deze nummers werden oorspronkelijk in een thuis studio opgenomen met als basis alleen de zang en akoestische gitaar van Townes Van Zandt. het betreft een postume collectie van zijn songs, waarbij op initiatief van zijn vrouw Jeanene Van Zandt de instrumentatie werd toegevoegd na zijn overlijden. een keur aan Nashville muzikanten voorzag deze nummers van nieuwe arrangementen en zorgde voor de muzikale omlijsting. het was dus niet de man zelf die deze songs in een "modern jasje" stak.

de vraag of deze nieuwe, vollere bandversies iets toevoegen laat zich lastig beantwoorden, maar als TVZ liefhebber kan ik ook op dit album erg genieten van deze uitvoeringen van klassiekers als "For the Sake of the Song", "Many a Fine Lady" en het magistrale "Tower Song". feit is denk ik wel, dat de kwaliteit van zijn liedjes ook in dit geval recht overeind blijft.

van de 2 "nieuwe nummers" op dit album steekt "Sanitarium Blues" er boven uit, waarbij "Squash" een voor zijn doen ondermaats nummer is.

geen essentiële uitgave. de liefhebber kan beter het album "In The Beginning" (2003) met opnames uit 1966 aanschaffen of beluisteren, waarop wel veel "nieuwe nummers" verschenen.

Album werd geproduceerd door Eric Paul (co-produced Jeanene Van Zandt)
All lyrics and music composed by Townes Van Zandt

Townes Van Zandt's original vocals and guitar tracks recorded at Texhoma Music Group Studio and Jack Clement's Cowboy Arms Hotel & Recording Spa, Nashville, Tennessee 1989-1996
All other music recorded at Imagine Studio, Nashville, Tennessse, 1998

Townes Van Zandt: vocals, acoustic guitar
Michael Spriggs: acoustic guitar, 12-string guitar, dobro, tipple
Craig Krampf: drums, triangle, angel bells, cymbals, tambourine
Bob Wray: bass guitar
Richard Bennett: tremelo, rickenbacker, danelectro, spanish & gretch guitars
Larry Knechtel: piano, Hammond B-3, Wurlitzer, Rhodes
Russ Hicks: steel guitar
Kenny Malone: drums, shaker, congas
Charly Moody: harmonica, vibes
Jim Calvin: banjo
Susie Monick: squeeze box

Dedicated to the spirit that was, and is, Townes Van Zandt

TVZ wordt geciteerd in de liner notes:

"I don't think that I'm going to benefit from anything on this earth. If you have love on the earth, that seems to be number one. You know, there's food, water, air, and love. And love is just basically heartbreak. Humans can't live in the present, like animals do. Humans are always thinking about the future or the past. So it's a veil of tears, man. I don't know anything that's going to benefit me except more love. I just need an overwhelming amount of love. And a nap. Mostly a nap"

kan niet goed uitleggen waarom, maar dit is mijn favoriete Townes album. kan me niet vinden in de constatering dat dit album slecht geproduceerd zou zijn en hoor hier ook geen "heel ander soort Townes Van Zandt album". heb deze digitally mixed & mastered op cd (1987, Sugar Hill Records) en die klinkt als een klok. ook de opmerking dat de magie van vroeger niet meer aanwezig zou zijn, kan ik niet plaatsen, maar goed meningen verschillen. vind dit album niet onderdoen voor zijn top albums. het is een over de hele linie coherent album met 10 Townes "originals". de accenten die op een aantal nummers door sax en fluit worden aangebracht, vind ik niet storend. ook de bijdragen van Mickey Raphael (harmonica), Mark O'Connor (fiddle, mandolin) en Joey Miskulin (accordion) geven dit album juist extra kleur.

citaat uit de liner notes van Robert Palmer (beter laat het zich niet verwoorden)
quote
"If Townes van Zandt had lived 40 years ago, he might be as revered and as widely known, as Hank Williams is today. The comparison isn't farfetched. Both men live in their music, as if singing and writing and being human were the same thing, and all as natural as breathing. Their songwriting craft and vocal musicianship are exceptional, but what you hear is beyond all that, it seems to be the direct, untrammeled expression of a man's soul.....Hank Williams died in 1953, in the back seat of a Cadillac. But figures like Mr. Van Zandt remind us that the wandering bard, that American archetype, is still very much with us. He's the guy in the cowboy hat, sitting in the corner of the bus station with his beat-up guitar case. And his music will live long after the voices that declare it in or out of fashion have been stilled and forgotten"
unquote

dit album "In the Beginning" hoewel het hier op MuMe als verzamelaar staat vermeld, zou je met een beetje goede wil ook het eerste volwaardige solo album van de "songwriters songwriter" Townes Van Zandt kunnen noemen, al verschenen de opnames pas postuum na 37 jaar.

