het zoveelste prachtalbum van Tom Russell gevuld met geweldige roots/americana veelal geworteld in folk merendeels akoestisch uitgevoerd met af en toe een Tex-Mex sausje, zoals in "El Paso". de meer (roots) rock georiënteerde songs op een aantal van zijn albums ontbreken en dat bevalt prima binnen de context van de vele, verhalende songs met als thema het oude Amerika van cowboys, "native Americans", outlaws e.d.

6 originals (tracks 1,4,5,9,11 en 12) van de man zelf, waarvan 2 (tracks 4 & 5) co-written met de Amerikaanse folkzanger/dichter Paul Zarzyski.

de overige 6 nummers zijn covers, te weten:

"Seven Curses" en "Lily, Rosemary, and the Jack of Hearts" van Bob Dylan waarop hij de lead vocalen deelt met Eliza Gilkyson en Joe Ely
"El Paso" van country zanger/songwriter Marty Robbins
"No Telling" van de Engelse folk zangeres Linda Thompson
"The Ballad of Ira Hayes" van de Amerikaanse folkzanger/dichter Peter La Farge met een prachtige tekst over de tragische lotgevallen van "native American" Ira Hayes, een nummer dat o.a. werd gecoverd door Johnny Cash, Bob Dylan en Townes Van Zandt
"East Texas Red" van Woody Guthrie

laat je niet afschrikken door het korte intro van de Plaza Monumental Juarez Bull Ring Band, want dit wordt gevolgd door de prachtmelodie van de opener "Tonight We Ride" een eigen nummer van TR met de heerlijke accordeon klanken van Joel Guzman, dat samen met zijn rootsy folk ballads als "Bucking Horse Moon", de klein gehouden, akoestische nummers "Old Blue" en "Little Blue Horse" niet onder doet voor o.a. de Dylan covers.

wederom een juweeltje van Tom Russell met prachtig uitgevoerde songs.
eens met Tonio dat de man en zijn muziek meer aandacht verdienen.

Album werd geproduceerd door Tom Russell
Recorded at The Congress House Studio, Austin, Texas

Tom Russell: vocals, harmonica, guitar
Andrew Hardin: lead guitars, drums, harmony vocals
Eliza Gilkyson: harmony vocals, lead vocal (track 6)
Joe Ely: lead vocal (track 6)
Joel Guzman: accordion, Hammond B3 organ
Elana Fremerman: fiddle
Mark Hallman: bass

inmiddels al weer een tijdje in huis en meermalen beluisterd deze "Love & Fear".
de muziek stijlen zijn erg divers en dat was even wennen, maar uiteindelijk bleek ook deze worp weer een hele fijne te zijn.

op dit album staan 10 originals van Tom Russell, waarvan 1 co-written met Sylvia Tyson, de prachtballad "The Sound of One Heart Breaking", 1 van de nummers waarop de prachtige pedal steel klanken van Fats Kaplin te horen zijn. de andere ballads veelal gezongen in duet met Gretchen Peters, zijn van de constant hoge kwaliteit die we van Tom Russell gewend zijn o.a. "K.C. Violin", "Stolen Children" en het ontroerende "All the Fine Young Ladies" met de regels "If you could hold them once again, I might learn to become a man".

verder mid-tempo nummers als de bluesrock van "The Pugilist at 59" en "Ash Wednesday", terwijl ook
het stevig rockende, juke joint achtige "Four Chambered Heart" en de folk jazz van de afsluiter "Old Heart" met een croonende Tom Russell. nummers die voor afwisseling zorgen en mij eveneens prima bevallen.

mindere tracks zijn de "spoken words" van "Beautiful Trouble" en "Stealing Electricity" met een licht irritant refrein (ta,da, ta,da), een nummer dat ook verscheen op het live album "Aztec Jazz", dat overigens geen jazz muziek bevat.

voor mij persoonlijk geen Top 5 materiaal Tonio, maar toch zeker wel Top 10 materiaal binnen 's mans inmiddels omvangrijke discografie.

Album werd geproduceerd door Tom Russell, Gurf Morlix & Mark Hallman
Recorded at Rootball Studios, Austin, Texas & The Congress House Studios, Austin, Texas

Musicians:

Tom Russell: vocals, guitar, bass, harmonica, sheet metal
Andrew Hardin: lead guitars, vocals, percussion
Gretchen Peters: duet & harmony vocals
Gurf Morlix: bass, slide guitar
Fats Kaplin: steel guitar
Joel Guzman: accordion, keyboards
Barry Walsh: keyboards
Glenn Fukunaga: bass
MIchael Longoria: drums
Rick Richards: percussion

eens met Tonio dat dit album qua kwaliteit van het songmateriaal en qua sound niet onderdoet voor "Blood and Candle Smoke" uit 2009. Tom Russell zet hier weer liefst 15 ijzersterke tracks neer met een speelduur van ruim 1 uur. 1 daarvan "And God Created Border Towns" schreef hij samen met Augie Meyers, bekend van zijn werk met The Doug Sahm Band. wellicht geen songwriter van de buitencategorie zoals Bob Dylan of Townes Van Zandt, maar Tom Russell schuurt er dicht tegen aan. aangezien zijn verhalende teksten echt ergens over gaan, is het voor de luisteraar fijn dat de teksten bijgeleverd zijn.

dit album trapt stevig af met het rockende titelnummer, waarna met de schitterende "jazzy" ballad "When The Legends Die" voorzien van fijne saxofoon geluiden wat gas terug wordt genomen.
"Farewell Never Never Land" swingt en rockt met prima gitaarwerk van Will Kimbrough. "Sterling Hayden" over de gelijknamige Amerikaanse acteur en "Furious Love (for Liz)" een hommage aan de Brits/Amerikaanse actrice Elizabeth Taylor, zijn fijne ballads ("She chased furious love, through her furious seasons, Always dancing between the rhyme and the reason, Tonight in El Paso I'll raise a double gin fizz, for the loves and the legend of Liz"). "A Land Called Way Out There" een hoogtepunt met prachtvocalen van "The Hutterite Choir" heeft een "brass band" geluid en de invloed van Calexico is hier duidelijk hoorbaar, evenals op een ander hoogtepunt "Goodnight Juarez"met een sfeertje waar je jezelf op een terras in een broeierig, warm Mexicaans steegje waant.

op "Roll The Credits, Johnny" hoor je, zoals op meerdere tracks het geval is, heerlijk trompetspel van Jacob Valenzuela (Calexico). "Heart Within a Heart" is wederom zo'n pracht ballad waar Tom Russell patent op heeft, voorzien van een gospel koortje en dobro spel van Will Kimbrough.
"And God Created Border Towns" over het lot van migranten, klinkt als een "saloon song", met uitsluitend piano, accordeon en trompetgeluiden keert de Mexicaanse sfeer terug.
het ritmische "Jai Alai" wordt met flamenco gitaren opgesierd, waarna de intieme, sobere ballad "Love Abides" met "just the man and his guitar" volgt.

de bonustrack van het Bob Dylan nummer "A Hard Rain's A Gonna Fall" (hoe kon iemand ooit op die leeftijd met zo'n tekst op de proppen komen, Dylan moet toen al een oude ziel hebben gehad) is prachtig met extra vocalen van Lucinda Williams. de andere bonustrack, het opzwepende "The Road To Nowhere" sluit het album waardig af.

