Het heeft heel lang geduurd voor er weer een album van Chicago kwam met nieuw materiaal dus ben ik erg benieuwd hoe die klinkt. Ik leerde de band pas kennen met de mid/late 70s hits maar sinds de aanschaf van Chicago Transit Authority (1969) ben ik fan en dat gebleven tot de mid 80s. Het zijn vooral de eerste 3 albums die geweldig zijn daarna werd het iets minder. Toch bleven ze regelmatig hits afleveren maar na het vertrek van Peter Cetera was het definitief een stuk minder. Maar zo'n grote groep met zo veel talent weet toch van tijd tot tijd iets aardigs af te leveren. De vele verzamel / live / kerst / swing albums heb ik overgeslagen sinds de mid 80s. Ook de vertraagde release van Stone of Sisyphus kon me niet enthousiast maken. Kan een band die zo lang bestaat en al zo veel uitgebracht heeft en zo veel personeelswisselingen heeft meegemaakt nog iets maken dat me blij maakt.

Now, dit album doet een aardige poging, de opening is goed, vertrouwd terrein en daarna volgen nog een aantal nummers die de moeite waard zijn van het wachten. Toch heb ik het gevoel dat ze dit al eerder hebben gedaan en beter. Het verleden leeft voort op dit album en misschien is dat ook wel waar de meeste fans op wachten het vertrouwde geluid met een paar nieuwe gezichten. Slecht is het zeker niet al valt 'Naked in the Garden of Allah' uit de toon. Iets boven het gemiddelde vind ik naast het openingsnummer, 'More Will Be Revealed', 'Free At Last', 'Love Lives On' en 'Something's Coming. I Know'. Alvast 3,5 sterren misschien meer als ik het meer beluisterd heb.

Een verzamelaar met de focus op de geweldige gitarist van Chicago Terry Kath (1946-1978), ongelofelijk dat de beste man al bijna 40 jaar dood is. Hij drukte zijn stempel op de eerste albums van de band en na zijn overlijden zette de band in op andere muzikale paden die niet door iedereen gewaardeerd werden.

Maar hier is hij nog springlevend en speelt geweldig, zijn lang aangehouden bluesy rock noten is waar ik van hou. Verder had hij een rauwe bluesy stem die geweldig tot z'n recht kwam op nummers zoals An Hour in the Shower

Ik zou zeggen Listen , Once or Twice

Uiteindelijk verdeelt over 5 dagen, maakt het wat lastig om het geheel te beoordelen.

De geluidskwaliteit van de nummers uit 1969 tot 1971 klinken wel doffer maar men heeft ze digitaal goed opgepoetst.

Fijn dat ze hier en daar wat chatter van de band met het publiek erin hebben gelaten. Chicago als live band weet op alle nummers te overtuigen, ook als ik niet een fan ben van alle nummers op dit album. Wel zijn de meeste interessante nummers die van vóór de 80s periode. Vooral de fans die van Chicago's Jazz Rock stijl houden komen aan hun trekken, hun ballad / 80s synth periode is nagenoeg geheel omzeilt met uitzondering van If You Leave Me Now.

Veel ruimte voor de blazers in de band en ook de gitaristen krijgen meer dan genoeg ruimte met name bij in de eerste helft van dit album. Er zit ook een soort drum-solo van Danny Seraphine in die verder ook genoeg ruimte krijgt om zijn kunsten te tonen. Ze hebben wijselijk bevlogen live uitvoeringen gekozen waar het plezier en kwaliteit van afspringt. Het album is chronologisch opgebouwd met hun meest gewaardeerde werk meteen aan het begin. De laatste 45 minuten en laatste 8 nummers omvatten de periode 1987 - 2014 met als prima afsluiter een a capella ingezette versie van America.

Ruim 3,5 uur Chicago live verveelt niet, wel een lange zit. Dat is gemiddeld 7,5 minuten per nummer, maar dit komt ook omdat sommige originele album nummers hier zijn samengevoegd waar ze oorspronkelijk als 2, 3 of 4 aparte nummers gelden op de oorspronkelijke releases.

