een semi-klassieker dit eerste en feitelijk enige album van de originele line-up van The Woods Band, met Gay & Terry Woods, gitarist Ed Deane en drummer Pat Nash. ook de uileann pipe muzikant Paddy Keenan was gevraagd om lid te worden van de band, maar die koos voor The Bothy Band.

Gay en Terry Woods waren hiervoor door Ashley Hutchings gevraagd om toe te treden tot Steeleye Span, met wie zij de klassieker "Hark the Village Wait" (1970) maakten, en verlieten de band direct daarna, volgens zeggen van TW wegens onenigheid met Tim Hart, een ander lid van die band. Gay & Terry formeerden de "Woods Band".

de inmiddels 76-jarige uit Dublin afkomstige Terry Woods, zou je met recht een Iers folkicoon kunnen noemen. een begenadigd songwriter en uitstekende multi-instrumentalist met een enorme staat van dienst.
ook bekend als lid van The Pogues, voor wie hij o.a. "Streets of Sorrow", "The Battle March Medley" en "Young Ned of the Hill" schreef.

op dit album staan 3 Terry Woods originals (1,2 & 5), 3 traditionals (3,4 & 6), 1 (track 7) co-written met Gay Woods (7) en 1 (track co-written met Gay Woods en Ed Deane.

3 instrumentale nummers van grote schoonheid "Noisey Johnny", "Lament & Jig" en "Over the Bar", maar het zijn vooral de nummers met zang die indruk maken. de leadvocalen met de prachtstem van Gay Woods
zijn te horen op "January's Snows" en "Promises".

de melancholieke, ietwat hese stem van Terry Woods is in combinatie met de fraaie harmoniezang van zijn toenmalige vrouw Gay te horen op "Everytime", "Dreams" en "As I Roved Out".

het Terry Woods nummer "Dreams" naar mijn mening 1 van de mooiste folk-rock songs ooit, verscheen eerder op het album "The Tracks of Sweeney" (1969) van de Ierse folkband Sweeney's Men, een band waarin Terry Woods samenwerkte met een ander Iers folkicoon Andy Irvine.

het Greenwich label ging ten tijde van de release van dit album failliet, waardoor de promotie van dit album en de geplande optredens in het water vielen. de groep werd opgeheven en Gay & Terry Woods zouden nog diverse duo albums maken. gitarist Ed Deane trad destijds toe tot de band Skid Row en verving Gary Moore.

in 2001 werd een nieuwe Woods Band geformeerd met van de originele bezetting alleen Terry Woods en o.a. zanger Shane Martin, die een 2e album "Music from the Corners of Hell" (2002) uitbrachten en in 2003 ophield met bestaan.

van dit album uit 1971 verscheen in 2021 een remastered reissue op Esoteric Records (a Cherry Red Records label). een klassiek Iers folkalbum te vergelijken met het gelijknamige album van Andy Irvine & Paul Brady uit 1976.

Album werd geproduceerd door Tony Reeves
Recorded in September 1971 at Morgan Studio 2, Willesden, London

Terry Woods: mandola, concertina, acoustic, electric & bass guitars, vocals
Gay Woods: concertina, autoharp, dulcimer, bodhran, vocals
Ed Deane: electric, acoustic, slide & bass guitars, harpsichord
Pat Nash: drums & vocals

plus:
Austin Corcoran (broer van Gay Woods): bass guitar (tracks 6,7), acoustic guitar (track 5)
John Ryan: organ (tracks 4,6), piano (tracks 1,7)
Tony Reeves: bass guitar (tracks 1,2)

"The Young Tradition" was een Engels folk trio gespecialiseerd in a-capella zang. de groep bewerkte soms eeuwenoude Engelse volksliederen en lieten deze traditionele liederen herleven veelal zonder instrumentale begeleiding. zij zongen in een stijl vergelijkbaar met die van "The Copper Family". de laatste familie was op zijn beurt 1 van de inspiratiebronnen van het onvolprezen Engelse folkgezelschap "The Watersons". "YT" werd in 1965 geformeerd door Peter Bellamy, Royston Wood en Heather Wood en maakte slechts 3 reguliere albums. de groep werd in die jaren als 1 van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Engelse volksmuziek gezien en hield in 1969 op te bestaan. Peter Bellamy verliet de groep en groeide uit tot een Engels folkicoon, die talloze solo albums uitbracht en bekend stond om het schrijven van de veelgeprezen folk ballad opera "The Transports". aan dat concept album werkten o.a. The Watersons, Martin Carthy, Nic Jones, June Tabor en Dave Swarbrick mee en Dolly Collins maakte de arrangementen voor orkest.

de opnames van dit kerstalbum werden in 1969 in Londen gemaakt. een paar weken later stopte de groep ermee. omdat er geen promo tour kon worden gedaan, werd dit album dat zij met Shirley en Dolly Collins maakten nooit uitgebracht, totdat het album alsnog in 1995 werd uitgebracht op Fledg'ling Records.

een aanrader voor liefhebbers van traditionele Engelse volksmuziek en liefhebbers van prachtige a-capella zang. het zijn veelal christelijke, religieuze, folkloristische en "wassailing" songs, alhoewel er in tracks 5) "The Cherry Tree Carol"en 11) "The Coventry Carol" ook "pagan" (heidense) invloeden zouden zitten. er staan 2 "spoken words" tracks op dit album. de korte proloog uit Shakespeare's Hamlet en Interlude naar een tekst van Virginia Woolf, maar dat mag de luisterpret niet drukken. alle overige nummers zijn door de groep bewerkte traditionals, uitgezonderd het door Royston Wood geschreven "March The Morning Sun". track 5) werd door Shirley Collins van muziek voorzien, track 7) door Dolly Collins en track 4) door Gustav Holst. album werd geproduceerd in Londen door John Gilbert

op dit album speelden en zongen:
Peter Bellamy, Shirley Collins, Dolly Collins, Adam Skeaping, Roderick Skeaping, Heather Wood, Royston Wood (vertelling track door Gary Watson
de instrumentale arrangementen (voornamelijk pijporgel) kwamen van Dolly Collins

deze re-issue werd opgedragen aan de overleden Royston Wood (1990), Peter Bellamy (1991) en Dolly Collins (1995). haar zus, de befaamde Engelse folkzangeres Shirley Collins is inmiddels 88 jaar oud.

vanwege de post van Tonio kwam ik bij dit album terecht van deze mij onbekende Zweedse singer/songwriter. mijn eerste kennismaking met de muziek van Thomas Denver Jonsson.

geen country zoals hierboven vermeld, maar eerder roots/americana geworteld in folk, country, waarbij een aantal nummers als "Dance Floor" met een halverwege invallende harmonica en het geweldige "Walther" mij doen denken aan de sound van albums als "On the Beach" en "Zuma" van Neil Young.

van de overige mid/up-tempo nummers bevallen mij "Don't Cry" en "Eyes of Blue"dat direct overgaat in "Working Star" en "Good Night" met een heerlijke pedal steel het beste.

het liefst hoor ik de man in de meer klein gehouden, sober geinstrumenteerde nummers als de opener "I'm with You All the Way", het bescheiden, lieflijke "Dreams At the Film Club" met een fraaie tweede stem van zangeres Nina Kinert, het weemoedige "A Day From a Year" met heerlijke accordeon klanken en de wonderschone afsluiter "Reprise" opgetuigd met pedal steel en wederom prachtige harmoniezang van Nina Kinert. de ene prachtmelodie na de ander.

de 2 stevig rockende nummers "Strange Luck" en "Silver Boy" beklijven minder, maar ben verder zeer onder de indruk van het songmateriaal op dit album.

het is nooit te laat om mooie muziek te ontdekken. fijn dat je op dit forum alsnog via andere users dit soort albums op het spoor kan komen.

