Het is even wennen aan de zware electronica en de overwegend poppy zanglijnen, maar damn, dit is echt wel een fijn album. Het songmateriaal is belachelijk aanstekelijk en door het loodzware gitaarwerk wordt het nergens al te zoetsappig. Op een paar zweverige ballads na dan. Architects volgt hier duidelijk de koers van het bevriende Bring Me The Horizon, maar weet hier veel beter een brug te slaan tussen woeste metalcore en toegankelijke electronische stadionrock. Knap gedaan.

Een ambitieuze onderneming dit: de band fuseert hier live het geweldige album For Those Who Wish To Exist met een heus symfonie-orkest. Het resultaat is helaas aan de wisselvallige kant, vooral omdat het originele album dermate complex en gelaagd is dat dit in deze meer uitgeklede versie gewoonweg minder goed uit de verf komt. De zang van Sam Carter is daarnaast ook veel rauwer en meer schreeuwerig, iets dat het luistergenot niet bepaald ten goede komt. Niettemin goed uitgevoerd en knap gebalanceerd, maar geef mij maar het origineel.

Overtuigende mengeling van zo'n beetje alle moderne metal-stijlen, resulterend in een energiek, keihard album. De zang wordt op den duur wat eentonig, ondanks de zeer welkome cleane gedeeltes vaak aan het einde van de songs, maar de muziek is dik in orde, net als de produktie.

Meer toegankelijk en melodieuzer dan eerder werk, al beuken de tracks hier en daar nog steeds flink door. De scherpe randjes zijn er echter wel af, met veel ruimte voor ingetogen passages, opgeleukt door allerlei electronica. De technische metalcore van deze engelse band steekt gelukkig nog steeds kunstig in elkaar en zanger Sam Carter keert zich op overtuigende wijze binnenstebuiten.

De band speelde afgelopen zondag op Fortarock en deed dat zeer verdienstelijk. De vrij complexe, afwisselend zweverige en knalharde metalcore kwam live goed uit de verf. Op dit album klinkt de band ook opperbest. De songs staan bol van de dynamiek en door de prima produktie komt het materiaal optimaal tot zijn recht. De voortdurende schreeuwzang heeft op den duur zijn beperkingen en na verloop van tijd wordt het massieve geluid enigszins vermoeiend, maar het is al met al weer een knap album geworden.

Het latere werk van deze engelse band vind ik te gek, maar met de vrij technische, schreeuwerige deathcore op dit debuut kan ik helaas niet zo veel. De nummers bieden te weinig houvast en het is allemaal erg eenvormig. Een half uur is dan nog best een beproeving.

Absoluut beter te verhapstukken dan het nogal abstracte debuut, maar ook hier weet de vrij technische metalcore van deze engelse band amper te boeien. Men speelt wat meer met groove, vette riffs en sporadisch wat cleane zang, maar het songmateriaal is nog steeds niet bepaald memorabel en de voortdurende schreeuwzang werkt op den duur flink op de zenuwen. Gelukkig maakte men hierna een flinke stap vooruit met het derde album, Hollow Crown.

De britse band borduurt hier veilig door op het geluid van het vorige album, For Those Who Wish To Exist. Dat album betekende een flinke koerswijziging, met een meer electronisch, toegankelijk geluid, dat mij goed beviel. Ook dit album is sterk, alhoewel minder verrassend en meer eenvormig. De midtempo tracks liggen stuk voor stuk goed in het gehoor en zijn zowel poppy als loodzwaar, maar iets meer variatie had geen kwaad gekund. Slechts het afsluitende en vrij opgefokte Be Very Afraid wijkt iets af van de formule.

Verrassend toegankelijk album, zeker vergeleken met de nogal ruige voorganger, Hollow Crown. Ditmaal zijn de songs luchtiger, met veel meer gebruik van haast poppy cleane zang. Er wordt hier en daar nog wel flink van leer getrokken, maar als geheel is de plaat meer emo- dan metalcore. Dat is op zich geen probleem, aangezien de meeste songs de moeite waard zijn, maar de band moet wel oppassen dat de boel niet te vlak en commerciëel gaat worden.

Prima album, verzorgd geproduceerd, waarop de band weer wat steviger voor de dag komt, zij het met de poppy elementen van de vorige twee albums. Die combinatie werkt hier uitstekend, mede door het sterke songmateriaal. Vrijwel iedere track is raak; luister maar eens naar de furieuze opener Elegy en aanstekelijke tracks als Whiplash en Landmines.