Wie van Chicago houdt weet dat die vaak dubbel albums uitbracht en dat je dus vaak 70-80 minuten voorgeschoteld kreeg. Drieënhalf uur Chicago live is toch te veel van het goed maar ik vermoed dat de meesten hier vooral de eerste 14 a 21 nummers (herhaaldelijk) zullen willen luisteren in 1,75 a 2,75 uur is nog wel te doen in één zitting of in twee stukken verdeeld over een dag.

Nu dat er een nieuwe (duet) album aankomt met Lindsey onder de moniker Buckingham McVie ook maar eens in het muzikale verleden duiken van de twee. Lindsey's solo werk ken ik al gedeeltelijk maar van Christine ken ik niks, dat dan maar eens uitpluizen.

Christine Perfect is dus blijkbaar haar solo debut en is aardig, ben niet echt een fan van Blues (Chicago / Piano blues aldus Discogs) maar door de iets wat Jazzy piano en haar stem is het goed te pruimen. Je kan in sommige nummers duidelijk horen hoe ze later zal klinken op de eerste Fleetwood Mac albums met Lindsey en Stevie. Maar hier en daar hoor ik ook dat ze de limieten van haar stem op zoekt en dat bevalt minder zoals Tell Me You Need Me maar waar wel mooie piano passages in zitten. Ook de subtiele blazers in de diverse nummers bevallen me prima zoals in I'm On My Way, met een evenzo subtiel orgeltje erbij.

I'd Rather Go Blind behoort tot mijn favoriet en zo te zien op Last.fm vinden meer mensen dit.

Crazy 'Bout You Baby ken ik in de Ike & Tina Turner versie(s) en die zijn nog altijd de geprefereerde versie's maar deze is ook prima.

I Want You is lekker op dreef met ronkende gitaren, een volgende favoriet van dit album.

No Road Is the Right Road ook erg lekker meer uptempo, met die blazers erbij klinkt het als Blues van een Amerikaanse act.

For You klinkt in een Blues-Rockende stijl zoals The Rolling Stones dat zouden doen.

Verder is When You Say een mooie iets zoete ballad die weinig met Blues te maken heeft maar wel lekker voor de variatie op het album.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

Het laatste album van de Rock 'n' Roll Legende die in maart overleed. Ben benieuwd.

Big Boys was al op single verschenen en dat is bij de eerste beluistering ook het fijnste nummer op het album.

Chuck heeft een heel eigen draai kunnen geven aan de klassieker You Go to My Head, alleen het einde had netter gekund.

3/4 Time (Enchiladas) is zo te horen een live versie

Darlin' Bluesy is ook prima, met dameskoor.

Lady B. Goode feest der hrkenning met een twist. Heel toegankelijk omdat het zoveel lijkt op zijn eigen klassieker Johnny B Goode.

She Still Loves You wijkt nog het meeste af van de rest, meer ingetogen en eerder Bluesy dan Rock.

Ook Jamaica Moon wijkt af en neigt naar Bluesy Reggae, wel leuk om te horen, misschien beste hook op het album.

Bij de eerste beluistering klinkt het gesproken / vertellende Dutchman Chuck's levensverhaal op een licht Bluesy manier en lijkt een Nederlander schuldig aan zijn leed?

Rechttoe rechtaan Rock 'n' Roll met hinten van Blues Rock in de eerste helft, daarna is het meer Bluesy en komt er ook een pratende / vertellende Chuck aan het woord. Is het tekstueel en misschien ook wel muzikaal de betere helft.

Na de eerste beluistering. Het is niet een kraker van een album zoals diverse andere oude knarren ze hebben opgediend de afgelopen jaren maar is verder ook weinig mis met het album, veel variatie in de tweede helft en dus niet een heel samenhangend album. Zal het niet heel vaak hier na luisteren, maar ja dat zou ik überhaupt toch niet bij zijn albums. Ben meer fan van zijn hits.

Pas de tweede beluistering... kom zo aan het eind van het jaar in tijdnood.