Album werd geproduceerd door Carl Edlom
Recorded at Ready Steady Go! Studios, Karlstad, Sweden

All songs written by Thomas Denver Jonsson
except track 3) co-written Carl Edlom, track written by CE

Thomas Denver Jonsson: vocals, guitar, harmonica

The September Sunrise:
Fredrik Wilde: vocals, guitar, pedal steel
Carl Edlom: vocals, guitars, piano, accordion, organ, glockenspiel
Tomas Lindberg: vocals, bass guitar
Henric Stromberg: drums, percussion

plus
Nina Kinert: harmony vocals (tracks 4, 5 & 13)
Ned Oldham: vocals (track 6)
Anna Sahi: cello (tracks 11 & 12)

met "Rise Up" maakte de banneling Thomas Mapfumo wellicht zijn meest toegankelijke album. hoewel zijn muziek op dit album nog steeds zeer Afrikaans klinkt, is de muziek wat commerciëler en gepolijster dan die van zijn albums uit de eighties, waarmee het een prima instapalbum is voor degenen die kennis willen maken met zijn "Chimurenga" muziek.

met een prominente rol voor de "mbira" (duimpiano) en wat minder prominente gitaren en minder heftige percussie, maar nog steeds met prachtige meerstemmige zang, de bezwerende zang van Thomas Mapfumo en een heerlijke blazerssectie, is ook dit album weer een feestje voor de oren met 11 zelfgeschreven melodieuze nummers.

zoals vanouds zijn de teksten activistisch, sociaal bewogen en strijdbaar waarbij veel liedjes felle aanklachten zijn tegen het toenmalige, dictatoriale bewind van Robert Mugabe die vanaf 1987 tot zijn afzetting in 2017 Zimbabwe met ijzeren hand regeerde. nummers als "Suffer in Silence", "I'm Not Afraid", "I'm Mad as Hell" en "Diseases" laten daar geen enkele twijfel over bestaan.

op het album staan de oorspronkelijke Afrikaanse titels vermeld met daarachter de Engelse titels, waarbij opgemerkt dat geen enkel nummer op dit album in het Engels wordt gezongen, maar in het "Shona" een taal van de gelijknamige stam uit Mozambique en Zimbabwe.

toen het in eigen land weer veilig was keerde Thomas Mapfumo die in eigen land als een grootheid wordt gezien, terug naar Zimbabwe en trad hij op 28 april, 2018 in Harare op voor een groots "Homecoming" concert. later tussen december 2018 en maart 2019 gaf hij nogmaals een hele reeks concerten in zijn thuisland.

Album werd geproduceerd door Thomas Mapfumo
Recorded at Sprout City Studios, Eugene, Oregon, USA

Thomas Mapfumo bijgenaamd "The Lion of Zimbabwe" staat/stond met zijn politiek getinte teksten bekend als een bestrijder van armoede, corruptie, machtsmisbruik, sociaal onrecht, etc.

de man belandde ooit om die reden tijdens het blanke bewind in voormalig Rhodesie zonder aanklacht in de gevangenis en werd na 3 maanden dankzij hevige protesten vrijgelaten. na de vrije verkiezingen in 1980 steunde hij aanvankelijk het nieuwe bewind van Robert Mugabe, maar toen zijn kritiek daarop toenam, nam de intimidatie vanuit de regering dermate toe, dat hij zich eind jaren 90 gedwongen zag met zijn gezin te emigreren naar de U.S.A.

1 van de redenen hiervoor was de tekst van het enige Engelstalige nummer "Corruption" op dit album, dat bij de autoriteiten slecht in aarde viel. "Corruption is like a disease that plagues the whole world. There are many leaders, and others with power who are misleading the people. The song reminds everyone, the big and the small, that corruption is everywhere and that no one can run away or should run away from justice".

Thomas Mapfumo wordt gezien als degene die het Zimbabwaanse muziekgenre "chimurenga" (strijd) populair maakte, een muziekstijl met als basis traditionele "Shona" muziek, een genre van de Shona stam uit Zimbabwe.

de aanstekelijke muziek heeft daarnaast elementen van Afrikaanse jazz, rumba en swing in zich met pulserende ritmes, vraag- en antwoord meerstemmige zang, fraaie gitaar riffs en een blazerssectie, waarbij je als luisteraar in een soort van trance kunt geraken.

Thomas Mapfumo keerde in 2018 en 2019 terug naar zijn thuisland voor een serie optredens, waarna hij terugkeerde naar zijn woonplaats Eugene in de staat Oregon, U.S.A. hij gaf zijn laatste concert in augustus 2023 in Birmingham, U.K. en ging daarna met pensioen.

Album werd geproduceerd door Thomas Mapfumo
Recorded at Shed Studios, Harare, Zimbabwe
All songs written by Thomas Mapfumo

afgelopen week een concert bijgewoond in de foyer van Muziekgebouw Eindhoven van de inmiddels 50-jarige uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Tift Merritt, die vanwege "domestic reasons" een aantal jaren minder actief was in de muziek business. haar dochter Jean was inmiddels 9 jaar oud geworden wat voor haar reden was om Europa weer eens aan te doen.

een fijn, intiem concert waarbij de sympathieke Tift akoestische gitaar en piano speelde en op een aantal nummers begeleid werd door een Belgische muzikant op elektrische gitaar en pedal steel.

verwacht geen klassieke Nashville country, want op dit debuut album staat merendeels prima uitgevoerde americana (folk/country), waarbij nummers als de opener "Trouble Over Me" en de afsluiter "When I Cross Over" sterk doen denken aan de muziek van Lucinda Williams met als bijkomende overeenkomst dat ook veel van haar teksten over relatie problematiek gaan.

prijsnummers de ballads "Bramble Rose" met de fraaie accenten van de pedal steel, "Supposed to Make You Happy" met heerlijke dobro klanken en de tranentrekker "Are You Still in Love with Me" dat eveneens een sterke Lucinda Williams vibe heeft.

van de up-tempo nummers steken "I Know Him Too" met de tekstregel "I know you think you know him better, Wait a little longer, I know him too" en het gospelachtige "Sunday" er boven uit. de stevige roots/rock van "Neighborhood" en "Bird of Freedom" spreekt mij persoonlijk minder aan.

ken haar overige albums niet maar dit debuut mag er zeker zijn.