het album "Mesabi" geproduceerd door Tom Russell en Barry Walsh, is het zoveelste hoogtepunt uit het inmiddels omvangrijke oeuvre van deze begenadigde artiest/songwriter en er zouden er nog vele volgen.
de man maakt muziek die je raakt, neemt je mee in zijn songs, brengt ontroering teweeg, etc.
precies datgene waar het bij muziek (althans bij mij) omgaat.

verwacht niet teveel vernieuwingsdrang van de man. weinig nieuws onder de zon op dit album, maar de man doet waar hij goed in is. verhalen vertellen door middel van goede, sterke songs.

er staan meerdere, prachtige ballades op, o.a. "The Ballad of Sally Rose" met een lead vocal van wijlen Nanci Griffith, het zoete, weemoedige "The Dutchman" met background vocals van Eliza Gilkyson en het ingetogen, klein gehouden "Isaac Lewis". het stemmige "Muhammad Ali" is een eerbetoon aan de bokser, zoals "American Hotel" een eerbetoon is aan Stephen Foster, die bekend stond als de vader van de Amerikaanse muziek in het Amerika van de 19e eeuw, "who died in an American hotel in NYC, drunk and penniless".

het bluesy "Racehorse Haynes" en "Tijuana Bible" zijn de enige up-tempo nummers. het spoken word nummer "Crucifix in a Death Hand (tekst van Charles Bukowski) kent slechts een korte overgang naar het Warren Zevon nummer "Carmelita", een song die een beter lot had verdiend. "Bus Station" is een fraai duet met Nanci Griffith, evenals het van haar bekende "Gulf Coast Highway" dat hier een fraaie uitvoering krijgt.

album werd geproduceerd door Tom Russell, Andrew Hardin & Mark Hallman
opgenomen "at Congress House Studios, Austin, Texas"

All songs by Thomas Russell
except "Racehorse Haynes" co-written Andrew Hardin
"The Ballad of Sally Rose" by Emmylou Harris & Paul Kennerley
"American Hotel" by Carl Browse
"The Dutchman" by Michael Smith
"Carmelita" by Warren Zevon
"Bus Station" by Dave Alvin
"Gulf Coast Highway" by Nanci Griffith, James Hooker & Danny Flowers

een verzamelaar met als ondertitel "The Cowboy Collection", dus niet verwonderlijk dat dit album veel songs bevat met verhalen over het bestaan van de Amerikaanse cowboy, een hommage en soort van terugblik op het verleden van deze legendarische figuren.

veel songs van dit album verschenen reeds eerder op zijn albums, o.a. "Claude Dallas", "El Llano Estacado" en "Navajo Rug" van het album "Cowboy Real", "The Sky Above and the Mud Below" (van het album "The Rose of the San Joaquin"), "Gallo Del Cielo" (van "Heart on a Sleeve") en "Alkali" (van "The Road to Bayamon")
en werden in een aantal gevallen opnieuw opgenomen.

het album bevat merendeels "cowboy ballads", rustig en ingetogen uitgevoerd met prachtige bijdragen van multi-instrumentalist David Mansfield op fiddle, mandolin, dobro en slide gitaar en zijn vaste gitarist Andrew Hardin.

voornamelijk eigen nummers van Tom Russell, aangevuld met een aantal traditionals als "Rambler, Gambler" ook bekend in versies van Bob Dylan en Joan Baez en het eerder door singer/songwriter Steve Young bewerkte "The Ballad of William Sycamore". 1 van de hoogtepunten op dit album is het op muziek bewerkte gedicht "South Coast" van Lillian Boss-Ross.

wederom een fraaie verzameling songs van Tom Russell. een fijn album niet alleen voor in de late uurtjes. jammer dat bij de cd versie een tekst vel ontbreekt.

Album werd geproduceerd door Tom Russell with the assistance of Andrew Hardin
Recorded at Bones Tones Studios, Brooklyn, NY (July-December 1996)

Tom Russell: acoustic guitar, vocal
Andrew Hardin: acoustic lead guitar, tiple, high string, gut string, harmony vocal, percussion
Hank Bones: upright bass, six string bass, French harp
David Mansfield: fiddle, mandolin, dobro, slide guitar
Katy Moffatt: harmony vocal

Tom Russell droeg dit album op aan Tex Ritter (country zanger/acteur), Casey Tibbs (professioneel rodeo cowboy en acteur), Marty Robbins (country zanger/songwriter) en singer/songwriter Peter La Farge

de Amerikaanse singer/songwriter Tom Russell is een onbetwiste topper in het roots/americana of voor mijn part folk/country genre of hoe je het ook wil noemen. de man heeft inmiddels een imposant oeuvre opgebouwd. wellicht niet van de buitencategorie John Prine, Townes Van Zandt, maar hij schuurt er dicht tegen aan. een geweldige songwriter. de man bewijst al heel lang in staat te zijn goede, memorabele songs te schrijven en heeft iets te vertellen. dit akoestische live album bevat uitsluitend opnames van nummers van zijn eerdere albums. een geweldige collectie, met een enkel nieuw nummer "Big Water". vrijwel allemaal originals van de man zelf, behalve "Outbound Plane" co-written met Nanci Griffith, "Beyond the Blues" co-written met Peter Case, "Walkin on the Moon" co-written met Katy Moffatt en The Angel of Lyon co-written met Steve Young. het album is feitelijk een "The Best of Tom Russell" grotendeels live uitgevoerd met een keur aan artiesten, die veelal nummers van hem hebben gecoverd. als je van mooie vrouwenstemmen houdt en prachtige duet vocalen, is dit album een absolute aanrader met ruim een uur pure, eerlijke muziek. aangezien MuMe in dit geval niet aangeeft met wie Tom Russell de duetten zingt, hierbij wat info:

1) St. Olav's Gate en 2) Outbound Pane met Nanci Griffith
3) Big Water en 17) Box of Visions met Iris Dement
4) Beyond the Blues met Jimmie Dale Gilmore
7) Walkin on the Moon, 13) Manzanar, 14) Mineral Wells, 15) Gallo del Cielo, 16) The Road to Bayamon met Katy Moffatt
12) Haley's Comet met Dave Alvin en Katy Moffatt

album werd geproduceerd door Tom Russell
studio tracks recorded at Brooklyn, New York - Kansas City & Nashville
live tracks recorded May 17/18, 1996 at Off Broadway, St. Louis

uit de liner notes (Tom Russell, New York, December, 1996)
"Some of these songs appear in electric visions on older Philo records and a few appear for the first time. I wanted to update the songs and present them on one record with the spirit in which they were written ....
with the help of a few friends"

liner notes (Nanci Griffith)
"Tom Russell recording an acoustic "best of" album of Tom's songs is my idea of a great night to turn off the phone, shut off the tv and listen to this album ... over and over and over .. again. What a wonderful and fresh retrospective"

liner notes (Dave Alvin)
"Tom Russell's songs changed my life... whenever I write a song I ask myself if it's as good as one of Tom's.
Tom Russell is one of the best"