Sfeervol album, niet helemaal geslaagd door nogal langdradige outro's en een gebrek aan tempo, maar wel mooi. Genoeg afwisseling ook en ik vond de raps juist wel goed passen binnen het geheel. Van de bonustracks is vooral het uptemo Pills zeer de moeite waard.

Niet overal even sterk, maar het prachtige titelnummer maakt veel goed. Opvolger Controlling Crowds is net iets beter, wat mij betreft. Vooral in de rustige songs verliest het album wat aan kracht, maar ook de meer uptempo songs zijn niet altijd memorabel.

Dit album geeft zijn geheimen niet snel prijs, maar wanneer je er wat tijd en aandacht in steekt begint de plaat toch te groeien. Qua sfeer is het allemaal vrij ingetogen, maar sporadisch barst de boel alsnog flink los. Luister maar eens naar de opgefokte songs Violently en Hatchet, die je bijna drum 'n bass kunt noemen. Archive is nog steeds zeer bedreven in het neerzetten van een subtiel onbehaaglijk maar tegelijkertijd melancholisch electronisch sfeertje, zoveel is duidelijk. Minder pakkend en uiteindelijk minder goed dan Lights en Controlling Crowds, wat mij betreft de twee beste werkstukken van de band, maar zeker de moeite waard.

Sfeervolle progressieve electronische rock, met helaas te weinig sterke tracks om de aandacht vast te kunnen houden. De twee langste songs, opener Again en Finding It So Hard, zijn tevens de beste, maar ook deze verliezen gaandeweg aan stootkracht en zeuren te lang door. Bij vlagen is het album best mooi en bezwerend, maar ik heb de band wel eens beter uit de hoek horen komen.

Bikkelharde moderne thrash/ death metal, uptempo en overtuigend bruut. De produktie had wel iets beter gekund- hier en daar klinkt vooral het gitaarwerk wat hol- en iets meer variatie binnen de songs had geen kwaad gekund, maar de band speelt lekker strak en het album dendert lekker door. Geen uitschieters, gewoon degelijk beukwerk.

Solide mix van thrash- en deathmetal, muzikaal dik in orde maar qua zang echt benedenmaats. Het eentonige gebrul van de 'zanger' gaat nog wel wanneer het album van start gaat, maar reeds bij track twee ben je hem al spuugzat. En zo weet hij het hele verdere verloop van de plaat grondig te verpesten. Jammer, want zoals gezegd heeft de band verder de zaakjes goed voor elkaar.

Nogal eentonige maar wel superbrute metal uit de VS, klinkend als een soort opgevoerde versie van Machine Head. Jammer dat de songs amper uit elkaar te houden zijn, want qua overtuigingskracht is dit dik in orde. Volgende keer wat meer variatie in de vocalen en meer dynamiek binnen het songmateriaal, dan komt het helemaal goed.

Aan de lange kant met zijn 20 nummers en niet overal even boeiend, maar toch heeft meneer Lucassen weer een mooi album in elkaar weten te zetten. Diepgeworteld in het geluid van de jaren '70 en echt stevig wordt het zelden, maar hier en daar valt wel te genieten van lekker zwaar gitaarwerk. De stem van Lucassen is, hoewel acceptabel, net iets te vlak om de volle lengte te blijven boeien. Gelukkig is daar Rutger Hauer om de intro's te voorzien van zijn typerende stemgeluid. Een leuk detail. Beide discs vind ik ongeveer even sterk. Het concept van het geheel, een soort waarschuwing voor de toekomst, is hier en daar wat naïef en vergezocht, maar ach, net als al het eerdere werk van Lucassen bezit het wel de nodige charme.

Een nogal futloze herhaling van zetten aan de hand van een uitgekauwd (want: eind van de wereld) concept. Niet slecht, wel erg voorspelbaar en op veilig spelend. Lucassen zingt de meeste partijen zelf en doet dat verdienstelijk, maar zijn beperkte stemgeluid en de te netjes ingezongen teksten weten het toch al niet geweldige songmateriaal niet boven het gemiddelde uit te tillen. Dieptepunt is het flauwe Shaggathon, voorzien van wel erg knullige lyrics.

Vermakelijke jaren '70 throwback, muzikaal en productioneel tot in de puntjes verzorgd en boordevol verwijzingen naar dat muzikale tijdperk. Het energieke songmateriaal draagt bij aan de feestelijke sfeer, al zijn de de meeste tracks gelukkig niet al te 'vrolijk' qua insteek. Het album klinkt ook lekker stevig. Knap gedaan wederom door meneer Lucassen, die hier de basgitaar hanteert.

