurlijk want daar heeft dit nummer niks mee van doen. Gewoon een mooi, melancholiek nummer met wederom schitterende vocalen.
Imperial Walls is een stuk avontuurlijker en laat de experimenteerdrift horen die wel op bijna alle albums minimaal wel 1 keer tegenkomen. Gelukkig pakt het op dit nummer goed uit.
Mr X (Gets Tense) zet zich hortend en stotend voort en tapt uit diverse vaatjes. Chaotisch en toch binnen de lijnen. Dit nummer loopt over in Faculty X wat voor mijn gevoel ook weer teruggrijpt naar het debuut qua sfeer.
En daarmee heb ik wederom een album in handen waar ik niet alles even geslaagd van vind. De pathetiek, het dramatische blijf ik geweldig vinden maar het experimenteer-gehalte mag van mij hier en daar wel wat lager. Maar hoe dan ook blijft Peter Hammill mij intrigreren.

Bij het intro van de opener Pushing Thirty moest ik een beetje aan Blur denken. Vreemd? Denk het wel, want het is eerder Bowie-achtig. Maar een sterk begin is het hoe dan ook.
The Second Hand is Hammill zoals ik hem niet eerder gehoord heb: een donkere beat onder dit nummer valt gelijk al op. Wat wel weer heel herkenbaar is de saxofoon die ook hier weer opduikt. Apart nummer.
Trappings is ook niet bepaald een makkelijk toegankelijk nummer: ritmisch zit het nogal opvallend in elkaar. Lichte kost is anders.
The Moustrap (Caught In) opent mooi: Hammill breekbaar met piano-begeleiding. Later komen er synths bij en dat geeft dit nummer een aparte sfeer. Het zijn dit soort nummers die ervoor zorgde dat ik zo geinteresseerd raakte in de man. Prachtig dus!
Energy Vampires is ook weer zo'n spannend tegendraads nummer. Het zit ongelooflijk knap in elkaar en weet me behoorlijk te boeien. Een beetje vreemd, maar wel lekker.
If I Could is ook te vinden op mijn 5* top 10 album The Love Songs. Een nummer waar de pijn van afdruipt. Hammill had het niet makkelijk, zoveel is wel duidelijk op dit nummer.
Titelnummer The Future Now klinkt lekker theatraal en majestueus. Is het dan ook overdone? Absoluut niet! Natuurlijk zet Hammill hier weer een keel op, maar dat ben ik niet anders van hem gewend. Mensen die dit niet trekken zijn al lang en breed afgehaakt.
Still in the Dark is er ook eentje uit de categorie mooi, donker en pittig. Maar voor mij staat dit gelijk aan avontuurlijk en spannend. Hier is de zang overigens beheerst.
Mediaevil biedt vocaal vuurwerk. Dit met name door de backing-vocals die dit nummer eigenlijk dragen. Heel soms moet ik even aan de kunstjes die Queen flikt denken, maar ik denk dat ik daarmee een verkeerde vergelijking maak, dus die mag u snel weer vergeten.
A Motorbike in Africa is een apart nummer zoals ook Current 93 ze wel eens aflevert. Is het een probeersel? Zo komt het op mij wel een beetje over. Skip-momentje.
The Cut is ook weer zo'n vervreemdend nummer. Haast spookachtig te noemen. Hammill-horror dus
Afsluiter Palinurus (Castaway) maakt het album er niet luchtiger op. Het is het einde van een tour-de-force. Maar wel eentje die ik graag onderga en die ik nog vaker hoop te ondergaan in de toekomst.