een concept album met 26 nummers en een lengte van 75 minuten, dat wel iets van de luisteraar vraagt. Tom Russell is een "story teller" pur sang en ik mag zijn verhalen graag horen. zijn vader Charlie overleed in 1997 en Tom vroeg zich af "where did this American kid come from?" en ging op zoek naar zijn "bloodlines". die gingen terug naar o.a. Patrick Russell afkomstig uit Templemore, Ierland en Ambrose Larsen uit Bergen, Noorwegen. kort samengevat wordt op dit album het verhaal verteld van Tom Russell's ouders en Iers/Noorse voorouders die naar Amerika emigreerden om een nieuw leven te beginnen in de "Nieuwe Wereld" met alle ontberingen van dien maar ook triomfen. de muziek op dit album is een mix van Ierse en Noorse volksmuziek, blues en country, maar folk voert de boventoon op dit album. de diverse karakters worden weergegeven via de artiesten die op dit album meespelen. Tom Russell zelf is "The Man from God knows where", Iris DeMent is de "Wayfaring Stranger, Dolores Keane verbeeldt de Ierse "Mary Clare Malloy", de Amerikaanse folkie Dave Van Ronk "the Outcaste", de Noor Sondre Bratland "Ambrose Larsen" en Kari Bremnes de Noorse "Anna Olsen". het zijn zonder uitzondering sterke, memorabele liedjes gedragen door de vocalen van Tom en prachtige vocalen van de gastartiesten. alle songs werden geschreven door Tom Russell, uitgezonderd 11) Rider on an Orphan Train" (David Massengill), Old Rugged Cross (Rev. George Bennard en de traditional Wayfaring Stranger. "Eg Er Framand" is een Noors volksliedje. album werd geproduceerd door Erik Hallestad

de muzikanten op dit album:
Tom Russell: vocals & acoustic guitar
Andrew Hardin: acoustic & electric guitar
Knut Reiersrud: acoustic & electric guitars, dobro, banjo, harmonica, weissenborn hawaiian lap steel. ambient-guitar treatments
Jorund Bogeberg: bass
Anders Engen: drums
Eoin O'Riabhaigh: Uileann pipes, tin whistle
Annbjorg Lien: Hardanger fiddle, key harp
Hank Bones: trumpet and trombone on track 5
Iris Dement: piano on track 5
Guest Vocals: Iris Dement, Dolores Keane, Sondre Bratland, Dave Van Ronk, Kari Bremnes, Walt Whitman

uit de liner notes van de man zelf (El Paso, Texas, 1998):

"So rise up all you ancestors, and dance upon your graves"

"We sing here of the triumph of individuals in the face of isolation, rootlessness, disease, madness and suicide. My ancestors trekked across this wild landscape carrying four potato spades from Ireland, searching for a place where the crop would not rot in the ground, the pilgrimage toward a land where love would abide"

"So "The Man From God Knows Where" stops off in a tavern, begs a pint and begins to sing. He summons his ancestors up from their graves and bids them tell their story.
"Come Gather Round Me Children......."

ben een groot fan van Tom Russell, een zeer veelzijdig man, behalve muzikant is de man ook schilder en schrijver. een geëngageerd artiest. aangemoedigd door de commentaren van erwinz en Tonio bij dit album, onlangs dit "The Rose of Roscrae" aangeschaft. een dubbelaar met 2 1/2 uur muziek. inderdaad een in muziek vertaalde historische roman. je kunt het beluisteren als een tijdrovend project zien, maar dat is relatief als je bedenkt dat er 20 jaar voorbereiding aan dit album vooraf is gegaan. het verhaal speelt zich af in verschillende tijdlijnen en naast hetgeen hierboven al is vermeld, is het feitelijk ook een liefdesverhaal van de Ierse Johnny, die op 16 jarige leeftijd zijn vaderland verlaat en daar zijn lief Rose achterlaat. dit album werd inderdaad een "folk opera" genoemd, en is verdeeld over "Act One" en "Act Two", alhoewel ik de benaming van dit album als een musical ook heb zien passeren. een dapper, ambitieus album dat inderdaad wel wat vraagt van de luisteraar, maar de doorzetter wordt ruimschoots beloond. liefhebbers noemen dit album wel zijn "magnum opus" en terecht. er staat een mix van nieuwe nummers van Tom op, een aantal oude nummers (Sky Above, Mud Below en Gallo di Cielo, traditionals (Carrickfergus, The Water is Wide, Jesus Met the Woman at the Well, etc) en archiefopnames/samples van grootheden van de Amerikaanse volksmuziek, o.a. Johnny Cash, Lead Belly (Huddie Ledbetter), Walt Whitman. persoonlijk ervaar ik dat samen met een aantal gesproken stukken (bijv. The Last Running of Just A Closer Walk) niet als storend, het zijn essentiële onderdelen van het verhaal. Tom Russell is een bewogen man. alle liedjes gaan ergens over en komen uit het hart. aan inspiratie geen gebrek op dit historische album. het zijn stuk voor stuk prachtige vertolkingen met vakmanschap en liefde gemaakt. het begin van dit album maakt dit direct duidelijk, als Jimmy Dale Gilmore (The Cowboy Minstrel) aftrapt met de zang van "Oh bury me not on the lone prairie". de nationale hymn "Home on the Range" vertolkt hij eveneens schitterend. de muziekstijlen zijn gevarieerd van folk, (cowboy) country, rock, blues, gospel tot polka muziek aan toe, waarbij de Ierse invloeden nooit ver weg zijn. de ballad Ain't No More Cane on the Brazos is 1 van de vele hoogtepunten hartverscheurend mooi gezongen door Jimmy Lafave, en de bijdragen van de zangeressen, o.a. de Ierse grootheid Maura O'Connell, Eliza Gilkyson en Gretchen Peters zijn van grote klasse. huiveringwekkend mooi is het door de Mexicaanse zangeres Anna Gabriel gezongen "Valentine de la Sierra" en zo staan er vele gastvocalen op die iets aanvullen en toevoegen. koude rillingen als op Soliloguy #1 (Act 2) het Swiss Yodel Choir invalt. Jesus Met the Woman at the Well is een prachtige gospel gezongen door Eliza Gilkyson. in Poor Mother Mexico schittert Tom Russell zelf. de rockende nummers zoals Hair Trigger Heart en Doin'Hard Time in Texas zorgen voor een fijne afwisseling op dit fantastische album. Tom Russell heeft dit album zelf "Les Miserables with cowboy hats" genoemd en zoals ik ergens las "it could just be the single, most important Americana release of all time". liefhebbers van Americana/roots muziek kan ik dit album zeer aanbevelen. niet alleen een luister trip maar dus ook een luister tip.

de basis bezetting van de muzikanten op dit album is als volgt:
John Gardner/Rick Lonow: drums
Dave Roe: upright and electric bass
Doug Lancio: electric & acoustic guitars
John Mock: whistles, concertina
Will Kimbrough: charango, mandola, 8 string ukulele, banjo, electric, acoustic, resonator & nylon strin guitar

album werd geproduceerd door Tom Russell en Barry Walsh met sessies in Nashville en Texas

wederom een geweldig album van Tom Russell. de man grossiert in het maken van authentieke, pure, eerlijke muziek die binnen dringt in de ziel van de luisteraar. dit album stond in de States langere tijd in de top 10 van "Americana" albums. "The Rose of the San Joaquin" en "Heartaches Are Stealin" schreef hij samen met Ian Tyson, "What Do You Want" co-written met Peter Case, "Out In California" en "Between the Cracks" co-written met Dave Alvin, en "Strawberry Moon co-written met Pat Alger. verder "The Gardens" een nummer van Chris Gaffney en de traditional "Tramps & Hawkers. de overige nummers zijn Tom Russell originals, waaronder de geweldige melodie en tekst van "The Sky Above, The Mud Below" prachtig akoestisch uitgevoerd met Tom Russell op vocal and acoustic guitar. "Volver, Volver" ook bekend van de uitvoering van Ry Cooder, krijgt hier een uitvoering van Trio Los Cristobal (met Chris Gaffney). op dit album worden prachtige accenten gelegd door o.a. accordeon en de backing vocals van Katy Moffatt hebben zeker een meerwaarde. album werd geproduceerd door Dave Alvin & Greg Leisz en opgenomen in Hollywood.