Album werd geproduceerd door de Engelse producer/multi-instrumentalist Ethan Johns, zoon van de vermaarde producer Glyn Johns en opgenomen "at Sunset Sound Factory, Los Angeles, California"

Tift Merritt: vocals & rhythm guitar, piano
Greg Reading: pedal steel, dobro, Wurlitzer, harmony vocals
Jay Brown: bass, harmony vocals
Zeke Hutchins: drums
Ethan Johns: lead guitar, percussion, piano, ukulele, Hammond B-3, mandolin, omnichord
Benmont Tench: piano, celeste, Hammond C-3, harmonium

All songs written by Tift Merritt

dat het nooit te laat is om goede muziek te ontdekken, blijkt wel uit mijn eerste kennismaking met de muziek van singer/songwriter Tim Grimm die tevens acteur is.

op "Coyote's Dream" staat prima americana (country/folk) met af en toe een vleugje blue grass. Tim Grimm is een story-teller pur sang met een zeer aangename, prettig in het gehoor liggende, rustgevende stem.

op dit album staan 8 stuk voor stuk sterke eigen liedjes, plus de traditional "Buffalo Skinners" waarop hij de lead zang deelt met de inmiddels 91-jarige folk legende Ramblin' Jack Elliott, een bloedstollend mooie cover van Woody Guthrie's "1913 Massacre" en een nummer "Heaven" van muzikant/producer Jason Wilber, een melancholische "tearjerker" die de muziek van Townes Van Zandt in herinnering roept.

veel "rootsy" ballads met eveneens een prachtig duet "Browning Mountain" met zang van Stacey Earle, en een 5-tal nummers met fraaie backing vocals, waarvan 4 met zijn ex vrouw Jan Lucas en 1 met Loretta Vinson. een enkele keer gaat het tempo iets omhoog bij nummers als "Richie" en het in blue grass stijl gespeelde "Little Bitty Ball".

een verbluffend goed album, spaarzaam geïnstrumenteerd. prachtig ingekleurd met o.a. banjo, dobro, fiddle en mandoline is dit een aanrader voor liefhebbers van David Olney, Steve Earle, John Gorka, John Prine, etc.

Tim Grimm zal 27 september a.s. 65 jaar oud worden en de man komt in Okt/Nov 2025 voor een 4-tal concerten naar Nederland. user nlkink die een post plaatste bij zijn album "Heart Land Again" zal er waarschijnlijk wel van op de hoogte zijn.

Album werd geproduceerd door Jason Wilber & Tim Grimm
Recorded at Airtime Studio, Bloomington, Indiana

Tim Grimm: vocals all tracks, guitar all tracks (except 9)
Dan Lodge-Rigal: 2nd guitar, piano, keyboards, harmonica, field organ
Jason Wilber: banjo, octave mandolin, electric guitar, 2nd guitar, dobro
Todd Smith: bass
Jamey Reid: percussion
Greg Cahill: banjo
Gordon Lowry: fiddle
Don Stiernberg: mandolin

het vijfde reguliere album van Tindersticks met 7 merendeels collectief door de band geschreven nummers en 1 nummer van Stuart Staples, het iets mindere "Tricklin".

alle overige nummers zijn stuk voor stuk prachtige, ingetogen, melodisch sterke song pareltjes die om maar een open deur in te trappen onder de huid kruipen. het tempo is langzaam en de nummers worden prachtig, melancholisch ingekleurd met o.a. cello, viool, trombone en trompet.

"Dying Slowly", "People Keep Comin Around", "Can Our Love", "Sweet Release" en "No Man in the World" 5 sterren
"Don't Ever Get Tired" en "Chilitetime" 4,5
"Tricklin" 3,5

een album dat voelt als een warme deken, gloedvol en emotievol gezongen door de romanticus Stuart Staples. "Can Our Love" is wellicht hun meest toegankelijke album en minder interessant voor de meer avontuurlijk ingestelde Tindersticks liefhebber.

Album werd geproduceerd door Tindersticks & Ian Caple
Recorded at Eastcote Studios, London, UK

de uit Vermont USA afkomstige singer/songwriter Todd Thibaud was mede oprichter van de power pop band The Courage Brothers uit Boston met wie hij 2 albums maakte.

in 1996 verscheen dit solo debuut album met 11 zelf geschreven composities. de man is een goede liedjesschrijver en zet hier 11 pakkende songs neer, merendeels vervat in radiovriendelijke roots/rock nummers die prettig in het gehoor liggen, zoals de opener "Sweet Destiny" en "What They Say" met "twangy" gitaren die aan de muziek van Tom Petty doet denken.

een enkele keer wat meer stevig rockend op nummers als "That Wasn't Me" en "Live Without It", maar ook een aantal rustige nummers als het fraaie "Just What You Please", het akoestische folky liefdesliedje "Johanna's Dreams" met een heerlijke harmonica, de piano ballad "Your Little Pals" en de ingetogen afsluiter "Wintercoat".

1 van de sessiemuzikanten op dit album is David Mansfield die lap steel speelde op "That Wasn't Me" en pedal steel op "Just What You Please".

Todd Thibaud formeerde in 2016 samen met singer/songwriter Kim Taylor het gezelschap "Water and Sand", van wie tot op heden 3 prachtige roots/americana albums verschenen.

Album werd geproduceerd door collega roots rocker Kevin Salem
Recorded at Dreamland Recording Studios, West Hurley, New York

Todd Thibaud: acoustic & electric guitars, harmonica, vocal
Rick Harris: acoustic & electric guitars, mandolin, backing vocals
Dave Limina: piano, Hammond B3 organ
Mike Rivard: bass, backing vocals
Milt Sutton: drums, percussion, backing vocals

wederom een fraai, gevarieerd album van de uit Vermont U.S.A. afkomstige singer/songwriter/gitarist Todd Thibaud.

zoals op de meeste van zijn albums het geval is, wisselt hij zijn up-tempo roots/rock nummers met bescheiden "power pop" invloeden af met een viertal prachtige folky, merendeels akoestische nummers. op dit album zijn dat "Already Gone", "New World Coming", "After All" met heerlijk accordeon spel en "No Surprise".

dit zijn sterke, melodieuze nummers die mijn voorkeur hebben boven de wat eenvormig klinkende laid-back rockers met fraaie gitaarriffs die bij tijd en wijle aan de sound van Tom Petty doen denken, maar die het ontbreekt aan diens sterke melodielijnen.

allesbehalve wereldschokkend, maar zijn liedjes luisteren lekker weg.

