menu

Hier kun je zien welke berichten IllumSphere als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Beach House - Bloom (2012)

4,0
Als er wel één duo is die bij mij een hele lange weg heeft moeten afleggen om toch mijn waardering te kunnen krijgen, dan is het wel Beach House. Ik had vorig jaar en zelfs dit jaar nog enkele dream pop albums beluisterd en steeds vond ik ze geweldig. De één wat meer dan de ander. Maar op de één of andere manier kon ik niets opwekken met Beach House. Alsof er iets weigerde samen te werken. Maar toen ik Myth hoorde, begon ik plots, en zonder enige informatie waarom nu wel, een klik te maken met dit dream pop duo. Dus eigenlijk kunnen we Myth het startschot noemen voor deze nieuwe ontdekking en eventueel nieuwe favoriete band. Maar dat zal de tijd uitwijzen.

Wat ik altijd geweldig vind bij dream pop duo's en artiesten is dat die geluiden altijd zo dromerig klinken. Wat logisch is, aangezien het dream pop heet. Maar deze muziek komt eigenlijk nooit echt tot zijn recht wanneer de tijd is aangebroken om te gaan slapen en dan te dromen. Nee, deze muziek komt beter tot zijn recht wanneer de zon opkomt en weer ondergaat. En ook als we even de natuur induiken, op eender welk moment van de dag. Kunst (fotografie) en dream pop zijn twee handen op één buik, dat is zeker.

Nu is er één artiest die me steeds weet te overtuigen en in mijn ogen het label 'beste dream pop artiest' verdient en dat is Youth Lagoon. Ik heb onlangs zijn debuut een hogere beoordeling gegeven (een vier en een half) en nog steeds wordt hij dagelijks afgespeeld. Heerlijke plaat en dat belooft wat voor zijn volgend album. Helaas voor Youth Lagoon zal het opletten geblazen zijn, want er is een concurrent in de buurt. Al zal Youth Lagoon nooit zijn label van beste dream pop artiest moeten afgeven, want er behoren namelijk twee personen in Beach House.

Het album is uitgebracht op Sub Pop, één van de bekendste indie labels in het genre. Nu klinkt dit wat paradoxaal, want dat is nu net wat indie muzikanten niet willen. En eigenlijk is er weinig uitgebracht materiaal die via Sub Pop het levenslicht ziet die ik echt slecht vind, dus dan kweek je een vertrouwen. En alweer heeft Sub Pop mijn vertrouwen niet geschaad. Daar heeft Sub Pop natuurlijk niet voor gezorgd, maar dit geweldig duo. En geweldig is dit duo zeker.

Het album zit vol met jaren '80 geluiden, af en toe een synthpop geluidje. Ook heb ik steeds het gevoel dat ze alles 'los' laten om tot een meesterlijk geluid te komen. De laatste halve minuut van Myth is daar het perfecte voorbeeld van. Jullie zien waarschijnlijk de positiviteit en een kleine liefde voor dit nummer, maar in mijn ogen is dit het beste nummer van dit album. Ik wil zeggen van heel de discografie van dit duo, maar dat zou weer lijden tot vervelende berichten omdat dit het eerste album van dit duo is dat ik beluister.

Deze plaat is een hele consistente plaat. Daarmee bedoel ik niet dat alles op elkaar lijkt, dat is meestal niet zo. Er zijn wel soms momenten waarbij ik denk dat ik het al heb gehoord, maar die momenten zijn in de minderheid, tot het zeldzame toe zelfs. Ik bedoel eerder dat het is alsof deze plaat geen rustmomenten kent en dat je naar een mix aan het luisteren bent. Een hele goede mix, dat wel. De overgang van het ene nummer naar het andere is dan ook heel goed in elkaar gestoken. Ik heb al vaak gedacht dat ik nog bezig was met Myth, terwijl ik al aan het einde van Wild was.

Ik heb eigenlijk nog nooit een dream pop album geweten die geen sfeer had, dus dat zit zeker goed. Nu had ik eigenlijk niet echt het gevoel dat dit album een geestverruimend inzicht gaf, wat ik bij Youth Lagoon wel had. Maar dit is maar de eerste luisterbeurt periode (lees: periode waar ik het album meerdere keren heb beluisterd, maar dat dit nog altijd bij de eerste luisterbeurt hoort) en misschien kan dit nog gebeuren. Het is niet omdat dit bij The Year of Hibernation direct gebeurde dat dit voor ieder ander album geldt.

Nu kan ik nog tientallen alinea's doorlullen, maar dat zou dan eindigen in nietszeggende lofbetuigingen, dus stop ik op mijn hoogtepunt. Het album is geweldig en het is eigenlijk een klein mirakel dat ik dit zeg. Voor een duo waar ik nooit de pracht van kon verstaan heeft het toch een lange weg weten af te leggen om op het eind van de rit beloond te worden met een waardering van mijn kant. Ik begin met een vier en we zullen zien wat de toekomst brengt. Misschien zal het een identieke of nog betere toekomst hebben dan The Year of Hibernation.

Bob Dylan - Tempest (2012)

4,0
Ik heb uiteindelijk de knoop kunnen doorhakken en ben tot de conclusie gekomen dat dit een vier punten album is met wellicht een verhoging in de toekomst. De reden waarom ik het een vier geef is omdat ik vind dat het album toch wel traag op gang komt. Maar als het eenmaal op gang komt, dan komt het ook in gang! Ik kan niet echt een nummer noemen waar het album 'echt begint', maar het is in ieder geval wel duidelijk hoorbaar in het midden. En vanaf dan kan het album weinig misdoen. Ik kan dan zelfs houden van het 'jatwerk' Early Roman Kings, beter bekend als Mannish Boy afkomstig van mijn favoriete blues zanger Muddy Waters.

Waar ik nog beter kan van houden is Tin Angel en Tempest. Ze zijn beide de twee langste nummers van het album, maar ook de enige twee beste nummers van het album. En dat is opmerkelijk te noemen, want nummers van en om de tien minuten die in deze stijl gezongen worden hebben het altijd lastig om me te overtuigen.
Een ander opmerkelijk gegeven van dit album is dat Bob Dylan voor zijn leeftijd en een verrotte stem hier heel goed kan zingen. Het was misschien een aanpassing voor hem, maar die aanpassing heeft hem wel degelijk goed gedaan. En om eerlijk te zijn was ik daar in het begin wel bang voor. Gelukkig was die angst voor niets nodig. Ik vind het eerlijk gezegd wel fijn klinken, iets wat eigenlijk nu enorm ironisch overkomt.

Dylan zijn vernieuwingsdrang is waarschijnlijk met het ouder worden verdwenen, want het is soms echt een uitstapje naar het verleden. Ik vind het daarom ook meer neigen naar de traditionele folk, maar wel op maat gemaakt voor de jaren '00. En dat maakt het uitstapje prettig en zorgt voor de positieve ervaring. Een positieve ervaring die het album dan ook laat uitschijnen, ondanks de soms wat zwaarmoedige teksten zoals het verhaal van de Titanic op het titelnummer Tempest en het - soort van hommage naar John Lennon - nummer Roll on John genaamd. Een staande ovatie dus voor wat Bob Dylan heeft verwezenlijkt op deze plaat!

Daft Punk - Random Access Memories (2013)

3,0
Ondanks dat ik Random Access Memories enkele weken terug een leuke plaat vond, moet ik toch concluderen dat er eigenlijk nog weinig sprake is van een dergelijk gedachte nu ik deze plaat meerdere keren heb beluisterd. Deze plaat blijft nog altijd de beste (reguliere) plaat die ze ooit hebben uitgebracht, maar toch kan ook deze plaat niet ontsnappen aan de wisselvalligheid. De 'trip down memorylane' is in mijn ogen vooral een trip met ups en downs.
Dat heeft vooral te maken met dat ze in mijn oren ietwat hebben overdreven met hun bijna theatrale aanpak op sommige nummers. Ook had ik bij het beluisteren vaker het gevoel dat ze bij het maken van deze plaat niet echt wisten hoe ze hun ideeën het best konden verwerken in de muziek. Dat gevoel werd vooral aangewakkerd doordat ik vond dat sommige gastartiesten hier helemaal niets te zoeken hebben. Dan heb ik het bijvoorbeeld over Paul Williams, Julian Casablancas en Todd Edwards. Ook vroeg ik me vaak af wat voor aandeel sommige gastartiesten zouden hebben gehad, zoals Panda Bear op het fijne Doin' It Right of DJ Falcon op Contact.
Ik vroeg me dat af omdat ik het gewoonweg niet hoorde. Het klonk alsof Daft Punk het allemaal alleen deed en de gastartiesten puur voor de rechten in de credits stopte. Een klein beetje zonde, maar dit valt in het niets als je dit vergelijkt met de grootste zonde en dat is en blijft voor mij Giorgio by Moroder. Dat nummer heeft niet enkel last van dezelfde minpunten als de daarnet opgenoemde 'minpunten', maar tevens een 'net niet' nummer is geworden. Het klinkt een beetje 'overdreven', maar ik vind dat ze oftewel Giorgio Moroder een meer boeiender verhaal zouden moeten hebben gegeven of dat stuk gewoonweg niet zouden gebruiken en de muziek zijn werk laten doen.. Het verpest een beetje het geweldige dat er daarna komt en ik kan er tevens geen touw aanknopen.
De enige die iets bijbrengt en in mijn ogen één van de pluspunten is (en ik dacht nooit dat dit uit mijn mond zou komen) Pharrell Williams. Zijn bijdrage op Lose Yourself to Dance en Get Lucky duwt niet enkel die twee nummers naar een ander level. Het is zowel een verfrissing op deze plaat als in zijn (magere) discografie.