dit album verscheen in 2003 en bevat zijn eerste studio opnames alvorens "For The Sake of the Song" verscheen. deze 10 nummers werden in 1966 opgenomen, toen Townes nog maar 22 jaar oud was.
de opnames werden in 2002 ontdekt.

de man is op zijn best op de 7 country-folk nummers, waarop alleen zijn geweldige "fingerpickin" gitaarspel en stem te horen zijn en hij zijn verhalende songs over het voetlicht brengt. deze nummers o.a. "Maryetta's Song", "Gypsy Friday" en "Waitin' for the Day" zijn stuk voor stuk pareltjes. het prachtige "Big Country Blues" heeft qua melodie veel weg van "Waitin' Around to Die", 1 van de vele klassiekers die Townes Van Zandt schreef.

de (country) bluesrockers met band "Black Widow Blues" en "Hunger Child Blues" bekoren een stuk minder, mede door de blikkerige productie van met name de drum partijen. ook het rockende "Black Jack Mama" lijdt hieronder.

geen dubieuze verzamelaar met uitsluitend doublures of overbodig live album, maar een zeer welkome aanvulling ofwel "must hear/must have" album voor de Townes of roots/americana liefhebber. zoals Poles Apart hier 15 jaar geleden al opmerkte een essentiële uitgave.

Album werd geproduceerd door (Cowboy) Jack Clement
(Executive producer Jeanene van Zandt)
All songs composed by Townes Van Zandt

Dedicated to Mickey Newbury, who was much more than a good friend. Thanks for finding Townes.

deelcitaat uit de liner notes van John Lomax:

"Townes kept telling me, 'find these songs. I know I recorded them, they're somewhere', his estate executor Jeanene Van Zandt recalled. Sure enough, they turned up late in 2002, tucked away in the files of Silver Dollar Music, co-owned by Jeanene and Jack Clement.

As you cue up this aptly-named cd "In the Beginning" be aware that you're about to slide inside a time machine, one that will slip you back to 1966, when Townes Van Zandt made his first Nashville recordings, two years before the release of his first album. These ten sides represent Townes first attempt to "go national", to graduate from the Texas folk circuit to a wider world"

R.I.P. John Townes Van Zandt (01-01-1997)

het laatste reguliere album van grootmeester songwriter Townes. heb deze lang genegeerd. volledig onterecht, want het is een verrassend goed, gevarieerd album, uitgegroeid tot 1 van mijn favoriete albums van de man. een versleten stem hoor ik hier niet. de man is prima bij stem en de heldere productie van Philip Donnelly draagt hier zeker aan bij. je wil goede songs horen, en dat is bij deze 14 "originals" zeker het geval. bij de opener "A Song For" een typische Townes ballad ben je als liefhebber meteen verkocht. 2) Blaze's Blues en 3) The Hole zijn fijne uptempo tracks met gitaar en slide partijen van Philip Donnelly om van te smullen. 4) Marie wederom een prachtballad. 5) Goin' Down To Memphis bluesrock op z'n best met een geweldige gitaar solo van P.D. 6) Hey Willy Boy en 7) Niles River Blues Townes zijn ouderwetse Townes liedjes met fijne accenten van accordeon en fiddle Billy, Boney & Ma de story teller op z'n best 9) Katie Belle Blue een prachtige ballad met o.a. bazouki 10) If I Was Washington een vrolijk uptempo nummer met tuba, clarinet, tenor sax en tin whistle 11) Lover's Lullaby een hoogtepunt, een typische Townes tearjerker met o.a. steel guitar, waar de weemoed van afdruipt 12) Cowboy Junkie's Lament is een voor zijn doen "mindere" track.13) BW Railroad Blues en 14) Gone Too Long zijn vrolijke "good feelin" tracks met een honky tonk ritme opgeluisterd met harmonica. aangezien alle verzamelalbums voor de liefhebber weinig tot niets toevoegen, is dit een aanrader voor twijfelende Townes fans.