Haar stem is ook duidelijk heel anders, ze is natuurlijk niet meer piep en haar stem heeft mogelijk veel kracht verloren want anders kan ik niet verklaren waarom iemand met zo'n herkenbare stem nu op deze manier zingt.

Het vliegt een beetje alle kanten op, Cindy experimenteert er op los op haar debuut. Je kan het niet of nauwelijks vergelijken met haar werk in The B-52's. Wel vaak prominente plek voor synths, maar bijvoorbeeld Sunrise is weer dromerig, Jazzy, Indie Pop. Elk nummer op zichzelf is gewoon leuk en goed maar het vormt geen geheel album, dat maakt het wel rijk aan variatie in een ruim half uurtje.

De eerste solo release van Cindy Wilson, één van de oprichters van The B-52's.

Het is even wennen aan haar 'nieuwe' stem, wat fluisterend, het lijkt me ook vrij dun geworden. Geen ruimte meer voor gilletjes zo als op de eerste albums van haar oude band! Die band tourt dus nog wel en zij maakt daar ook nog deel van uit. Het valt blijkbaar te combineren.

De nummers zijn duidelijk nog gelinkt naar haar verleden, de New Wave uit de begin periode van The B-52's is in enkele nummers terug te horen, alsmede echo's van tijdgenoten Talking Heads. Verder veel Synthpop / Ambient / ElectroClash (volgens sommigen gaat ElectroClash een come-back maken). Het tempo is vaak laag en daardoor klinken diverse nummers ook wat dromerig en ook wel wat Psychedelisch.

Brother is het meest uptempo en mijn favoriet. Corporeal is wat dromerig en met ook een licht psychedelische gitaar, meerstemmige refreinen, ook goed genietbaar.

Ook op de tweede solo release van Cindy Wilson (oprichtster van The B-52's) verwijzingen naar haar New Wave verleden. In Frenzy vermengt met 60s Pop Rock, ruimte voor de gitaar en de synths wat meer naar de achtergrond. Zo gezegd is de stem van Cindy flink dunner geworden en dus ook lastig te herkennen maar de nummers zitten prima in elkaar al wordt er nergens nieuwe padden bewandelt.

Time Ambient en Psychedelische invloeden boven op de Synthpop.

Ballistic klinkt meer Pop Rock / New Wave en soms klinkt het alsof Kate Pierson meedoet. Het nummer én Cindy klinken nu echt zoals ik ken van het oude werk van The B-52's. Had een b-kant kunnen zijn geweest van die band, heb slechtere nummers gehoord van haar oude band.

Supernatural en nu komen zelfs echo's van Pink Floyd naar boven, naast Talking Heads en Ambient Synthpop, mooi klinkt wel onaf.

De leukste kennismaking van het nieuwe jaar!

Indie Rock vermengd met Folk met veel gelaagdheid en rijk aan details. Ook fijn de synths die een prominente maar niet opdringerige rol spelen in de meeste nummers, vaak in- en out fadend. De zang / stem en teksten lekker voor in de mix (soms met veel galm) en af en toe een scheurende gitaar die daar dwars door heen breekt. De eerste 4 nummers sluiten naadloos op elkaar en is voor mij het meest interessante deel van het album daarna wordt het iets minder om af te sluiten met het mooie Visiting Hours

Voorlopige favorieten: A Chance to Cure, Down (Is Where I Want to Be) < doet nog het meeste denken aan XTC > en The Pilot

De cover van Ace of Base's All That She Wants is niet slecht, maar had voor mij niet gehoeven. Voor de rest is het wel een leuk album voor zomerse dagen: Jazzy Franse Latin Pop.

Haar recente EP Tropi​-​Cléa (2017) is nog iets meer zomers en ook meer Latin Jazzy.

Heerlijk zomerse EP, prima voor een dag als vandaag. Tropische en Latin invloeden naast de Jazzy Pop, met een fijne rol voor saxofoons en piano oa in Samba met een fijne typisch Franse Pop zangeres die doet denken aan Sheila.

