het 2e album van de Amerikaanse singer/songwriter, gitarist Ned Doheny afkomstig uit Malibu, Californië/USA. de opvolger van zijn heel fijne, gelijknamige debuut uit 1973. later volgden er nog 7 albums. zijn laatste album "Separate Oceans" (2014) staat hier niet op de site. de man had de gave om "catchy songs" te schrijven. het genre zou je als "soft rock" of "easy listening" kunnen omschrijven. deze is wel minder dan zijn debuutplaat, maar het is na al die jaren nog steeds een alleszins genietbaar album. Chaka Khan had een hit met het door hem geschreven "What Cha' Gonna Do For Me". de Average White band scoorden een hit met 5) "A Love Of Your Own", dat hij samen met AWB lid Hamish Stuart schreef. 1) Get It Up For Love en 6) I've Got Your Number haalden de charts in de USA, UK en Japan. het album werd ietwat "gelikt" geproduceerd door Steve Cropper (ex Booker T. Jones meestergitarist, een veelgevraagd sessiemuzikant die in de seventies op tientallen albums zijn partijtjes meespeelde). het gros van de liedjes zijn "love songs" die lekker weg luisteren. het album begint sterk met het catchy, funky "Get It Up For Love", gevolgd door het melodieuze "If You Should Fall" met backing vocals van Glenn Frey en Don Henley, dat sterke Steely Dan invloeden heeft. 4) When Love Hangs In The Balance met backing vocals van o.a. Linda Ronstadt en J.D. Souther en 5) A Love Of Your Own zijn fijne ballads. Sing To Me zou je een " light version van Boz Scaggs' "Lowdown" kunnen noemen. er deed weer een keur aan klasse muzikanten mee op dit album, waaronder Craig Doerge/David Foster: keyboards, Gary Mallaber: drums (o.a. bekend van zijn werk met the Steve Miller Band), John Guerin: drums en de befaamde Tower of Power horn section. dankzij het goede songmateriaal toch wel een sterk album dit "Hard Candy", met als enige misser 9) Valentine een zoetsappige ballad ontsierd door strijkers. ondanks de bescheiden "hitjes" flopte het album in de States. het werd opgevolgd door zijn 3e album "Prone", dat geen release had in de USA, maar net als zijn latere albums in Japan werd uitgebracht. de man had/heeft daar een cult status met een trouwe schare aan fans. de Japanse import versie van dit album op cd (CBS/Sony) klinkt voorbeeldig.

Ned Doheny een "vergeten"Amerikaanse singer/songwriter en gitarist, geboren 1948 in Maiibu, California/USA. hij beschikt over een bijzonder prettige stem die wel doet denken aan de jonge J.D. Souther. hij was de 1e artiest die begin jaren zeventig getekend werd door David Geffen's Asylum label. hij kreeg daar labelgenoten zoals Jackson Browne, Joni Mitchell, David Blue etc. en trad in die tijd op met mensen uit de Westcoast L.A. scene, zoals Don Henley, Glenn Frey, J.D. Souther, Linda Rondstadt en Jackson Browne, met wie hij ooit in een grijs verleden samen in een band zat. 1 van zijn eerste composities "On and On" (ook aanwezig op dit album) werd in 1971 opgenomen door Dave Mason. de 10 songs op dit debuut album zijn alle "originals" van de man zelf. een heel fijn album dat destijds (1973) in mijn vriendenkring zeer werd gewaardeerd. verwacht geen country rock, eerder laid back "Westcoast" muziek met af en toe wat jazz accenten. de muziek van Ned Doheny laat zich moeilijk categoriseren. zijn latere albums kregen een gladde productie en werden in diverse hoekjes geduwd (pop, funk, jazz and AOR), echter zijn debuutalbum laat zich (nog) niet zo beluisteren. dit is veruit zijn meest "pure" plaat en beter zou het nooit meer worden. het akoestische intro van de opener "Fineline" met de kort daarna invallende bas en drums en de heerlijke gitaarpartij van de man zelf, is een lust voor het oor. andere hoogtepunten zijn de ballad "I Know Sorrow" , "Trust Me" met een heerlijke sax solo, "On and On" (met zeer herkenbare backing vocals van Graham Nash), 'I Can Dream", het intieme "It Calls For You" met alleen Ned Doheny guitar & vocal, "Take Me Faraway" (een fijne ballad) ,"Standfast" (wederom een fijne ballad). goede muzikanten staan niet altijd garant voor een goed album, maar degenen die hier meespelen waren niet de minste, o.a. Gary Mallaber: drums, Brian Garofolo: bass, Mike Utley: organ. de heruitgave van dit album op cd (1989) Warner Pioneer Corp. (made in Japan) klinkt als een klok. was voor mij een fijne, hernieuwde "kennismaking" met de muziek van de man. horen is "geloven".

ben net als Twinpeaks positief verrast met dit live album met opnames uit 2023. 1 van de betere Neil Young releases van de laatste jaren en dat zijn er nogal wat.

een fraaie dwarsdoorsnede van 's mans rijke oeuvre, die voor wie het lezen/weten wil als volgt is samengesteld:

1. I"m the Ocean van het album "Mirror Ball" (1995)
2. Homefires van NY Archives Vol. 2 1972-1976 (2020)
3. Burned van Buffalo Springfield (1966)
4. On the Way Home van Buffalo Springfield Last Time Around (1968)
5. If You Got Love niet eerder verschenen outtake van Trans (1982)
6. A Dream That Can Last van Sleeps With Angels (1994)
7. Birds van After the Goldrush (1970)
8. My Heart van Sleeps With Angels (1994)
9. When I Hold You in My Arms van Are You Passionate (2002)
10. Mother Earth van Ragged Glory (1990)
11. Mr. Soul van Buffalo Springfield Again (1967)
12. Comes a Time van het gelijknamige album (1978)
13. Don't Forget Love van Barn (2021)

spaarzaam geïnstrumenteerd, waarbij Neil Young op de meeste nummers piano of orgel speelt, ofwel zichzelf begeleid op akoestische gitaar en harmonica.

een verrassende setlist zonder publieksgeluiden, intro's of andere poespas van a tot z met overtuiging gespeeld en gezongen door de grootmeester. niet te versmaden voor de liefhebber.

Album werd geproduceerd door Lou Adler o.a. bekend van zijn productie van Carole King's "Tapestry" album en Neil Young

Neil Young: vocal, guitars, piano, pump organ, harmonicas
Bob Rice vibraphone (track , second piano (track 9)

All tracks written by Neil Young
except "When I Hold You in My Arms" co-written Frank Sampedro

de man verzorgt zijn p.r. goed getuige het "briefje" bij de cd uitgave:

"Visit me at www.NeilYoungArchives.com where you can experience so much more, including thousands of my audio and video recordings, all of the details and memorabilia behind them, and my personally edited newspaper". - Neil

ook al schaf ik al vele jaren geen albums meer aan van Neil Young, blijf ik een groot fan van de man die mij met zijn muziek zeg maar door mijn jeugd in de seventies begeleidde. onlangs toch deze "Hitchhiker" aangeschaft, waar ik na meerdere luisterbeurten gemengde gevoelens bij heb.

uitschieters zijn de akoestische versies van "Pocahontas", "Powderfinger", het fraaie "Captain Kennedy" en "Human Highway", maar ook de piano ballad uitvoering van "The Old Country Waltz" reken ik tot de hoogtepunten.