bedankt voor de tip Tonio, maar krijg de indruk dat die niet meer leverbaar is. heb inmiddels wel in de gaten, dat er vreemde dingen gebeuren rond de uitgaven van Townes Van Zandt. zo bevat de 2-cd "Live in Texas" (hier terecht niet op MuMe) op het Duitse label Atom, exact dezelfde nummers als "Live at the Old Quarter" alleen in een andere volgorde en zonder de "spoken words" van de introductie.

het live album "Abnormal" (1998) hier wel op MuMe op het eveneens Duitse Normal label, waar ik ook zo mijn twijfels over heb, bevat wel 2 songs "Coo-Coo" en "Old Shep" die mij onbekend zijn.

geweldig live album uitgegeven in 1993 opgenomen tijdens de hoogtijdagen van Texas troubadour, singer/songwriter, gitarist, storyteller, dichter Townes Van Zandt.

"Recorded at Norman, Oklahoma's legendary folk club The Blue Onion after a 40-day string of one-nighters in 1979".

een fractie minder dan zijn live klassieker "Live at the Old Quarter" waarvan ik de uitvoering van zijn songs net iets warmer en intenser vind, maar dat is dan ook de enige reden om dit album geen fiver te geven.

de muziek op dit album met de ene na de andere klassieker, is inderdaad spaarzaam geïnstrumenteerd. zoals onze Belgische muziekvrienden zouden zeggen "meer moet dat niet zijn".

Album werd geproduceerd door Townes Van Zandt (executive producer Harold F. Eggers)

Townes Van Zandt: vocals, acoustic guitar
Owen Cody: fiddle
Danny Rowland: acoustic guitar

volledig eens met dit bericht van 16 jaar geleden van Davez. een prachtige collectie live opnames van covers opgenomen in de periode vanaf circa 1975 tot begin jaren 80.

voor wie het lezen wil citeer ik hierbij als eerbetoon aan Townes Van Zandt zijn eigen "liner notes" bij dit album:

1. Ira Hayes (Peter La Farge) - A native American from Colorado. A rodeo rider, worker, folk singer and poet. He died on October 7, 1965. His adoptive father, Oliver La Farge, won a Pulitzer Price for his book "Laughing Boy". This song, one of Peter's many, speaks for itself.

2. Dead Flowers (M. Jagger, K. Richards) Everyone knows the Rolling Stones. That's Jimmie playing bass and singing harmony. Ruester on the other guitar.

3. Automobile Blues (Lightnin' Hopkins) I had the privilege of meetin Lightnin'., the violin player, was forced on me. If you see this Cody, give me a call.

4. Coo Coo (T.C. Ashley) I thought this song came from Scotland, but there are no coo coos in Scotland. It comes from South Carolina, where there's plenty. I know a couple.

5. Fraulein (Luther Williams) I promised my father I would learn this song first if I was to get a guitar for Christmas. I did and I did.

6. Hello Central (Lightnin' Hopkins) One of my favorite Lightnin' songs. Mickey, Jimmie and me.

7. Indian Cowboy (Joe Ely) We're from the same part of the country. He picked me up hitch hiking once. He's the only person I ever met who really did run away and join the circus. If I was from Lubbock, I would, too.

8. Racing in the Streets (Bruce Springsteen) This is one of the most beautiful songs I have ever heard. I listened to it 30 times in a row at Lomax's house. We drove 300 miles the next day, I played it and somebody recorded it. That's why I didn't know it better. Bruce will understand.

9. My Starter Won't Start (Lightnin' Hopkins) Centerville, Texas 1912 - 1982

10. Texas River Song (Traditional) It is believed that this song was written by a school teacher for a geography class. I wouldn't have done very well. Angelina is pronounced Angeleena and there's no Nachez river in Texas. It's the Neches.

11. Wabash Cannonball (A.P. Carter) One of the first songs I ever heard. Jimmie, Cody, Mickey and me in Indiana somewhere.

12. Short-Haired Woman Blues (LIghtnin') Like most of his songs, Lightnin' made this one up on the spot. God made Lightnin' up on the spot too, I suppose.