onder de muzikanten op dit album bevinden zich:
Tom Russell: vocal & acoustic guitar
Andrew Hardin: acoustic & electric lead guitar, gut-string lead guitar, percussion, harmony vocal
Bobby Lloyd Hicks: drums, percussion, harmony vocal
Bob Glaub: bass
Greg Leisz: dobro, mandolin, electric & high string guitar, pedal steel guitar, slide guitar, acoustic guitar
David Jackson: accordion
Michael Thompson: hammond B3 organ
Don Heffington: drums, percussion
Chris Gaffney: accordion
Dave Alvin 2nd verse lead vocal en Peter Case 3rd verse lead vocal & harmonica op "Somebody's Husband, Somebody's Son"

uit de liner notes (Tom Russell, July, 1995)
quote
"Someone drops a quarter in a jukebox in a bar in the San Joaquin Valley. An accordion rattles the speakers and a cracked voice sings "Volver, Volver". A drunk at the bar shakes his head, whispers to himself, and stumbles out the door, into the darkness...
I had a great uncle named "Limpy Louie" Malloy who had a bad leg and a broken heart. He ran away from home in the 1920"s and wandered up and down the San Joaquin Valley. He drank, he picked fruit, he worked as a janitor in a boxing gym.. he fell in and out of love and vanished between the cracks. My grandfather found Louie one day on L.A.'s skid row and brought him home for dinner. Louie ate his peas with a knife and wouldn't talk. He had a rose tattooed on his right hand, between thumb and forefinger.
The next morning Louie was gone again. Forever"
unquote

niet de minste artiesten o.a. Johnny Cash, Joe Ely en Jerry Jeff Walker, die op dit album versies van oude songs van Tom Russell vertolken. de opener, de anti-war song "Veteran's Day" krijgt een geweldige uitvoering met zang van Johnny Cash. dit is meteen 1 van de hoogtepunten, samen met tracks 2) Blue Wing (Dave Alvin), 4) Acres of Corn (Iris Dement). 6) Manzanar (Laurie Lewis), 11) The Sky Above and the Mud Below een duet met Ramblin' Jack Elliott en de ballad 14) Walking on the Moon (Eliza Gilkyson).

voor de rest worden veel van de goede songs, want dat de man goede songs schrijft staat buiten kijf, niet echt beter uitgevoerd dan in de originele versies van Tom Russell zelf. het "spoken word" nummer 13) Stealing Electricity skip je op een zeker moment als je het 1 maal heb gehoord.

van de 4 bonus tracks (15 t/m 18) steekt 16) Who's Gonna Build Your Wall met fraai accordeon spel er boven uit. een nummer dat over het illegale immigratie issue handelt "Who's gonna cook your Mexican food, when your Mexican maid is gone". het melige "The Cuban Sandwich" een duet met Barrence Whitfield en de rocker 17) Home Before Dark willen niet beklijven. "The Death of Jimmy Martin" is dan weer een fraai slotnummer.

All songs written by Tom Russell,
except "Outward Plane" co-written Nanci Griffith
"Haley's Comet" co-written Dave Alvin
"Navajo Rug" co-written Ian Tyson

eens met brt dat dit een heel mooi werkje is, hoewel dit wellicht niet voor iedere Tom Russell liefhebber zal gelden. live opgenomen in Mei, 2012, Halden, Noorwegen. een goede staalkaart van 's mans kunnen. de bijdrage van het Norwegian Wind Ensemble vind ik verfrissend en doet geen afbreuk aan de kwaliteit van de songs. zie dit eerder als een meerwaarde. er staan verhoudingsgewijs veel (6) songs op van zijn veelgeprezen album "Blood, Candle & Smoke", t.w. "Nina Simone", "East of Woodstock, West of Vietnam", "Criminology", "Guadalupe", "Finding You" en "Mississippi River Runnin" Backwards". verder is de enige, begeleidende muzikant op dit album Thad Beckman (lead guitar & background vocal).

de instrumenten van The Norwegian Wind Ensemble bestaan uit:
flutes, oboe, English horn, bassoons, clarinets, bass clarinet, alto saxophone, tenor saxophone, French horns, trumpets, trombones, bass, percussion en drums

de arrangementen zijn van Mats Halling, dirigent Frank Brodahl

geen thematisch album zoals "Hotwalker" of "The Rose of Roscrae", maar een fijne verzameling van songs uitgevoerd met zijn band met de van Tom Russell bekende verhalende teksten en het nodige engagement, zoals op de ballad "Veteran's Day". op de opener "Blue Wing" en "Navajo Rug" horen we onvervalste country, "Gallo del Cielo" is pure Tex-Mex, "Under the Gun" rockt en swingt evenals de roots rock van "The Heart of the Working Man". "Walkin on the Moon" is een mooie ballad co-written met Katy Moffatt, evenals "Outbound Plane" dat hij samen met de onvolprezen Nanci Griffith schreef. van de bandversies van 6 nummers (1, 3, 4, 5, 7 en op dit album staan eveneens fijne akoestische versies op het live duet album "The Long Way Around" (1997). er staan overigens 12 nummers op dit album. 12) "The White Trash Song" staat hier niet vermeld, maar is een heerlijke up tempo cover van een nummer van Steve Young afkomstig van zijn Seven Bridges Road album. een fraai, gevarieerd album met goede songs, zoals we van de man gewend zijn.

los van een aantal Noorse gastmuzikanten zijn de muzikanten (de band) op dit album:
Tom Russell: vocals, acoustic guitar, gritas
Andrew Hardin: backing vocals, acoustic & electric lead guitars, tiple
Fats Kaplin: pedal steel guitar, accordion, fiddle, dobro, harmonica
Billy Troiani: bass guitar
Charles Caldarola: drums, percussion, background vocals, prepared piano
Claudia Scott (guest musician): backing vocals

de titel van het album laat zich verklaren in de tekst van het nummer "Blue Wing"
quote
It's dark in here - can't see the sky
but I look at this blue wing and I close my eyes
Then I fly away - beyond these walls
up above the clouds - where the rain don't fall
On a poor man's dreams
unquote

prachtig, ingetogen solo album van de frontman en songwriter van de Canadese folk rock band "Great Lake Swimmers". ben een groot fan van hun 1e 4 reguliere albums en "The Legion Sessions". de muziek op dit solo album ligt sterk in het verlengde van de 1e twee albums van GLS en is zeker niet voller dan op die albums, eerder meer ingetogen. 8 "originals" van Tony Dekker zelf en 2 covers, t.w. "Land of the Glass Pinecones" (van de Canadese band "Human Sexual Response") en "Carefree Highway" van de Canadese singer/songwriter Gordon Lightfoot.


mijn favoriete tracks zitten aan het begin van dit album "On My Way Back" en "Somewhere Near Thunder Bay" zijn wonderschone nummers en op het eind "Talking in Your Sleep" en het eerder genoemde "Carefree Highway". hoewel er af en toe wat eenvormigheid op de loer ligt, blijft dit een ideale herfstplaat met rustgevende, sfeervolle muziek, dat ik bij tijd en wijle graag mag opzetten.

verder weinig toe te voegen aan de eerdere berichten over dit album, hoewel ik persoonlijk de referenties naar artiesten als Mark Hollis en Nick Drake niet terug hoor. overigens verscheen er in 2014 een 2e solo album genaamd "Tony Dekker Sings 10 Years of Zunior" waarop de man songs covert van een keur aan Canadese artiesten, maar deze is als ik het goed begrijp alleen als download beschikbaar. hoor het graag als iemand meer te melden heeft over dat album.