de kwaliteit van het overige songmateriaal is wisselvallig met als dieptepunt het voor zijn doen matige "Hawaii", maar ook "Give Me Strength" en "Hitchhiker" ervaar ik niet als memorabele liedjes.

hoe persoonlijk muziekbeleving is blijkt wel uit sommige commentaren hierboven "benaderd bij vlagen zelfs het niveau van Harvest en On the Beach" en iemand maakt zelfs vergelijkingen het het magistrale live album "Live at Massey Hall". prima natuurlijk maar persoonlijk beleef ik "Hitchhiker" niet zo. twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. vanwege de 5 bovengemiddeld goede liedjes/uitvoeringen toch maar 4 sterren.

overigens is de kwaliteit van "Hitchhiker" over de hele linie genomen wel een verademing vergeleken met albums als "Fork In the Road" en "A Letter Home".

over het hoe en wat is hierboven al voldoende gezegd dus beperk ik me tot de kwaliteit van de liedjes en de uitvoeringen op dit album en die valt mij alleszins mee.

de prima opener "Separate Ways" doet inderdaad sterk aan een track als "Out On the Weekend" (van "Harvest") denken.

van de meer ingetogen nummers/ballads steken "Kansas", "White Line", hoewel ik de band versie op het album "Ragged Glory" prefereer en "Little Wing" er boven uit. "Try" en "Mexico" ervaar ik als niet bijzonder.

het aanstekelijke "Love is a Rose" is fraai, een nummer dat prachtig werd gecoverd door Linda Ronstadt op haar album "Prisoner in Disguise" evenals het bekende "Star of Bethlehem" met de prachtige duetzang van Emmylou Harris.

van de up-tempo nummers zijn "Homegrown" maar vooral het lekker rockende, stuwende "Vacancy" favoriet.

de spoken words van "Florida" en de ietwat oubollige blues sessie "We Don't Smoke It No More" ondanks de heerlijk op slide gitaar solerende Ben Keith, laat ik buiten beschouwing.

"Homegrown" is naar mijn mening geen vergeten meesterwerkje, maar na al die jaren zeker een aangename verrassing en fijn om in de collectie te hebben. de stelling "de man stelt zelden of nooit teleur" gaat wat mij betreft voor Neil Young al jaren niet meer op. de man is zijn artistieke vrijheid gegund. koester de vele pareltjes die hij met name in de 70's en in mindere mate de 80's heeft gemaakt.

ooit op LP gehad en onlangs voor een habbekrats op een beurs gekocht op cd, een Argentijnse release op het label Lost Diamonds. ging er vanuit dat de prachtige piano ballad "Journey Through the Past" er op zou staan, maar dat bleek niet het geval te zijn. dit nummer zou een jaar later verschijnen op het live album "Time Fades Away" (1973).

vanwege het trio CSN&Y nummers "Find the Cost of Freedom", dat op deze uitgave "Find the Coast of Freedom" wordt genoemd, "Ohio" en "Southern Man" is dit album nog enigszins de moeite waard.

de veel te lang uitgesponnen sessie/versie van "Words", het met "spoken words" onderbroken "Alabama" en de beroerde geluidskwaliteit van het enige "nieuwe" nummer, de piano ballad "Soldier" redden dit album eveneens niet. dit nummer zou later in een veel betere versie verschijnen op de prima verzamelaar "Decade" (1977).

eens met Cor dat deze soundtrack verder een onsamenhangend rommeltje is. het voelt als hard werken om deze soundtrack uit te zitten. naar mijn mening geen must have/must hear en verre van een verloren diamant

het tweede album van de eigenzinnige Amerikaanse singer/songwriter Nels Andrews verscheen 4 jaar na zijn veelgeprezen debuutalbum "Sunday Shoes". 8 nummers van de man zelf en 1 nummer "Butterfly Wing" van collega singer/songwriter Jon Dee Graham, die meerdere fraaie albums op zijn naam heeft staan, maar meer rauwe americana maakt dan de delicate americana op dit album.

net als iemand als Sam Baker, lijkt Nels Andrews zijn songs te "schilderen" en dat doet hij veelal op een prachtige manier met intense veelal trage liedjes, zoals het akoestische "Three Days" met een fraaie pedal steel en de bescheiden geluiden van een "fuzz guitar". een andere keer op het ingetogen "Lady of the Silver Spoon" met het subtiele geluid van een "wine glass orchestra", dat wonderwel goed uitpakt.

zijn versie van het Jon Dee Graham nummer "Butterfly Wing" is een wonderschone ballad, spaarzaam geïnstrumenteerd. "Temple Incense" gedragen door orgelspel is een ander hoogtepunt op dit album.

het rammelend rockende "Rented White Sedan" detoneert een beetje binnen de flow van dit album, maar nummers als "Shoot Out the Stars" en "Dollar and the Dream" zijn eveneens pareltjes van songs met mooie harmonievocalen van A.J. Roach en Ana Egge.

de stem van Nels Andrews heeft wel iets weg van die van Jackson Browne. de man is niet erg productief en maakte in 20 jaar tijd slechts 4 albums.

Album werd geproduceerd door Todd Sickafoose
Recorded at Trout Recording, Brooklyn, New York & Earycanal, Brooklyn, New York

de muzikanten op dit album:
Nels Andrews: voice & acoustic guitar
Adam Levy: acoustic & electric guitar
Ben Perowsky: drums
Mikael Jorgensen: organ, Arp effects, piano
Todd Sickafoose: acoustic bass, piano, pump organ, mellotron
Brandon Seabrook: banjo, fuzz guitar (track 3)
Rich Hinman: pedal steel guitar
Shelley Burgon: harp
Gina Leishman: wine glass orchestra
A.J. Roach, Ana Egge: harmony vocals

wederom een fraai album van de Amerikaanse singer/songwriter Nels Andrews, na zijn geweldige debuutalbum "Sunday Shoes" uit 2004 en de vrijwel gelijkwaardige opvolger "Off Track Betting" uit 2007.
"Sunday Shoes" bereikte destijds een nummer 1 plek op de "UK Americana Chart".

het schrijven van een goede song is de man wel toevertrouwd. op dit album staan 9 tracks met muziek en teksten van Nels Andrews zelf, uitgezonderd "Three Hermits" met tekst van de Ierse dichter W.B. Yeats.

de titel "Scrimshaw" is een Engelse term voor de zelfvlijtproducten die walvisjagers en andere zeelui in vroeger eeuwen tijdens hun lange reizen op zee maakten voor eigen gebruik om de tijd mee te verdrijven of om een kleine bijverdienste te hebben.

user heicro heeft het hierboven al eerder goed omschreven. een album vol met rustige americana nummers eerder geworteld in folk dan in country. zijn muziek heeft wel overeenkomsten met die van zijn geestverwant en muzikale vriend A.J. Roach, met wie hij meerdere malen samen tournees ondernam, maar Nels Andrews schrijft naar mijn mening net iets betere songs en beschikt over een prettigere stem.

favoriete tracks: "Barroom Board", "Small Victories" en "Wisteria", maar er staan feitelijk alleen maar sterke songs op dit album, waarop o.a. de banjo, mandoline en pedal steel prachtige accenten leggen.

saillant detail is dat het nummer "Off Track Betting" de titel was van zijn 2e album, zoals "Sunday Shoes" de titel van zijn 1e album als nummer verscheen op "Off Track Betting". de titel "Scrimshaw" van dit abum verscheen weer als nummer op zijn vierde album "Pigeon and the Crow".