Album werd geproduceerd door Adam Steinberg
Recorded at Ford Apache, Cambridge, Massachusetts

All songs written by Todd Thibaud

het vierde solo album van singer/songwriter Tom Freund. alvorens hij solo albums ging maken, maakte hij het duo album "Pleasure & Pain" (1992) met zijn muzikale vriend singer/songwriter Ben Harper, die dit album produceerde. in een grijs verleden was hij kort bassist van het vermaarde Amerikaanse alt.country gezelschap The Silos.

op dit album staan 9 zelf geschreven zonder uitzondering goede liedjes plus 1 nummer, de prachtig uitgevoerde piano ballad "Can't Cry Hard Enough" van David Williams/Marvin Etzioni.

prijsnummers zijn het ingetogen "Copper Moon" en "Why Wyoming" beide met Jackson Browne op piano en background vocals, maar ook mid-tempo nummers als "Collapsible Plans" en "Without Her I'd Be Lost" met Ben Harper op lap steel en background vocals bevatten prachtige melodielijnen.

het titelnummer en "Comfortable in Your Arms" worden mede gedragen door fraaie cello en viool klanken, waar klein gehouden nummers als "Queen of the Desert" en "Begin Again" voornamelijk worden gedragen door het aangename, warme stemgeluid van Tom Freund.

een album met fraaie americana met folk en West Coast pop invloeden, waarvan feitelijk alle liedjes het beluisteren waard zijn.

Album werd geproduceerd door Ben Harper
Recorded at The Village Recorder, West Los Angeles, California

het duo album "Pleasure and Pain" (1992) met Ben Harper niet meegerekend, werd dit het zesde solo album van de uit New York afkomstige singer/songwriter/multi-instrumentalist Tom Freund.
de opvolger van de voorbeeldige voorganger "Collapsible Plans" waarop 10 sterke liedjes stonden met o.a. op 2 nummers een gastbijdrage van Jackson Browne (piano, zang).

helaas staan er op dit americana (folk, alt.rock, pop) album geen prijsnummers als "Copper Moon" en "Why Wyoming" en ontbreekt het de meeste liedjes aan kwaliteit.

de mid-tempo nummers "Wounded Surfer Boy" met fraaie lap steel klanken, "Daddy's Song" met accenten van mandoline en de ballad "Show Me the Love" met op de achtergrond wegstervende trompet klanken, steken er bovenuit.

voor de rest teveel middelmaat, waarbij het stevig rockende "Lakeshore Drive" en de ballad "Everything" om zeep worden geholpen door de het gebruik van synthesizers.

met de up-tempo opener "Cruel Cruel World" en een andere ballad, het zoete "Sweetly Calling My Name" kom ik welgeteld tot 5 enigszins memorabele liedjes. na zijn achtste album "East of Lincoln" (2018) werd het stil rond Tom Freund.

Album werd geproduceerd door John Alaysia
Recorded at The Village Recorder, Los Angeles, Californië
All songs by Tom Freund

wederom een heel fijne plaat van de man die reeds in 1984 op 36 jarige leeftijd ging hemelen. de stevige nummers staan allemaal vooraan op dit album (1 t/m 4). het album trapt af met het lekker funky "Ready To Roll". de 2e helft van dit album vind ik een stuk beter. zoals hierboven aangegeven zijn dit wonderschone ballads, waar de man patent op had. "Distant Cannon Fire", "Young Man In Trouble" en "Back On My Feet Again" zijn pareltjes. het arrangement van "Rosarita" doet trouwens erg denken aan het nummer "Struggle In Darkness" van zijn voorgaande meesterwerk The Eyes Of A Lonely Child", die ik een stuk hoger aanslaat dan dit album. er staan hier mijns inziens een aantal (2,3 en 4) mindere composities op. deze tracks beklijven niet echt. de Japanse persing op cd (Sony) klinkt inderdaad geweldig. de kwalificatie van het muziekgenre "pop" klopt inderdaad niet.

een "vergeten meesterwerk" ofwel het magnum opus van deze jong overleden (36 jaar) onderschatte Amerikaanse singer/songwriter. deze plaat kreeg bij verschijnen in 1975, althans in Nederland, behoorlijk wat aandacht in de Nederlandse serieuze muziekpers en scoorde hoog in de jaarlijstjes van destijds. volledig terecht. het heeft helaas niet mogen baten, want zijn roem bleef beperkt tot een kleine kring van liefhebbers. begrijp dat in de States zijn albums ook niet of nauwelijks werden verkocht. Tja in een ideale wereld......4, 5 Struggle In Darkness (het hoogtepunt van de plaat) 7, 8 en 10 zijn prachtige ballads, maar geen folk ballads. daar zorgt bijv. David Lindley wel voor met een heerlijke slide partij op het titelnummer. de overige nummers zijn meer rock georiënteerd en dragen onmiskenbaar de invloeden van Little Feat. album werd geproduceerd door John Hoeny & Tom Jans, Lowell George was executive producer. de heruitgave op cd, Sony Records (made in Japan) staat garant voor een kraakhelder geluid. een tijdloos album dat bijna 50 jaar later nog steeds het beluisteren waard is.
het lijstje van de muzikanten op dit album is indrukwekkend:

Piano: Tom Jans, Bill Payne
Bass: Colin Cameron, Chuck Rainey
Acoustic guitars: Fred Tackett, Tom Jans, Lowell George, Jesse Ed Davis
Electric guitars: Fred Tackett, Tom Jans, David Lindley, Jerry McGee
Slide guitar: David Lindley
Drums: Jeff Porcaro, Jim Keltner, Harvey Mason
Organ: Mike Utley
Congas: Sam Clayton
Background vocals: Valerie Carter, Lovely Hardy, Herb Pedersen

zijn meest folk/country getinte album. een zwaar onderschatte singer/songwriter uit de seventies. bracht 3 platen uit, behalve deze uit 1974, in 1975 The Eyes Of A Lonely Child (een klassieker) en in 1976 het iets mindere Dark Blonde. de man werd slechts 36 jaar oud. alle 3 prachtalbums die niet of nauwelijks verkochten. zijn bekendste song "Loving Arms" staat op dit album en is door heel veel artiesten gecoverd. hij had wel een fanbase in Nederland. volgens Wiki was hij in 1977 enige dagen in Nederland en verzorgde hij toen samen met zijn vriendin destijds Valerie Carter het voorprogramma van een concert van the Eagles in Ahoy/Rotterdam. Tom Waits bracht op zijn album "Bone Machine" een eerbetoon aan hem met het nummer Whistle Down The Wind (for Tom Jans). hij maakte begin jaren 70 ook nog een duo album met zangeres Mimi Farina (zus van Joan Baez) genaamd "Take Heart". evenals dit gelijknamige solo debuut album van Tom Jans een collector's item.

zoals die er wel meer heeft gemaakt, is dit een nogal wisselvallig album van de inmiddels 88-jarige folk legende, activistische Tom Paxton die meer dan 60 albums op zijn naam heeft staan waaronder flink wat live albums en albums met kinderliedjes. "How Come the Sun" is het eerste van 3 albums die hij voor het label Reprise opnam.

op dit album staan 6 eigen nummers van Tom Paxton plus een 3-tal nummers (2,8 en 9) die hij samen schreef met muzikant/producer David Horowitz. de melige bluesy opener "I Had to Shoot That Rabbit" met overstuurd klinkende "synths" en het dreinende "General Custer" zijn draakjes en ook "Icarus" en "Little Lost John" maken weinig indruk, maar vanaf de prachtige ballad "She's Far Away" volgen er een aantal ingetogen folk pareltjes, zoals "Prayin' For Snow" met fraaie harmonica accenten, "Louise" niet te verwarren met de Paul Siebel song en de schitterende melodie van "A Sailor's Life" met weemoedige klanken van de melodica. het ietwat jazzy titelnummer "How Come the Sun" dat het album afsluit valt daarna wat tegen.

belangrijke gastrollen zijn weggelegd voor David Horowitz (piano, organ, melodica, synthesizer, back-up vocal) en Marc Horowitz (acoustic & electric guitars, banjo).

de re-issue uit 2018 (BGO) bevat 4 prachtige folk liedjes met stuk voor stuk mooie melodieën die de mindere liedjes van "How Come the Sun" ruimschoots compenseren. de nummers zijn "The Marvelous Toy", "Beau John" een "civil right" ballad, "Deep Fork River" en "My Dog's Better Than Your Dog" afkomstig van de "Tom Paxton EP" (1967). vandaar toch 4 sterren.