Nu ik dit album vandaag in mijn top 10 heb toegelaten moet er ook maar eens een wat uitgebreidere ode aan dit schitterende album komen:

Het album opent met het nummer Just Good Friends van het album Patience, een nummer dat ik veel langer kende in een vertolking van Marc Almond (een zelfverklaard Hammill-fan).
Het heeft iets zwierigs, maar dat is het allerminst. Wat een desolaat gevoel weet dit nummer op te roepen. Het is het nummer dat me gelijk helemaal naar binnen wist te zuigen. Wat een emotie. Kippenvel en dat zal blijven tot de laatste tonen van dit album.
My Favourite van het album pH7 heeft een prachtige muzikale begeleiding en dat dan in combinatie met die pracht-stem van Hammill en dan heb je een nummer te pakken dat in je ziel snijdt.
Been Along So Long staat op Nadir's Big Chance. Hierop komt de saxofoon naar voren en krijgt een hoofdrol. Diezelfde sax die op een hoop albums een grote rol krijgt. Hier vind ik het een mooi toegevoegde waarde.
Wederom een krachtig, maar o zo triest nummer.
Ophelia, te vinden op Sitting Targets heeft een wat dromerige sfeer. Hierop laat Hammill horen wat hij allemaal met zijn stem kan. Mooie harmonieuze samenzang die mij weet te betoveren.
Again van het onlangs opnieuw uitgebrachte/geremasterde In Camera heeft iets duisters over zich. De sfeer is hier wat donkerder dan op de voorgaande nummers en hierin haalt Hammill vocaal wat vaker uit. En wederom die prachtige achtergrondzang verzorgd door Hammill zelf. Hemels zou ik het willen noemen.
If I Could is ook te vinden op The Future Now. Dit is een wat complexer nummer. Duidelijk minder toegankelijk, voorzover we kunnen spreken van toegankelijk in het geval van Peter Hammill. Het was het eerste nummer waar ik iets meer tijd voor nodig had om helemaal te begrijpen.
En dan is het tijd voor een absoluut hoogtepunt (Vision). Zo'n nummer waar je zo lekker op kunt zwelgen in emoties, op het walgelijke af (maar o wat is dat soms lekker). Het staat ook op het debuut album Fool's Mate, een album dat ik ook beloond heb met de maximale 5 sterren.
Wat is dit een mooi nummer. Een nummer wat mijn andere held Marc Almond live nogal eens zingt.
Prachtig prachtig prachtig prachtig prachtig prachtig prachtig (en ik stop nu maar voordat de hele pagina vol komt te staan).
Don't Tell Me (album: Enter K) gaat van start met de saxofoon op de voorgrond. Een nummer met een waanzinnig mooie opbouw. Het is dreigend en je voelt de spanning onder je huid kruipen. En dan die magistrale stem. Hammill geeft zich helemaal op dit nummer. Decadentie op en top in de hele sfeer van dit nummer, maar tekstueel gezien weer in en in triest.
The Birds van het album Fool's Mate behoort ook op dat album tot een van mijn favoriete Hammill Songs. Het is dat er hier maar 2 nummers aangevinkt kunnen worden, anders had deze er zeker eentje gekregen van mij. Heerlijk nummer, met name door de piano. Heel emotioneel ook, maar dat gaat voor alle nummers op deze verzamelaar wel op.
Beetje te veel kitsch? Kan best zijn, maar dat zijn elementen in muziek die ik altijd wel kan waarderen, en zo lang het gebeurt zoals op dit nummer juich ik het alleen maar toe.
Afsluiter (This Side of) The Looking Glass heeft iets weg van een mini-musical. Begrijp me goed: ren nu niet gillend weg. Maar het heeft een fenomenale opbouw. Het heeft drama. Het heeft eigenlijk zo ongelooflijk veel in zich waardoor ik inmiddels in de muziek-hemel terecht ben gekomen.
Misschien wel het mooiste nummer van dit album en zeker ook van het dramatische album Over waar dit nummer op te vinden is. Een album waarop Hammill de pijn van zijn scheiding bezingt, en die pijn is in dit nummer heel erg te voelen.

Ik heb altijd de regel 'geen verzamelaars in mijn top 10' gehad. Maar in dit geval kan ik nauwelijks van een verzamelaar spreken. Het zijn nummers die samen een perfect geheel vormen. Als je niet beter weet zou je het ook nooit in de gaten krijgen.
Vanaf vandaag kon ik die regel niet meer verantwoorden aan mezelf. Als een album me zo enorm weet te raken dan verdient het die plaats gewoon.