Favorieten: Neuilly en Destination Tropicale

Was een redelijke fan van dit gezelschap ten tijde van de Electroclash maar heb de afgelopen jaren eigenlijk nog weinig naar geluisterd. In die dagen hadden ze andere (blonde) zangeres en waren de teksten en muziek iets donkerder.

Vorige album nog niet gehoord maar dit album klinkt alsof ze opgeschoven zijn richting Electropop en Synthpop. Er zit wel veel 'hoog' in de mix en dat was even wennen, evenals de stem van de nieuwe zangeres, die een hogere maar ook dunnere stem heeft dan die blondine. Op vorige albums met die andere zangeres werd er ook regelmatig narratief gezongen, alsof ze een stukje uit een dagboek voorlezen. Ook waren de thema's erotischer getint daar hoor ik weinig van op dit album.

Toch luistert het wel lekker en voorlopig mijn favorieten: 'XXX Action', 'Refuge' en 'Quarantine'.

Een kerst-single/EP van de Canadese Cœur de Pirate; het valt een beetje tegen, melodie van het openingsnummer lijkt me gejat. Blijkt een cover van Toni Rossi? Of zou die het ook 'geleend' hebben. Aardig Hawaiiaanse uitvoering in ieder geval.

Verder zo'n beetje de slechtste cover van Wham's Last Christmas die ik ooit gehoord heb. Minimalistisch, meer vertellend gebracht met slechts een piano. Desondanks twijfel of dit nummer toch niet beter is dan het openingsnummer... die steengoede tekst kent gewoon iedereen.

Pour la Première Fois, Noël Sera Gris blijkt ook al een cover, nu van Anne Reneé die in de 70s populair was in Canada. Dit is wat mij betreft het beste nummer van de release. Past ook beter bij de stem van Cœur de Pirate.

Prachtig album doet me denken aan 80s Simple Minds zoals in het nummer Hotel Anywhere.

Is lastig om een goed oordeel te maken over het nieuwe album zo na 6 luisterbeurten.

Het is gemakkelijk om mee te gaan in alle negativiteit die er over gespuid worden en moeilijk te zeggen waar de sterke momenten van dit album zitten. Eigenlijk blijft weinig hangen nadat een nummer stopt, zelfs niet van de singles, die wel de sterkste momenten van het album vertegenwoordigen. Eigenlijk, voor mij, hetzelfde verhaal als voor Ghost Stories alleen had die wel een magisch diamantje (Magic), die mis ik op dit album. Het begin van Everglow komt nog het dichtst in de buurt van de Coldplay van Parachutes, fijn voor de oude fans. Want ik denk dat vooral de oude fans problemen hebben met de experimenten van Coldplay. Vermoed dat iedereen die na 1985 geboren is minder negatief is over recente albums van deze band.

Chris schijnt weer gelukkig te zijn en gelukkige mensen maken mooie Gospel, Funk en Disco muziek kortom weinig wat muziekkenners echt zal waarderen. Als ik kijk naar de ontwikkeling van Coldplay en U2 dan denk ik daar parallellen te zie, ook met hoe critici en fans daarop reageren. Ach welke artiest maakt die ontwikkelingen niet door? Dat men iets nieuws wil, dan wel niet weten welke muzikale richting te kiezen, twijfel, frustratie, motivatie. Men zegt dat een artiest moet lijden om geïnspireerd te zijn om iets fantastisch te maken. De oude fans zullen moeten wachten tot er weer tranen van het gezicht van Chris rollen, als tegen die tijd Coldplay nog bestaat.

Het album dus! Heeft inderdaad veel wow-woows en a-aa's en hoe-hoe's! Leuk om mee te zingen door het publiek als die niet de teksten van de nummers kunnen herinneren. Het is misschien wel de Zooropa van deze band, volgt Pop hierna Slecht vind ik het niet maar waarschijnlijk zal het heel lang gaan duren voordat ik hier warm van wordt. De intermezzo's hadden van mij niet gehoeven wat is de toegevoegde waarde van Obama aan dit album? Dat een president (mee-)zingt en public? Nieuwswaarde van een dag zou ik zeggen. Er zitten ook wat rare curves aan het einde van Birds en Up&Up die geinig zijn maar ook al geen echt toegevoegde waarde hebben.

