King Diamond – Songs For The Dead Live | Zware Metalen - zwaremetalen.com

King Diamond is alweer diverse jaren actief op het podium nadat hij is hersteld van zijn driedubbele bypass-operatie in 2010 en hij lijkt als zanger in de vorm van zijn leven. Helaas blijft het nog wachten op nieuw studiowerk (zijn laatste studioalbum stamt uit 2007), maar in recente interviews van gitarist Andy LaRoque werd duidelijk dat de heren volop bezig zijn met schrijven om in 2020 met een nieuw album te komen. Om de tijd te doden is er het livealbum Songs For The Dead Live.
Tussen 2015 en 2017 tourde King met zijn band de wereld rond in het teken van het album Abigail, dat integraal werd gespeeld. Songs For The Dead bevat opnamen van deze tour en komt in diverse configuraties uit, waaronder BluRay, 2xDVD/CD en LP. Op de BluRay en DVD’s staan twee shows, namelijk die in The Fillmore in Philadelphia (2015) en het optreden op Graspop in 2016. Op de CD en LP staat de audio van de show in The Fillmore. Voor de review moet ik het helaas doen met alleen de audio. Helaas, omdat de vrijgegeven beelden van de optredens er veelbelovend uitzien.

Met de audio alleen is het voor King Diamond-fans echter ook volop genieten. Het geluid van Songs For The Dead is werkelijk om door een ringetje te halen en de geluidsregistratie laat een band in topvorm horen. De ritmesectie klinkt snaarstrak, het virtuoze gitaartandem LaRoque/Wead vuurt de ene na de andere solo af en King Diamond is, voor zover je van zijn stem houdt natuurlijk, geweldig bij stem. Daarbij bestaat de setlist tijdens deze tour ook uit louter topnummers. Naast het integraal uitgevoerde Abigail komen de beste nummers van de overige van de eerste vijf King Diamond-albums voorbij en Melissa en Come To The Sabbath van Mercyful Fate passeren ook de revue. Met Songs For The Dead kunnen fans van King Diamond er weer even tegen in afwachting van nieuw werk.

Deze progressieve doom metal is koren op mijn molen. De galmende opera-achtige zang van Anthony Trimming vraagt een 'acquired taste', maar als zijn zang je niet stoort heb je hier een sterk album aan. De epische doom metal is goed uitgewerkt, kent genoeg afwisseling en is goed geproduceerd. Liefhebbers van Candlemass met Messiah Marcolin kunnen dit ongetwijfeld waarderen.

Wat een lekkere pot klassieke heavy/doom metal is dit! Er wordt kwistig gestrooid met riffs die niet hadden misstaan bij bands als Candlemass, Trouble en hun voorvader Black Sabbath. Regelmatig wordt het gaspedaal wat verder ingetrapt waardoor voldoende afwisseling ontstaat. Zangeres Laura Donnelly steelt met haar krachtige vocalen wat mij betreft de show. Wat een powerhouse is zij, vergelijkbaar met een zangeres als Magaly Luyten (o.a. Ayreon, Nightmare, Virus IV). Zeker in de langere nummers laat deze band horen goede afwisselende nummers te kunnen schrijven.

Met III zet King Witch hun opwaartse lijn onverminderd voort. Waar Body of Light al leen mooie progressie ten opzichte van het debuut liet horen, klinkt het derde album nog meer gefocust en gelaagd. De basis blijft stevig geworteld in de traditie van doom en heavy metal, met onmiskenbare echo’s van Black Sabbath, maar er wordt ook regelmatig gas gegeven, of juist ingetogen akoestisch gespeeld, wat de dynamiek ten goede komt.

Vocaal is Laura Donnelly opnieuw het absolute middelpunt: krachtig, doorleefd en altijd trefzeker. Haar stem tilt de songs telkens weer naar een hoger plan. Tegelijk verdient gitarist Jamie Gilchrist alle lof voor zijn spel: van vette riffs tot melodieuze, haast klassieke solo’s — hij laat horen een meer dan bekwaam gitarist te zijn. III is daarmee niet alleen een logisch vervolg op het eerdere werk, maar ook een overtuigend bewijs van de muzikale groei van deze Schotse band. Hopelijk leidt dat een keer tot een wat groter publiek.