Ruby1966 heeft me per p.m. een tijd terug alert gemaakt op dit album waar ze zelf ook enorm van ondersteboven was.
Ruby................. dankzij jou heb ik dit album kunnen ontdekken. Dank je wel

Nog steeds ben ik user Ruby1966 zeer erkentelijk voor het aanbevelen van de Hammill-verzamelaar The Love Songs met daarop ongelooflijk mooie en meeslepende ballads.
Het album heeft in mijn top 10 gestaan en zou daar eigenlijk nog steeds horen te staan ware het niet dat ik verzamelaars er eigenlijk niet in wil hebben.
Ook deze verzameling met ballads uit de periode van Hammill bij het label Fie is een ongelooflijk sterke. Een aantal albums waar nummers op dit album vandaan komen ken ik in zijn geheel en vind ik ook (zeer) goed, maar juist de bundeling van deze nummers pakken net als op The Love Songs buitengewoon goed uit. Hammill kan nogal grillig zijn op zijn albums: na een emotionele, heftige ballad volgt rustig een stuk experimenteerdrift. Door deze ballads er uit te filteren en op 1 album te zetten krijg je een veel constantere sfeer. De ballads op The Love Songs vind ik net even wat dramtischer en raken met tot op het bot; op dit album is dat bijna met alle ballads het geval, dus niet allemaal, maar er zitten dan ook wat pittigere dingen tussen (het gaat hier ook om wat later werk in vergelijk met The Love Songs).
Don't Tell Me en Just Good Friends staan ook op die door mij zo bejubelde andere verzamelaar maar hier zijn het andere versies. Deze versie van Just Good Friends haalt het niet bij die andere alhoewel ook op dit album het nummer wederom een hoogtepunt vormt.
Hammill zelf laat in liner-notes weten dat deze ballads niet representatief zijn voor wat hij normaal doet op zijn albums. Zelf tipt hij de albums Fireships en Everyone You Hold om te ontdekken als deze verzamelaar bevalt. Fireships ken ik en ik wil zijn opmerkingen dan ook graag beamen.
De albums waarvan deze ballads getrokken zijn: Everyone You Hold, Enter K (ook een prima album), Fireships, None of the Above, X My Heart, What, Now? (mooi, maar pittiger), Patience, This en Roaring Forties.
Het is een geweldige verzamelaar die zeer goed aansluit op The Love Songs. En ik kan er wederom flink de loftrompet over uitsteken!

Altijd al willen weten wat Peter Kruder (van het duo Kruder & Dorfmeister en de man achter Peace orchestra) in zijn woon- en slaapkamer draait? Met deze cd krijg je het antwoord!
Zeventien tracks van uiteenlopende aard die onderling wonderlijk goed bij elkaar passen. Kruder weet precies hoe hij dit moet presenteren.
Het zijn ook niet zomaar wat fluttracks maar we hebben te maken met bijzondere artiesten van niveau. Daarbij vergeet hij zijn eigen peace Orchestra niet en is een Kruder & Dorfmeister track onvermijdelijk (een beetje narcisme kan geen kwaad zullen we maar zeggen).
Voor een rustige zondagmiddag als deze is het een ideale soundtrack. Ik weet het; het is cliché om dit er bij te halen maar in dat opzicht vind ik een cd als deze ook wel een klein beetje cliché want laten we eerlijk wezen: zo'n ondertitel is wel randje.
Het is dan ook geen muziek die je regelmatig opzet; het moet een loom sfeertje opwekken en dat lukt. Raar is het dan wel dat bijvoorbeeld een Tom Waits die normaal heel andere emoties bij mij oproept nu opeens te horen valt als kwalitatief hoogstaande achtergrondmuziek (die ook geschikt is met een wat hoger volume).