David Bowie - The Next Day (2013)

3,0
Ondanks dat ik veel respect heb voor de man en zijn keuze om een comeback te maken na elf jaar, vind ik dat The Next Day zijn minst boeiende plaat is in zijn immense discografie.
Nu wist ik al honderd procent zeker dat The Next Day in ieder opzicht nooit een klassieker zou worden, maar dat het zo weinig zou bieden had ik ook niet echt verwacht. Ik zie het een beetje als een wegwerp plaat. Leuk voor die ene keer, maar daar blijft het ook bij. Hoe fijn sommige nummers ook zijn of hoe sterk het tekstueel weer is.En ik heb wel zo mijn vermoedens waarom ik vind dat dit zo een lage replay value heeft. De plaat kent heel wat wisselvallige momenten. Er staan hier wel een aantal nummers op die ik leuk vind, maar er staan er evenveel op die ik minder leuk en zelfs slecht vind. De single Where Are We Now? bijvoorbeeld vind ik gewoon afschuwelijk en nog eens zeikerig ook. Hoe hoog het nummer ook genoteerd staat.

En dat is een beetje het grootste probleem op deze plaat; David Bowie is wel mee met zijn tijd, maar dat is niet op de positieve manier. Hij is vooral mee met zijn leeftijd en ook dat van het merendeel van het publiek. En dat is niet zo een vreemde keuze, want 3/4 van dat publiek hebben de seventies, zijn hoogtijden, meegemaakt. Maar daartegenover staat wel dat het jonger publiek, die hem pas hebben ontdekt tijdens zijn hiatus, niet echt veel kunnen met deze plaat.
Waar zijn oudere platen nog een soort van jeugdigheid bevatten, is die jeugdigheid samen met zijn (destijds) unieke stem verdwenen en heeft het plaats moeten maken voor een soms cynische 'fuck the youth' mentaliteit. En alhoewel het een beetje zijn doel was om een dergelijke mentaliteit aan te meten, vind ik het zonde dat dit ten koste werd van zijn jeugdigheid. Het eeuwige kind is dan toch oud geworden.

James Blake - Enough Thunder (2011)

4,0
Het klinkt een beetje vreemd om een splinternieuw project te beoordelen als je weet dat je nog de drie voorgaande EP's en een debuut moet beoordelen. De reden waarom ik het nog niet deed is omdat ik die drie EP's en het debuut allang niet meer volledig heb gehoord. Daar wil ik vlug verandering in brengen, maar eerst wil ik deze EP beoordelen.

James Blake maakte me begin februari onder de indruk van zijn creatie, ook wel bekend als zijn gelijknamig debuut. Het was iets anders in zijn genre en totaal iets anders dan het meeste wat er de laatste tijd zoal uitkomt. Het was fantastisch om te horen, zeker nummers als 'I Mind' (ietwat meer neigend naar zijn dubstep roots) en 'Limit To Your Love' (een hele goede cover van een heel mooi liedje). Maar genoeg over zijn debuut, dat laat ik over aan mijn aankomende review van dat album.

Deze EP start met 'Once We All Agree', beginnende met een piano die op een soort van dreigende toon start. Met de auto-tune in de hand zingt Blake en wordt dit op een niet irriterende, maar mooie manier gedaan.Ook op 'We Might Feel Unsound' - en eigenlijk bij de rest van deze EP - wordt er gebruik gemaakt van auto-tune. Verschillend met 'Once We All Agree' is dat hier ook de welbekende diepe bassen worden gebruikt. Na deze twee nummers komen we eindelijk aan het nummer die voor velen een haat-liefde verhouding heeft, namelijk 'Fall Creek Boys Choir'. Samen met Bon Iver, een bekende in de indie wereld en ook iemand die bekend is met het 'instrument' auto-tune, komen zij met een best prima nummer. Niet zo een hoogtepunt als Midnight Boom beweert, maar gewoon een prima nummer. Nu staat dit nummer ook wel bekend als een nummer waar er verschillende meningen over zijn.

Na 'Fall Creek Boys Choir' komt James Blake alweer met een cover en deze keer is het een nummer van Joni Mitchell'. Waar er in het origineel gebruik wordt gemaakt van gitaar, maakt Blake gebruik van een piano. Persoonlijk vind ik de cover eigenlijk beter dan het origineel. Het pianowerk is gewoonweg prachtig. Het beste nummer van deze EP. 'Not Long Now' neigt terug wat naar zijn dubstep roots en dat is prima. Ik ben een persoonlijke fan van zijn diepe bassen die hij gebruikt om een nummer naar een andere dimensie te schoppen. 'Enough Thunder' is een hele mooie afsluiter van deze EP, ik kan het zelf niet beter!

Persoonlijk vind ik dit de beste EP die hij ooit heeft uitgebracht en kan hij zeker de strijd aan tussen het debuut en deze EP. Persoonlijk vind ik het ietwat beter dan het debuut, vooral omdat het zo krachtig en zo sfeervol is. Hopelijk wordt zijn volgende album terug in diezelfde stijl zoals dit hier, want prachtig is het zeker. We beginnen met een vier en we zien later wel of we dit verhogen!

Jefferson Airplane - Surrealistic Pillow (1967)

3,5
Ik ben me de laatste tijd wat aan het verdiepen in de typische geluiden van de jaren ’60, namelijk de psychedelische (rock)muziek. Typisch is misschien niet het juiste woord, omdat er in die tien jaar wel tientallen muziekstromingen ontstaan zijn die elk een onderdeel vormen van de sixties.  Maar toch is de psychedelische muziekstroming van essentieel belang geweest voor de jaren ’60. Mijn trip door deze wonderlijke wereld van de psychedelische geluiden heeft me al laten kennismaken met heel wat parels. Zoals album van bands die ik al wat langer ken, zoals The Magical Mystery Tour en Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, maar ook heel wat onbekende bands en albums. Bands die ik in het begin helemaal niet kon waarderen, maar tegenwoordig in mijn persoonlijke toplijsten en favorieten te vinden zijn. Ik heb al zoveel gehoord dat ik er enige kennis van heb genomen en ik een dimensie heb betreden waar zulke albums sneller mijn volledige toewijding en waardering krijgen.

Mijn trip is absoluut niet te einde en al krijg ik meer inzicht en kennis in psychedelische muziek, ik heb nog heel wat te leren. Maar dat zijn dan vooral de technische dingen om zelf psychedelische geluiden te gebruiken in mijn composities. Het leuke aan psychedelische muziek is dat alles niet lijkt wat het is. Alles in een ander perspectief zien is dan zeker een vereiste om optimaal te genieten van deze soort muziek. Ook ziet het er soms simpel uit, maar dat is het zeker niet. Voor een niet ervaren luisteraar klinkt een nummer als Purple Haze of een Lucy in the Sky with Diamonds (het perfecte) voorbeeld heel simpel, maar probeer het maar eens zelf. Naspelen en eventueel ook zingen zou gaan, maar een soortgelijke sfeer creëren is echt heel moeilijk. Een volledige concentratie en perfectie zijn dan ook een vereiste.
 
Maar omdat dit geen algemene bespreking is van de psychedelische muziek, maar een individuele bespreking van een album die wordt gezien als het hippie album bij uitstek, gaan we vlug wat dieper op deze plaat in. Dit is het tweede album van Jefferson Airplane en het eerste album waar we kennismaken met schoonheid Grace Slick en haar geweldige sterke stem. De oorspronkelijke zangeres had haar eerste kind gebaard en aangezien Grace al bekend was bij de band (door onder andere haar band The Great Society) hadden ze al snel een vervanger gevonden. Dat Grace al een ver ontwikkeld talent had, had ze al bewezen in haar The Great Society. Het nummer Somebody To Love bijvoorbeeld was origineel van haar band, maar toen ze vertrok naar Jefferson Airplane maakte ze daar een meer psychedelische versie van.

Wat ik kan opmerken is dat ze plaat heel erg toegankelijker is dan in vergelijking met andere psychedelische platen. Het is duidelijk te horen dat dit meer gericht was op het groter publiek. Geen probleem uiteraard, want in vergelijking met de tegenwoordige commerciële muziek klinkt dit nog altijd geweldig. Heel geweldig zelfs. Een plaat die nog altijd heel veel sfeer herbergt, maar dit album is niet echt consistent te noemen. De enige twee nummers van een heel erg hoog niveau zijn White Rabbit en Somebody To Love. De rest is ook heel erg goed, maar er is wel een groot verschil meetbaar met de twee opgenoemde nummers.

Om nu te zeggen dat dit een klassieker was en is zoals een Jimi Hendrix plaat of een The Doors plaat is helaas ietwat overdreven. Nu is een The Doors plaat al in ieder geval van een niveau waar weinig bands aan kunnen tippen, dus misschien is een vergelijking met een The Doors plaat ook overdreven. Maar we kunnen niet ontkennen, en het zou een blasfemische daad zijn om dit toch te doen, dat deze plaat (en de band zelf) een pionier was voor de hele hippie stroming. Dat het een groot aandeel had voor de populariteit en de qlimax. Een qlimax die fataal werd voor deze muziekstroming en cultuur. Ook kunnen we niet ontkennen dat het een hele grote impact had voor de simpele mensen en de wat diepzinnigere mensen. En met simpel bedoel ik niet dom of achterlijk, maar mensen die zich niet echt bezighouden met diepgaande zaken zoals filosofie.

Dit is een hele goede plaat die heel veel sfeer herbergt, maar helaas het stickertje klassieker niet heeft weten te verkrijgen.

John Lennon & Yoko Ono - Some Time in New York City (1972)

3,0
Ik ben eigenlijk heel teleurgesteld in dit album. Ik ben niet teleurgesteld in John Lennon zijn ervaring, maar meer omdat hij Yoko heeft losgelaten op dit album. Niet dat ik er iets op tegen heb, maar dat is absoluut geen verstandige keuze geweest. Het album begint nog goed met Woman Is the Nigger of the World, een liedje over de onderdrukking van het vrouwelijk ras ten tijde van de jaren '60 en '70. Typerend voor de toen al vervlogen hippie tijd. Een nummer die heel erg leunt aan het bleus genre met een ietwat rauwe kant. En dat maakt het nummer heerlijk en het beste nummer van het album.