Nels Andrews is niet erg productief en bracht in 20 jaar tijd slechts 4 albums uit en 3 daarvan zijn het beluisteren meer dan waard. zijn laatste album "Pigeon and the Crow" (2019) ken ik niet. daarna werd het stil rond deze getalenteerde singer/songwriter.

"Scrimshaw" werd opgedragen aan de in 2011 overleden Amerikaanse folksinger/songwriter Jack Hardy.

Album werd geproduceerd door Todd Sickafoose
Recorded at Brooklyn Recording, New York City, NY & Earycanal, Oakland, California

de muzikanten op dit album:

Nels Andrews: voice, guitar & shruti box
Todd Sickafoose: acoustic bass, piano & pump organ
Ben Perowsky: drums & percussion (1-5 & 9)
Andrew Borger: drums (2, 6 & 7)
Jonathan Goldberger: electric & 12-string guitar
Brandon Seabrook: 4-string banjo, mandolin & acoustic guitar
Adam Levy: electric & acoustic guitar
Rich Hinman: pedal steel guitar
Savannah Jo Lack: violin
Nuala Kennedy: vocals & flute
A.J. Roach: vocals
Julia Ragen: words & musings
Ian Thomas Parks, Anthony Da Costa, John Elliott, Raina Rose, Andrew Pressman, Emmett Rose Pressman: chorus

in het woud van de vele releases van singer/songwriters in dit genre, zie je wel eens dit soort albums over het hoofd. het is alweer 20 jaar geleden, dat de uit Santa Cruz, Californië afkomstige Amerikaanse singer/songwriter Nels Andrews dit verbluffend goede debuut album maakte. dit album bereikte destijds de nummer 1 plek in de UK Americana lijst en eindigde op de vierde plek van de Europese Americana Top 20 lijst van 2004. toch wel een klassieker in het folk/roots/americana genre. naar mijn mening geen country/rock zoals hierboven vermeld, maar dat terzijde.

op dit debuut horen we 10 uitstekende liedjes van de man zelf, gevat in prachtige arrangementen, gezongen met die rustgevende, zeer herkenbare stem van Nels Andrews. stuk voor stuk sterke composities gedragen door goede melodieën. songs met verhalende teksten voorzien van mooie refreinen.

de geweldige opener "Central Avenue Romance" zet direct de toon. mid-tempo nummers als "Weight", "Denim Scarecrow" en "Petal to a Bee" met het basic bas/drum geluid en een solerende, rauwe elektrische gitaar doen qua sound enigszins denken aan een track als "Out on the Weekend" van Neil Young.

"Jesse's Mom" een ingetogen kippenvel nummer wordt prachtig ingekleurd met accordeon en banjo klanken en de mooie harmoniezang van Michelle Collins. dit nummer wordt gevolgd door "Broken Conversation" nog zo'n ingetogen nummer met in dit geval accenten van mandoline. "Milk and Honey" wordt voorzien van accenten van de banjo en op "Lily Marlene" horen we een subtiele trompet, dat wel aan de muziek van Calexico doet denken. in het mid-tempo "Meadowlake" worden dan weer fraaie accenten gelegd door de pedal steel. het melancholische voornamelijk akoestische, folky "Big Oaks Away" met o.a. een bescheiden banjo, sluit dit album fraai af.

een wat vergeten roots/americana klassieker, dit eerste album van Nels Andrews. een album waar menig hedendaagse singer/songwriter van dit genre jaloers op zou zijn. de opvolgers "Off-Track Betting" en "Scrimshaw" doen er nauwelijks voor onder. zijn vierde en laatste album "Pigeon and the Crow" uit 2019 ken ik niet.

Album werd geproduceerd door Nels Andrews en Jeffrey Richards
Recorded at Little Kiss Studios, Albuquerque, New Mexico

de muzikanten op dit album:
Michelle Collins: vocals
Chris Kitchen: bass
Jeffrey Richards: guitars, banjo
Nels Andrews: vocals, guitar
Heath Dauberman: drums

Special guests:
Brett Sparks: accordian
Jason Daniello: mandolin, lap steel on "Meadowlake"
David Gutierrez: pedal steel
Sarah Kramer: trumpet
Ryan Martino: guitar solo on "Weight"
Testy Kool: bells and tambourine on "Meadowlake"

aangezien Lura haar vorige album "In My Prime" aanprees en zij Niamh (spreek uit Neeve) Parsons de beste zangeres van Ierland noemde, was mijn interesse gewekt en besloot ik dit album "Heart's Desire" (with Graham Dunne) aan te schaffen. geen seconde spijt van gehad, want dit is een prachtig album. een zeer aangename verrassing, dat ik de liefhebber van traditionele (Ierse) folk kan aanbevelen.

Niamh Parsons kan qua stem en stembereik wedijveren met andere Ierse grootheden/zangeressen als Mary Black, Dolores Keane en Maura O'Connell. de 14 voornamelijk traditionele liederen op dit album, worden prachtig door haar gezongen met een stem die helemaal passend is bij dit genre. spaarzaam geïnstrumenteerd, met alle ruimte voor haar stem. de korte, instrumentale tracks 3) en 9) met jigs en reels, worden slechts met gitaar en mandoline ingevuld en zijn eveneens het beluisteren waard.

de overbekende traditional "My Lagan Love", vele malen gecoverd o.a. door Van Morrison op het album "Irish Heartbeat" met de Chieftains, wordt door Niamh Parsons schitterend vertolkt, evenals de klassieker "Brokenhearted I'll Wander", ook bekend van de versie van Dolores Keane. een andere klassieker van Andy Irvine "West Coast of Clare" bekend van het 1e Planxty album, zingt zij de hemel in.

"Done with Bonaparte" een traditional voorzien van tekst door Mark Knopfler, afkomstig van zijn album "Golden Heart" is 1 van de vele hoogtepunten, maar prachtig, ingetogen tracks als "Syracuse", een nummer van de Engelse singer/songwriter wijlen Bill Caddick, eerder ook vertolkt door Christy Moore en "Tide Full In" van de Ierse dichter Frances A. Fahy doen hier niet voor onder. de laatste schreef ook de klassieker "Galway Bay" dat beroemd werd in de versie van Dolores Keane. zo mooi als dit album begint met "My Lagan Love", zo mooi wordt het ook afgesloten met de "anti-war song" Bramblethorn.

Album werd geproduceerd door Dennis Cahill

de muzikanten op dit album:

Niamh Parsons: vocals
Graham Dunne: steel string guitar
Dennis Cahill: mandolin, harmony guitar, nylon string guitar
Tony Gibbons: backing vocals
Terry Coyne: low whistle, backing vocals
Josephine Marsh: accordion
Mick Kinsella: harmonica
Anne Parsons-Dunne: vocals

de liner notes van Andy Irvine zeggen feitelijk alles over dit album:

"Niamph of the Golden Voice! Her lovely ornamentation breathes new life into these beautiful songs. The accompaniment is kept to a subtle minimum in order to allow her warm, rich voice freedom of expression.
I was transported!"

vraag me niet waarom, maar dit is het enige album dat de Schotse singer/songwriter Nick Robertson ooit in 1990 maakte. beter dan menig album van de vele nieuwe singer/songwriters die ik de laatste jaren hoorde.

het is een soort van blues/rock met soul en "Celtic" invloeden. op dit album speelden o.a. de Waterboys leden Anthony Thistlewaite (mandolin) en Kevin Wilkinson (drums) mee, zingt Maria McKee op een aantal nummers mee en ook een aantal grootheden uit de Ierse folkmuziek Donal Lunny (bodhran, bouzouki) en Davy Spillane (uileann pipes, low whistle) gaven acte de presence.

de man gezegend met een krachtige, soulvolle stem schreef alle nummers voor dit album zelf. het zijn over de hele linie sterke composities, hoewel de openingstrack "Mind Reader" en 6) "Slice of Heaven" minder willen beklijven, mede door het "blikkerige" geluid van de drums.