13. Man Gave Names to All the Animals (Bob Dylan) This song is so true and so much fun to sing, you're bound to mix up the words. Ruester's playing his guitar. I'm beating on the back of mine.

14. Little Willie the Gambler (Bob Dylan) This song fills me with hope. It was a diamond flush, not a straight.

15. Cocaine Blues (Traditional) I learned to finger pick from a Hoyt Axton record.

"Take care of yourself"

"These songs were recorded over a number of years in joints all over America. I wish I'd written every one. No such luck. This collection represents a lot of love and fun"


Townes Van Zandt: vocals, acoustic guitar
Owen Cody: fiddle
Jimmie Gray: acoustic bass, vocals
Mickey White: acoustic guitar
Ruester Rowland: acoustic guitar

quote ter inleiding

"Townes Van Zandt's untimely death in 1997 at the age of 52 robbed the world of a troubled genius and one of America's finest songwriters. Already an established bona fide cult figure, his reputation grows by the day. Most of his original output was recorded for the Poppy and Tomato labels during his creative peak between 1968 and 1978"

"Texas Troubadour" (een zeer passende titel) betreft een fantastische 4-cd box van het werk van de maestro storyteller, singer/songwriter Townes Van Zandt. de man was een songwriter van de buitencategorie. deze box omvat zijn eerste 7 albums plus 4 studio outtakes en 8 live opgenomen nummers. zoals Poles Apart ooit eerder in 2008 opmerkte, "Niets maar dan ook niets op aan te merken", hetgeen ik volledig onderschrijf. deze uitgave op het Charly label is een soort van heilige graal met 4 en 1/2 uur geweldige muziek (en teksten) voor de liefhebber.

(deel) citaat uit de uitgebreide liner notes:

quote
"The state of Texas has always displayed a sense of individuality especially in terms of its music. From the Western Swing of of Bob Wills in the 30's to the Outlaw Movement of Willie Nelson and Waylon Jennings in the 70's, Texas music has always shown individuality and originality. One such musical son of Texas was Townes Van Zandt. His brand of sensitive country-folk-rock has won him a cult following and an appreciation of his considerable song-writing talents from leading lights in both country and folk music. It also precipitated him into a world that had all the makings of a tragic ending, which he duly fulfilled"

"After returning from a Euopean tour which took gig in London's Charing Cross Road, Townes returned to Tennessee and was recording some demos in a Memphis studio when he fell over and injured himself. Loath to consult the medical profession, he was eventually persuaded by friends to see a doctor, and a broken hipbone was diagnosed. After entering hospital for the requisite remedial surgery, he returned home to the family in Smyrna in the early evening. He died in his bed a few hours later of heart failure.
Van Zandt was aware that his lot in life was to be a cult hero, and confessed to Gilmour that he was afraid he was going to be like Hank Williams, and people were only going to know who he was after he was dead. His premonitions were not without grounds, but even he could not envisaged that his passing on New Years Day 1997 would so exactly mirror, 44 years on from the day, Hank Williams' premature exit from this world"
unquote

later volgden nog 2 reguliere albums op het Sugar Hill label, t.w. "At My Window" (1987) en "No Deeper Well" (1995). "Texas Rain" uit 2011 beschouw ik als een heruitgave van eerder uitgebrachte songs.
de rest is geschiedenis.

de inmiddels 80-jarige uit Madison, Wisconsin afkomstige singer/songwriter Tracy Nelson brengt al sinds 1965 solo albums uit en was vanaf 1967 t/m 1971 frontvrouw/zangeres van de Californische blues rock band Mother Earth met wie zij een 6-tal albums maakte. o.a. toetsenist Mark Naftalin, gitarist Boz Scaggs en drummer Tim Drummond waren kortstondig lid van de band.

na het opheffen van de groep begon Tracy Nelson, die over een "powervolle", wat rauwe stem beschikt vanaf 1972 weer solo albums te maken. haar laatste album "Life Don't Miss Nobody" dateert uit 2023.

op "I Feel So Good" (1995) is voornamelijk onvervalste R&B te horen met wat soul en gospel invloeden. op up-tempo nummers als "I Need All the Help I Can Get" (Gary Nicholson/Delbert McClinton/Donnie Fritts) en de titeltrack "I Feel So Good" (Big Bill Broonzy) vooral bekend in de versie van Muddy Waters, klinkt zij als de vrouwelijke tegenhanger van de onvolprezen Delbert McClinton, niet verwonderlijk aangezien de laatste op beide nummers bijdraagt met zijn virtuoze harmonicaspel.