In een jaar dat ik van heel veel van mijn favorieten prachtige albums zag verschijnen is Coldplay één van de weinige die teleurstelt, andere jaren zouden ze dan nog in mijn top 25 van het jaar eindigen maar dit jaar hebben ze te veel concurrentie. Vermoedelijk hou ik het na 10 keer luisteren voor gezien. De oude albums staan wel in de shuffle-lijst van mijn mobiel, daar komen de nummers van dit album niet bij.

The Magic has ... gone? ... or just faded!

Na de instrumentele opener November die me niet veel doet komt dan Separating, hierop zingt Cecile Schott, zoals Colleen eigenlijk heet, wat fluisterend met een Frans accent (ik meen dat ze in Ierland geboren is). Doet meteen wat denken aan een iets minder experimentele en wat minimale variant van Jenny Hval.

Ook Another World is instrumentaal en klinkt wat donkerder en doet mij herinneren aan mijn kennismaking met instrumentale elektronische (film)muziek van/uit de 70s van Tangerine Dream.

Op Winter Dawn wordt weer gezongen, maar niet heel veel. Summer Night (Bat Song) lijkt nog het meeste op het werk van Jenny Hval's laatste release, meer mysterie en daarmee mijn favoriet.

The Stars vs. Creatures klinkt iets meer ingevuld met bijna Spoken Word zang, het tempo lijkt iets hoger maar dat komt doordat er gewoon niet zo minimaal is.

One Warm Spark deze synths klinken 80s maar de stijl in nog vergelijkbaar met Tangerine Dream.

Afsluiter A Flame My Love, a Frequency is wat broeieriger en wederom komt Jenny Hval bij me op als ik dit hoor. Op één na favoriet van dit album.

Ik had in augustus al de EP I Surrender gehoord en dat creëerde de interesse voor dit album. Er was de hoop dat ik vergelijkbaar was met Jenny Hval's werk maar deze is voor mij iets te minimaal. Het klinkt prima, voor in de nacht om even yoga te doen o.i.d. maar net iets te rustig / downtempo en iets te weinig spanning in de subtiele zang. Het is een luisterplaat die waarschijnlijk moet groeien. Ik zal het eens een keer 's nachts een herkansing geven...

Als 3voo12 zegt Keulen, 80's wave, elektronica dan kan ik niet de verleiding weerstaan om even een stukje te luisteren. Ik had gehoopt op meer zang en daarom valt het iets tegen. Het leunt een beetje tegen Ambient aan met een wat hoger tempo. Aardig maar niet heel bijzonder.

Deze verzamelaar met originele versie's van de Ska nummers van Trojan is via PledgeMusic tot stand gekomen. Ik neem aan van de originele tape's van Trojan en sublabels.

Volgens mij wel stereo of mono-to-stereo bewerkt, maar verder niet veel digitaal aan gemanipuleerd, komt behoorlijk natuurlijk over, dat wil zeggen, licht dof / gedempt. Het 'geluid' / de klankkleur die ik vaker hoor bij opnames van voor de 60s (en die niet digitaal zijn nabewerkt).

Ik meen dat er hier een aantal (redelijk) zeldzame nummers op staan, naast de bekende 'hits'.

Het fijne van dit project is dat ze een experiment is dat zichzelf niet al te serieus neemt. Dat hoor je in de humor terug maar ook doordat er flink geëxperimenteerd wordt met de stem / vocalen (stemmetjes / typetjes). Dat hoorde ik ook wel in bepaalde nummers van Tuxedomoon... en zo ruikt dit experiment ook naar Avant-Garde.