2) "Show Me a Sign" is een lekker mid-tempo nummer met een fraaie blazerssectie en doet qua sound enigszins aan het werk van Van Morrison denken. 3) "Pride of Joy" heeft een sterke melodie en is een rustige, ingetogen ballad waarop hij de vocalen deelt met Maria McKee. 4) "Love, Life & Happiness" had niet misstaan op een album uit de begintijd van de Waterboys. 5) "She's Looking Tired" is een fraaie ballad met bescheiden accenten van een strijkkwartet, wederom aangevuld met de zang van Maria McKee.


7) "Kiss of Forgiveness" een up-tempo track met Keltische invloeden van de uileann pipes en low whistle bespeeld door Davey Spillane, waarna 1 van de hoogtepunten van dit album volgt "Reach Out & Touch the Moon" een zeer fraaie door pianospel gedragen ballad. het titelnummer 9) "Bullet Proof Boy" wederom een swingende up-tempo track met ene Richie Close op hammond organ en een fijne gitaarsolo van Robbie Blunt. 10) "Punch a Wall" met klanken van uileann pipes en harmonium klinkt als een gospel met backing vocals van Katie Kissoon en Carol Kenyan.

het album sluit af met het prijsnummer 11) "The Flame" een ingetogen fakkelballad met alleen begeleiding van dobro, gitaar en low whistle. de sfeer en kwaliteit van dit nummer had w.m.b. meer doorgetrokken mogen worden.

Album werd geproduceerd door Pat Moran
Recorded at Ringsend Road & Windmill Lane Studios, Dublin

een fijn instapalbum voor degenen die kennis willen maken met het werk van de Amerikaanse singer/songwriter/meestergitarist Nils Lofgren. de man die het imago heeft van "the guitar player's guitar player".

deze compilatie is als volgt samengesteld:

track 1 is een live versie van het Grin nummer "Moontears" van het live album "Code of the Road"
4 tracks (2 t/m 5) van het debuut album "Nils Lofgren"
4 tracks (6 t/m 9) van "Cry Tough"
2 tracks (10,11) van "I Came to Dance"
4 tracks (12 t/m 15) van "Nils"
3 tracks (16 t/m 18) van "Flip"
1 track (19) is een een niet eerder uitgebrachte live versie van het Lennon/McCartney nummer "Anytime at All"

op dit album staan vrijwel uitsluitend "originals" van Nils Lofgren, uitgezonderd "Steal Away" en "Shine Silently" nummers die hij samen schreef met Dick Wagner, een Amerikaanse (sessie) gitarist bekend van zijn werk met o.a. Lou Reed, "Baltimore" is een nummer van Randy Newman en het eerder genoemde "Anytime at All" een nummer van The Beatles, die hij ooit 1 van zijn grootste invloeden noemde.

de opener "Moontears" maakt meteen duidelijk waarom de man als gitarist al vele jaren een belangrijke "sideman" is in de band van Bruce Springsteen.

ben een groot liefhebber van zijn rock albums uit de 70's (muziek uit mijn jeugd), met name zijn debuutalbum en "Cry Tough" beschouw ik beide als klassiekers. zijn latere werk uit de 80's o.a. "Flip" werden helaas ontsierd door de gladde productie van Bob Ezrin, maar 2 van de beste nummers van dat album "Secrets in the Street" en "Delivery Night" kwamen terecht op deze compilatie.

er is altijd wel iets aan te merken op de keuze van de songs bij dit soort verzamelaars, maar los van de bovengemiddelde kwaliteit van de songs, kan de liefhebber van zijn gitaar werk genieten van 75 minuten prima muziek waarbij ik mindere tracks als "Steal Away" en "Flip Ya Flip" graag voor lief neem.

heb de indruk dat veel van zijn studio albums uit de 90's en latere datum nogal wisselvallig van kwaliteit zijn. toch benieuwd naar zijn laatste worp "Mountains" uit 2023.

inderdaad geen hoogvlieger uit 's mans oeuvre. de liefhebbers van zijn gitaarwerk komen wel aan hun trekken, want NIls Lofgren soleert er lekker op los in tracks als "Silver Lining", "Walking Nerve", "Trouble's Back" en "Bein' Angry", maar helaas is het merendeel van de composities op dit album niet van de kwaliteit van zijn gelijknamige debuut of "Cry Tough". op de 1 of andere manier staat de productie van dit album mij tegen, vergeleken met de dynamiek en energie van die albums.

prijsnummer is de melodieuze ballad "Girl in Motion" dat dit album afsluit, samen met "Valentine" wat mij betreft 5 sterren nummers. "Silver Lining", "Little Bit of Time" en "Sticks and Stones" zijn de andere sterkhouders op dit album.

de overige 5 nummers zijn vakkundig gespeelde doorsnee rockers, maar teveel middelmaat om te beklijven. een lichte tegenvaller, maar omdat ik een zwak voor de "guitar's player guitar player" heb toch een 3,5 voor deze "Silver Lining".

Album werd geproduceerd door Kevin McCormick en Nils Lofgren
Recorded at Ocean Way Recording
All songs written by Nils Lofgren

Nils Lofgren: guitar, vocal
Kevin McCormick: bass, fretless bass, keyboards, percussion, lap steel, tambourine
Andy Newmark: drums
Levon Helm: harmonica, vocal (tracks 1,6 & 9)
Billy Preston: organ, keyboards
Bruce Springsteen: vocal (track 2)
Scott Thurston: keyboards
Ringo Starr: drums (track 3), vocals (track
Clarence Clemons: saxophone (track 6)
Kevin Russell: guitar (track 6)
Paul "Polo" Jones: bass (track 6)
Greg "Gigi" Gonaway: drums (track 6)

geen zanger of songwriter van de buitencategorie maar wel een uitzonderlijk goede gitarist en multi-instrumentalist. de inmiddels 72 jarige "little big man" Nils Lofgren, zoon van een Italiaanse moeder en een Zweedse vader, timmert al vele jaren ook als solo artiest aan de weg.

van zijn solo studio albums uit de 80's is dit wellicht zijn beste. waar andere albums uit die tijd, zoals "Flip" lijden onder die typische 80's productie (dominante drums en synths) is dat op dit album veel minder het geval.

"Across the Tracks" en "Confident Girl" zijn fraaie radiovriendelijke rockers met het van hem kenmerkende gitaarspel die het in zich hadden om hits te worden, maar het niet werden. de rustige semi-ballad "Into the Night", het melodieuze "Wonderland" en de reggae tune "Everybody Wants" zijn eveneens zeer genietbaar, evenals zijn cover van de Bobby Womack klassieker "It's All Over Now".

feitelijk staat er geen enkel zwak nummer op dit album, uitgezonderd de wat dreinerige afsluiter "Deadline".