Album werd geproduceerd door David Horowitz & Tom Paxton
Recorded at Media Sound Inc., New York
(except tracks 1,8,9 recorded at Sound Techniques, London)

dit album is hier zojuist geplaatst door een mede MuMe gebruiker, waarvoor dank. Tom Paxton inmiddels 85 jaar oud was eind jaren 60 onderdeel van The Greenwich Village folk scene, waar ook artiesten als Bob Dylan, Phil Ochs, Dave van Ronk deel van uitmaakten. zijn nummers zijn door tientallen mensen gecoverd. "The Last Thing On My Mind", "Ramblin' Boy", "Leaving London" etc. geschreven in zijn beginjaren zijn klassiekers. een deel van de meer dan 60 albums die hij heeft gemaakt staan hier op de site. in 2009 ontving hij een Grammy Lifetime Achievement Award voor zijn destijds meer dan 40 jaar omspannende carrière. een man met een enorme staat van dienst. dit album uit 1991 bevat 13 "originals" van "the man himself", uitgezonderd "When It's Gone, It's Gone" co-written met Fred Koller (ook een goede songwriter, van wie hier 3 albums op de site staan). dit "It Ain't Easy" is een heel fijn, coherent album zonder zwakke plekken. dit i.t.t. vele andere albums van de man, waar naast de nodige pareltjes aan songs ook vaak wat draken van nummers op staan, die uitnodigen tot "skippen", maar dat is gelukkig hier niet het geval. o.a. "Billy Got Some Bad News Today", "The Spirit Said No" en "If I Pass This Way Again" zijn van die nummers die blijven "hangen". kortom een aanrader voor liefhebbers van ingetogen, tijdloze folk/americana.
voor degenen die kennis willen maken met het werk van de man adviseer ik de compilatie Storyteller (1989) op Start Records met 16 van de beste nummers uit zijn beginjaren

het vierde reguliere solo album van Tom Paxton. na een 3-tal prachtige merendeels akoestische folk albums is dit een flinke stijlbreuk met die 3 voorgaande albums. het instrumentarium is uitgebreid met o.a. een ritmesectie, blazers/strijkers, cello en toetsen.

het a-capella gezongen kinderliedje "Jennifer's Rabbit" maakt weinig indruk. ook liedjes als het melige "Mr. Blue", "The Hooker" en "Clarissa Jones" ontbreken een sterke melodie, met als dieptepunt de rommelige afsluiter "Now That I've Taken My Life" dat alle kanten opschiet.

slechts een 3-tal hoogtepunten met de lieflijke ballad "Victoria Dines Alone", het weemoedige "So Much for Winning" en de sterke melodie van het folky "Morning Again", dat niet had misstaan op zijn eerdere albums.

van de 2 anti-oorlogsliedjes is het folky "Talking Vietnam Pot Luck Blues" niet onaardig. daarentegen is "A Thousand Years" een muzikale mispeer.

op dit album speelden een 3-tal muzikanten van de psych folk/rock 60's band Earth Opera mee, t.w. David Grisman (mandocello), John Nagy (bass) en Paul Dillon (drums). singer/songwriter Peter Rowan was destijds ook lid van deze band. daarnaast leverden o.a. jazz bassist Herbert Brown en Paul Harris (toetsen) die later meespeelde op het Stephen Stills "Manassas" album (1972) bijdragen aan dit teleurstellende, wisselvallige album met helaas weinig memorabele liedjes.

Album werd geproduceerd door Peter K. Siegel
(All songs composed by Tom Paxton)

zag onlangs op NPO in het Uur van de Wolf de geweldige documentaire "I Am a Noise" rond Joan Baez.
Tom Paxton is net als Joan Baez vanaf het eerste uur een links politiek activist geweest. hij kwam boven drijven in de Greenwich Village Folk scene (1961-1970) samen met mensen als Bob Dylan, Dave Van Ronk, David Blue, Eric Andersen, Pat Sky en Phil Ochs.

de inmiddels 87-jarige Tom Paxton was 40 jaar oud toen dit album in 1977 werd opgenomen. een heel andere tijdgeest dan nu. zo is "Bring Back the Chair" een aanklacht tegen het gebruik van de elektrische stoel, gaat "Talking Watergate" over het Watergate schandaal, is "White Bones of Allende" een anti-war song en "Born on the Fourth of July" een anti-Vietnam liedje.

over de liedjes gesproken, die zijn net als op veel van zijn albums niet allemaal even sterk, maar "Did You Hear John Hurt", "Pandora's Box" en "There Goes the Mountain" een aanklacht over hoe de mensheid met de natuur omgaat, zijn voorbeelden van goede liedjes.

heb overigens geen idee of er in het huidige Amerika nog ruimte is voor het tegengeluid van linkse politieke activisten als Joan Baez en Tom Paxton.

Album werd geproduceerd door Tom Paxton & Maynard Solomon
Recorded in live performance at Vanguard's 23rd Street Studio, New York City, New York
All songs by Tom Paxton

Tom Paxton: acoustic guitar, vocals
Steve Goodman: acoustic guitar, background vocals
Herb Bushier: bass
Angel Allende: percussion

van de inmiddels 88-jarige vermaarde folkie Tom Paxton afkomstig uit de 60's Greenwich Village folk kring verschenen rond de 60 albums, waarvan er 24 op MuMe zijn beland. net als iemand als Joan Baez stond hij bekend om zijn sociaal bewogen links activisme. het siert de man dat hij op zijn albums duidelijke "statements" durfde te maken en het altijd opnam voor de underdog.

dit album dien je in de tijdgeest van de 80's te plaatsen met o.a. een liedje over de boycot destijds van de Olympische Spelen in Moskou in 1980. zijn humoristische, veelal satirische teksten zijn wellicht achterhaald door de tijd maar zou je even zo goed in het huidige tijdsgewricht nog steeds relevant kunnen noemen, getuige liedjes als "Who Will Feed the People", "One Million Lawyers" en het bluesy "If You Love That Politician".

de liedjes gezongen met zijn aangename, zoetgevooisde stem worden sober begeleid met accenten van o.a. harmonica, piano en op een aantal nummers voorzien van fraaie meerstemmige zang. wellicht wat gezapig en melig op nummers zoals "We Can Have the Olympics Over at Our House" en "Don't Slay That Potato".

weinig uitschieters op dit folk album waarvan de meeste liedjes lekker weg luisteren, maar Tom Paxton heeft betere albums gemaakt dan deze.