Ja, dit beschouw ik net als velen als een van de mindere albums van King's X. Daarom heb ik deze ook in geen jaren meer geluisterd. Ik grijp doorgaans naar een van de vier eerste albums van deze band. Tot vandaag....

Fish Bowl Man kent een heerlijke groove, waar de band patent op lijkt te hebben, en brengt me gelijk in een goede stemming. Helaas zorgen de tracks daarna te vroeg voor een mineurstemming. Julia is gelijk een enorme domper op de feestvreugde en ook She's Gone Away komt te vroeg. Marsh Mellow Field is dan wel weer fenomenaal en laat dUg/Dough in volle kracht horen.

Het probleem met dit album is helaas dat na elke opbeurende track er gelijk weer paar nummers klaarstaat om je neer te halen. When You're Scared haalt gelijk de vibe van het voorgaande nummer eruit en Charlie Sheen maakt het niet beter. Pas bij Move Me en Move Me (Part 2) komt het album weer een beetje tot leven.

Please Come Home... Mr. Bulbous is niet slecht, zeker niet, maar klinkt gewoon weinig spannend en de band heeft op eerder werk laten horen veel beter te kunnen. Wel is de productie - zoals altijd eigenlijk - weer erg fijn en klinkt de CD als een klok.

Mijn review op Zware Metalen

Drie jaar geleden werd met het album Eidos de ‘Life’-trilogie afgesloten (waar ook In Crescendo en Phlegethon onderdeel van uitmaken). Voor het volgende hoofdstuk in de discografie van Kingcrow besloten de bandleden dat het tijd was om het bandgeluid een opfrisbeurt te geven en buiten de comfortzone te stappen. Voor het geluid van Kingcrow betekent dit dat het gitaargeluid, dat op het vroegere werk de boventoon voerde, meer ruimte maakt ten faveure van het toetsenwerk. Het geluid is wat gladder gestreken, vergelijkbaar met latere albums van bijvoorbeeld Leprous, maar de sfeer van de nummers doet ook erg aan het Anathema vanaf We’re Here Because We’re Here denken. Kort gezegd: minder metal, meer rock.

Dit nieuwe muzikale jasje past Kingcrow uitstekend en het levert op The Persistence tien progressieve rocknummers op die stuk voor stuk van een hoog niveau zijn en waarbij de muzikanten ondanks hun surplus aan technische bagage vooral in dienst van de nummers spelen. Hierdoor krijgt zanger Diego Marchesi alle ruimte om te laten horen wat een geweldige zanger hij is. Het is werkelijk schitterend om te horen hoe hij met zijn heldere, melancholische stem het prachtige Every Broken Piece Of Me uitdraagt. Een ander nummer dat opvalt is Night’s Descending, waar Daniel Gildenlöw als gastzanger een bijdrage levert. Maar eigenlijk doe ik de rest van de nummers tekort. The Persistence is namelijk van begin tot eind een waar genot om naar te luisteren en had zeker niet misstaan op mijn jaarlijst van 2018.

Score: 90/100

Mijn review voor Zware Metalen:

Na het verschijnen van het uiterst sterke laatste album van Fates Warning in 2020 was er om wel bekende redenen geen mogelijkheid om te toeren voor dat album. De tijd die hij noodgedwongen thuis doorbracht spendeerde hij om andere muzikale wegen te verkennen. Dat leverde onder andere het debuutalbum van Kings Of Mercia op in 2022. Op dit album bundelt Matheos zijn krachten met zanger Steve Overland (F.M.), Simon Phillips (Toto, The Who) en Joey Vera (Armored Saint, Fates Warning), niet bepaald de minste namen in de rockwereld. Op het titelloze debuut laat de band melodieuze hardrock horen zoals die in de jaren ’80 populair was, maar dan wat steviger. De liefhebbers van Fates Warning zoeken echter tevergeefs naar referenties aan het vroegere werk van Matheos.

Battle Scars is een logisch vervolg op het debuut en laat wederom tien nummers horen volgens het beproefde recept. Centraal in het geluid staan de sterke vocalen van Steve Overland, die met zijn soulvolle stem doet denken aan Paul Rodgers. Zijn stem is de aanjager van de sterke melodieuze meerstemmige refreinen die her en der op Battle Stars de kop op steken. Jim Matheos’s gitaargeluid klinkt vol en zwaar als op het recentere werk van Fates Warning, maar qua spel houdt hij het een stuk eenvoudiger. De ritmesectie klinkt enorm solide en Simon Phillips weet met zijn spel een enorme groove aan de nummers te geven. Klinkt goed toch?