Nils Lofgren produceerde dit album zelf met zijn oude bandmaten Kevin McCormick en Andy Newmark

de NGDB die begin 70's een aantal uitstekende country rock albums maakten, gaven vanaf de begin 80's hun muziek een meer gepolijste soft (country) rock sound mee, waarop de country/folk invloeden steeds minder te horen zijn. verwacht op dit album dus geen authentieke country (rock) met blue grass invloeden zoals op hun klassieker "Will the Circle Be Unbroken" uit 1972.

3 nummers van dit album verschenen als single, het melodieuze "Fishin' in the Dark" (Wendy Waldman/Jim Photoglo) met fraaie meerstemmige zang is 1 van de prijsnummers, het up-tempo rockende "Baby's Got a Hold on Me" en de aanstekelijke mid-tempo ballad "Oh What a Love" gedragen door fraai mandoline spel, eveneens 1 van de betere nummers op dit album. een nummer van Jimmy Ibbotson, n.m.m. de beste songwriter van de groep.

van de andere ballads is "Blue Ridge Mountain Girl" favoriet. de overige 3 ballads (7,9 en 10) voorzien van de klanken van synthesizers klinken dermate gepolijst, dat ze neigen naar over de top "mainstream" muziek. ook de ietwat brave cover van het Bruce Springsteen nummer "Angelyne" wil in dat opzicht niet overtuigen.

"Hold On" werd in de States een zeer succesvol album. merkwaardig overigens dat de sessie/studio muzikanten die meespeelden nergens vermeld worden.

Album werd geproduceerd door Josh Leo
(uitgezonderd 7,8,9,10 geproduceerd door Marshall Morgan & Paul Worley)

The Nitty Gritty Dirt Band ten tijde van dit album:

Jimmie Fadden: drums, harmonica, jaw harp, background vocals
Jeff Hanna: vocals, guitars
Jimmy Ibbotson: vocals, electric bass, guitars, mandolin
Bob Carpenter: vocals, keyboards

John McEuen: mandolin (track 10), acoustic guitar (tracks 7,8)

een verzamelaar met nummers van de albums die tussen 1984 en 1988 verschenen.

1,5,8 van "Plain Dirt Fashion" (1984)
10 van "Partners, Brothers & Friends" (1985)
3,6,7 van "Hold On" (1987)
2,4,9 van "Workin' Band" (1988)

een fijne verzamelaar voor de liefhebbers van de meer gepolijste country-rock sound die de band vanaf begin 80's begon te ontwikkelen, wat niet ieder's "cup of tea" zal zijn, maar dan heb je in ieder geval met deze compilatie zo'n beetje de beste nummers te pakken. met deze sound sprak de NGDB een groot en breed Amerikaans country publiek aan.

"Cadillac Ranch" is een Bruce Springsteen cover maar mist het rauwe van het origineel. "Face on the Cutting Room Floor" een fraaie mid-tempo ballad geschreven door Jeff Hanna, Wendy Waldman en wijlen singer/songwriter Steve Goodman, die de klassieker "City of New Orleans" schreef, waar Gerard Cox ooit met de melodie van dat nummer een grote hit mee scoorde ('T Is weer voorbij die mooie zomer).

een nogal fragmentarisch album waarop de genres bluegrass, country en folk de boventoon voeren, maar de diverse "soundscapes" en de vele, vaak korte instrumentale nummers (1,2,7,9,10,15 en 17) zorgen ervoor dat dit wat onsamenhangende album niet zo makkelijk te behappen is voor de luisteraar.

de instrumentale nummers zijn zeker het beluisteren waard, zoals de prachtige opener "Raleigh Durham Reel", de blue grass van "Sally Was a Goodun" of de banjo instrumentals "Classical Banjo" en "Gotta Travel On" een nummer van folkie Paul Clayton. op "Santa Monica Pier" valt een draaiorgel te horen, een nummer dat eindigt met oceaan geluiden, maar uiteindelijk wil je toch liefst goede liedjes met een kop en een staart horen.

gelukkig staan er daar ook een aantal van op dit album, zoals de up-tempo bluegrass nummers "Battle of New Orleans" dat eindigt met de klanken van doedelzakken, een nummer van country legende Jimmy Driftwood, "Bayou Jubilee" van Jeff Hanna (dedicated to Doug Kershaw & The State of Louisiana), de Hank Williams klassieker "Hey Good Lookin" een duet met Linda Ronstadt en het prachtige "Ripplin' Waters" (Jim Ibbotson), 1 van de hoogtepunten.

ook de covers van "All I Have to Do is Dream" (D. Bryant) bekend van de Everly Brothers, "The Moon Just Turned Blue" (J.D. Souther) en hun eigen "Joshua Come Home" met calypso/caibbean klanken met een verrassende gastrol van Leon Russell (piano, synthesizer, chimes) vallen in die categorie.

niet zo goed als hun meer consistente klassieker "Uncle Charlie & His Dog Teddy", maar vanwege het muzikale vakmanschap volsta ik met 4 sterren.

leuk om te weten dat de destijds 17-jarige Jackson Browne begin 1966 kortstondig lid was van de band en later ook Bernie Leadon een aantal maanden deel uitmaakte van de groep. beiden speelden echter nooit mee op de albums van de NGDB.

Album werd geproduceerd door William E. McEuen
Recorded in Colorado & Oklahoma

deel 3 van "Will the Circle Be Unbroken" volgde 30 jaar na volume 1 en 13 jaar na volume 2 (1989). wederom een samenwerking van de Nitty Gritty Dirt Band inclusief mede oprichter John McEuen die zich weer bij de groep had gevoegd.

ven het 1e album spelen/zingen de oudgedienden Jimmy Martin, Doc Watson, Vassar Clements en Earl Scruggs weer mee. onder de nieuwe gasten bevinden zich o.a. Iris Dement, Willie Nelson, Taj Mahal en Dwight Yoakam.

liefst 28 nummers verdeeld over 2 discs met zoals gebruikelijk veel traditionals (public domain), een aantal oude klassiekers zoals "Goodnight Irene", 2 nummers van NGDB leden en eigen nummers van o.a. Iris Dement "Mama's Opry" en Johnny Cash "Tears in the Holston River", 2 van de vele hoogtepunten op dit bluegrass/country/folk album.

3 instrumentale nummers (21,25,28) plus onvervalste bluegrass op "Hold Watcha Got" en "Save It, Save It" van "king of bluegrass" Jimmy Martin en de traditional "Roll In My Sweet Baby's Arms" ook bekend van de versie van Dillard & Clark, met zang van Willie Nelson, een aantal gospels "I Find Jesus" (Jimmy Ibbotson), de traditional "I Am a Pilgrim" met ontroerende zang van Doc Watson en het door Vince Gill geschreven "All Prayed Up", afgewisseld met het door June Carter Cash aandoenlijk gezongen "Diamonds in the Rough" (Carter Family) en het luchtige, vrolijke "Fishin' Blues" met Taj Mahal.

ook de bijdragen van Dwight Yoakan, de traditional "Some Dark Holler" en zijn versie van "Wheels" (Chris Hillman/Gram Parsons) overtuigen. voeg daarbij de bijdragen met leadzang van Emmylou Harris en Alison Krauss en het prachtige duet "Oh Cumberland" van Matraca Berg (de vrouw van Jeff Hanna) en Emmylou Harris en dan kom je net als op de voorgangers wederom op vele pareltjes uit.

het album wordt ingetogen afgesloten met het instrumentale "Farther Along" gespeeld door Randy Scruggs op Mother Maybelle Carter's L-5 Gibson guitar.

onder de gastmuzikanten bevinden zich o.a. Dan Dugmore/Josh Graves/Jerry Douglas (dobro), Mickey Raphael (harmonica) en Glen Duncan/Stuart Duncan (fiddle).