op een 2-tal nummers (2 en 10) wordt de basis band bestaande uit de Nashville club act The Bluebloods (Mike Henderson (guitar), Glen Worf (bass) en John Gardner (drums) aangevuld met de blazerssectie van The Memphis Horns (Andrew Love & Wayne Jackson). oudgediende Al Kooper speelt op een aantal nummers orgel en piano evenals Reese Wynans, bekend van Stevie Ray Vaughan's band Double Trouble.

merendeels fraaie covers, o.a. "Don't Go No Further" (Willie Dixon), "Send Me to the 'Lectric Chair" (Bessie Smith), "The Fool" (Lee Hazelwood) en een tegenvallende versie van John Hiatt's "Meet Me Halfway", dat samen met "I Live Off the Love You Give Me" 1 van de mindere tracks is.

prijsnummers zijn haar eigen geschreven ballad "Words Unspoken" en de ballad "Love Won't Come" een duet met de Ierse folk/country zangeres Maura O'Connell.

dat Tracy Nelson niet alleen over over goede zangkwaliteiten beschikt, maar ook in staat is prima songs te schrijven, bleek eerder met haar "Down So Low" dat o.a. werd gecoverd door Etta James en Linda Ronstadt op het album "Hasten Down the Wind". een leuk weetje is dat zij als zangeres deel uitmaakte van "The International Harvesters" de begeleidende band op het Neil Young album "A Treasure" (2011).

de R&B muziek en de zang van Tracy Nelson zal vermoedelijk ook de liefhebbers van iemand als Beth Hart aanspreken.

Album werd geproduceerd door Tommy Goldsmith
Recorded at Sound Emporium, Nashville, Tennessee

inderdaad meer een solo album van Steve Winwood of voor mijn part een samenwerking album met Jim Capaldi. kennelijk waren beiden en ongetwijfeld om commerciële reden ook platenlabel Virgin het er over eens dit als een Traffic album uit te brengen, want iets anders kan ik er niet bij bedenken.

meermalen beluisterd maar hield er weinig luisterplezier aan over. de ballads "Holy Ground" en "State of Grace" en de instrumentale afsluiter "Mozambique" beklijven nog enigszins, maar helaas laat de kwaliteit van de overige songs te wensen over, waarbij de muzikale omlijsting met synthesizers en de blikkerig opgenomen drums ook niet behulpzaam is. "Nowhere Is Their Freedom" klinkt als een Toto pastiche (no offence Toto fans), "Some Kinda Woman" en "Every Night, Every Day" klinken als Traffic goes disco.

dit album zal voor hun fans van het eerste uur waarschijnlijk een flinke teleurstelling zijn, want van de oude, vertrouwde Traffic sound is vrijwel niets meer te horen op "Far from Home". die sound is overigens nog wel te horen op de stukken betere voorganger "When the Eagle Flies" (1974) met oudgediende Chris Wood en bassist Rosko Gee, dat ik persoonlijk als het laatste Traffic album beschouw.

Album werd geproduceerd door Steve Winwood (assisted by Jim Capaldi)
Recorded at Woodstock Studio, Kilcoole (near Dublin), Ireland

slechts 6 nummers op dit derde reguliere album van Traffic met 1 Winwood nummer, het instrumentale "Glad", 4 nummers van Winwood/Capaldi en de eeuwenoude traditional "John Barleycorn".

hoogtepunten de folk van "John Barleycorn" dat boven de rest uitsteekt, de fraaie melodie van "Freedom Rider" met een fluit solo van Chris Wood met als goede tweeden "Empty Pages" en "Every Mother's Son".

de instrumentale jazz/rock? van "Glad" en de zwakke melodie van "Stranger to Himself" met gedeelde zang van Jim Capaldi en Steve Winwood beklijven een stuk minder, maar het magistrale titelnummer laat mij regelmatig terugkeren naar dit inmiddels 55 jaar oude album.