Album werd geproduceerd door Bob Gibson
All songs written by Tom Paxton

Tom Paxton: guitar & vocals
Steve Rodby: bass
Marvin Jonesi, Billy Panda: guitar
Howard Levy: harmonica, piano, saxophone
Anne Hills, Cindy Mangsen: vocal chorus

deelcitaat uit de liner notes (Rich Warren)

"Looking back over two decades you'll find a song called "Daily News", about a well known paper that distorted the truth. Tom Paxton's been working since then to set things straight. You don't always get the truth from the daily paper, or the radio or TV. But Paxton's been publishing his vinyl news report for well nigh 20 years. Just check those album titles: "Ain't That News", "The Things I Notice Now" and "The Paxton Report" to name a few. Now Paxton doesn't claim that his view of the news is undistorted; sometimes his tongue gets stuck to his cheek. Sometimes the world situation gets so serious that only humor leads to understanding"

het derde album van de "living legend" folk troubadour/story teller Tom Paxton is een aanrader voor de liefhebber van authentieke, pure akoestische folk.

in tegenstelling tot tijdgenoot Bob Dylan die in het begin van zijn carrière veel traditionals speelde, schreef Tom Paxton van begin af aan zijn eigen songs. op dit album staan 13 verhalende liedjes voorzien van prachtige melodieën, geweldig gezongen met de aangename ietwat zoete "folky" stem van Tom Paxton.

"Leaving John", de Appalachian folk van "The King of My Backyard", "When You Get Your Ticket" en de afsluiter "Outward Bound¨ zijn alle pareltjes, waar de meeste andere liedjes niet of nauwelijks voor onder doen. veel folk ballads met een enkel aanstekelijk liedje zoals "All the Way Home".

slechts de 2 grappig bedoelde nummers "Is This Any Way to Run an Airline" en "Talking Pop Art" die je in de tijdgeest van de 60's dien te plaatsen vallen nu wat uit de toon, niet alleen vanwege de teksten maar ook door de manier waarop deze muzikaal worden uitgevoerd slaan deze minder goed aan.

het is enigszins wrang om te constateren dat zijn protest liedje "I Believe, I Do" over het klakkeloos volgen van (politieke) leiders 60 jaar later niets aan zeggingskracht heeft ingeboet.

Tom Paxton wilde ten tijde van dit album trouw blijven aan zijn folk roots. desgevraagd noemde hij de opkomst destijds van "folk rock" grappend "folk rot", maar hij zou op het volgende album "Morning Again" alsnog meer elektrisch te werk gaan met toevoeging van o.a. drums en elektrische gitaar.

op "Outward Bound" naar mijn mening 1 van zijn beste albums werd Tom Paxton (acoustic guitar, vocals) alleen begeleid door Barry Kornfeld (2nd guitar) en bassist Bill Lee (vader van de bekende filmregisseur Spike Lee, maar dat terzijde).

Album werd geproduceerd door de vermaarde producer Paul Rothchild, bekend van zijn vele producties met o.a. The Doors, Janis Joplin, Bonnie Raitt en The Paul Butterfield Blues Band.

Recorded at United/AAA Studios, New York City

zoals de titel al aangeeft veel met humor gebrachte politieke satire liedjes op dit live album van Tom Paxton, dat als een intiem huiskamerconcert aanvoelt.

een aanklacht tegen de macht van autofabriek Chrysler in het openingsnummer, "One Million Lawyers" over de macht van advocaten in Amerika, "Evacuation" over de risico's van de mensen die in gebieden met nucleaire installaties wonen, "The Mail Will Go Through" (they can go and drop the big one but the mail will go through"), het hilarische "A Little Bitty Gun" over Nancy Reagan destijds een fervent voorstander van wapenbezit, "The Ballad of Gary Hart" over de democratische senator Gary Hart die in opspraak kwam vanwege zijn geflirt met vrouwen, het korte "The Ballad of Spiro Agnew" met uitsluitend de tekst "I'll Sing of Spiro Andrew And all the thing's he's done" dat met gejuich door het publiek wordt ontvangen.

daarnaast een aantal anti-oorlogsliedjes zoals "When Princes Meet" en "Lyndon Johson Told the Nation" (We're sending fifty thousand more, to help save Vietnam from Vietnamese) over de onzin van de Vietnam oorlog, het voor zichzelf sprekende, aangrijpende "The Death of Stephen Biko" en "I Don't Want a Bunny Wunny" een grappige anekdote over president Jimmy Carter.

de pareltjes zijn o.a. het hoopvolle "The Unknown" en het ontroerende met publiek gezongen "Peace Will Come".

jammer dat veel nummers vooraf worden gegaan door gesproken intro's. vanwege die intro's hou ik het bij 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Bob Gibson
Recorded at Old Town School of Music, Chicago (May 15th, 1988)

Tom Paxton: vocal, guitar
Billy Panda: guitar, mandolin, banjo
Rich Maisel: bass

de tekst van "Peace Will Come" is wellicht meer relevant dan ooit tevoren:

"Peace will come
And let it begin with me

We need peace
And let it begin with me

Oh, my own life
Is all I can hope to control
Oh, let my life
Be lived for the good
Good of my soul

Let it bring peace
Sweet peace
Peace will come
And let it begin with me"

een fraai debuut album van de folkie Tom Paxton. hij was samen met vele andere muzikanten (o.a. Eric Andersen, Joan Baez, Bob Dylan, Dave Van Ronk, etc) prominent onderdeel van de Greenwich Village folk revival scene die begin 60's begon.

veelal prachtige, ingetogen folk liedjes, waarbij pareltjes als "The Last Thing on My Mind", "I Can't Help But Wonder Where I'm Bound", "My Lady's a Wild Flying Dove" en het titelnummer "Ramblin' Boy" er bovenuit steken. een enkele keer iets rijker geïnstrumenteerd met banjo op de Appalachian folk van "Harper" of fraai harmonica spel op "Fare Thee Well Frisco".

een 4-tal mindere nummers "Daily News", "High Sheriff of Hazard", "Standing on the Edge of Town" en het jolige, melige kinderliedje "Goin' to the Zoo" gooien wat roet in het eten, zoals dat wel vaker op zijn albums het geval is, maar met verder 11 bovengemiddeld goede liedjes is dit ruim 60 jaar oude debuut album een aanrader voor de liefhebber van rustige, akoestische folk muziek voorzien van merendeels prachtige melodieën.

opvallend is de bijdrage van Felix Pappalardi die later bassist werd bij de rockband Mountain en o.a. albums produceerde van Cream en Jack Bruce.