Experimenteel debuut, vol jazzy en zelfs funky intermezzo's. De geweldige strot van Jorn Lande torent natuurlijk boven alles uit. Lang niet zo sterk als het volgende album, Burn The Sun, en de songs zijn wat aan de lange kant. De productie is ook niet bijster goed.

Niet zo goed als Threat Signal (en Fear Factory), maar wel een lekker vet album, vol machinale riffs. Qua muziek ligt de band duidelijk in het verlengde van Fear Factory; de ritmesectie is vrijwel identiek. De zang is hier minder sterk dan bij Threat Signal, net als de songs, maar het is wel goed genoeg. Op het eerste gehoor is het album niet zo bijzonder, maar het groeit met iedere draaibeurt. Fans van Fear Factory krijgen het druk de komede tijd: de nieuwe Threat Signal komt er ook nog aan, net als de nieuwe Divine Heresy.

Bikkelharde, opgefokte mengeling van hardcore en metal, met gelukkig de nadruk op metal. De songs razen in rap tempo voorbij en klinken dankzij de sterke produktie moddervet. Het betere beukwerk dus. Aan overtuigingskracht ontbreekt het ook niet- de band klinkt zo boos dat je er haast bang van zou worden.

Prima trance van eigen bodem. Van Buuren wil her en der wellicht iets te makkelijk scoren met hitgevoelige tracks voorzien van allerlei gastartiesten als Sharon Den Adel en Jacqueline Govaert, maar het songmateriaal ligt over de hele linie wel lekker in het gehoor. De instrumentale tracks zijn echter de beste; met name het machtige openende titelnummer en het fijn doorbeukende afsluitende Intricacy zijn de moeite waard.

Een overdaad aan gastoptredens van allerlei zangers en zangeressen doet flink afbreuk aan de impact van dit album. Best jammer, want de muziek is feitelijk dik in orde. De aanstekelijke trance-anthems liggen lekker in het gehoor en stampen fijn door. Maar ja, die flauwe zangpartijtjes de hele tijd... het maakt de boel minder spannend en vooral erg vlak. De instrumentale tracks zijn derhalve duidelijk de betere.

Echt productief is de band inderdaad niet, met slechts twee albums in een kleine twintig jaar. Maar goed, gelukkig is de plaat wel de moeite waard. Dat mag ook wel: de band heeft er tenslotte lang genoeg op kunnen broeden. Heel erg goed is het album niet, daar zijn de songs iets te gezapig en sporadisch wat te langdradig voor, maar het is allemaal net sterk genoeg om te blijven boeien. Zanger Bush is nog steeds goed bij stem en de band komt nog behoorlijk energiek uit de hoek. Productioneel had er nog wel even doorgesleuteld mogen worden, vooral de drums zijn wat mat, maar ook dit aspect is acceptabel. Conclusie: een aangename comeback. See you in another ten years!

Deze amerikaanse metalband ploetert dapper door, ondanks de nog steeds marginale bekendheid bij het grote publiek. Dit album is in ieder geval dik in orde en een stuk beter dan de vorige twee, die te lijden hadden onder erg wisselvallig songmateriaal. Hier is iedere track eigenlijk wel de moeite waard, ook al zijn niet alle songstructuren en melodielijnen even sterk. Wat hoorbaar opvalt is het spelplezier en de energie die van de overwegend felle en uptempo songs afspat, gecombineerd met de nog steeds uitstekende zang van John Bush, die hier echt top presteert.

Bovengemiddeld sterk album van deze amerikaanse metalband, al zijn er zeker wat wisselvallige momenten. Zo is Last Train Home aan de saaie kant en Tribal Dance nogal flauw en misplaatst. De betere tracks bevinden zich duidelijk op de (denkbeeldige) tweede kant. Vanaf het titelnummer gaat het de goede kant op en wordt alles steeds feller en steviger, met het ruige Spineless als fijne afsluiter.

Aangenaam, energiek album, met als voornaamste klacht dat het songmateriaal niet heel erg sterk is en dat de songs behoorlijk langdradig zijn. Daar tegenover staat de prima zang van John Bush en een bevlogen stel muzikanten. Het geluid ligt een beetje tussen Anthrax en Iron Maiden in. Er is niet veel mis mee, maar naast de te lange songs is het mij soms iets te oubollig.

Ietwat teleurstellend album, al biedt deze gelegenheidsband wel constant kwaliteit. De mengeling van Stone Temple Pilots en Filter klinkt precies zoals je het je voorstelt. Knallende songs ontbreken helaas, waardoor de plaat maar een beetje voortkabbelt zonder echt interessant of spannend te worden. Niet slecht, maar ik luister liever naar Stone Temple Pilots en Filter afzonderlijk.