Album werd geproduceerd door Chris Blackwell & Steve Winwood (except 4. Guy Stevens)
Recorded at Island Studios & Olympic Studios, London

Steve Winwood: vocals, organ, piano, bass guitar, electric piano, percussion
Chris Wood: sax, flute, electric sax, percussion
Jim Capaldi: drums, percussion, tambourine, vocals

de liner notes bij het lied John Barleycorn, waarvan qua tekst vele interpretaties bestaan:

"Between the years of 1900 and 1910 Cecil Sharp collected a number of songs, John Barleycorn among them. The many versions of this song are said to have come from Oxfordshire, Sussex, Hampshire, Surrey and Somerset, and there are estimated to be between 100 and 140 versions. The earliest known copy is of the age of James 1st in the Pepoysian collection 1465 printed in black letter by H. Gorson (1607-1641). The popular interpretation is the effort of the people to give up the alcohol distilled from barley but in the last verse ------

"And little Sir John with his nut brown bowl
And his brandy in the glass
And little Sir John with his nut brown bowl
Proved the strongest man at last"

het vijfde reguliere studio album van Traffic, 1 van de bands waar het Engelse muzikale wonderkind Steve Winwood langere tijd deel van uitmaakte. het schijnt dat hij als jongetje van 6 reeds zijn eerste pianolessen kreeg. een multi-instrumentalist, uitstekende songwriter en gezegend met een soulvolle, doorleefde stem.
de groep werd op dit album uitgebreid met 2 leden van de befaamde "Muscle Shoals Rhythm Section, t.w. David Hood (bass) en Roger Hawkins (drums).

slechts 5 tracks op dit album, waarvan 4 tracks van Winwood/Capaldi, en 1 track van Chris Wood, het funky/jazzy instrumentale "Tragic Magic", wat mij betreft een "mindere" track, maar dat niet uit de toon valt van de "mellow mood" van dit album.

de andere 4 tracks zijn zonder uitzondering ijzersterke composities. de titeltrack "Shoot Out at the Fantasy Factory" is een fraai up-tempo nummer gedragen door percussie, het lang uitgesponnen "Roll Right Stones" voorzien van jazzy klanken met geweldige vocalen van Steve Winwood verveelt geen seconde.

de 2 hoogtepunten van dit album moeten dan nog komen. het akoestische intro van het slow-tempo "Evening Blue" met die invallende drums en piano partij, gevolgd door een heerlijke saxofoon solo van Chris Wood. het desolate sfeertje van het weemoedige "(Sometimes I Feel So) Uninspired" komt direct binnen.
een pareltje wederom prachtig, soulvol gezongen door Steve Winwood. meeslepende nummers die tot de beste Winwood/Capaldi composities behoren, waar de melancholie van afdruipt en die met name tijdens lome, zwoele zomeravonden tot hun recht komen.

waar de muziek van hun eerste albums een mix van pop, rock, psychedelica en jazz werd genoemd, werd dit album ook wel omschreven als "jazz related rock". de psychedelica zijn hier ver weg but what's in a name. hoe dan ook een zeer fraai album met een "relaxte flow" voor in de late uurtjes, zoals captain scarlet het hier ooit eerder beschreef.

hierna volgden nog "When the Eagle Flies" (1974) en het reünie album "Far From Home" (1994)

Album werd geproduceerd door Steve Winwood & Jim Capaldi
Recorded at Strawberry Hill Studios, Jamaica

Steve Winwood: guitar, piano, organ, vocals
Chris Wood: saxophone, flute
David Hood: bass
Jim Capaldi: percussion, backing vocals
Roger Hawkins: drums
Reebop Kwaaku Baah: percussion

Barry Beckett: keyboards (track 4)
Jimmy Johnson: clarinet (track 4)

zoveel mensen, zoveel meningen bij dit zevende studio album van Traffic, waarbij de meningen behoorlijk verdeeld zijn.