Album werd geproduceerd door Randy Scruggs & Nitty Gritty Dirt Band
Recorded at Scruggs Sound Studio, Nashville, Tennessee
(NGDB appears on all tracks excluding "Farther Along")

"Farther along we'll know more about it
Farther along we'll understand why
Cheer up my brother live in the sunshine
We'll understand it all by and by"

deel 2 volgde 17 jaar na het magistrale deel 1 waarvan de sound inderdaad authentieker is dan deze, maar

"this time they drew the circle bigger. big enough to include not only some of country music's living legends, but also many of the wandering gypsy troubadours whose paths have taken them in and out of folk, pop and the many hyphenated hybrid styles writers have used to decribe all sorts of American music that comes from the heart".

dit verklaart de bijdragen van meer "hedendaagse" muzikanten als John Hiatt, wijlen John Prine, Bruce Hornsby, MIchael Martin Murphey en Paulette Carlson.

er valt wederom genoeg te genieten op deel 2, waarbij de meeste hoogtepunten op de eerste 10 nummers staan, met als uitschieters de traditional "Life's Railway to Heaven" met leadzang van Johnny Cash en de halverwege invallende harmoniezang van de Carter Family, de hymne "When I Get My Rewards" een nummer van de Engelse songwriter Paul Kennerley, geweldig gezongen door Levon Helm en de prachtige, meerstemmige zang op nummers als de traditionals "Don't You Hear Jerusalem Moan" en "I'm Sittin' on Top of the World".

ook "Little Mountain Church House" (Jim Rushing/Carl Jackson) met lead zang van Ricky Scaggs, "And So It Goes" (Paul Overstreet/Don Schlitz) met lead zang van John Denver en "Mary Danced with Soldiers" (Paul Kennerley) met Emmylou Harris horen bij de sterkhouders.

vanaf nummer 11 staan er toch wel wat "mindere" composities op, zoals "Lovin' on the Side", het instrumentale "Blue Berry Hill" en "Turn of the Century", waarna er tegen het eind met de Dylan klassieker "You Ain't Going Nowhere" een soort reünie van de Byrds plaats vind met zang van Roger McGuinn en Chris Hillman en een blue grass versie van Bruce Hornsby's eigen "The Valley Road" (B. Hornsby/John Hornsby) alsnog een aantal fraaie nummers volgen. de herhaling van de titelsong "Will the Circle Be Unbroken" is logisch maar voegt weinig toe. de hymne "Amazing Grace" met Randy Scruggs op gitaar, de zoon van blue grass legende Earl Scruggs, sluit dit album instrumentaal af.

inderdaad wat minder magie dan op zijn voorganger, zoals Brunniepoo terecht opmerkt, maar de kwaliteit van de muziek vergoed veel.

onder de gastmuzikanten bevinden zich vele grote namen o.a. Roy Huskey Jr. (upright bass), Jerry Douglas (dobro) en Mark O'Connor (fiddle, mandola, mandolin)

Album werd geproduceerd door Randy Scruggs & The Nitty Gritty Dirt Band
Recorded at Scruggs Sound Studios, Nashville, Tennessee

"Lovingly dedicated to the memory and musical legacy of Mother Maybelle Carter"

de opvolger van "Hold On" (1987). John McEuen verliet de band na dat album en begon te werken aan een solo carrière. op "Workin' Band" werd hij vervangen door Bernie Leadon, die het matige "Corduroy Road" bijdroeg.

net als op de voorganger staat er commercieel aantrekkelijke soft country-rock op dit album, waarvan 3 singles werden getrokken "Workin'Man", "I've Been Lovin" en "Down That Road Tonight, die alle 3 hits werden in de Amerikaanse country lijstjes.

dit zijn meteen de 3 beste liedjes op dit album, hoewel "Baby Blues" dat ingeleid wordt met baby geluiden en geen blues is maar gepolijste country rock en de honky-tonk van "Johnny O" met accordeon accenten en "Brass Sky" tot de betere nummers kunnen worden gerekend.

verder weinig memorabele liedjes, waarvan de ballad "Living Without You" geen Randy Newman cover is maar een nummer van singer/songwriter Kevin Welch, een nummer dat met "Thunder and Lightnin" en "A Lot Like Me" een zwak trio vormt. wat blijft is de fraaie meerstemmige zang.

de basis bezetting van de band (Jeff Hanna, Jimmie Fadden, Jimmy Ibbotson en Bob Carpenter) werd op dit album uitgebreid met Bernie Leadon (vocals, acoustic & electric guitar, 5-string banjo, mandolin, mandocello, slide guitar en "Workin'Band" werd het enige studio album waaraan hij meewerkte, plus gastmuzikanten Josh Leo (electric & acoustic guitar), Larry Paxton (electric bass) en Mark O'Connor (fiddle).

Album werd geproduceerd door Josh Leo
Recorded at 16th Avenue Sound, The Loft, Lawrence Welk's Champagne Studios & Recording Arts, Nashville

het eerste tribute album (speelduur 40 minuten) gewijd aan de songs van Van Morrison. dat de man een control freak is en graag zelf de touwtjes in handen heeft, moge blijken uit het feit dat hij dit album zelf co-produceerde met de Noord-Ierse muzikant/songwriter en producer Phil Coulter, die o.a. hits als "Puppet on a String" van Sandie Shaw en "Congratulations" van Cliff Richard mede componeerde.

3 covers steken er met kop en schouders boven uit, t.w. "Crazy Love" met prachtige zang van de Amerikaanse jazz zangeres Cassandra Wilson, een fraaie a-capella versie van Elvis Costello van "Full Force Gale" en een intense versie van "Madame George" van Marianne Faithfull, die zich dit nummer geheel eigen maakt.

ook de bijdragen van Hothouse Flowers "Bright Side of the Road" en de versie van "Friday's Child" van Lisa Stansfield, voor zover ik kan achterhalen een nummer uitgebracht op een vinyl E.P. van Them (1967), willen beklijven.

hetgeen niet geldt voor de instrumentale versie van "Tupelo Honey" en de bijdragen van Sinead O'Connor, Brian Kennedy en de voice-over op "Coney Island" van de Noord-Ierse acteur Liam Neeson, bekend van zijn hoofdrol in "Schindler's List".

op dit album staan verder fraaie bijdragen van de bekende Ierse gitaristen wijlen Artie McGlynn (acoustic guitar) en wijlen Foggy Lyttle (acoustic & electric guitar). aan de laatste droeg Van Morrison zijn album "Magic Time" (2005) op.

Album werd geproduceerd door Van Morrison & Phil Coulter
Recorded at Windmill Lane Recording, Dublin & Westland Studios, Dublin, The Hit Factory, New York & The Wool Hall, Bath, England

All songs written by Van Morrison

na lange tijd weer eens beluisterd dit "Ledges". het officiële debuutalbum van Noah Gundersen.
alt.country of indiefolk wordt zijn muziek ook wel genoemd. je zou het ook een "roots" album met folk, country en een klein beetje gospelinvloeden kunnen noemen.