Als ik dit hoor dan doet het me denken aan 10cc en vooral de off spin Godley & Creme, maar dan met meer Synthpop invloeden zoals Tokyo Metro die lichtelijk richting YMO leunt. En weer wat Electro in Lime Ricky. Terwijl het lange Fall als Kraftwerk klinkt in hun Poppy 80s periode. Met Safe and Sound wordt zelfs een beetje de Ambient betreden maar ook het werk van David Sylvian en Telex.

Ik vermoed dat het dit project zich niet echt serieus neemt mogelijk velen niet zal bevallen, ook met de luchtig klinkende synths zal de gemiddelde Progger / Rocker of Folkie het moeilijk hebben. Terwijl degene die komt voor pure dansbare Synthpop hier eigenlijk ook niet echt bedient wordt.

De eerst beluistering valt goed en ik ga dit album zeker meer dan eens luisteren. Maar of die aan het einde van het jaar nog in mijn Top 25 zal staan is afhankelijk van wat de rest van het jaar nog brengt aan aansprekende releases.

Te laat om nog enige impact te hebben op mijn favorieten lijstje van 2014 maar een zeer welkome toevoeging. Luister niet zo veel meer naar Hip Hop / Rap sinds die piek in de 90s dus geen wonder dat deze aan mijn aandacht is ontsnapt maar zeer goed te genieten. In eerste instantie vooral vanaf de tweede helft van dit album die de afgelopen 2 dagen op herhalen stond maar nu begint de eerste helft me ook meer te bevallen. Lekkere stem maar ook mooie combinatie / evenwicht tussen Latin, Wereld enerzijds en Hip Hop / Rap anderzijds. Ik versta er bijna niets van maar klinkt gewoon lekker. Zeker 4* misschien wel nog meer. Durft zelfs zo ver te gaan dat deze mijn Top 25 van 2014 zou hebben gehaald als ik er eerder van had af geweten en/of eerder was uitgebracht.

Toch maar eens wat nummers van verkend ondanks deze wat afstotende hoes, omdat ze vanavond in Amsterdam zijn.

Gevestigd in Londen maar met leden uit diverse Europese streken: Alejandro ‚Ale’ Romero (bass, vocals, Spanje), João Seixas (guitar, vocals, Portugal), Leïla Séguin (flute, vocals, Corsica / Frankrijk) en Elliott Arndt (drums, UK). Ritmische muziek en volgens hun Bandcamp pagina gebaseerd op: Bossa Nova, Afro-Pop, Westerse Folk en Rock. Dat sluit inderdaad vrij goed aan bij wat ik hoor in de 7-8 nummers die ik even beluisterd heb. De leadzanger gebruikt regelmatig het hoog van zijn stem.

Goat Flokk percussieve Pop met West-Afrikaanse invloeden en een dot Funk en een psychedelische fluit in de brug. Een bonte mix van stijlen want er zitten nog meer in dan ik kan herkennen. Heerlijk nummer.

Steel My Phone Indie Pop met Folk en Psychedelische Rock invloeden en die gedempte gitaar klinkt ook hier Afrikaanse geïnspireerd naast een hint van 70s New Wave. Veel samenzang en die zangeres in de achtergrondzang klinkt verdacht veel als de overleden Kirsty MacColl

The Seed een mix van Psychedelische Pop en Indie Rock, ook dit met een schep Werld muziek in de vorm van fluitjes.

Fish Eye van het vorige album, is wat meer ingetogen en iets meer dromerig.

Before Nine ingetogen intro rond Folk gitaar en samenzang, wat dromerig. Hierna wordt het Jazzy en lome Bossa Nova. Er zitten passages in die richting Trip Hop schuiven.

Smadness doet meer denken aan David Byrne's solo werk maar met meer Indie Pop doet ook wat 80s aan.

De kort intro Porcelanosa is rond een fijne Ambient saxofoon opgebouwd.

Totem Tennis is een intermezzo groove die ze hadden moeten uitwerken tot een compleet nummer.

Salsa Dude downtempo, Folk meets Afro-Pop met een scheut Bossa Nova.

Father and Producer heeft een soort kermis / cabaret -deuntje als basis met een spacey-synth.