Maar dan begint het. Op Sisters, O Sisters wordt er nog op een normale toonhoogte gezongen, al is er hier en daar een uitspatting te detecteren. Nu weet ik niet meer welke nummers precies op een te overdreven hoge toonhoogte wordt gezongen, maar ze zijn er wel. En dan nog maar te zwijgen over de rare geluiden die zij produceert uit haar mond. Ik heb een heel groot vermoeden dat zij tijdens het opnemen van het album heel wat drugs heeft genomen. Uiteraard heb ik niets tegen drugs, ik gebruik het ook af en toe, maar zingen als een lunatic die gemakkelijk als ontoerekeningsvatbaar kan worden geclassificeerd gaat er ook een beetje over. Wat wel positief is dat je duidelijk kan horen dat zij een Japanse vrouw is, want ze zingt heel traditioneel. Zoiets heb ik ook gehoord in films over feodaal Japan, toen dat Japan nog geen vaste regering kende. Het deel dat John Lennon doet is weliswaar heel goed en typisch zijn geluid. Ook de teksten zijn weer typisch verbonden aan een thema en in die tijd heel revolutionair.

Ik wil hier absoluut niet denigrerend over komen tegenover vrouwen, dat is mijn niveau trouwens niet. Maar Lennon had beter Yoko enkel bij zijn bedavonturen betrokken en niet bij zijn muzikaal avontuur. Ik ben van mening dat Lennon sterk genoeg was om dat zwaarbelastend avontuur op zijn eentje te voltooien. Eerst wou ik dit album een drie en een half geven, toen dat kattegejank van Yoko begon zou ik eerder stranden op een twee en een half. Ik heb tijdens het schrijven van dit bericht dit album terug opgezet en het klinkt nu wel wat beter. Een drie zou eigenlijk meer op zijn plaats staan.

John Lennon & Yoko Ono - Two Virgins (1968)

Alternatieve titel: Unfinished Music No. 1

3,0
Het debuut van de samenwerking met diens vriendin Yoko is een totaal andere dan zijn volgende platen onder deze samenwerking. Waar zijn volgende albums worden begeleid door hemzelf en zijn vriendin Yoko, gebeurt dit hier onder begeleiding van instrumenten en Yoko haar rare geluiden. Een instrumentale plaat dus, voor degene die het nog niet door hebben. Ad Brouwers smeekt bijna om deze plaat niet op zijn muzikaliteit te beoordelen, dus dat doen we even niet. Moesten we dit oordelen op muzikaliteit, dan hadden we direct dit album gedegradeerd tot een amateuristisch in elkaar geflanste plaat dat zelfs een kind van vijf met een vinger in zijn neus kan maken. Daardoor is de kans dat ik deze plaat nog eens opzet microbisch klein.

De bedoeling van deze plaat ontgaat me ook. Hier wordt geen boodschap overgebracht, iets dat we wel moeten kunnen verwachten van John Lennon. Genietbaat is het allesbehalve. Moest ik ooit worden gevangen genomen door één of andere groep psychologen die psychopathische trekjes hebben, dan bestaat er geen beter middel om me krankzinnig te maken. Misschien is dat wel de bedoeling van John Lennon. Misschien zijn de luisteraars proefpersonen voor een onderzoek die Lennon startte, maar nooit voltooide. Ik kan nog duizenden complottheorieën neerpennen , het resultaat blijft hetzelfde. De bedoeling van deze plaat ontgaat me nog steeds.

Als we even wat dieper op het geluid dat deze plaat voortbrengt ingaan, dan komen we rare geluiden tegen. Geluiden die best kunnen worden gebruikt in een film. Die film zou dan uiteraard over mentaal zieke mensen gaan. Naast deze vreemde geluiden horen we ook de rare geluiden die Yoko voortbrengt. Yoko heeft dus officieel bewezen dat deze dame een vijs los heeft. En dan nog maar te zwijgen over het moment dat Yoko plots begint te kreunen (duidelijk te horen op het tweede deel van de plaat). Net alsof deze plaat opgenomen is tijdens het grote moment. Dit zou dan direct de hoes verklaren natuurlijk. En ik ben niet echt een voorstander van naar iemand zijn of haar gekreun te horen, ik zorg er liever zelf voor.

Dan wil ik het ook hebben over deze hoes. Ik had daarnet een discussie met mijn andere ik en we zijn tot de conclusie gekomen dat dit een revolutionaire hoes is. Een beetje zoals de hoes van Electric Ladyland gemaakt door held Jimi Hendrix. Maar waar daar de tetten (lees : borsten en mijn excuses voor mijn onbeleefd taalgebruik) primeerden, werd hier het menselijk lichaam tentoongesteld. Yoko had haar wel even mogen scheren, maar bon, schaamhaar was in de jaren '70 een teken van rijkdom. Als we nog dieper de hoes analyseren, dan willen die twee Adam & Eva imiteren. Weliswaar de Britse Adam en de Japanse Eva. Wat ik ook wel noemenswaardig vindt, is dat we preutser en preutser werden met de jaren. Tegenwoordig moet je niet afkomen met zo een hoes, want dan krijg je alle mogelijke politieke partijen, godsdiensten en stichtingen achter jouw. Partijen gecreëerd door bezorgde huismoeders die geen seks willen voor het huwelijk. Godsdiensten die seks niet willen zien als tijdverdrijf, enkel als voorplanting. En stichtingen die niet in zien dat we in de moderne tijd leven. En dan nog maar te zwijgen over (zal ik het zeggen ?) socialistische partijen en de conservatieve media. Helaas voor hen, want zij zijn namelijk te laat. De pornoindustrie is alive and still kicking!

En ik denk dat ik even John Lennon links laat liggen. Want ik ben hier weer volledig tilt aan het slaan en begin ik de mening van Lennon te delen. Geen schande, maar totaal ouderwets, al zijn er wel sommige dingen die tegenwoordig nog steeds van toepassing zijn. Na het lezen van dit alles hier, kom ik plots tot de conclusie dat deze plaat wel heel erg veel teweeg brengt en dit alles misschien wel de bedoeling geweest is. Ik vind het vreemd dat ik zo een vreemde tekst schrijf, enkel en alleen door wat kabaal. Een beoordeling op deze plaat plakken vraagt weer een inspanning dat zelfs God als moeilijk zal bestempelen. Het is en blijft kabaal, muzikaal is het niets en er worden geen teksten gebruikt (wat natuurlijk een feit is bij instrumentale platen). Maar toch, dat dit kabaal me zo inspireert om zoiets neer te pennen is geweldig. Een drie en een half op vijf.

Bron : IllumSphere?s Journal ? Hoe Two Virgins van John Lennon & Yoko Ono me intrigeert. ? Last.fm.

Joy Division - Closer (1980)

4,5
Hoe meer ik dit album beluister, hoe meer ik dingen begin te begrijpen. Dit album is de afscheidsbrief van Ian Curtis aan zijn fans. Waar Unknown Pleasures nog een geluid had met energie (She's Lost Control, Disorder), heeft Closer een kale productie. Geen tierlantijntjes, maar kale, lege nummers. Ian zijn bedoeling was om de tekst te primeren en als men wordt afgeleid door een aanstekelijk geluid, kan zich men minder concentreren op de tekst. Ik denk dat Ian Curtis op Unknown Pleasures nog ontdekt wat zijn depressie is. Dat Ian Curtis depressief is, is op Closer heel hoorbaar. Niet enkel de productie, maar ook Ian zijn stem is een kenmerkend iets. Als we het vergelijken met Disorder (waar Ian nog een tempo behoudt in zijn stem), dan klinkt Ian heel langzaam. Is dit ten gevolge van zijn depressie dat hij daarom lusteloos zingt ? Of wil Ian iets duidelijk maken ? Wat ik zeker kan waarderen is het feit dat Ian geen ik-vorm gebruikt, hij zingt niet dat hij depressief is. Hij zingt niet dat hij geïsoleerd is van de buitenwereld (een zeer bekende symptoom van een depressie trouwens). Hij snijdt deze onderwerpen aan alsof het een zwarte filosofische les is. Het een les noemen is eigenlijk wat verkeerd gezegd, want Ian neemt niet het lef om ons iets bij te leren over depressie. Hij neemt niet de rol aan van een psycholoog. Nee, hij wilt doen wat zijn helden doen. Wat Jim Morrison deed. Op een poëtische (maar toch niet zichtbare poëzie) en filosofische manier dingen aansnijden. Dat Ian veel geluisterd heeft naar Jim is duidelijk. Jim zingt niet rechtstreeks, hij wilt dat mensen zelf een betekenis zoeken achter zijn zinnen. Op een cryptische manier dingen vertellen is de werkmethode van twee van de drie mensen waar ik een lichte fascinatie voor heb.

Dat Closer een onbekende parel is, is duidelijk. Een album die enkel duidelijk wordt wanneer er aandachtig naar geluisterd wordt. Een album waarbij ieder woord moet worden geanalyseerd. Velen hebben een hele zin nodig om wat duidelijk te maken, Ian doet het op Closer met losse woorden. Woorden die willen dat de luisteraar zelf naar betekenissen zoekt. Een zoektocht waar wegen leiden naar donkere schachten waar donkere wezens leven. Plekken waar hoop verdwijnt, plekken waar de 'insanity' (uiteraard de Engelse benaming gebruiken want de Nederlandse benaming is voor mij een betekenisloos woord) van de mens zichtbaar wordt. Ian Curtis heeft het woord depressie een geluid gegeven. Ik wil meer zeggen, maar de krop in de keel wordt ondragelijk. Ik hou het hier bij, want ik weet dat ik de belangrijke dingen heb kunnen zeggen

Zie dit als een eerbetuiging van iemand die in dezelfde situatie zat als Ian. Iemand die ook gebalanceerd heeft tussen het leven en de dood. Maar wat Ian niet kreeg, heb ik wel gekregen. Een kans om zich te herpakken. Een kans om geholpen te worden. Ik vraag me af, wat als Ian Curtis ook geboren was in de jaren '90 en in 2010 (als we aan nemen dat Ian Curtis op zijn twintigste last kreeg van zijn psychische ziekte en geboren werd in 1990), kreeg hij dan ook een kans om zijn verhaal te doen ? Om ook geholpen te worden ? Er werd op 18 mei 1980 afscheid genomen van een held die helemaal geen heldendaden deed, maar gewoon zijn verhaal deed. Een verhaal die voor velen herkenbaar is. Maar waar niemand een antwoord op heeft als er wordt gevraagd naar het einde. Ian heeft zijn strijd gevochten, het resultaat is onbeslist. Hij heeft niet gewonnen, maar ook niet verloren.