6 Winwood/Capaldi nummers met zoals gebruikelijk muziek van Steve Winwood en tekst van Jim Capaldi plus 1 "Dream Gerrard" dat Winwood schreef met Vivian Stanshall, bekend van de legendarische Bonzo Dog Doo-Dah Band die in 1968 ooit een hit scoorden met het catchy door Paul McCartney geproduceerde "I'm the Urban Spaceman".

zit persoonlijk in het meer positieve kamp. er staan zat sterke composities op zoals het eerder genoemde "Dream Gerrard", dat met "Graveyard People" en de funky groove van "Walking in the Wind" tot de hoogtepunten behoort. "Memories of a Rock 'n Rolla" en "Love" doen er niet veel voor onder, waarbij ik "Something New" en het titelnummer als iets "minder" ervaar, maar zeker niet zou skippen.

behalve de vaste kern van Jim Capaldi, Steve Winwood en Chris Wood speelden de Jamaicaanse bassist Rosko Gee en de Ghanese percussionist Rebop Kwaku Baah mee

dat dit album maar voort zou kabbelen en geen bezieling zou hebben, zoals hierboven opgemerkt, hoor ik er niet in terug. wellicht geen hoogtepunt uit het niet al te rijke oeuvre van de band, maar een consistent album waarop uitstekend wordt gemusiceerd met geweldige, soulvolle zang van het muzikale wonderkind Steve Winwood.

volgens Wiki ging de band ter promotie van dit album in 1974 nog op tournee en werd "Traffic" halverwege de tour ontbonden. Steve Winwood zou een paar jaar later in 1977 zijn gelijknamige solo debuut uitbrengen.

Album werd geproduceerd door Chris Blackwell & Traffic

de Engelse "cult" folk rock band Trees werd geformeerd in 1969 en maakte slechts 2 reguliere albums, die beide in 1970 werden opgenomen. dit 2e album de opvolger van "The Garden of Jane Delawney" verscheen in januari 1971.

op "On the Shore" staan 5 traditionals (1,3,7,9 en 10), 3 nummers (2,6 en van bassist Bias Boshell, waarvan 1 co-written met bandlid David Costa, plus "Adam's Toon" een instrumentale bewerking van een liedje uit de dertiende eeuw plus "Sally Free and Easy" een nummer van de "sea shanty" specialist Cyril Tawney.

de groep beschikte met Bias Boshell, die door de overige leden de belangrijkste muzikant van de band werd genoemd, over een goede songwriter, een geweldige zangeres Celia Humphris en een eveneens geweldige "rock" lead gitarist Barry Clarke.

de opener "Soldiers Three" doet sterk aan het werk van Steeleye Span denken. de folk traditional "Polly On The Shore" (de albumtitel) werd op suggestie van de vermaarde folkie Martin Carthy door hen gecoverd.

de "pyschedelic" invloeden op hun folk rock zijn onmiskenbaar op nummers als "Murdoch", "Sally Free and Easy" en "While the Iron Is Hot" met de ene na de andere fraaie gitaar riff van Barry Clarke. met name op de afsluiter "Streets of Derry" roepen die herinneringen op aan het spel van Richard Thompson.

het aanstekelijke up-tempo "Little Sadie" valt wat uit de toon bij de overige nummers op dit fraaie tijdsdocument, zoals ook de strijkers dat doen op "While the Iron Is Hot".

toen de band na een paar jaren met drukke tournees eindelijk meer financiële middelen kreeg middels een voorschot via CBS en dit label bereid was te investeren in een goed PA systeem, etc. en er zelfs sprake was van een op hand zijnde Amerikaanse tour, werd de druk op de bandleden te groot en hield de band op te bestaan in de bezetting van dit album.

Bias Boshell werd lid van de Kiki Dee Band en schreef hun 1974 Top 20 hit "I've Got the Music In Me".

Album werd geproduceerd door Tony Cox
Recorded October 1970 at Sound Techniques, London

Celia Humphris: vocals
Barry Clarke: lead guitar, dulcimer
David Costa: electric 12-string, acoustic guitar, mandolin
Bias Boshell: bass guitar, vocals, piano, acoustic 12-string
Unwin Brown: drums, vocals, tambourine

Tony Cox: bass guitar (track 5)

deelcitaat uit de liner notes (John Tobler, 1993)

"Formed in 1969, folk/rock quintet Trees used a similar blueprint to that pioneered by Fairport Convention, whose influence was unsurprisingly evident in the two Trees albums made for CBS. The most obvious similarity to Fairport was that both bands had a female vocalist, Sandy Denny of Fairport and Celia Humphris"

prima debuut album van de obscure (Londense) Engelse folk rock band Trees. de band werd in 1969 opgericht door bassist Bias Boshell en had er slechts een half jaar aan optredens op zitten, waarbij zij o.a. in Engeland toerden met Fleetwood Mac toen zij door David Howells getekend werden voor het CBS label, waarna de opnamen van dit album in maart 1970 plaats vonden.