Album werd geproduceerd door Paul Rothchild
Recorded at Mastertone Recording Studios, New York City
All songs written by Tom Paxton

Tom Paxton: acoustic guitar, vocals
Barry Kornfeld: 2nd guitar, banjo, harmonica
Felix Pappalardi: guitarrron

een fraaie verzameling songs van de inmiddels 86 jarige zeg maar "living legend" te noemen folkie en singer/songwriter Tom Paxton. de man heeft vanaf 1964 meer dan 60 albums uitgebracht, waarvan een deel hier op MuMe staan. de samenstelling van dit soort verzamelaars is altijd discutabel. er kunnen immers altijd favoriete tracks van de luisteraar ontbreken, maar deze compilatie is toch wel een fijne weergave van de albums die hij in zijn begintijd maakte op het Elektra label. zoals op veel van zijn albums altijd wel een paar draken van nummers stonden, is dit op deze compilatie niet het geval. een fijn instapalbum voor degenen die kennis willen maken met zijn werk. in 1970 verhuisde hij van Elektra naar het Reprise label, waarna hij albums ging maken op het Vanguard label.

uit de liner notes van Norman Jopling citeer ik:

"Tom Paxton forever shattered his (unfair) image in the UK as a comfortable pipe-smoking folkie when, one afternoon in 1969, his talent and professionalism overshadowed in retrospect that of the Isle of Wight festival headliner Bob Dylan. A lot of people then sat up and took notice that not only was Paxton a terrific entertainer, but a solid songwriter too. Other entertainers had already noticed; Paxton's songs had hit (and sometimes topped) the US charts by a variety of artists in a variety of styles through the '60s.

Born in the South Side of Chicago on October 31st 1937, Paxton's family moved to Oklahoma when he was ten. Shortly after, his father died and his mother single-handedly held the family together. Tom got his first guitar at 16, a present from an aunt, and by the time he entered Oklahoma University as a drama major he could play very well. He began to compose and soon debuted as a folk performer in a campus variety show.

After Army Discharge in 1960, he abandoned and headed for Greenwich Village. It was the right time, the right place, and he was one of the right people, along with Dylan, Baez, Ochs et al. "The Village coffee houses were the dearest of blessings to a beginning performer, a place to be terrible and to learn from being terrible" he later noted.

This album contains some of his finest moments from the Elektra years including the anti-war classic "Jimmy Newman", "Leaving London" (one of Tom's many great "leaving" songs, and "When You Shook Your Long Hair Down", written about his wife Midge during their residency in London during the early '70s.

de rest is geschiedenis.

het vijfde solo album van Tom Paxton is net als de voorganger "Morning Again" een stuk rijker, voller geproduceerd dan zijn eerste 3 albums, wat de uitvoering van zijn liedjes niet ten goede komt. bovendien worden 3 van de slechts 7 songs (3,6,7) op dit onsamenhangende album enigszins ontsierd door strijkers arrangementen.

niet toevalligerwijs zijn het de 3 nummers waar de productie klein wordt gehouden die er bovenuit steken, de folky ballads "Wish I Had a Troubadour", "All Night Long" ondanks de overdadige strijkers en met name de prachtige melodie van "I Give You the Morning" het prijsnummer van dit album.

het "experimentele" lang uitgesponnen "The Iron Man" met o.a. accenten van cello, fluit en flugelhorn wil niet beklijven, net zomin als de rammelende bluesy opener "Bishop Cody's Last Request".

onder de studiomuzikanten bevinden zich o.a. zijn trouwe kompaan David Horowitz (piano), Albert Bouchard (drums) van de rockband Blue Oyster Cult, jazz bassisten Herb Bushler en Richard Davis, jazz drummer Jimmy Maddison en David Bromberg (acoustic & electric guitar). Hubert Laws de oudere broer van de befaamde jazz saxofonist Ronnie Laws speelde mee op fluit.

Album werd geproduceerd door Peter K. Siegel
(All songs written by Tom Paxton)

het zesde album van de destijds 33-jarige Amerikaanse folkie/singer songwriter Tom Paxton wil net als de voorganger "The Things I Notice Now" niet helemaal overtuigen.

de wisselvallige kwaliteit en uitvoering van zijn liedjes is daar net als op veel van zijn andere albums debet aan. hij wisselt op "6" een aantal prachtige, melodieuze nummers zoals de opener "Whose Garden Was This", "Dogs at Midnight" en "I've Got Nothing But Time" af met een aantal te skippen nummers, zoals het met overslaande stem gezongen "Forest Lawn", het oubollige "Molly Bloom", het licht rockende "Saturday Night" en het flauwe, melige "Uncle Jack".

"Annie's Goin to Sing Her Song" met het la-la-la refrein, het folky "Angeline Is Always Friday", de piano ballad "Crazy John" en "Cindy's Cryin" ontstijgen met 3,5 sterren de middelmaat.

David Horowitz (piano, organ, vibraphone, synthesizer), jazz drummer Teddy Sommer, jazz bassist Herb Bushler en gitaristen David Bromberg en Paul Prestopino speelden mee op dit album.

een fractie beter dan zijn voorganger, maar "6" is wederom een wisselvallig album. voor de Tom Paxton liefhebber is de coherente verzamelaar "Storyteller" (1989) een aanrader. ook het reguliere album "It Ain't Easy" (1991) uit de nadagen van zijn carrière bevat merendeels prima nummers.

Album werd geproduceerd door Milton Okun
All songs written by Tom Paxton, except 6) & 11) co-written

een duo album van de sociaal en politiek geëngageerde Tom Paxton, die in 1964 zijn eerste solo album opnam en deel uitmaakte van de Greenwich Village folk scene (1961-1970) en Anne Hills, eveneens een geëngageerde folkie, singer/songwriter die sinds 1982 actief is en behalve solo albums ook albums in diverse samenwerkingen opnam. beiden zingen afwisselend de lead vocalen ofwel verzorgen de fraaie samenzang.

het idee achter dit album was om de (protest) liedjes uit de 60's en 70's bij een nieuw publiek onder de aandacht te brengen, aangevuld met eigen liedjes van Tom Paxton en Anne Hills en een enkel co-written nummer als "Under American Skies".

"Birmingham Sunday" van Richard Farina, bekend van het illustere folk duo Richard & Mimi Farina (een zus van Joan Baez), gaat over de 4 jonge Afro-Amerikaanse meisjes die in 1963 omkwamen bij een aanslag met bommen door de KKK in 1963 op een "zwarte" kerk in Alabama. de melodie van dit lied is afgeleid van de Schotse folk song "I Once Loved a Lass". dit nummer opent indrukwekkend met de zang van "The Carole Robertson Center Students Choir" vernoemd naar 1 van de omgekomen meisjes. het is haast niet voor te stellen, dat dit slechts iets meer dan 60 jaar geleden plaatsvond.

op de protestsong "Carry It On" een nummer van de Amerikaanse singer/songwriter en politiek activist Gil Turner smelten hun stemmen prachtig samen. dit lied werd ook bekend in de versie van Joan Baez.
"God Bless the Grass" is van songwriter Malvina Reynolds eveneens een politiek activiste uit die tijd.

niet alle liedjes zijn thematisch zo zwaar, zoals de love songs "Well, Well, Well" (Bob Gibson & Bob Camp) of de afsluiter "And Lovin' You" (Bob Gibson & Tom Paxton).

liedjes als "Manzanar" (Tom Russell) en "Links In the Chain", een anti-nucleair lied van Kate Wolf zijn daarentegen duidelijk politiek geëngageerd.

citaat uit de liner notes van Anne Hills bij dat lied "we had a spirited discussion about the tendency of some folks to "throw up their hands" about certain conflicts, and the need to not lose hope".