Kasabian - Velociraptor! (2011)

3,0
Ik ben waarschijnlijk één van de raarste leden hier op deze site. Ik noem mezelf een liefhebber van het indiegenre , maar toch blijf ik bezig met het ontdekken van bands die ik al in het begin van mijn ontdekking in de indie wereld moest hebben gehoord. Dit geldt ook voor Kasabian. Een band die zich het liefst ziet geplaatst worden in het label 'indie', althans dat vermoed ik toch. Het is wat raar om te beginnen met hun jongste album, maar toch vind ik dit een verstandige keuze. Waarschijnlijk omdat averechts doen voor mij het normaalste van de wereld blijkt te zijn.

Ik weet van Kasabian eigenlijk niks, behalve dat ze bekend zijn in de indie wereld. Zo blijkt op Last.fm. Daarom zul je van mij eigenlijk weinig feiten horen. Wat ik tot nu toe vind van het album is dat het goed klinkt. Dat is namelijk het belangrijkste. Maar goed klinken staat niet gelijk aan een kwalitatief goed album. Is dat album kwalitatief goed of klinkt het enkel goed ?

Het album begint met Let's Roll Like We Used To, een nummer die begint met een gong en iets Mexicaans. Totdat de stem de sfeer naar een ander dimensie brengt. Het klinkt goed en vind het zeker één van de betere nummers van dit album. Het tweede nummers 'Days are forgotten' klinkt totaal iets anders dan het eerste, maar verliest niets van de sfeer die ik ook had bij het eerste nummer. 'Goodbye Kiss', een romantisch liedje over een kus die de afscheid inluidt. Dit klinkt eigenlijk ook goed. La Fée Verte, Frans voor 'de groene fee', begint wat wazig totdat de ietwat rustige stem van frontman Tom Meighan begint met zingen. Ook hier is het geen uitzondering op de regel en is dit weer een nummer waar we weer kunnen genieten. De titelnummer 'Velociraptor' is iets anders van wat we tot nu toe hebben gehoord, niets rustigs, maar het ietwat hardere werk. Niets mis mee natuurlijk, al past dit niet echt bij wat ik tot nu toe heb gehoord. Niet zo een groot probleem, want anders kwam het wat eentonig, maar in mijn ogen toch een foutieve inschatting van Kasabian. Maar wat er nu na 'Velociraptor ' komt vind ik het beste nummer van dit hele album. 'Acid Turkish Bath' noemt dit mooie nummer. Hier kan ik weinig over zeggen, omdat het simpel niets mis doet. 'I Hear Voices', ''Re-wind' en 'Man of simple pleasures' zijn ook nummers waarover ik weinig kan zeggen, vanwege het feit dat ze ook allemaal goed klinken. Als er dan toch een nummer slecht mag zijn, dan mag het 'Switchblades Smiles' zijn. Dit nummer heeft te weinig om handen om leuk te klinken en daarom doet hij wat onder dan de rest. 'Neon Noon' is dan wel weer goed.

Kwalitatief is het eigenlijk ook wel en daarom krijgt hij een score boven het gemiddelde. Helaas is het niet perfect, waardoor een vijf een niet al te goede keuze is. Ik hou het dan wel op een vier, aangezien een 4,5 in mijn ogen te hoog gegrepen is.

Keane - Strangeland (2012)

3,0
Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit een volledig album van Keane beluisterd. Ik ken wel de hitjes zoals Somewhere Only We Know (imo het beste nummer van Keane), Everybody's Changing, Crystal Ball en The Lovers Are Losing, maar meer dan dat heb ik nog niet gehoord. Ik zal dat ooit wel eens doen, maar Keane is voor mij geen prioriteit. Vat dit niet verkeerd op, ik vind Keane een goede band, maar momenteel hebben degene die de muziekwereld op zijn kop hebben gezet voorrang. Iets dat Keane nog nooit gedaan heeft en ooit zal kunnen doen.

Bij het horen van de single Silenced by the Night kreeg ik wel zin in het nieuwe album en mijn eerste volledig album die ik beluisterd heb van Keane. Schiet me nu niet af met wat ik nu ga zeggen, maar ik dacht eerst dat Silenced by the Night door U2 werd gemaakt. Vooral de stem van Tom Chaplin deed me denken aan de stem van Bono. Nu heb ik weinig met U2 en ondertussen weet heel Mume dat wel, dus dat anderen die link niet kunnen leggen is waarschijnlijk meer mogelijk.

Silenced by the Night vind ik dan een goed nummer, maar ik zal hem zeker niet iedere dag afspelen. Bij zulke nummers heb ik meestal de neiging om na een tijdje plots van mening te veranderen en hem te willen vermijden en er niet geassocieerd mee willen worden. Dus we spelen op safe met dit nummer. De rest van het album klinkt prima, maar het identieke niveau als van Silenced by the Night wordt nooit meer bereikt op dit album. Iets wat ik heel jammer vind, maar tegenwoordig wordt het beste nummer als single uitgebracht en valt de rest lichtjes tegen.

Lichtjes tegen vallen is wat overdreven, maar ik vind het wel teleurstellend dat Silenced by the Night het enig nummer is die met kop en schouders uitsteekt. Het album zelf is niet teleurstellend. Wat me vooral opvalt bij het beluisteren van het album is dat het weer zo groot klinkt. En dat kan wel eens gevaarlijk zijn bij het subjectief beoordelen van een album. Op de één of andere manier synchroniseren mijn hersenen zich met de grootheid van de nummers en door dat is er een deeltje in mij die zulke nummers wel kan waarderen en er liefst een vijf op wil plakken. Gelukkig is dat andere deel een stuk groter en heeft het haar op zijn tanden om zich niet te laten lijden door deze veel gebruikte eigenschap in zulke commerciële muziek.

En omdat dit muziek is die zich richt op de commercieel gerichte mensen en mensen die houden van simpele doch doeltreffende muziek zit het weer vol met catchy hooks en refreinen en zoals Don Cappuccino al heel goed opmerkte is het oo-hoo gehalte inderdaad heel erg hoog. Ook wordt dit album vergeleken met Coldplay, maar het enige nummer die neigde naar de Coldplay was Sea Fog en enkel omdat dit het enige nummer is die wordt gedreven door een piano.

Dit gaat waarschijnlijk weer worden gezien als een recensie en ik zal hem waarschijnlijk ook als mening aanvinken, maar het was eigenlijk niet de bedoeling om nu al een uitgerekte mening te schrijven. Dit album mag dan nu wel goed klinken, hoeveel kracht gaat dit album inboeten binnen enkele maanden ? Een hele belangrijke vraag, want het antwoord op die vraag kan best wel eens de toekomst van mijn (vriendschappelijke) relatie met dit album veranderen. Wat zijn de betere nummers ? Dat ik de single zal nemen is heel erg duidelijk als je mijn tekst hebt gelezen. Maar ook Neon River en Day Will Come mogen in mijn belevenis zich scharen onder de betere nummers. Vooral die intro van Day Will Come vind ik best wel iets hebben.

Het cijfer die ik hier op zal plakken zal een drie en een half zijn. Mijn helft die houdt van groot klinkende nummers zal waarschijnlijk nu heel boos zijn, maar mijn ander helft heeft er voor gezorgd dat ik heel wat waanzinnig goede bands heb leren waarderen.

Love - Forever Changes (1967)

4,0
Op kijken naar iemand doen we allemaal, de één kijkt op naar zijn vader, de ander naar zijn moeder. Soms gebeurt er dat mensen ook op kijken naar artiesten en vooral naar hun persoonlijke leven. Ik bijvoorbeeld kijk stiekem op naar Jimi Hendrix en Jim Morrison, en ook naar Ian Curtis. Deze drie heren hebben een speciale plaats in mijn muzikaal hart veroverd en dit omdat zij zo inspirerend zijn voor mij en ook voor anderen. Nu heeft het op kijken naar iemand niets te maken met deze plaat,. Maar mensen die de naam Jimi en Jim zien op deze pagina, kunnen al een link leggen waarom ik deze twee heren aanhaal (helaas voor mijn andere held, Ian, is het deze keer geen prijs). Beiden maken ook psychedelische rock en doen dit uitermate goed.

Ik ben op deze plaat gekomen nadat Don Cappuccino een bericht plaatste bij de pagina van het debuut van The Doors. Nu ik wat meer aan het experimenteren ben met het psychedelische van het leven, zo ook de middelen die zorgen voor een psychedelische effect, ben ik altijd op zoek naar psychedelische muziek om mijn ervaringen nog leuker te maken. Zeg nu eens zelf, als muziekfanaat muziek kunnen gebruiken om nog meer te kunnen genieten van het leven is toch een droom voor iedereen die muziek bespeelt of beluisterd ?

Nu over het album zelf, zoals bij iedere psychedelische muziek is dit een mengelmoes van verschillende genre's, vooral uit het Zuid-Amerikaanse gedeelte van de wereld, af en toe uit Oosterse landen. Ook wordt er soms veel gebruikt gemaakt van jazz en blues. Wat ik eigenlijk wil opmerken is dat bij alle reguliere albums van The Jimi Hendrix Experience weinig gebruikt werd gemaakt van verschillende genres, maar er door behulp van gitaarsolo's psychedelische ervaringen worden gemaakt.