4 traditionals (2,4,5,6) en 5 sterke nummers van Bias (Tobias) Boshell. het album opent met de stevige folk rock van "Nothing Special" met gierende gitaarsolo's van lead gitarist Barry Clarke. het rustige, akoestisch beginnende "The Great Silkie" transformeert halverwege naar psychedelische folk rock.

de wonderschone, weemoedige ballad "The Garden of Jane Delawney" (B. Boshell) en de traditionals "Lady Margaret" met op het eind wederom een geweldig op gitaar solerende Barry Clarke en "She Moved Thro' the Fair" laten meer traditionele folk horen met prachtige zang van Celia Humphris.

het aanstekelijke met handgeklap ingeleide "Glasgerion", de stevige rocker "Road" en het folky met akoestisch fingerpicking gitaarspel uitgevoerde "Epitaph" behoren eveneens tot de sterkhouders, waarna het rustige, ingetogen "Snail's Lament" met gedeelde mannelijke en vrouwelijke lead vocalen dit album fraai afsluit.

de cd-reissue uit 2008 bevat 4 bonus tracks, 2 demo's "She Moved Thro' the Fair" (1968) en "Pretty Polly" (1969) en 2 nummers van Bias Boshell "Black Widow" en "Little Black Cloud Suite" die destijds niet voor dit album werden opgenomen en alsnog in 2008 door de groep werden opgenomen minus drummer wijlen Unwin Brown.

van de groep die slechts 2 jaar bestond en 2 albums maakte, werd de opvolger "On the Shore" opgenomen in oktober 1970 al snel na dit debuut uitgebracht.

gezien de status van folk klassiekers uit dezelfde periode, zoals "Liege and Lief" (Fairport Convention), "Hark! The Village Wait" (Steeleye Span) en "Basket of Light" (Pentangle) kun je dit album gerust een semi-klassieker noemen, net als een album als "St. Radigunds" (Spirogyra).

Album werd geproduceerd door David Howells & Tony Cox
Recorded March 1970 at Sound Techniques, Chelsea, London

Barry Clarke: lead and acoustic guitars
Celia Humphris: vocals
Unwin Brown: drums
Bias Boshell: bass guitar, acoustic guitar, vocals
David Costa: acoustic & 12-string guitars

hartverwarmend initiatief van Adrianne Lenker (Big Thief) om met de "vergeten" 83-jarige singer/songwriter/folkie Tucker Zimmerma een album in New England, U.S.A. op te nemen en hem aan een platencontract te helpen. de man die al 40 jaar samen met zijn vrouw in een gehucht in de buurt van het Belgische Luik woont, moest daarvoor huis en haard verlaten om deze als "basement tapes" klinkende opnames te maken.

op dit americana (folk/country) album wordt hij behalve door bandleden van Big Thief muzikaal begeleid door o.a. alt.country muzikant Mat Davidson (accordeon, pedal steel, piano) bekend onder zijn artiesten naam Twain en Zach Burba (bas, gitaar, piano), de frontman/songwriter van de Westcoast indie pop band Iji.

na meerdere luisterbeurten wreekt zich het gebrek aan kwaliteit van de 10 liedjes die Tucker Zimmerman voor dit album schreef. een 4-tal nummers "Old Folks From Farmersville", "The Idiot's Maze", "Burial at Sea" en "They Don't Say It" willen beklijven, maar helaas doet de rest van de nummers dat niet of nauwelijks.

eens met ZOLTAR dat er flink wat matige songs opstaan. de wat zalvende teksten en levenswijsheden van Tucker Zimmerman die ooit de hippie tijd in San Francisco meemaakte willen wel ontroeren in combinatie met zijn kwetsbare, verweerde stem, maar voor mij is dit geen album dat uitnodigt om vaak te luisteren.

overigens alle sympathie voor het initiatief van van Adrianne Lenker om de man middels deze samenwerking een podium te bieden. hopelijk zet het zijn muziek opnieuw op de kaart en zal het hem een nieuw publiek opleveren.

Album werd geproduceerd door Big Thief
Recorded at Double Infinity Studios, New England, Massachusetts