Album werd geproduceerd door Anne Hills & Scott Petito
Recorded at Bias Studios, Springfield, Virginia

Tom Paxton: guitar, vocals
Anne Hills: banjo, guitar, harmonica, vocals
Al Pettaway: guitars
Mark Schatz: bass
Monica Roach: cello
Jerry Marotta: percussion
Scott Petito: piano, guitar & bass (track 2)
Jon Carroll: piano & harmony vocal (track 13)
Bob Gibson (banjo & vocals), Michael Smith (bass) (track 14 recorded in 1984)

waar ik voorgaande albums als "Hotwalker" en "The Wounded Heart of America" niet zo consistent vond en ik de neiging had om nummers te "skippen", bleek bij dit album van Tom Russell alles op zijn plek te vallen. "Blood and Candle Smoke" is een album waar ik keer op keer op terugval. voor mij zijn meest consistente en beste "roots" album, waar zijn songwriter's kwaliteiten over de hele linie tot zijn recht komen. de man brengt hier 12 ijzersterke liedjes over het voetlicht, neemt je mee in zijn verhalen met een authenticiteit en zeggingskracht die iedere song op dit album memorabel maken. hoogtepunten noemen heeft dan ook weinig zin. de medewerking en muzikale invulling van/door Calexico leden en de zang van Gretchen Peters tillen de songs naar een nog hoger niveau. een hoogtepunt uit zijn oeuvre, dat moeilijk te overtreffen zal zijn. benieuwd naar nieuw werk van de inmiddels 70 jarige man. zijn laatste album "October in the Railroad Earth" dateert uit 2019.

All songs written by Thomas George Russell
Produced by Tom Russell and Craig Schumacher
Recorded and mixed at Wave Lab Studios, Tucson, Arizona, February and April 2009

onlangs deze "Borderland" aan mijn Tom Russell collectie toegevoegd die inmiddels 14 albums beslaat.
het begint eentonig te worden, maar dit is het zoveelste album dat mij direct inpakte en dat heeft los van de als altijd hoge kwaliteit van zijn songs, zeker ook te maken met het hoge Tex-Mex gehalte van dit album.

op dit album 7 zelfgeschreven tracks van de man, die 5 maart j.l. 71 jaar oud werd, 2 tracks (2 en co-written met Dave Alvin, 1 track (7) co-written met Katy Moffatt en 1 track (11) co-written met Andrew Hardin, de vaste gitarist van zijn band.

wederom een fijne mix van prachtige ballads o.a. "Down the Rio Grande", "When Sinatra Played Juarez"(wat een prachtmelodie) , "Where The Dream Begins", "The Santa Fe at Midnight" en "California Snow" met wat meer up-tempo, steviger nummers als "The Next Thing Smokin", "Let It Go", "What Work Is" en de afsluiter "The Road It Gives, the Road It Takes Away".

de heerlijke accordeon klanken van Joel Guzman, het spel op het Hammond organ van veteraan Ian McLagan (ex Faces) en de harmonievocalen van Eliza Gilkyson doen de rest. jammer dat de background vocals van wijlen Jimmy Lafave niet of nauwelijks hoorbaar zijn (tenzij ze mij ontgaan).

dit "Borderland" dat hij opdroeg aan Texas legende Doug Sahm, is uitgegroeid tot 1 van mijn favoriete albums van Tom Russell, een artiest die zelden of nooit teleur stelt. heb inmiddels de indruk dat vrijwel ieder album van de man voor de liefhebber van zijn werk blind aan te schaffen is. nu op naar zijn laatste album "October in the Railroad Earth"(uit 2019).

Album werd geproduceerd door Gurf Morlix
Recorded at Rootball Studios, Austin, Texas (December 2000, January 2001)

de muzikanten op dit album:
Tom Russell: vocals, acoustic guitar
Andrew Hardin: guitars, tiple, percusssion, harmony vocals
Gurf Morlix: bass, guitars, Weissenborn guitar, harmony vocals, harmonium
Rick Richards: drums, percussion
Ian McLagan: Hammond B3 organ
Jimmy Lafave: background vocals
Joel Guzman: accordion
Eliza Gilkyson: harmony vocals
Oliver Steck: Mariachi trumpets

verwacht bij dit album geen verzameling aan songs, want dit "Hotwalker" is in feite geen regulier album, maar de soundtrack van zijn boek "Tough Company". deel 2 van zijn trilogie die geweldig begon met de folk opera "The Man From God Knows Where". wat ik er van begrijp, onderhield Tom ooit een lijvige correspondentie met de Amerikaanse dichter/schrijver Charles Bukowski (1920-1994) en tracht hij al die anekdotes en verhalen op dit album muzikaal weer te geven. een zoektocht naar de ziel van het oude Amerika gevuld met nostalgische herinneringen aan een oude, verdwenen wereld. het album telt slechts 2 songs "Grapevine" een twangy honky tonk nummer opgedragen aan Buck Owens en de geweldige melodie van 9) "Woodrow" een eerbetoon aan Woody Guthrie. met een beetje goede wil zou je het volkslied 19) "America the Beautiful" de derde song kunnen noemen. dit "anthem" krijgt een prachtige uitvoering met zang van Gretchen Peters, Fats Kaplin op fiddle, accordion en pedal steel en Andrew Hardin op gitaar. het in aanleg fraaie Tex Mex nummer 4) "Border Lights" wordt ontsierd door "spoken words" en allerlei geluidscollages.

deze intervallen komen over de linie van het album terug en zijn op dit album te dominant aanwezig, iets wat voor mij als luisteraar niet werkt. op zich zijn het interessante verhalen 6) "Van Ronk" over de Greenwich Village folk scene met mensen als Dylan, Phil Ochs en Dave Van Ronk of 7) Bakersfield over de "sound of twang" en het ontstaan van C&W, waar ik bij de 1e luisterbeurt geen probleem mee had. helaas gaat dit na meerdere luisterbeurten in de weg staan. het is 1 keer aardig om de circusartiest Little Jack Horton op 18) te horen zeggen dat de ware Amerikanen mensen als Johnny Cash, Ray Charles en Hank Williams waren en hem te horen foeteren op de "God damned politicians" maar daar blijft het voor mij dan bij. iets wat niet geldt voor mijn bewondering van het werk van Tom Russell. een geweldige singer/songwriter met een fantastisch, omvangrijk oeuvre. iemand die zelden slechte albums maakt, hooguit een iets "mindere". benieuwd naar nieuw werk van deze rasartiest.