Album werd geproduceerd door Tony Dekker
Recorded at St. Brendan's Church, Rockport, Ontario and The House of Miracles, Cambridge, Ontario, Canada
All words and music by Tony Dekker

Tony Dekker: vocals, guitars, mandolin, accordion, piano, pump organ, Hammond B3, mellotron, harmonica, autoharp, percussion

het tweede album van TJW met 10 door hemzelf geschreven originele nummers laat muziek horen uit zijn vroege jaren, zoals ik Tony Joe White graag horen mag.

het funky, vuig "swamp" rockende "Elements and Things" zet meteen de toon. een heerlijke opener. "Roosevelt and Ira Lee" doet niet onder voor zijn klassieker "Polk Salad Annie" en de 2 meer bekende nummers het lome, veel gecoverde "Rainy Night in Georgia" is wat mij betreft in zijn uitvoering de definitieve versie. ook het groovy rockende "Old Man Willis" is een hoogtepunt.

het lekker rammelende "Woodpecker", de stuwende swamp rock van "I Want You" en "Woman with Soul" en de soulvol, doorleefd gezongen ballads "I Thought I Knew You Well" en het ontroerende "The Migrant" doen er nauwelijks voor onder.

de love ballad "For Le Ann" geschreven voor zijn vrouw dreigt een beetje ten onder te gaan in het strijkers arrangement, maar met 9 bovengemiddeld goede songs is dit album een aanrader voor de liefhebber van zijn werk met o.a. fraaie bijdragen van een blazerssectie en het geweldige orgelspel van Mike Utley.

de geluidskwaliteit van de re-issue op het label MPG (1993) getiteld "Roosevelt and Ira Lee" is goed maar had wellicht beter gekund.

Album werd geproduceerd door Billy Swan
Recorded at Monument Studios, Nashville, Tennessee & Lyn-Lou Studios, Memphis, Tennessee

(deel) citaat uit de liner notes:

"Tony Joe remained an important artist in the development of Southern music during the 1970's and 1980's. A variety of artists have had success with his compositions: Elvis Presley, Ray Charles, Isaac Hayes, Waylon Jennings, Jessi Colter, Roy Orbison, Wild Cherry, Jason & The Scorchers and Charlie Rich to mention a few. Among the European artists, Joe Dassin enjoyed great success with almost an entire album of White's songs. Also the "French Elvis", Johnny Halliday, has had success with Tony's music. And Tina Turner started off the 1990's with "Foreign Affair", an album that contains four Tony Joe White songs, including the title cut and worldwide Top 40 single "Steamy Windows".

na een lange stilte van 8 jaar verscheen deze opvolger van het wisselvallige "Dangerous" waarop TJW iets teveel meeliftte op de destijds populaire disco en funk genres.

dat blijft gelukkig achterwege op dit album met 12 eigen nummers waarvan hij er 3 samen schreef met zijn vrouw Leann White. fraaie mid-tempo (blues) rockende nummers zoals de sterke opener "Tunica Motel", "Steamy Windows", "Love M.B." en "Bare Necessities" worden afgewisseld met de slow blues ballad "Ain't Going Down This Time" en het merendeels akoestische folky "Cool Town Woman", 1 van de prijsnummers samen met het aanstekelijke "Bi-Yo Rhythm".

een aantal nummers "Good in Blues", "The Other Side" en het titelnummer neigen mij iets teveel naar mainstream. met name op die nummers mis ik het rafelige, rauwe randje zoals te horen valt op mijn persoonlijke favoriet het gelijknamige "Tony Joe White" (1971).

"Closer to the Truth" is een stuk consistenter dan zijn voorganger. de sound hiervan werd voortgezet op de albums "The Path of a Decent Groove" en "Lake Placid Blues". met het album "One Hot July" (1998)
zou hij deels terugkeren naar zijn Louisiana roots. de sound daarvan is meer "down to earth" en minder gepolijst dan de 3 eerder genoemde albums.

Album werd geproduceerd door Tony Joe White
Recorded at Muscle Shoals Sounds, Alabama

Tony Joe White: guitars, harmonica, whomper, "swamp box"
Roger Hawkins: drums
David Hood: bass
Steve Nathan: keyboards
Spooner Oldham: Wurlitzer piano
Harvey Thompson: horns
Mickey Buckins: percussion

heb een beetje haat/liefde verhouding met dit album dat te lijden heeft onder de 80's productie en waarop bovendien de destijds heersende disco en funk trends overheersen.

"Dangerous" is een lekker funky opener en heeft nog iets weg van zijn oude swamp rock sound. ook "Naughty Day" met een fraaie saxofoon solo en de up-tempo nummers "Swamp Rap" en het zeg maar ondeugende "Do You Have a Garter Belt" met zijn "haw haw" gegrom zijn het beluisteren waard. iets wat ook geldt voor de sterke melodie van "Down By the Border" met lichte Tex Mex invloeden van de Spaanse gitaar en de fraaie soulvol gezongen afsluitende ballad "You Just Get Better All the Time" met o.a. de tekst

"And so down through the years
You never tried to change my ways
You never made me feel I had to say
I'm sorry

You just get better all the time
And just today I heard you read my mind
That kind of magic is so hard to find"

de swamp disco van tracks 3 en 4 en de love ballads "Lady in My Life" en "We Belong Together" laten een soort van swamp lounge muziek met koortjes horen, die aan de "slick" sound van Michael McDonald doen denken en daar moet je van houden. vanwege deze 4 nummers 3,5 sterren voor dit wisselvallige "Dangerous" album.

Album werd geproduceerd door Ron "Snake" Reynolds
Recorded at Cotton Row Studio, Memphis, Tennessee

Tony Joe White: lead vocal, harmonica, guitars
Marvell Thomas, Shane Keister, Alan Steinberger: keyboards
Jeff Hale: drums, percussion
Steve Cobb: bass
Terry Mc Millan, "Snake": percussion
Sam Levine: saxophone
"The Cherry Sisters" & Mark Gray: background vocals
The Nashville String Machine: strings

op het zesde album van Tony Joe White overheerst inderdaad de "laid back" sound. met de sterke opener "Saturday Night in Oak Grove Louisiana" dat wel iets weg heeft van zijn klassieker "Polk Salad Annie", de heerlijke melodie van "Backwoods Preacher Man" dat als single van dit album verscheen en het "swampy" "No News is Good News" staan er welgeteld 3 iets meer up-tempo nummers op. wat mij betreft alle 3 nummers die 5 sterren verdienen.

niet alle ballads willen beklijven. daarvan steken "For Ol' Times Sake" dat gecoverd werd door Elvis Presley, die eveneens zijn "Polk Salad Annie" coverde, "Homemade Ice Cream", "Takin the Midnite Train" en de afsluiter "Did Somebody Make a Fool of You" er boven uit.

"I Want Love", "Lazy" en "California On My Mind" zijn mij iets te "laid back" en ervaar ik als wat minder memorabele liedjes. vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Tom Dowd & Tony Joe White
Recorded at Quadrafonic Studios, Nashville, Tennessee
All songs written by TJW

Tony Joe White: vocals, guitar, harmonica
Norbert Putnam: bass
Kenny Malone: drums
David Briggs: piano, organ
Reggie Young: guitar

een lichte tegenvaller deze "Lake Placid Blues", waarbij met name de gladde, gepolijste productie de muziek in de weg zit. wat blijft is de warme, donkere, gruizige stem van TJW en zijn fraaie gitaar en harmonicaspel, maar het oude vuur lijkt op dit album nagenoeg verdwenen.