Tekstueel worden er geen zware thema's gehanteerd, enkel luchtige zinnen over liefde en nietszeggende dingen. Eigenlijk wordt er amper gebruik gemaakt van thema's, behalve het enig terugkerend thema liefde. En eigenlijk is dit heel normaal voor psychedelische muziek, want de bedoeling van die muziek is het stimuleren van de hersenen en er voor zorgen dat die heerlijke hallucinaties niet veranderen in bad trips. Nu deden The Doors weer helemaal anders (zoals altijd), want zij gebruikten filosofische dingen in hun teksten. Nu heb ik weinig filosofische thema's als zwaar bevonden, maar dat is natuurlijk voor iedereen anders. Zoals dat iedere beleving voor iemand anders is. Wat ik wel mis is de poëtische kant van psychedelische muziek hier op het album. Oftewel heb ik het niet opgemerkt.

Dan is de stem van Arthur Lee weliswaar prachtig. Lekker luchtig, zonder zware tonen te gebruiken en is zijn stem lekker consistent. Ik heb toch wel geschrokken dat Arthur dezelfde huidskleur deelt. Niet omdat ik neerkijk op mensen met een andere huidskleur, maar omdat ik meestal de verschillen herken in de stem. En nu bedoel ik niet dat de één beter zingt dan de ander. Maar bij Jimi Hendrix wist ik gewoon dat hij een Afro-Amerikaan was. Nu is dit een slechte vergelijking, want iedereen weet al van in het begin dat Jimi een Afro-Amerikaan was.

In het begin van het album (vooral bij Andmoreagain) had ik trouwens het gevoel dat één van The Beatles aan het zingen was, nu kan ik helaas nog geen onderscheid maken van wie wie was bij The Beatles, dus vraag me niet wie. Nu rest er nog één ding te doen en dat is een beoordeling te geven. Ik twijfel enorm, aan de ene kant is dit een prachtig album waar ik geen ergernissen bij had, maar ik vind een vijf ietwat te veel. Misschien op een later moment, maar nu is dit een te hoog cijfer. Ik neig meer aan een vier en een half, dus zal ik op dit moment meer kiezen voor een vier en een half.

Memoryhouse - The Slideshow Effect (2012)

3,0
De laatste maanden heb ik kennisgenomen met het subgenre dream pop. Wat begon met Creatures of an Hour van Still Corners, dan vervolgde met The Year of Hibernation van Youth Lagoon is geëindigd met deze plaat. Althans, geëindigd voor een tijdje, want er komen nog genoeg 'onbekendere' plaatjes uit die zich scharen onder het dream pop subgenre. Opmerkelijk van de drie genoemde platen is dat ze allemaal debuten zijn. Alsof dream pop een herleving beleeft, maar voor de mensen die het al kennen weten dat de dream pop scene al van midden jaren '80 vrolijk leeft. Typerend voor dream pop is de melancholische geluiden, de nostalgische geluiden die zorgen dat mooie herinneringen terug komen en nog eens worden beleefd in onze gedachtegang. Doe uw ogen toe bij het beluisteren van deze platen is een tip die ik zeker aan iedereen wil geven.

Denise Nouvion, die naast het zingen ook een fotograaf is (en daarom wordt er snel een link gelegd tussen haar foto's en haar muziek) is degene die haar stem verleent om mensen te laten herinneren. En dromen te laten ontwikkelen, want zo mis is deze meid helemaal niet. Nu gaat de eer niet allemaal naar deze verstandige dame, althans dat hoop ik, want in Memoryhouse draait het om twee mensen. Net alsof zij Adam en Eva willen symboliseren. Nu weet ik niet of zij een relatie hebben, maar omdat ik altijd filosofischer ben wanneer ik naar dream pop heb geluisterd zeg ik dit gewoon even. De man waarover we spreken is Evan Abeele, de man achter de geluiden.

De geluiden die we horen zijn langzaam, soms slaapverwekkend en vooral repetitief. Nu klinkt dit heel negatief, maar dat is het niet. Ik heb in mijn jonge leven al heel wat ervaringen in therapieën en daar werd er veel gebruik gemaakt van relaxerende dingen. En het grootste thema die er werd gehanteerd was het slapen. Ik noemde het vaak slaaptherapie omdat er vaak geleund werd aan slapen. Echt slapen was het niet, maar het was precies een fase tussen het wakker zijn en slapen. Wat dit nu te maken heeft met dit album is simpel. Het slaapverwekkende is iets dat veel wordt gebruikt bij het plaatsen van gedachten, vooral bij het relativeren van iets. En dat kan de bedoeling zijn geweest. Daarom ook dat het zo repetitief gemaakt is. Geen mengelmoes van verschillende dingen, maar een solide geheel.

En laten we nog even terugkeren op Denise, want wauw, wat een stem. Als ik dit vergelijk met Still Corners of Youth Lagoon is Memoryhouse op het gebied van zang de betere. Op de één manier is haar stem warmer en met meer emotie dan haar 'concurrenten'. Helaas heeft Youth Lagoon me zo onder de indruk gemaakt dat zelfs deze plaat me niet meer onder de indruk kan laten maken. Ik hoor van veel mensen dat zij teleurgesteld zijn in deze plaat, want deze klinkt minder dan The Years EP. Nu heb ik daar geen mening over, want ik heb nog nooit de EP's gehoord, maar ik ben absoluut niet teleurgesteld in deze plaat. Nu moet ik zeggen dat ik een afwisselende stemming heb in de nummers, maar dat maakt deze plaat niet slecht, enkel anders. Old Haunts blijft voor mij het beste nummer van deze plaat, want het geluid is daar gewoonweg prachtig. Om van weg te dromen of dingen op een plaats te zetten. Heel leuk.

De beoordeling wordt een moeilijke. Het klinkt goed, iets minder dan het debuut van Youth Lagoon, maar nog steeds beter dan het debuut van Still Corners. Moeilijk, want die twee platen verschillen maar een halve punt van elkaar. Nee, na het horen van deze plaat heb ik geen zin meer in moeilijke dingen, enkel in simplistische gedachten. We geven hetzelfde cijfer als het debuut van Youth Lagoon.

Muse - The 2nd Law (2012)

1,0
En ook ik moet me bij de 'pessimisten' aansluiten en constateren dat Muse hier vreselijk uit de bocht gegaan is. Nu moet ik eerlijk zijn, de muziek van Muse heeft het al altijd lastig gehad om te kunnen voldoen aan mijn standaarden, maar deze plaat zal er zeker verre van aan voldoen. Het klinkt allemaal te geforceerd, te ongeïnspireerd en Muse wilt een beetje teveel het manusje-van-alles zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er geen probleem mee dat men experimenteert door verschillende genres samen te brengen. Ik ben per slot van rekening ook niet iemand van het hokjes denken, maar het zijn vooral de combinaties die me storen. En het misbruik er van.

En verschillende genres zijn niet het enige dat ze willen samenbrengen, want de frontman Matthew Bellamy brengt vaak ook verschillende zangstijlen samen. Soms de één wat duidelijker van een bepaalde band dan een ander. Het zorgt er wel voor dat Bellamy beter zingt dan in de voorgaande albums van Muse, maar toch weet het niet de consistentie te hebben waar ik altijd op wil terugvallen. En dat is niet enkel bij Muse, maar op eender welk album van eender welke band. De enige zangstijl die ik niet hoor is die van Freddie Mercury. Een vergelijking die voor mij kant noch wal raakt, want behalve het soms uitsmeren van klinkers zijn er enorme verschillen te horen tussen de twee artiesten.

Als we dan dat combineren los gaan zien, dan stellen de producties en de composities weinig voor. Dat is dan ook de reden waarom ik de plaat zonder schaamte durf te zien als de Mylo Xyloto van Muse. Weliswaar de Mylo Xyloto voor de alternatievelingen.

Nas - Illmatic (1994)

5,0
Voor de mensen die zich afvragen wat ik in hemelsnaam hier doe, ver van mijn vertrouwde omgeving (lees: The Beatles). In een ver verleden luisterde ik naar hip-hop en tot mijn verbazing had ik nog een beperkte collectie (lees: tien platen) van hip-hop platen. De keuze was dus vlug gemaakt om dit alsnog te beoordelen!

Het album begint met 'The Genesis', een soort van een één minuut 45 seconden durende intro waar we een metro horen afkomstig van de 'Subway Theme', gemaakt door Grand Wizard Theodore voor de film 'Wild Style' (1982). Ik heb zelf de film nog nooit gezien, maar het klinkt als een aangename verwelkoming om verder met het album te beginnen. En dat deed ik dan ook!

Wat volgt is een nummer als 'N.Y. State of Mind', die werd verwezenlijkt door een sample van 'Flight Time', gemaakt door Donald Byrd. De sample werd getransformeerd naar 'N.Y. State of Mind' door DJ Premier en deed dit heel goed! Maar niet enkel door de kunsten van DJ Premier is dit nummer geweldig, ook door de soepele flow van Nas die de ghetto van New York op zijn manier brengt. Eén van de betere nummers van het album.

Na 'N.Y. State of Mind' komt 'Life's A Bitch'. In mijn ogen het minste nummer van het hele album. Ookal bevindt zich hier de enige gastbijdrage van het hele album en vind ik dat de sample die hier gebruikt wordt rustgevend is. De sample is afkomstig van 'Yearning for Your Love' van The Gap Band. Maar helaas is de tekst niet zo goed en vind ik dat de gastbijdrage van A.Z. nog beter kon.

Dan komt er een bekend citaat van Tony Montana als titel voorbij, namelijk 'The World is Yours'. In vergelijking met 'Life's A Bitch' is dit weer een goed nummer met een mooie sample afkomstig uit 'I Love Music' van Ahmad Jamal. Dit alles is geproduceerd door een andere legende, namelijk Pete Rock.

Na het bekende citaat van Tony Montana komt er een ander nummer die zich bij de vier beste nummers van het hele album behoort, namelijk 'Halftime'. Geproduceerd door Large Professor en door de, alweer, soepele flow van Nas wordt dit nummer naar een andere dimensie geschopt. De sample is trouwens afkomstig van een onbekend nummer die ik zelf niet eens ken.