Je zou verwachten dat La Vie Est Belle / Life Is Beautiful uit 2015 een opvolger zou krijgen in de vorm van een nieuw album. Het is een EP geworden van een klein half uurtje.
Een beetje teleurstellend vond ik dat wel, maar ach het is een EP met toch nog zes nieuwe nummers. Misschien kan Petite Noir niet wachten om met nieuw werk te komen, of lukte het hem niet om met nog een paar extra nummers te komen.

La Vie Est Belle / Life Is Beautiful beschouw ik nog steeds als één van de beste albums uit 2015, maar zou hij dat niveau kunnen vast blijven houden?
La Maison Noir / The Black House (ja, alweer een dubbele titel in het Frans en Engels) is wederom spannend en broeierig. Het derde noirwave project kent aardig wat gastartiesten die best hun stempel drukken op het geheel, maar het blijft exotisch en vooral boeien.

De opwinding over deze artiest is inmiddels wat minder geworden bij mij, maar toch mag deze EP er zijn. Een EP waarover hij zelf zegt: It's a house that houses the diaspora, immigrants and outcasts. It represents a time of exodus, of departure: a movement towards a new future for the world.

Half Angolees, half Congolees, in België geboren, opgegroeid in Kaapstad en woonachtig in Londen....... Yannick Ilunga oftewel Petite Noir is gerust een wereldburger te noemen en dat is ook wel terug te horen in zijn muziek.

We kregen al eerder een handvol singles voorgeschoteld (o.a. Disappear, Noirse en Shadows) en een EP eerder dit jaar, The King of Anxiety.
Opvallend weinig nummers daarvan zijn terug te horen op dit debuutalbum. De man zit boordevol creativiteit en dat is ook terug te horen: Woodkid-achtige bombast, Bloc Party en dat weer vermengd met licht Afrikaanse ritmes. Zelf noemt hij het 'noirwave'.

Ik vind het een zeer fascinerend debuut geworden: dansbaar, dreigend en vooral lekker compromisloos. Ilunga weet te boeien met bestaande ingrediënten waar hij zijn eigen pittige kruiden aan toevoegt, waardoor we een uiterst veelzijdige muzikale maaltijd voorgeschoteld krijgen die toch niet uitmondt in een ratjetoe.

La Vie Est Belle / Life Is Beautiful klinkt als één geheel en gaat toch allerlei wegen in die van tijd tot tijd weten te verrassen. Het swingt en het wringt en laat mede om die reden een ijzersterke indruk op mij achter waardoor ik dit best durf te bestempelen als één van de meest boeiende debuutalbums van 2015!

Een duidelijke belofte deze Petite Noir (Yannick Iluga) uit Zuid-Afrika (Nakhane Touré vertelde me dat ie uit Cape Town komt) : jaren '80 wave met wat electro, pop, post-punk en heel lichte Afrikaanse invloeden.

Zo klinkt opener Come Inside een beetje als Blur wat zeker niet verkeerd is. Een broeierige opener de gelijk al de toon zet.

Single Chess heeft iets dreigends in zich. Telkens denk je 'nu gaat het komen' maar er blijft een onderhuidse spanning hangen. Onderkoeld zingt hij zich met falsetto stem door dit nummer heen. Heel in de verte hoor ik een jaren '80 Bowie echo.

Shadows daarentegen doet me denken aan Wild Beasts. Dezelfde falsetto en muzikale inkleuring.

Till We Ghosts klinkt een beetje als jaren '80 Tears for Fears totdat er wat lichte Afrikaanse ritmes in gegooid worden (neem dit begrip ruim, want we krijgen geen tromgeroffel voorgeschoteld).

The Fall is net zo broeierig als de rest. Een warm bad dat helaas al weer vroeg verlaten moet worden.
Vijf nummers is veel te weinig natuurlijk, maar ja, het is dan ook een EP.

Erg lekkere EP, absoluut, dat doet uitkijken naar een volwaardig album!