Nou, helaas is het niet allemaal hosanna op dit album. Guns & Ammunition, een lekkere uptempo rocker, opent de plaat prima. Muzikaal is het een weinig verrassend nummer, maar er zit een lekkere drive in het nummer en de sterke zang van Steve Overland tilt het nummer naar een hoger niveau. Helaas duurt het daarna wel even voordat dit niveau weer gehaald wordt. Eye For An Eye en Between Two Worlds klinken behoorlijk belegen. De nummers missen een goede hook of verrassende zanglijn om om de aandacht van de luisteraar vast te houden.

Dat lukt met Legend gelukkig een stuk beter. Alleen al die fijne gitaarriff, die niet had misstaan op een album van Fates Warning, doet je aandacht weer op de speakers richten. Het drumwerk van Simon Phillips geeft het nummer een geweldige swing mee en waar de solo’s van Matheos tot dan toe beperkt bleven tot pentatonisch gefröbel, treedt hij hier wat meer buiten de clichés. Het melancholische titelnummer dat kant A afsluit draait vooral om de zang van Overland, maar zijn sterke stem kan het in basis erg matige nummer niet redden. De keerzijde van kant A klinkt gelukkig een stuk consistenter en sterker. Met Don’t Ask, Hell ’n’ Back en Cold laat men horen dat de kracht van deze band toch echt ligt in de nummers die een wat hoger tempo hebben. Ook Angels & Demons komt pas echt tot leven in het tweede, snellere gedeelte waar Overland andermaal de show mag stelen tijdens een sterk refrein.

Toch is uitgerekend het langzame en dreigende Aftermath mijn favoriete track van dit album omdat het qua sfeer een beetje breekt met het AOR-achtige geluid en zelfs een beetje de contouren van een Fates Warning-nummer laat horen. Al met al is Battle Scars een wisselvallig, weinig avontuurlijk, maar bij vlagen uitstekend album geworden dat, als je de wollige en platgedrukte productie op de koop toe neemt, lekker in het gehoor ligt.

Dit debuut van Kings Of Mercia is bij vlagen een erg lekker in het gehoor klinkend AOR-album. De hoofdrol is weggelegd voor Steve Overland met zijn warme stem, maar ook instrumentaal staat deze band als een huis. Nummers als Wrecking Ball, Humankind en Set The World On Fire klinken erg sterk en hebben een heerlijke groove dankzij het drumwerk van Simon Philips. Helaas zijn niet alle nummers van dit niveau, maar over het algemeen luistert deze plaat lekker weg.

Geen moeilijkdoenerij, gewoon lekker in het gehoor liggende niets-aan-de-hand-hardrock. En dat is soms best prettig.

Bij Kiss ben ik nooit veel verder gekomen dan de Alive platen (t/m III) en het prima 'Revenge'. Op studioalbums vind ik de band vaak te vlak en braaf overkomen. Zo ook op deze LP.

Er staan een aantal uitstekende nummers op de plaat zoals I Stole Your Love, Shock Me, Got Love For Sale en het titelnummer. Na het eerste nummer op kant B is de koek ook een beetje op. Dit word nog eens bevestigd met de dramatische cover 'Then She Kissed Me'.

De singles beloofden al niet veel goed voor de rest van het album en nu ik alles heb gehoord kan ik bevestigen dat Sermons Of The Sinner een erg matig album is geworden. Matige riffs, weinig spannende nummers en infantiele teksten. Nu let ik normaal niet erg op teksten, maar hier is het zo simplistisch gesteld dat je er haast wel op moet letten.

Als dit album moet bewijzen dat KK nog relevant zou kunnen zijn voor Judas Priest, dan heeft hij jammerlijk gefaald. Firepower toonde al aan dat ze best zonder hem kunnen.