Wat komt is een trip door Memory Lane. En die trip behoort ook tot de vier beste nummers van het hele album. Ook is die trip één van de betere trips die ik in mijn gehele leven heb meegemaakt en dat wil dus al veel zeggen. Geproduceerd door DJ Premier (wat een held is het toch) en de sample is afkomstig van 'We're In Love' van Reuben Wilson.

Het volgende nummer doet me heel hard denken aan een nummer van Bob Marley. Nu is dit geen cover van dat welbekend nummer. Dit nummer hoort trouwens ook bij de top 4 van dit album en is geproduceerd door Q-tip. De sample is afkomstig van 'Smilin' Billy Suite Pt. II' van The Heath Brothers.

De twee volgende nummers zijn 'One Time 4 Your Mind' en 'Represent'. 'One Time 4 Your Mind' is geproduceerd door Large Professor en de sample is afkomstig van een onbekend nummer. 'Represent is geproduceerd door DJ Premier en de sample is afkomstig van de soundtrack van een oude film 'The Thief of Baghdad' uit 1940. 'One Time 4 Your Mind' klinkt goed, maar niet geweldig. 'Represent' klinkt heel goed, maar behoort niet bij top 4 van dit album.

We eindigen dit album met 'It Ain't Hard to Tell'. Dit nummer staat stipt op nummer één van de top 4 van dit album. Het klinkt gewoonweg perfect en is één van de betere afsluiter van een hip-hop album. De flow van Nas is hier het best en de beats zijn hier geweldig. Het is geproduceerd door Large Professor en de sample is afkomstig van 'Human Nature' van Michael Jackson.

Dit album is één van de betere hip-hop platen die ik in tijden heb gehoord en kan misschien worden opgenomen in mijn top 10. Jammer dat Nas hetzelfde niveau niet kon behouden bij zijn latere albums (vooral Stillmatic is een dieptepunt), maar dit kon niet anders met zo een perfect debuut.

Nas - Life Is Good (2012)

2,0
Ik zal deze post starten met te zeggen dat ik weinig heb met hip-hop. Ik ken wel wat klassiekers en ik kan ze soms wel waarderen, maar hip-hop is en zal nooit mijn favoriet genre worden. Maar het is niet omdat het niet mijn favoriet genre is dat ik geen pogingen zal wagen om dit genre toch beter te kennen. Ik heb al wat platen hoog kunnen beoordelen op deze site en Life Is Good is de volgende hip-hop plaat die ik wil beoordelen. Het is al van Illmatic, die ik trouwens niet op dag één heb beluisterd, geleden dat ik nog iets van Nas heb gehoord. Af en toe een los nummertje van één van zijn andere platen, maar daar bleef het ook bij.

Enkele maanden geleden kwam deze uit en er was wel genoeg aandacht aanwezig om er voor te zorgen dat ik de releasedatum onthouden heb. Maar aangezien hip-hop niet mijn hoofdgenre is, heb ik deze plaat maar ergens verplaatst op mijn computer om hem later te beluisteren. Nu ben ik bezig met wat platen punten te geven en heb deze dan ook zijn kans gegeven. En ik vind het vreselijk om te zeggen, maar dit is mijn ding niet. Dat komt vooral door de sfeer en aan welke soort hip-hop Nas zich blootlegt. Tel daarbij de teleurstellende tot hele slechte gastartiesten op en dan kan ik niet anders dan concluderen dat Life Is Good nooit mijn ding zal worden.

Ik hoor heel veel positieve geluiden over deze plaat, dus zal ik toch proberen wat dingen uit te klaren. Nas had al velen malen uitgelicht dat dit zijn volwassen plaat zou moeten worden die zijn groei, voor mij meer zijn laattijdige adolescentie, als mens moet laten zien aan het publiek. Dat vond Nas grondig tijd, zeker na al die problemen met onder andere zijn ondertussen ex-vrouw en moeder van zijn tweede kind. Problemen die er voor zorgde dat hij door het oog van de naald kroop, zeker op financieel gebied. Nu is dat gelukkig voorbij en kan Nas de schade opmeten door daarover te spreken op dit album en genoeg te relativeren.

En al mag het verhaal van het totstandkoming van deze plaat enorm clichématig klinken, het heeft er voor gezorgd dat Nas de lijn van zijn samenwerking met Damian Marley niet verder zet en terug zijn geluid waar hij om bekend staat oppakt. Daarvoor werkt hij samen met veteraan producer Buckwild en wünderkind van de nieuwe generatie No I.D. Ook andere producers worden gestrikt, de één wat meer de favoriet dan de ander. Ook werd een tijd gedacht dat er een andere veteraan producer deel nam, maar hij beperkte zich maar tot een gastbijdrage en bleef ver weg van de knoppen. Al vraag ik me af welke bijdrage hij nu precies deed op dat nummer.

Nu betekent het niets dat er kwalitatieve producers meewerken, want de nummers die zij hebben geproduceerd zullen voor mij nooit tot hun magnum opus horen. Een paar klinken er goed, Loco-Motive en The Don, maar het merendeel van deze plaat beslaat uit middelmatige tot slechte nummers. Dat komt niet enkel door hoe de nummers instrumentaal klinken, maar ook door hoe de vocalen klinken. Om eerlijk te zijn vind ik Nas helemaal niet zo goed flowen. Dat komt vaak doordat Nas geen coherentie kent in zijn flow en hij soms te hard van stapel loopt met zijn stem. Ik vind trouwens dat de instrumentatie hem niet uitdaagt om het poëtisch niveau van zijn debuut te hanteren. Maar dan vraag ik me af of hij het nog zou aankunnen een kleine achttien jaar na zijn vroegtijdige magnum opus.

Maar Nas is niet de enige die zijn vocalen niet meer honderd procent weet te gebruiken. Ook de gastartiesten weten hun vocalen niet optimaal te gebruiken. Van al die gastartiesten kan ik geen enkele opnoemen die weet te presteren. Een beetje jammer, maar ook te verwachten. En allesbehalve een goede keuze van Nas om op zijn adult only album mensen te gebruiken die zelf nog niet uit hun puberteit zijn. De verdere oorlog tegen zulke hip-hop types laat ik over aan de soldaten van de underground.

Met andere woorden, Life Is Good zal voor mij niet de award krijgen van beste hip-hop plaat uit het jaar 2012. Het uiteindelijke doel en de uiteindelijke boodschap is totaal tegenstrijdig met wat het doel en de boodschap oorspronkelijk zou moeten zijn. Dat niet alleen, maar ook het gebrek aan kwalitatieve muzikaliteit zorgt er voor dat ik niets goeds over deze plaat kan schrijven en het mijn stem daarom niet krijgt als het gaat om positieve awards.

Pink Floyd - The Wall (1979)

2,5
Na het beluisteren van het debuut van The Doors heb ik besloten om me wat te verdiepen in de psychedelica. Ik vond dat het tijd werd om mezelf wat beter op te stellen voor de verschillende subgenres van het rock genre. Het eerste album na The Doors was Forever Changes van Love en ook Disraeli Gears van Cream dringde mijn oren binnen. Beide albums deden me wat, de een wat meer dan de ander, maar op de één of andere manier kon ik geen verbinding leggen tussen beiden en mijn hersenen. Alsof mijn hersenen het afstootte. Maar ik bleef verder verkennen. Ik hoorde van diverse leden dat Pink Floyd weleens mijn ding kon worden en ik begon wat op te zoeken.

Ik kende Pink Floyd al wat langer dan dit jaar en speelde ik geregeld Another Brick in the Wall, Pt. 2 en Money af. Nummers die ik nog altijd hoog in het vaandel kan dragen. Maar een heel album was een andere zaak. Ik begon wat te twijfelen omdat sommige nummers die ik op YouTube hoorde niet echt mijn ding waren in die tijd. Maar omdat ik mezelf oplegde dat ik wat ballen moest kweken, ben ik begonnen met wat (belangrijke) platen die wel een positieve opinie hadden. Die albums waren het debuut, Meddle, The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals en dit album hier.

Ik begon eerst met debuut (de chronologische volgorde) om dan verder te gaan met Meddle. Ik stopte even met de chronologische volgorde en beluisterde eerst Animal. Een plaat die ik ook minder vind, maar absoluut niet slecht. Toen restte er me nog drie albums. Die twee beluisterde ik dan wel weer volgens de volgorde. Maar toen stopte ik er even mee. Ik vond dat het even tijd was voor andere albums. Zo komt het dat ik nu enkele maanden verder ben en eindelijk dit album heb laten afspelen.

En ik ben teleurgesteld. Ik weet niet hoe erg, maar ik ben er niet blij om. Ik weet dat het aan mij ligt, maar toch ben ik een klein beetje teleurgesteld in Pink Floyd. Niet zo teleurgesteld dat ik me niet wil associëren met deze band, maar mijn waardering heeft toch wel een zware klap gekregen. Niet zozeer de waardering voor de band, maar meer de waardering voor The Wall. En begrijp me niet verkeerd, ik vind dit album allesbehalve slecht, maar als ik dit album in volgorde van kwaliteit (weer een woord die niet zozeer past, maar hopelijk begrijpen jullie wat ik bedoel) moet plaatsen dan kan het best zijn dat het op de laatste plaat zal staan. Of misschien niet. Ik heb het album namelijk nog niet vergeleken met Animals.

En nu neem ik een neerkijkende houding aan jegens Animals, maar ik bedoel ook niet dat het slecht is. Het behoort tot het rijtje waar The Wall zich nu ook bij schaart. Geen slechte albums, maar wel albums die psychische mankementen vertonen. Fysiek zeer sterk. En nu vragen jullie je waarschijnlijk af wat ik bedoel met psychisch en fysisch. Wel, met fysisch bedoel ik dat het kwalitatief zeer goed in orde zit. Het is technisch heel goed en ook het thema spreekt me wel aan. En ik kan het best geloven waarom het een plaats in de top 250 heeft en dat het globaal gezien wordt gezien als een klassieker. Het tegenstellende, psychisch, met dat bedoel ik wat het album doet. Wat voor gevoelens er wordt losgemaakt. In welk gedeelte van mijn hersenen werkt het album ? En doet de plaats iets met me ? Wordt ik in een trip opgezogen en dat ik dan plotseling zestig minuten (in dit geval tachtig minuten) verder ben ?