14 originals waarvan hij er 6 samen met zijn vrouw Leann White schreef en de slappe ballad "The Guitar Don't Lie" met de Franse zanger Joe Dassin. helaas wakkeren de andere ballads zoals "Paris Mood Tonight", "Louisiana Rain", "These Arms of Mine" het vuurtje ook niet aan, met als dieptepunt de afsluiter "I'll Make Love Good For You", dat wel erg naar mainstream neigt.

hoogtepunten zijn de sterke mid-tempo opener "Lake Placid Blues", het pittig stuwende "Menutha" en de up-beat nummers "The Beach Time" en "High Horse". ook de bluesy intrumental "Wampus Kitty" en het als vintage TJW klinkende "Yo Yo Man/Garter Belt" met een lekker grommende Tony Joe laten iets van zijn oude glorie horen.

verder n.m.m. teveel middelmatige songs die nogal eenvormig en inwisselbaar klinken, maar fijn dat anderen zoals ouwekock en Rainmachine dit album anders ervaren. "Lake Placid Blues" ervaar ik als de minste van de 3 albums uit de begin 90's. de voorgangers "Closer to the Truth" en "The Path of a Decent Groove" bevallen een stuk beter. de opvolger "One Hot July" werd een "return to form".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Leland Sklar (bass), Kenny Aronoff/Curt Bisquera (drums), Benmont Tench (keyboards), Luis Conte (percussion) en Natalie Jackson/Marleena Jeeter (background vocals)

Album werd geproduceerd door Chris Lord-Alge, Roger Davies & Tony Joe White
basic tracks recorded at Ocean Way, Los Angeles

sommige artiesten zijn net iets unieker dan anderen. dat geldt zeker voor (wijlen) Tony Joe White. zijn donkerbruine stem en gitaargeluid zijn uit duizenden herkenbaar. op dit album alle eigen nummers van TJW, waarvan 2 co-written (tracks 3 en 4) met zijn vrouw Leann en 1 "Ol' Black Crow" met Chet Hinesley.

met de gruizige swamp rock opener "Crack the Window Baby" weet je meteen dat het goed zit, zeker als het wordt gevolgd door het pittig rockende "Gumbo John". op het mid-tempo "Across from Midnight" wordt wat gas terug genomen. een heerlijk gevarieerd album met het lekker lome "Cold Fingers" dan weer stuwend rockend op "I Want My Fleetwood Back" met een heerlijk schurende harmonica partij of de slow blues van het prachtig door orgelspel gedragen "I Believe I've Lost My Way".

een 3-tal nummers "Don't Over Do It", "The Delta Singer" en "One Hot July" klinken mij net iets te laid-back in de oren, maar daar staan de vuige, onvervalste swamp rock van "Ol' Black Crow" en het funky "Conjure Woman" tegenover. enigszins verrassend zijn de afsluiters. het met Spaanse gitaar gespeelde "Selena" en het instrumentale met een strijkers ensemble gespeelde "One Hot July".

dit album kun je gerust een "return to form" noemen met de "vintage" Tony Joe White sound waar hij ooit furore mee maakte. minder glad en gepolijst dan albums zoals "Dangerous" en "Eyes". favoriet blijven zijn gelijknamige TJW album (1971) en "Home Made Ice Cream" (1973).

Album werd geproduceerd door Roger Davies & Tony Joe White
Recorded at Studio In The Country, Bogalusa, Louisiana

Tony Joe White: guitar, harmonica
Eric Watkins: bass guitar
Carson Whitsett: keyboards
Marc Cohen: drums
Luis Conte: percussion
Michelle White: Yamaha DX7 (track 10)

een beetje merkwaardig live album van Tony Joe White, dat onder 4 verschillende titels verscheen. mijn versie heet "Tony Joe White In Concert" (2002 label Brilliant) met dezelfde nummers. tracks 6 en 7 "Baby What You Want Me To Do" (Jimmy Reed) hierboven vermeld krijgt op "In Concert" de titel "You Got Me Running" maar is hetzelfde nummer.

het betreft live opnames uit 1969 of 1970 met een krakkemikkige geluidskwaliteit die aan een bootleg doen denken.

merendeels covers o.a. de blues klassieker "Baby Don't Please Go" (Big Joe Williams) vooral bekend van de versie van de Noord-Ierse band Them, "I Want You" (Dylan), de soul klassieker "Hard to Handle" bekend van Otis Redding en zijn eigen klassiekers "Roosevelt and Ira Lee" en "Polk Salad Annie".

voor de muziek op dit album 3,5 sterren maar vanwege de beroerde geluidskwaliteit 3 sterren.
beter links laten liggen. er zullen ongetwijfeld betere live albums van Tony Joe White zijn uitgebracht.

ideaal instapalbum voor de Tony Joe White liefhebber waarop zijn unieke sound in volle glorie tot uiting komt. geboren in 1943 in Oak Grove, Louisiana in een gezin met 7 kinderen groeide hij als jongste van de 7 op een katoen plantage op. al op vroege leeftijd leerde hij via zijn ouders country en gospel muziek kennen. via zijn oudere broer Charles werden zijn latere inspiratiebronnen o.a. Lightnin' Hopkins, John Lee Hooker en Elvis Presley.

deze geweldige verzamelaar is als volgt samengesteld:

1,2,3 van "Black and White" (1969 Monument)
4,5,8 van "Continued" (1969 Monument)
6,7 van "Tony Joe" (1970 Monument)
16 van "Tony Joe White" (1971 Warner Bros.)
9,10,11,12,18 van "The Train I'm On" (1972 Warner Bros.)
13,14,15,17,19,20 van "Homemade Ice Cream" (1973 Warner Bros.)

liefst 20 alle zelf geschreven sterke liedjes uit wellicht 's mans beste periode eind 60's begin 70's. een fijn alternatief voor degenen die moeite hebben om zijn oude albums (inmiddels "collectibles") te traceren.

deelcitaat uit de liner notes (Robert K. Oermann, Nashville, 1993)
( Bob Beckham was een muziek uitgever, regelde na deze ontmoeting een studio waarna Tony Joe White zijn debuut album "Black and White" opnam met producer Billy Swan)

"It was around 9:30 in the morning and I'd been at a recording session and then drinking half the night before. My secretary came in and said "There's a guy out there who wants to play you some songs. I think you should listen". I said, "Oh shit. Okay. Send him in". At first Beckham barely lifted his eyelids to look at the latest contestant in the Nashville music sweepstakes. But then he saw the lean hopeful's dark eyes, his own widened. "I took one look at him and said, "Son, if you can hum, you're a star. He just had that look about him".

"I was playing a lot of blues back then", recalls Tony Joe White, "Beckham really got into it. It was a lucky thing too -- I was probably the only human being in Nashville that was playing anything like that, and he was probably the only human being in town who would listen to it".
Thus, the sound of the Swamp Fox was born. What Beckham discovered that morning in 1967 was one of pop music's great minimalists. To this day, Tony Joe White needs nothing but his "whomper stomper" guitar and a microphone in front of him to hypnotize a crowd. His husky, get-down, growling voice and snakey, sinuous guitar leads have mesmerized millions. His softly smoldering Southern style has made American classics of "Polk Salad Annie" and "Rainy Night in Georgia".