'Le Grand Voyage' is het eerste album dat ik van deze band hoor en ik ben positief verrast door de mooie klanken die dit gezelschap voortbrengt. Sfeervolle postrock waarin de mooie gedragen stem van Yann Ligner centraal staat. De sfeer doet af en toe denken aan Soundgarden en - hier al vaker opgemerkt - Alice In Chains. Dankzij de karakteristieke zanglijnen moet ik daarnaast erg denken aan 40 Watt Sun. Puntje van kritiek is dat het album over de gehele speelduur wat afwisseling mist, maar door de prettige lengte van dit album is dit geen al te groot bezwaar.

Score: 80/100

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Met Meanwhile levert Klone een meeslepend en intens album af dat bij mij wat tijd nodig had om te landen. De kritieken die ik hier lees over de zang en de eenvormigheid van de muziek herken ik, maar naarmate ik het album vaker heb beluisterd ontdek ik steeds meer details in de muziek die deze kritiek bij mij doen verstommen. Daarin speelt de mooie productie van dit album ook een rol. Het album klinkt open en transparant waardoor de details goed hoorbaar zijn. Prijsnummer is het fenomenale Bystander: wat een refrein!

1. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
2. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
3. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
4. Klone - Meanwhile (4,0)
5. Riverside - ID.Entity (4,0)
6. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
7. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
8. Walg - III (4,0)
9. Bizarrekvlt - Den Tapte Krigen (3,5)

Schreef ik bij de voorganger al dat we het rauwe randje definitief vaarwel kunnen zeggen, dan bewijst Evolution wel mijn gelijk. Wat een slappe hap is dit aan het worden.... Het zal commercieel zeer verantwoord zijn.

Dieptepunt is wel Thundersmith, waar men een soort Volbeat wil zijn.

Op het prima album Prevail I, liet Kobra and the Lotus een nieuw geluid horen waarmee de band onder de vleugels van Napalm Records een groter publiek diende aan te boren. Na het horen van de matige, poppy single Let Me Love You, vreesde ik er voor dat deze lijn te ver doorgetrokken zou worden en Kobra and the Lotus helemaal eenheidsworst zou gaan spelen.

Het openingsnummers van Prevail II, Losing My Humanity, laat deze vrees omslaan in hoop dat het wel meevalt. Helaas blijkt het openingsnummer veruit het beste nummer van de plaat. De rest van de plaat staat vol met obligate ‘ver-songfestival-de’ rocknummers, die prima uitgevoerd worden – de band kan immers nog steeds prima spelen – maar nergens het hart sneller doen kloppen. Pas bij het negende nummer, You’re Insane, volgt even een opleving.

Bij mijn review van Prevail I sprak ik de hoop uit dat Kobra and The Lotus iets van het scherpe randje terugvindt. Ik ben bang dit ik deze hoop definitief moet laten varen.

Mijn review op Zware Metalen

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Na een reeks prima albums vond ik Gods Of Violence al een klapje minder. Met Hate Über Alles wordt het verval verder ingezet. Eindeloos herhalen van refreinen, weinig spannende wendingen.... Nee, dit album klinkt vrij inspiratieloos. Thrash in een powermetaljasje........

Score: 64/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
12. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
12. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
12. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
16. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
16. Sigh - Shiki (83)
16. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
19. Voivod - Synchro Anarchy (82)
19. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Kreator - Hate Über Alles (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Helaas… op basis van enkele singles had ik best hoop dat Krushers Of The World de nare smaak van Hate Uber Alles kon wegspoelen. En ja, er staan een paar aardige nummers op dit album, maar als geheel genomen klinkt me dit album weer veel te formulematig in de oren en ontstijgt dit album het niveau van de voorganger maar net.

Aardige doomplaat, dit debuut van Krux, maar ondanks dat dit album is opgebouwd met enkele van mijn favoriete ingrediënten , kan dit album me maar matig boeien. Dat heeft vooral te maken met de wel erg voorspelbare en repetitieve opbouw van de nummers.

Vanaf het goede Omfalos wordt het wat beter, zeker als tussendoor het tempo met Enigma EZB wat omhoog gaat.

Lekkere recht-toe-recht-aan black metal met een flinke portie traditionele heavymetalinvloeden. Goed en helder geproduceerd. Voor vernieuwing hoef je hier niet naar te luisteren, maar de vlekkeloze uitvoering maakt dat meer dan goed.