11 eigen liedjes, waarbij vreemd genoeg geen credits worden vermeld voor de traditional "Down To the River To Pray", dat geïntegreerd is in de merendeels a-capella gezongen opener "Poor Man's Son".

mijn waardering voor de kwaliteit van de liedjes pakt als volgt uit:

"Poor Man's Son", "Isaiah", "Ledges", "Liberator" en "Dying Now" 4 sterren
"Boathouse", "Separator", "Poison Vine", "First Defeat" en "Cigarettes" 3 sterren

de pathos op de afsluiter "Time Moves Quickly" (2,5 ster) en zijn wat gekunstelde, gekwelde manier van zingen op nummers als "First Defeat" en "Cigarettes" met de herhaald met overslaande stem gezongen tekst "honey you're smooth" staan mij op een zeker moment tegen.

dat de man in staat is een bovengemiddeld goed liedje te schrijven, blijkt wel uit het prijsnummer "Dying Now" met prachtig viool spel en fraaie tweede stemmen van zijn zus/zussen.

zeker geen slecht album, maar op de 1 of andere manier "raken" zijn liedjes mij niet en roepen die weinig emotie op.

Noah Gundersen zal op 14 mei a.s. in Tivoli/Vredenburg een dubbelconcert geven met collega singer/songwriter David Ramirez. wellicht dat de man "live" een stuk beter bevalt.

Album werd geproduceerd door Noah & Abby Gundersen
Recorded at Stone Gossard's Studio Litho, Seattle, Washington

Noah Gundersen: guitar, piano, bass, harmonica & vocals
Abby Gundersen: violin, cello, piano & vocals
Jonathan Gundersen: drums & vocals
Elizabeth Gundersen: vocals

het derde en laatste solo album van de onvolprezen, wijlen Norma Waterson. een prachtig, traditioneel folk album met uitsluitend, soms eeuwenoude traditionals. deze bevalt mij om die reden net iets beter dan haar gelijknamige solo debuut uit 1996, die meer hedendaags songmateriaal van o.a. Billy Bragg, Grateful Dead en Richard Thompson bevatte en waarvan een aantal tracks jazzy elementen in zich had, maar dat is persoonlijk.

het album begint heel sterk met "The Chaps of Cockaigny" (uit de notes: from Cecil Sharp's manuscript and sung to him by Lucy White in Somerset in 1904. Cockaigny is an old name for England, and is also the name of a mining town, hence: "her eyes are as black as Cockaigny's black coal"), gevolgd door het minimale met accordeon begeleide "Three Maids A' Milking".

de met een brass band opgesierde titeltrack "Bright Shiny Morning" (from Beatrice Mapsey Johnson from St. John in the West Indies) waar Norma Waterson 4 jaar op het eiland Montserrat had gewoond en gewerkt als d.j., is 1 van de vele hoogtepunten. de love ballad "Go and Leave" is voorzien van tekst van Sarah en Rita Keane, tantes van de Ierse grootheid/zangeres Dolores Keane.

het album sluit af met de vrolijke Amerikaanse traditional "My Flower, My Companion & Me" (uit de notes:
from the wonderful Helen Schneyer. Helen has a fund of the most wonderful songs and this she sang to us in her house in the woods in Vermont with humming birds on the porch. One of those memories which cling). haar broer wijlen Mike Waterson zingt mee op deze track.

een zeer fraai album dit "Bright Shiny Morning" met alle 12 goede tot zeer goede songs, waarbij de liefde voor deze muziek bij iedere noot te horen is en waar op de zang en uitvoering niets aan te merken valt.

Maria Gilhooly, de dochter van haar zus wijlen Lal Waterson zingt mee op track 11) "Go and Leave". zij bracht dit jaar onder haar artiestennaam Marry Waterson een duo-album "Cuckoo Storm" uit met de Ierse singer/songwriter Adrian Crowley.

Album werd geproduceerd door haar dochter Eliza Carthy & Ben Ivitsky
Engineered by Oliver Knight at Panda Sound, Robin Hood's Bay, U.K.

de muzikanten op dit album:

Norma Waterson: vocals, triangle
Eliza Carthy: vocals, violin, tenor guitar
Martin Carthy: vocals, guitar, banjo
Martin Green: piano accordion
Mary MacMaster: electro harp
Ben Ivitsky: vocals, violin, viola, tenor guitar
Alice Kinloch: euphonium, trombone
Martin Lewington: trumpet
Chris Parkinson: piano accordion, harmonica
Julian Goodacre: English doublepipes, Leicestershire smallpipes
Maria Gilhooley, Nadine Elliott, Mike Waterson: vocals

Norma Waterson was 58 jaar oud toen zij dit solo debuutalbum maakte. zij overleed in 2022 op 82-jarige leeftijd. haar man het Engelse folkicoon Martin Carthy, inmiddels ook 82 jaar oud, is nog in leven. zij maakten deel uit van de befaamde Engelse a-capella folkgroep The Watersons, waarvan in de oorspronkelijke bezetting ook haar broer Mike, zus Lal en neef John Harrison deel uitmaakten. dochter Eliza Carthy bracht vele albums uit met meer experimentele folk.

als je naar de hoes kijk weet je eigenlijk al genoeg. "What you see is what you get". authentieke, pure muziek gezongen vanuit het hart. iets wat vanaf de begintonen van de geweldige opener "Black Muddy River", een nummer van Grateful Dead's Jerry Garcia met tekst van Robert Hunter, onmiddellijk duidelijk wordt als na een kort akoestisch intro de doorleefde, rijke stem van Norma Waterson invalt, iets later gevolgd door de tweede stem van Eliza Carthy. een hoogtepunt van dit album, dat gevolgd wordt door de prachtmelodie van "St. Swithin's Day" een nummer van Billy Bragg en "God Loves a Drunk" een nummer van Richard Thompson, waarop de gitaarpartijen van de man zelf excelleren. dit sterke trio covers vormen het hart van dit album.

andere hoogtepunten zijn "Pleasure & Pain" een schitterende ballad van Ben Harper, met fraaie harmonievocalen van Eliza en Martin Carthy, een nummer waarin je iets terug kunt horen van de magische a-capella zang van The Watersons. "Hard Times Heart" een eigen nummer van Norma Waterson, waarop Richard Thompson met zijn herkenbare gitaarspel wederom excelleert en de traditional "There's a Fountain in Christ's Blood".

het door zus Lal geschreven "Anna Dixie" is een mindere track, weliswaar prachtig gezongen maar het ontbeert een sterke melodie, even als de jazzy arrangementen van de 2 tracks "The Birds Will Still Be Singing" (van Declan MacManus) en "There Ain't No Man Worth the Salt of My Tears" (van Fred Fisher) die bij mij minder in de smaak vallen. een meer "folky" arrangement had deze nummers goed gedaan.

geen klassieker, maar wel een zeer fraai album dat het beluisteren meer dan waard is, mede door de bijdragen op gitaar van Richard Thompson, de bijdragen op viool van Eliza Carthy en de op een aantal nummers van hen bekende fraaie harmoniezang.