De rest is geschiedenis.

de opvolger van het sterke "Closer to the Truth" met liefst 13 nummers, waarvan 2 (tracks 2 en 4) geschreven door zijn vrouw Leann White en 2 (tracks 5 en 9) co-written met gitarist, singer/songwriter Ricky Ray Rector die op deze nummers meespeelde op akoestische en slide gitaar. alle overige nummers zijn van de hand van TJW.

wederom een mix van zijn "swamp" blues rock en ballads, zoals "I Want to Be with You", "Tina" met een liefdevolle, ontroerende tekst dat hij schreef voor de toen nog in leven zijnde Tina Turner, "Always the Song" en "The Coldness of the Chain". ervaar de ballads op dit album niet als zijn beste.

hoor de man liever in de mid-tempo loom rockende en swingende songs als de ijzersterke opener "On the Return to Muscle Shoals", "Catawalling Alley in Nice" met fraaie accenten van de "Spanish guitar" en saxofoon, "Backside of Paradise" en "Way Down South" of het iets vuigere "Jaguar Man", maar ook van de in die stijl gespeelde nummers ervaar ik o.a. "Mojo Dollar" en "2 Hot for U" als mindere tracks.

TJW speelde inderdaad zelf veel in maar volgens de liner notes spelen op alle nummers Jay Davis (bass) bekend van zijn samenwerking met Rod Stewart met wie hij samen diens hit "Baby Jane" schreef en Giles Reaves (drums, bass) mee. Jim "Blind Bubba" Spake speelde mee op saxofoon (tracks 2,3 en 4).

de gepolijste productie van dit album had wat aardser mogen zijn. mis het rafelige, rauwe randje en de "Louisiana groove" van zijn albums uit de begin 70's. binnen zijn oeuvre (voor mij althans) geen Top 5 materiaal. twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. toch maar 4.

Album werd geproduceerd door TJW en opgenomen in zijn eigen thuisstudio ( "it was cut in The Swamp")

"Tony Joe" werd het derde album van Tony Joe White met 7 eigen nummers plus 4 covers, de lekker rauw gespeelde soul klassieker "Hard to Handle" (Otis Redding), een vuige versie van de blues klassieker "Boom Boom" (J.L. Hooker), het rustpuntje de piano ballad "My Friend" (Donnie Fritts/Spooner Oldham) en een cover van de soul ballad "What Does It Take" mede geschreven door soul zanger/producer Johnny Bristol.

het met zijn bekende, grommende stem gezongen en met wah wah gitaar gespeelde "Stud-Spider" is een heerlijke opener. "High Sheriff of Calhoun Parrish" en "Groupy Girl" zijn 2 TJW klassiekers. het lekker funky rammelende "Conjure Woman" nam hij later opnieuw op en verscheen op het sterke "One Hot July" (1998).

"Widow Wimberly" en "Stockholm Blues" zijn wat meer ingetogen nummers met veel ruimte voor zijn zang, gitaar en harmonica spel.

op dit album speelden mee Norbert Putnam/Tommy McClure (bass), Jerry Carrigan/Sammy Creason (drums), Mike Utley/David Briggs (organ, piano).

de re-issue op cd label MPG (1999) met als titel "Groupy Girl" met een andere hoes als hierboven, is qua geluid goed te noemen als je in aanmerking neemt dat de oorspronkelijke opnames inmiddels 55 jaar oud zijn.

Album werd geproduceerd door Tony Joe White & Billy Swan

(deel) citaat uit de liner notes:

"For those of you who don't know Tony Joe White's history, he's the growling, sexy bluesman who came steaming out of Louisiana with the red-hot "Polk Salad Annie", in 1969. Tony Joe's whole family played music, so he was practically born into music in the small town of Oakland Grove, Louisiana. White, one of the few authentic practitioners of the swamp-rock genre, played in Tony Joe and the Mojos in his teen years, moved to Texas and led Tony and the Twilights, worked solo for some years and came into the spotlight in 1969, when he was 26 years old"

het vierde album van Tony Joe White rangschik ik als Top 5 materiaal binnen zijn oeuvre. wellicht zijn meest "swampy" album met nummers zoals de geweldige opener "They Caught the Devil etc", de stuwende rock/blues van "My Kind of Woman", "A Night in the Life of a Swamp Fox" en "Traveling Bone", het vuig rockende "Black Panther Swamps" en het zinderende up-tempo "Voodoo Village" dat dit album afsluit. een nummer dat toegeschreven wordt aan zijn vrouw Le Ann White.

alle overige nummers zijn Tony Joe "originals" uitgezonderd het rustige, folky "Copper Kettle" van oorsprong een folk liedje van Albert Frank Beddoe dat populair werd in de versie van Joan Baez.

de slow blues van "The Change" deels gesproken en gezongen is 1 van de vele hoogtepunten. op de ballads "The Daddy", "Five Summers for Jimmy" en "I Just Walked Away" gaat het tempo wat omlaag, waarmee het fijne rustpunten zijn van dit lekker authentiek klinkende "vintage" Tony Joe White album, waarop de "string arrangements" gelukkig niet te dominant aanwezig zijn.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Sounds of Memphis Studio & Ardent Studios, Memphis, Tennessee

Tony Joe White: guitar, harmonica, vocals
Robert McGuffie: bass
Sammy Creason: drums
MIke Utley: piano, organ
+ blazerssectie The Memphis Horns

over het genre "swamp rock"

"During the early 1970's critics named Tony Joe White's music "swamp rock". White was not the only exponent of swamp music, but he's the one who took it to the world. Swamp music comes from that part of country music which originated in the lowlands of the South, the area where black and white people used to work side by side in the fields"

"Uncovered" is wellicht het meest radiovriendelijke album dat Tony Joe White ooit maakte. een album met merendeels eigen nummers plus een aantal co-written nummers met zijn gasten, waarvan "Louvelda" (met J.J. Cale) en "Shakin' the Blues" (met Waylon Jennings) het meest aanspreken, zoals ook de heerlijke opener, zijn eigen "Run for Cover" dat doet.

van de nieuwe opname van zijn klassieker "Rainy Night in Georgia" prefereer ik de originele versie van zijn 2e album "Continued". verder weinig tot geen slechte liedjes op dit album, maar ze willen lang niet allemaal "raken" wat vermoedelijk ondanks al het muzikale vakmanschap te wijten is aan de nogal gepolijste, "veilige" productie.

behalve TJW (lead vocals, guitar, harmonica, whomper stomper, swamp box) en de "gasten" speelden mee Jeff Hale (drums, percussion), Bobby Turner (bass, pedal steel), Carson Whitsett (B3 organ, wurlitzer, piano), Wayne Jackson (trumpet, trombone), Tom McGinley (baritone sax) plus een koortje van The Settles Connection.

vermijd liever het woord gezapig maar mis hier op "Uncovered" net als MarkS73 ook de bezieling en het vuur van zijn 70's albums.

Album werd geproduceerd door Tony Joe White & Jody White

citaat uit de liner notes van Tony Joe White (Early Summer 2006)

"I want to thank all the musicians in this music who played with their hearts and stayed up late with me in the old studio, and made sure we had it before anyone went home.

The five men, Mark, J.J., Eric, Waylon, Michael, in these songs; I have looked up to and loved their music for so long and never dreamed we could all be on the same album at one time.