De ooit als man geboren Marie France is nu een schitterende dame op leeftijd (ze is momenteel 62) en is bekend van haar bijdrage op het album Parade van Prince (Girls & Boys). Ook heeft ze gewerkt met artiesten als Mirwais en Marc Almond.
Daarnaast is ze vooral in eigen land bekend als actrice. Ze heeft daar in elk geval een cult-status en was ze inspiratiebron of muse van Marguerite Duras, Serge Gainsbourg, Pierre Clementi, Jean-Pierre Kalfon, Jean-Jacques Schuhl, Pierre et Gilles, Jean-Baptiste Mondino, Nico herself en Chrissie Hynde.
Hier in Nederland is ze heel wat onbekender en daar zal dit album weinig verandering in brengen denk ik.
In het eerste nummer wordt ze geintroduceerd en heeft ze als antwoord een welgemeend Fuck Off.
Miam Monster Miam en Jacques Duvall zijn de verantwoordelijken voor dit album met een rock-inslag, en Marie France mag er de diva op uithangen. In mijn ogen doet ze dat alleraardigst. Het heeft wat melodramatisch en daar kan ik wel van genieten.

De naam Alabama Shakes heb ik vaker voorbij zien komen maar ik hoor die vergelijking niet zo.
Wat ik nu ga zeggen zal wel een enorme vloek in de Phamtom Limb kerk zijn: ik kan de naam Anastacia soms maar niet uit mijn hoofd zetten. Dat is op zich natuurlijk best vreemd te noemen want echt goed vergelijken is het niet. Puur gevoel. Of is het toch de klankkleur van beide zangeressen (waarbij gezegd moet worden dat die van Anastacia scherper is en van Yolanda Quartey warmer).
Misschien zit daar dan toch een beetje in dat Phantom Limb wat toegankelijker overkomt dan b.v. die veel genoemde Alabama Shakes. Ik heb er verder geen verklaring voor dus laat ik me gewoon maar beperken tot het album zelf.

Dat album staat vol mooie, gloedvolle r&b momenten (oude stijl) vermengd met wat gospel en country. Een naam als Mavis Staples mag wat dat betreft ook best wel eens genoemd worden.
Het klinkt zoals de bomen er op dit moment bij staan: warme, volle kleuren. De natuur op z'n mooist. Ik vind dit album er perfect bij passen.

The Pines is als een stevige rode wijn waar je lang van kunt en moet genieten.
Het kost de luisteraar weinig moeite om snel ondergedompeld te raken in de nummers op dit album. Dit mede dankzij die redelijke toegankelijkheid en schitterende, beheerste zang van Yolanda Quartey.

Helaas lukt het dit album nog niet echt om tot een groter publiek door te dringen getuige ook het summiere aantal stemmen op deze site. Onterecht wat mij betreft. Dit verdient veel en veel meer zoals ook dit album van Carleen Anderson want ik proef soms een zelfde sfeertje als op The Pines.

'Of ik even Happy wilde opzoeken, want die is zo leuk'. 'Voel eens aan je hoofd' dacht ik toen mijn partner het vroeg. Ik heb een hekel aan dat nummer. Pharrell geloof ik al jaren wel. N*E*R*D was leuk maar daarna volgde ik het niet meer.

Maar ik kan best aardig zijn. Ik bepaal toch wel wat er gedraaid wordt (en hou rekening met de afkeer voor bepaalde artiesten) dus ach.... ik overleef Happy wel.

En wat blijkt? G I R L is gewoon een lekker luchtig modern discoplaatje geworden. Ongetwijfeld veilige niks aan de hand muziekjes maar dan wel vernuftig in elkaar zittend want het is en blijft Pharrell.
Nu kan ik als een arrogant alto-meneertje gaan mokken dat dit 'muziek voor de massa is' en mijn neus er enorm voor ophalen of ik ga gewoon lekker mee in deze zomerse vibe en geniet van het feit dat G I R L een ongecompliceerd top-plaatje is. Het hoeft niet altijd moeilijk te zijn. En wat denkt u? Ik ben nu best wel Happy!