Album werd geproduceerd door John Chelew
Recorded at Ocean Way Studio 2, Los Angeles, 5-9 December, 1995

de muzikanten op dit album:

Norma Waterson: vocals
Eliza Carthy: vocals, violin
Martin Carthy: acoustic guitar, vocals
Roger Swallow: drums & percussion
Danny Thompson: double bass
Richard Thompson: electric & acoustic guitar
Benmont Tench; hammond B-3 (track 2)

snuffelde een jaar of 5 geleden in een platenzaak rond, toen ik tegen dit album aanliep. de afbeelding van de vrouw op de hoes intrigeerde me. een oudere dame met een "gypsy look" die mij leek aan te kijken met een ietwat getekend gelaat en liefdevolle ogen. besloot dit album aan te schaffen en zo ontstond mijn liefde voor Norma Waterson. bijkomend voordeel was, dat de muziek op dit album mij aanspoorde om op zoek te gaan naar haar werk met de tot dan toe voor mij onbekende Engelse folkgroep The Watersons. hun a-capella album "Frost & Fire" blies mij omver en zo ontstond mijn liefde voor de muziek van dit unieke gezelschap afkomstig uit Kingston upon Hull (Yorkshire). los van de reeks geweldige albums met The Watersons, maakte zij later 6 albums met de groep Waterson;Carthy, die behalve haar gevormd werd door haar man Martin Carthy en hun dochter Eliza Carthy. met de laatste maakte zij 2 albums. Norma Waterson maakte eveneens 3 zeer fraaie solo albums, die hier op MuMe staan vermeld. deze verzamelaar met uitvoeringen van haar als solo artiest, als lid van Waterson:Carthy en The Watersons is een prima instapper om kennis te maken met het oeuvre van deze geweldige zangeres. "Grace Darling" is een track van het album "A True Hearted Girl" uit 1977, dat zij samen met haar zus Elaine (Lal) maakte. 15) Ain't No Man Worth the Salt of My Tears" is een niet eerder uitgebrachte live track van Waterson:Carthy. onder de muzikanten op dit album bevinden zich o.a. Eliza Carthy, Martin Carthy, Lal Waterson, Richard Thompson, Oliver Knight, Saul Rose, Tim van Eyken etc.

Norma Waterson was een hele grote dame van de Britse volksmuziek.
15 augustus 1939 - 30 januari 2022
R.I.P.

een gewaagd, avontuurlijk duo album waarop moeder Norma Waterson en dochter Eliza Carthy voor de 2e keer samenwerken. het 1e album van hen "GIft" uit 2010 staat bij mijn weten niet op MuMe. kort gezegd staat Anchor (anker) voor sterke, liefdevolle banden met vrienden en familie. zeker het laatste heeft altijd een rol gespeeld bij de Watersons, gezien hun talloze samenwerkingen door de jaren heen met o.a. de groep Waterson:Carthy waarvan moeder, dochter en vader Martin Carthy lid waren. er staan 3 "moderne" tracks op dit album, te weten 1) Strange Weather (Tom Waits) in een uitvoering die een stuk beter bevalt dan die van het gelijknamige album van Marianne Faithfull, 7) Shanty of the Whale (KT Tunstall) en The Beast In Me (NIck Lowe) en 8 traditionals die het wat meer avontuurlijke stempel van Eliza dragen. de wat volle arrangementen en experimenteerdrift van Eliza Carthy kunnen mij niet altijd bekoren, zoals op The Elfin Knight. ook de bewerking van The Galaxy Song (Eric Idle, John du Prez) van de Monthy Python film "The Meaning of Life" had achterwege mogen blijven. hoogtepunten zijn de prachtige door Norma Waterson gezongen ballads "The Beast In Me" en "Nelly Was a Lady" (van Stephen Forster, bekend als de vader van Amerikaanse muziek), waar haar stem alle ruimte krijgt. de uitvoering van de aloude traditional "Scarborough Fair" met lead vocal van vader Martin Carthy mag er zijn. ook "Lost in the Stars" een nummer van Kurt Weil, krijgt een uitvoering met een fijne duet vocal en mooi gedragen piano klanken. het gros van de uitvoeringen van de songs overtuigen en getuigen van de klasse van deze grootse folkartiesten. Eliza Carthy maakte eveneens een prachtalbum "The Moral of the Elephant" samen met vader Martin Carthy, wat meer dan dit album een standaard folkalbum is.
"Anchor" werd opgedragen aan Professor Stephen Hawking "who has once again become one of the stars".

haha geweldig verhaal willemmusic. zoals droombolus hierboven ooit over dit album "Petaluma" opmerkte "het rootsalbum wat iedereen zou moeten hebben, maar niemand heeft...... "het blijft hier 1 van de best bewaarde geheimen op MuMe. zou toch fijn zijn als er op MuMe een soort van centraal meldingspunt zou zijn voor dit soort vergeten meesterwerkjes. er zijn er heel wat zeker uit de seventies. Hobo's Lullaby van Arlo Guthrie is er ook zo 1. achteraf lijkt het wel of er in die tijd iedere maand 4 a 5 classic albums uitkwamen.

als je weer eens door een platenzaak heen struint, doe je soms verrassende ontdekkingen. dit 21 juli j.l. verschenen nieuwe "folk" album stond op in de zaak, waar de nieuwe releases van de diverse genres altijd keurig staan gerangschikt. mijn nieuwsgierigheid was gewekt en de prachtige hoes versterkte dit alleen maar. de mij tot dan toe volstrekt onbekende Schotse singer/songwriter Norman Paterson, blijkt afkomstig te zijn uit Stornoway (Steornabhagh), feitelijk de enige stad van de Outer Hebrides (Buiten Hebriden), een eilandengroep in Noordwest Schotland. de man woont tegenwoordig in Glasgow, is 65 jaar oud en dit is zijn debuut album. het zijn allemaal zelfgeschreven nummers en dit "Torn" is in eigen beheer uitgebracht. ben met stomheid geslagen door de pracht ervan. het zijn voornamelijk "story songs" en een enkele "love song" met diepgravende, volwassen teksten die reflecteren op het eiland leven, zijn persoonlijke levenservaringen, algemene thema's als verlies, het verlaten van "thuis" en soms ook de terugkeer, etc. in het begeleidende tekst vel wordt iedere song toegelicht, hetgeen het inlevingsvermogen van de luisteraar ten goede komt. het gaat te ver, om hier op deze plek iedere song apart toe te lichten. de muzikale omlijsting is spaarzaam met als basis piano spel met prachtig begeleidend spel van o.a. banjo, harmonica, mandoline en heerlijke "backing vocals" voorzien van fijne arrangementen. een prachtalbum voor de liefhebber. de "spoken words" van 1) The Pier (1.00 min) en 14) Suilisgeir 1.15 min (een plaats waar hij als kind zomervakanties doorbracht) zijn een integraal onderdeel van dit album. benieuwd naar de recensies van Lura, Erwinz en anderen.
album werd "Produced, recorded and mixed at Gran 's House Studio by Angus Lyon"

uit de liner notes:
"A songwriter whose compassion pours out in every word and lyric, Norman's writing moved me to tears with its beauty"
Declan Welch

Norman's songs bypass the brain and go straight for the heart (That's code for some of his songs make me a bit teary). I think of him as the Hebridean John Prine"
Findlay Napier

de muzikanten op dit album:
Norman Paterson: guitar, vocals
Anna Massie: guitar, mandolin, banjo
Angus Lyon: keyboard, accordion
Allan Train: pedal steel guitar
Susy Wall, Findley Napier: backing vocals