Special thanks to Jody, my son, producer and manager. He had this idea a few years back and I said "J.D. if you can pull this off it will be the all-time thing". I never thought all of them would cut these songs with me but they put their souls into it and would sometimes play and sing extra tracks so we could have a choice. The thing is, any one of their takes would have done it!"

het ska/rocksteady trio The Maytals was begin jaren 60 reeds actief op de lokale markt in Jamaica en had daar vele hits.

later werd de naam veranderd in Toots & the Maytals. dit album met 8 nummers werd in 1973 uitgebracht op het Dragon label, een dochteronderneming van het Island label van Chris Blackwell. dit label zag potentie in o.a. Bob Marley & the Wailers, Jimmy Cliff en deze groep, nam deze artiesten onder contract en bood hen een internationaal podium.

frontman wijlen Frederic "Toots" Hibbert speelde een belangrijke rol wat betreft de ontwikkeling van reggae muziek en het populair maken van dit genre, maar bereikte nooit de superster status als die van Bob Marley.

de muziek van Toots & the Maytals wordt niet zozeer als roots reggae beschouwd, maar eerder gezien als crossover reggae met invloeden uit o.a. Amerikaanse r&b, gospel, soul en zelfs funk.

de charismatische Toots Hibbert was de onbetwiste leider van dit gezelschap, gezegend met een krachtige, soulvolle stem en was ook een begenadigd songwriter.

op dit album staan 5 door de man geschreven nummers wat mij betreft stuk voor stuk hoogtepunten, waarvan het titelnummer "Funky Kingston" het bekendste is, maar ook "Sit Right Down", "Pomp and Pride", "Redemption Song" en "It Was Written Down" swingen de pan uit.

de 3 covers vallen hierbij wat uit de toon, de veel gecoverde standard 3) "Louie, Louie" van de Amerikaanse zanger/doo wop muzikant Richard Berry Jr. dat het meest bekend werd in de versie van The Kingsmen (1963), 4) "I Can't Believe" van Ike Turner dat een bescheiden hit was van Ike & Tina Turner en het zoete 6) "Daddy's Home", een nummer van het Amerikaanse doo wop trio "Shep and the Limelites". vermoedelijk kwamen deze nummers op dit album terecht met het oog op de internationale markt.

Album werd geproduceerd door Warwick Lyn, Chris Blackwell & Dave Bloxham
Recorded at Dynamic Sounds Studio, Kingston, Jamaica & Island Studios, London

prima verzamelaar van deze band die fraaie cross-over reggae maakte met veel ska/rocksteady invloeden.

wijlen Frederic "Toots" Hibbert was een reggae grootheid en een uitzonderlijk goede songwriter.
alle nummers op dit album waaronder veel van hun klassiekers werden door hemzelf gepend, uitgezonderd het John Denver nummer "Take Me Home Country Roads" dat hier met zijn uitbundige, vrolijke klanken wonderwel goed past tussen de overige nummers.

persoonlijke favoriet is het opzwepende, met een harmonica naar een climax toewerkende "Reggae Got Soul".

heb de band ooit in de seventies zien optreden in zaal Parkzicht in Rotterdam en dat was een feestje voor de oren, zoals ook de muziek op dit album dat is.

"Toots" genoot met name in Engeland een grote reputatie als live performer. zo trad hij in het verleden meerdere malen op in het Oudejaarsavond BBC t.v. programma "Jools Holland Hootenanny" ( = informele muziekuitvoering of jam-sessie).

een fraaie verzamelaar van de Senegalese broers Ismaila en Sixu Tidiane Toure. een vrolijk makende potpourri van West-Afrikaanse muziek vermengd met o.a. Afro pop (funk), Latin en lichte reggae invloeden.

het uitbundige "Ema Ema" 1 van de prijsnummers staat er 2x op met eveneens een "remix club". de energieke live versie van dat nummer op het live album "Live Paris-Ziguinchor" (1984) is onovertroffen.

alle eigen nummers van de broers, waarbij het onmogelijk is stil te zitten op nummers als "Casale", "Wadini", "Guerilla" en "Maramba" die veelal worden voorzien van aanstekelijke koortjes.

de helaas veel te korte a-capella zang van "Koutourou" sluit deze verzamelaar prachtig af.

Album werd geproduceerd door Saidou Khalidou

Christian Lachenal, Robson Galdino: keyboards & programming
Laurent Hestin, Pepito Vargara: guitars
Jules Cissokho, Dianounou: percussions
Etienne Mbappe: bass
Laurent DEsmures: piano
Marc Berthoumiex: accordion
Myriame Betty, Valerie Belinga: backing vocals

de Senegalese band Toure Kunda werd ooit geformeerd door de broers Ismaila en (wijlen) Tidiane Toure. zij zijn afkomstig uit Ziguinchor, hoofdstad van de Senegalese regio Casamance en staan bekend om hun maatschappelijke en politieke engagement. hun muziek is geworteld in traditionele West-Afrikaanse muziek die zij vermengen met o.a. moderne Afro-pop, Braziliaanse, Latin en reggae invloeden. het laatste is goed te horen op de onvervalste reggae klanken van "Africa Lelly".

de groep ging vanaf 1979 vanuit Parijs opereren en werd in Europa (met name Frankrijk) en Afrika bijzonder succesvol en groeide uit tot 1 van de succesvolste Senegalese bands. zo speelden zij mee op het Santana album "Supernatural" met wie zij tevens op tournee gingen.

dit album is een geweldige live registratie van een tournee door Afrika gedurende december 1983 en januari 1984. sleutelwoorden: bruisend, energiek, opzwepend maar bovenal ook melodieus.

luister naar het akoestische intro van "Sidi Yella" met de schitterend invallende vraag-en antwoord zang en je zult als liefhebber meteen verkocht zijn. ook de sterk ritmische met veel percussie en blazers omlijste nummers als "Baounane", "Martyrs" en "Salya" voorzien van fraaie harmoniezang beklijven onmiddellijk, zoals alle nummers dit doen. de heerlijke participatie met het publiek aan het begin van het uitbundige "Sambala" draagt nog eens extra bij aan het luisterplezier.

dit live album (wellicht hun beste album) is van begin tot eind een feestje voor de oren en had niet beter kunnen afsluiten dan met het aanstekelijke "Emma" dat een hoog meezinggehalte heeft. samen met "Sidi Yella" 1 van de vele hoogtepunten.

de groep Toure Kunda bestaat inmiddels 45 jaar, heeft heel wat personele wisselingen gekend en blijkt nog steeds op te treden.

Album werd geproduceerd door Olivier Hollard en Toure Kunda

een fikse tegenvaller dit eerbetoon aan de Canadese grootmeester Leonard Cohen. een bewijs dat grote namen of artiesten van de eerste garnituur niet garant staan voor een goed album. veel mainstream country/pop en soft rock of hoe je het wil noemen plus een aantal bijdragen die de plank behoorlijk mis slaan, waaronder de inderdaad tenenkrommende bijdrage van Bono.

mijn waardering van deze covers pakt als volgt uit:

4 sterren Trisha Yearwood, Tori Amos, Willie Nelson, Peter Gabriel, Suzanne Vega
3 sterren Don Henley, Sting & The Chieftains, Aaron Neville, Jann Arden
2,5 ster Billy Joel, Martin Gore
2 sterren Elton John
1 ster Bono

blijft de vraag waarom je je als luisteraar toch aangetrokken voel tot dit soort "tribute" albums, waarvan je eigenlijk van te voren al kan weten dat de covers meestal niet in de buurt van de originele uitvoeringen komen. Tja.