En daar slaat het album de plank mis. Zoals ik al zei is het technisch zeer sterk en is het verantwoord om dit als een klassieker te zien, maar het doet me niets. Nu wekte het album het één en ander los, maar niet in die mate dat mijn mond wijd open stond of ik daar achteruit lag te luisteren welke geluiden er op me af kwamen. Nee, ik zat daar koelbloedig te luisteren. En ik heb wel pogingen gedaan om het alsnog op me in te werken, maar het werkte niet. Daarom ook dat het voor mij aan sfeer miste. Andere Pink Floyd albums zuigen me op en zorgen er voor dat we plotseling zestig minuten verder zijn. En ook zorgden de andere albums er voor dat ik tijdens die muzikale trip echt in een soort van andere dimensie bevond waar ik soms euforisch werd. Ik kon me daar op concentreren. Tijdens het luisteren van muziek schijf ik af en toe wat, begin ik te discussiëren of lees ik wat. En dan werkt een albums als een The Dark Side Of The Moon of een The Piper at the Gates of Dawn heel goed.

Maar hier had ik dit niet. Ik kan het niet meer bijhouden hoe vaak ik op pauze klikte en ik even wat anders deed. En het was niet omdat het me wegjaagde, maar omdat ik niet in een andere dimensie zat. Ik had steeds een Been there-gevoel en ik ergerde me niet, maar het kwam wat vervelend over. Zeker als een album 80 minuten duurt is het niet aangenaam dat je daar 80% van de tijd staat te vervelen en door een gebrek aan concentratie altijd een pauze neemt. En dat vind ik heel erg teleurstellend.

Nu is dit album, zoals ik al honderden keren heb gezegd, niet slecht. Het is technisch zeer goed en nogmaals, het is verantwoord om dit als een klassieker te zien. En ookal kan ik me niet hechten aan het album, ik heb hele goede nummers gehoord. Zoals het geweldige Another Brick in the Wall, Pt. 2 en Comfortably Numb. Ook zijn er tig prima nummers, maar waar ik ook niet akkoord mee ben is dat sommige nummers soms maar een anderhalve minuut duren. En er zijn maar weinig artiesten die er in slagen om in dat kort tijdsbestek een sfeervol nummer af te leveren en helaas is Pink Floyd daar ook niet echt goed in dit album. Nu zijn er wel sommige korte nummers die me wat deden, maar dan wordt de sfeer onmiddellijk stop gezet. Iets dat ik heel jammer vind. De korte nummers die ze beter hadden weggelaten zijn trouwens Bring the Boys Back Home, The Show Must Go On, Stop en Outside The Wall.

Deze opgenoemde nummers zorgen er voor dat als ik toch enige sfeer voel dit direct wordt afgebroken. En het is geen toeval dat dit precies de nummers zijn die bij de laatste nummers horen. Dankzij Bring the Boys Back Home bijvoorbeeld duurt het wat langer om de impact van Comfortably Numb te voelen. En Show Must Go On bijvoorbeeld zorgt er voor dat het gevoel dat ik opgewekt heb bij Comfortably Numb wordt afgebroken. Maar ondanks dit gegeven blijft Comfortably Numb toch sterk en is het één van mijn favorieten van dit album.

Wat ik ook kan opmerken is het feit dat het album sterk begint, maar na enkele nummers al wat inkakt om dan een soort van dieptepunt te bereiken na Comfortable Numbs. Het wordt dan niet slecht, maar er is wel wat verschil meetbaar. The Trail vind ik bijvoorbeeld geen slecht nummer, maar omdat het niveau dan een soort van dieptepunt bereikt begon ik echt af te wachten wanneer dit album gedaan zou zijn. Daarom ook dat ik dit nummer in mijn vorige luisterbeurten in een ander dimensie plaatste, een dimensie waar alles slecht klinkt dan het eigenlijk is. Ik heb gisteren het album voor de vijfde keer beluisterd en daarnet heb ik even The Trail los beluisterd en eigenlijk is het nog niet zo slecht.

En het klinkt een beetje raar, aangezien Pink Floyd altijd van die conceptalbums maakt waar alles bij elkaar hangt. Maar wanneer ik dit album los beluister (dus niet in volgorde of na elkaar) dan springen er heel wat nummers beter uit dan wanneer ik dit achter mekaar beluister. En dat vind ik heel raar, want bij andere Pink Floyd albums moet ik dit niet eens proberen, want dan vind ik dat het sowieso aan sfeer mist en dat het wat minder is. Uitzonderingen zijn er uiteraard en dat zijn Bike (van The Piper at the Gates of Dawn), One of These Days (van Meddle) en Money (van The Dark Side of the Moon).

Mijn excuses alvast als ik op de tenen heb gestapt van degene die dit albums favoriseren en prefereren boven alle andere albums van Pink Floyd, maar ik kan geen verbinding leggen met dit album en mijn hersenen. Ik heb het geprobeerd, maar het externe apparaat was niet compatibel met het interne apparaat. Om het in computertermen af te sluiten.

Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust (2008)

3,0
Toen men zei tegen mij dat Sigur Rós met deze plaat een stuk meliger zou klinken, stond ik dat vol ongeloof te lezen. Hoe kan een band als Sigur Rós nou melige muziek maken ? Ára Bátur klonk misschien wat meer dramatischer dan bijvoorbeeld een Samskeyti, maar om het dan als melig te bestempelen vond ik raar. Nu is dit album enkele seconden op zijn einde gelopen en ik moet toegeven dat ik die redenering wel kan begrijpen. Men gebruikt het woord commercieel tegenwoordig als scheldwoord, maar in dit geval klinkt het daadwerkelijk commerciëler, in de mate dat een band als Sigur Rós commercieel kan zijn.

In het begin vond ik Ára Bátur een geweldig nummer, maar na enkele luisterbeurten vervalt het succes een beetje en vind ik het ook een melige plaat die op sommige momenten te dramatisch wordt. De charme blijft wel, maar het is een charme geworden waar genoeg ook genoeg betekent.
Een ander opvallend nummer is Festival die in het begin eerst wat rustig voort kabbelt, maar op een gegeven moment een ontploffing kent à la Coldplay ten tijde van Viva La Vida. Nu is dit louter een vergelijking en bedoel ik nergens dat het heeft afgekeken van Coldplay of dat het helemaal klinkt als Coldplay. Het derde en laatste opvallend nummer is Gobbledigook die een tempo heeft die niet bekend is in andere Sigur Rós platen. Dit nummer klinkt een stuk commerciëler en zou eigenlijk wel passen op de radio.

Om eerlijk te zijn vind ik dit de minste Sigur Rós plaat die ik al gehoord heb. De nieuwe weg dat Sigur Rós genomen heeft op dit album, om waarschijnlijk metaalmoeheid te voorkomen, bevalt me niet zo. Nu klinkt het nog altijd bovenmaats, maar de melancholie die andere albums hadden wordt omgeruild voor te dramatische stukken, te euforische stukken en ontploffingen die ik liever zie doen door andere bands. De intentie van Sigur Rós was goed bedoelt, daar ben ik zeker van, maar het was beter geweest als het wat minder was. Eens kijken wat Valtari zal geven.

Sigur Rós - Valtari (2012)

4,5
Ondanks dat ik vind dat Sigur Rós wel met iets nieuws op de proppen mag komen, vind ik dat Sigur Rós weer eens heeft bewezen waarom het geen leugens zijn als er iemand zegt dat ze zo dicht bij de perfectie aanleunen. Uiteraard kent iedereen nu wel het trucje, maar mij hoor je niet klagen als het trucje nog steeds werkt. Zelfs nadat bijna alles al verteld is. Het is een pracht van een album die zeker een geduchte concurrentie van () kan zijn. Nu is de kans bijna onbestaand dat er iets () in de schaduw kan zetten, maar de poging van Valtari is er eentje om te onthouden. Ik zeg 'poging', maar ik weet heel zeker dat dit niet eens de bedoeling van Sigur Rós was.

Een vergelijking met () is niet eens zo gek. Diezelfde melancholie is hier weer stevig in trek en nummers als Ekki Múkk of Varðeldur konden best weleens onder het leven gaan als bonusnummers van (). En die eer gaat niet enkel op voor de twee net genoemde nummers, maar ook voor Varúð en het titelnummer Valtari. Maar naast een bijna tweelingbroer van (), is Valtari ook een verademing na Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust dat voor mij toch wel het toppunt van melodramatiek was.

Ik weet dat het volgende gegeven nooit of te nimmer mag gebruikt worden als argument voor een beoordeling. En dat ik ook niet, maar mag ik jullie er wel op attenderen hoeveel dingen die simpele afbeelding op de hoes vertelt ? Het is de eerste keer dat Sigur Rós een dergelijke hoes gebruikt op één van hun albums en ik vind het één van de meest betekenisvolle hoezen die ik ooit al heb gezien. Op zowel een Sigur Rós album als op een album van een andere band. Nu verwachten jullie waarschijnlijk dat ik die betekenissen uit de doeken doe, maar dat doe ik juist niet. De betekenissen kunnen verschillen en het is ieder zijn eigen zoektocht naar de betekenis die zij er op willen plakken. Doe het en denk er iedere keer over na als je deze hoes ziet. Of doe het juist niet, maar dan weet ik niet of je dan de pracht van de hoes kan zien.

Maar IllumSphere, als jij dit toch zo geweldig vindt, waarom geef je dit dan geen vijf sterren ? Een hele interessante vraagstelling waar ik een antwoord op weet, maar misschien niet de voldoening kan geven die de vrager wenst te krijgen. Er is één iets aan dit album die me hindert om voor de volle punten te gaan en dat komt door het volgend probleem. Omdat de vier nummers Ekki Múkk, Varúð, Varðeldur en Valtari zo prachtig zijn zorgt dit er voor dat de andere nummers in de schaduw komen te staan. Ze zijn allesbehalve slechter, begrijp mij dan ook niet verkeerd, maar ze zijn wel een stuk zwakker in kracht. Alles wat voor, tussen en na die vier nummers komen boeten heel wat in. Ég Anda redt zichzelf wel net, maar de rest helaas niet. En dat vind ik jammer en eigenlijk de enige tekortkoming van dit prachtig album.

The Gaslamp Killer - Breakthrough (2012)

3,0
The Gaslamp Killer staat bekend om zijn gekte en kan zijn performance het feestje al goed maken, maar het maken van een LP is een terrein waar de man ver van weg bleef. Een echte reden werd nooit genoemd, maar na het meermaals beluisteren van deze LP moet ik concluderen dat er een grote waarschijnlijkheid zit in dat hij niet echt gemaakt is voor de studio. Niet dat de plaat slecht is, maar het verschil van kwaliteit tussen zijn live opnames en zijn studio opnames is wel groot. Waar de man zijn genialiteit niet onder stoelen en banken kan verschuilen op het podium, daar ontbreekt het hier en daar wel op de plaat. Het drum spektakel mag dan wel weer spectaculair zijn, maar voor mensen die hem al langer kennen is het niet meer zo speciaal en meer een herhaling van alles wat hij al ten gehore gebracht heeft.

Het samplen wekt wel zijn vruchten af, maar kan de plaat niet verbeteren. Het lijkt me ook af en toe te veilig. Ook is het alsof hij zijn recente ontwikkelingen binnen de Los Angeles beatgemeenschap weigert te gebruiken. Ontwikkelingen die zijn live opnames nog vetter en agressiever maken en de nodige dosis psychedelica geven waar iedere LSD-gebruiker van droomt. Maar ondanks dat het soms veilig klinkt, weet William zijn humor er wel in te kunnen stoppen. De skit Fuck die gemakkelijk uit een oude Amerikaanse reclamespot kan komen brengt alleszins wel een glimlach op mijn gezicht. Helaas zorgt dat er wederom ook niet voor dat de bestaande twijfels over de rol van William als studio producer vervallen.

De enige nummers die zich kunnen onderscheiden van de rest zijn de twee laatste nummers - This is how the world ends...…-, maar daarvoor moet je wel minstens 39 minuten overlappen met teleurstellende nummers die af en toe aardig klinken, maar niet diezelfde pit hebben die menig fan verwacht. Wil je dus echt The Gaslamp Killer ontdekken, dan moet je vast en zeker een optreden meemaken waar de genialiteit en de magie van de man de boel draaiend houden. En hallucinogene producten, maar dat hoefde ik waarschijnlijk niet te vertellen.

The National - Trouble Will Find Me (2013)

4,0
Nadat ik heb moeten concluderen dat High Violet in mijn ogen een matige plaat was, was ik enorm sceptisch betreffende deze plaat. De eerste berichten waren immers dat deze plaat weinig zou verschillen met High Violet waardoor ik eigenlijk al een conclusie had zonder eerst een noot van deze plaat gehoord te hebben. Gelukkig ben ik een koppigaard en wil ik iedere band die met een nieuwe plaat komt aanzetten een kans geven om toch nog met die ene plaat te komen die me op weg kan helpen naar een vreugdevolle 'samenwerking'. En dankzij die koppigheid kan ik al glimlachend zeggen dat The National me eindelijk heeft kunnen overtuigen. En niet enkel deze plaat wist me te overtuigen, maar ook Boxer. Ik wil er tevens aan toevoegen dat deze plaat in de kleine details toch enorm verschild met zijn voorganger. Het geluid is een stuk volwassener en Matt Berninger heeft wat minuscule aanpassingen aan zijn stem gedaan, maar die toch uiteindelijk iets groters in gang gezet hebben. Die klagerige stem die ik hoorde in High Voilet is helemaal verdwenen en daar is een pakkende stem voor in de plaats gekomen. Toch moet ik bekennen dat er nog een heel klein beetje scepticisme leeft bij mij, omdat ik niet weet wat de toekomst gaat brengen. In het begin vond ik High Violet ook een goede plaat en daar is er uiteindelijk niets goed van gekomen. Daarom ook dat ik deze eerst op vier punten wil zetten, maar ik hoop dat dit tegen het eind van dit jaar naar omhoog kan worden geschroefd. Ik ben benieuwd wat de toekomst gaat geven!

The Who - Who's Next (1971)

4,5
Weeral zo een band die ik heb leren waarderen door effectief volledige albums te gaan beluisteren. Nu had het niet zoveel moeite en energie nodig, maar toch ben ik heel blij dat deze band zich nu ook tot mijn favorieten mag horen. En dat is allemaal te danken aan dit album. Niet helemaal, maar het heeft er toch een groot aandeel in. Enkele weken terug heb ik het debuut beluisterd en mijn mening was dat het enorm klonk naar The Beatles. Ik bedoelde niet dat het om copypaste betrof, maar dat er een voornamelijke gelijkenis in zat. En dat zat vooral in de stemmen. Nu klonken de geluiden ook wel een beetje naar The Beatles, maar dat kan gewoon liggen aan het feit dat rock zo klonk in die tijd. De echte hoorbare gelijkenissen blijven nog steeds de stemmen.

Nu genoeg over het debuut, dit album overtreft naar mijn mening het debuut. Het geweldige is dat het eigenlijk klinkt als een plaat die prima tussen de platen die het hippie tijdperk vertegenwoordigen, maar toch werd die begin jaren '70 uitgebracht. Misschien niet zo heel vreemd, aangezien er maar twee jaar tussen zit tussen de release van deze plaat en de qlimax van de hippie tijdperk. Maar toch fijn dat zelfs na de grote depressie van de hippie periode er bands zijn die alsnog deze geluiden gebruiken op hun plaat. Nu moet je niet denken dat er psychedelische geluiden staan, die ik heb althans niet gehoord, maar je voelt gewoon de sfeer dat het album uitstraalt. Een identieke sfeer die veel albums ook hebben die wel de volledige eigenschappen van een hippie ding hebben.

En het klinkt ook heel grensverleggend. Niet in de vorm dat er nieuwe dingen gecreëerd worden. Dat is trouwens in het algemeen, want ik kan best begrijpen dat dit destijds wel nieuwe dingen deed, al kan ik het moeilijk geloven. Alles wat hier werd gedaan werd al jaren terug gedaan (in die welbekende periode), maar misschien zie ik iets over het hoofd. Ook heb ik niet echt de eigenschap om dingen in het verleden te plaatsen en zo toch de vernieuwing en impact te kunnen voelen. En zeker niet een tijd die zelfs mijn eigen moeder mentaal niet heeft meegemaakt. En met dat bedoel ik dat mijn moeder te jong was om er effectief van te kunnen genieten. Nee, met grensverleggend bedoel ik vooral het audio gedeelte, hoe het klinkt voor de eindgebruiker.

Wenkbrauwen worden gefronst bij het lezen van die laatste zin. 'Wat bedoelt die nu weer ?' spoken door hoofden. Ik zal proberen om het simpel uit te leggen. Zonder technische termen, want dan moet ik ook heel lang zoeken om de juiste woorden aan de man te brengen. Ik bedoel dat het voor het formaat vinyl (en CD) helemaal anders klinkt dan iedere andere plaat. Misschien typerend voor The Who, want bij andere albums zoals Quadrophenia wordt dit ook vaak gezegd. Het klinkt echt alsof de muziek uit een theatraal audio systeem komt. Alsof The Who in jouw huiskamer staat en daar een optreden aan het geven. Al betwijfel ik of een huiskamer wel geschikt is om zulke golven perfect om te zetten zoals in een concertzaal.

Ik heb trouwens niet mijn platenspeler gebruikt in combinatie met mijn vader zijn audiosysteem , maar simpele in-ear oren. Dat er alsnog zulk niveau wordt behaalt, dat is gewoon petje af voor deze heren. Ik zei eerder in dit stuk dat het wat klinkt als die welbekende periode eind jaren '60, maar dat gaat niet op voor sommige nummers. Een nummer zoals Won't Get Fooled Again en zelfs een Baba O'Riley neigen meer naar de oude hard rock nummers. Het gaat niet even snel zoals bijvoorbeeld een Paranoid, maar het heeft dezelfde kracht als een hard rock nummer. Vooral enkele minuten van Won't Get Fooled Again en de volledige vijf minuten en tien seconden van Baba O'Riley vliegen er goed in.

Moest ik een top drie maken van favoriete en in mijn ogen betere nummers van The Who, dan staat Baba O'Riley op nummer één. Gevolgd met Won't Get Fooled Again en hekkensluiter Behind Blue Eyes. Leuke anekdote trouwens over Behind Blue Eyes. Als jongen afkomstig van de generatie die Limp Bizkit helemaal te gek vond, was het even schrikken toen ik de originele versie hoorde. De versie van The Who klonk helemaal niet wat heer Limp destijds maakte en ik vond de originele versie in het begin maar slecht. Dat was toen dat nummer al vijf jaar bestond en in die vijf jaar was ik dus gewend geworden aan die cover. Gelukkig is dat al vier jaar geleden en in die tussentijd heb ik heel wat gesleuteld aan mijn (muziek)smaak. Daarom ook dat Limp zijn versie een Guilty Pleasure geworden is die ik helemaal niet meer beluister, maar toch in mijn herinneringen blijft. Niet echt een schande dat je tot jouw veertiende een middelmatig nummer hebt bemind. Zeker niet als je weet dat je op die leeftijd nog altijd labiel bent.

Nu heb ik even gekeken of ik nog wat over het hoofd heb gezien, maar ik denk dat ik alles gezegd heb. Het album heeft in tegenstelling tot het debuut wel een geheel eigen persoonlijkheid en het is duidelijk dat The Who een eigen stijl heeft gekweekt die op audiogebied enorm grensverleggend was, een sfeer die me deed denken aan vele hippie platen en een kracht van een hard rock / heavy metal nummer. Helden!