Uma Voz Braziliaanse muziek vormt de basis van dit dromerige nummer, maar duidelijk door een Portugees gezongen, de zang neigt meer naar Trova.

Wat ik hoor is heel divers en toegankelijk, alleen denk ik dat de zanger met zijn vele hoge zang best wel eens kan gaan vervelen na een uurtje. Nu alleen een half uur geluisterd en dat ik goed te doen door de vele details in de muziek die je aandacht vragen.

Ben eigenlijk wel benieuwd hoe dit live klinkt.

Een maand geleden werd ik onaangenaam verrast door het nieuwe album van MSTRKRFT - Operator waar de agressieve synths deed vermoeden dat de Techno Thunderdoom (typo is expres) van 90s hakkers (toen zonder C ) was teruggekeerd... with a vengeance zoals ze in de VS zeggen. Alleen een enkel nummer beviel mij : Priceless (waarop het klinkt alsof punker Johnny Rotten even terug is)

Gelukkig was ik voor dit album gewaarschuwd door het luisteren naar de singles. Ook hier hoor ik 90s en 00s terug in de stijl/klanken van de Synths. En ook hier komt er aardig wat (veel) agressie van de Synths, die de balans net de verkeerde kant op doet gaan. De stem van de nieuwe zangeres verdrinkt aardig en dat is jammer want ze lijkt wel te kunnen zingen en de titels van de nummers suggereren dat ze iets te vertellen heeft. Ik kan het niet horen, oude oren? wie weet? Of is haar stem gewoon te iel en eigenlijk meer geschikt voor een Trip Hop album? Dan is er ook een vreemde fade-out op Sadist, alsof een DJ een onpopulair nummer wegdraait ten faveure van een hit. Spelen met hard en zacht, soft en agressie in nummers is een bekend trucje wat hier veelvuldig gebruikt wordt maar men is met het volume van de harde gedeeltes doorgeschoten. Dan is de balans in een nummer zoek.

Crystal Castles klinkt wel alsof ze nieuwe energie gevonden te hebben en dat klinkt door vooral in het begin van het album. Zelf vind ik Fleece en Chat favoriet na 5x luisteren, Concrete neigt naar wat vroeger op alternatieve (Gothic) avonden Industrial Pop werd genoemd. Ook erg fijn dat de meeste nummers onder de 3:30 minuten blijven lekker compact. Het voelt ook als een geheel aan en ondanks al mijn kritiek zet ik het niet af en kan ik het ook meerdere keren achter elkaar aanhoren. Deze zal waarschijnlijk net buiten mijn top 50 lijst van albums van 2016 blijven hangen (waar al ruim 200 albums in staan). Het is lang geleden dat ik naar Crystal Castles luisterde en ben ik dus voor het moment hier wel blij mee.

Crystal Fighters is één van die bands waarvan ik denk dat ik ze leuk zou moeten vinden maar dat het toch niet klikt. Bij 3voor12 hebben ze Cave Rave op de luisterpaal gezet dus net als bij het vorige album een keertje luisteren.

Als ik Last.fm en Wikipedia moet geloven voor de muzikale invloeden Folk, Electronica, Indie, Alternative Dance dan zou het me moeten aanspreken. Ik moet dan denken aan een mix van de Canadezen Arcade Fire en Men Without Hats maar dat hoor ik niet terug. De nummers klinken van aardig tot lekker maar geen enkele springt er uit na een keer gehoord te hebben. Misschien is dit een album voor later op de avond of iets wat moet groeien. Slecht is het zeker niet en dus krijgt het alvast 3,5 sterren. You & I heeft wel wat, mogelijk dat een volgende luisterbeurt er meer nummers bevallen.

Unplugged EP met drie nummers waarop de stem van zangeres Belle Doron nog meer in de schijnwerper staat. Een mix van Folk / Pop / Electronic

Een erg fijne stem (Electro) Pop stem was al bekend van de originele versie's. Op dit album worden ze nog iets warmer en dromerig. Op de originele versie's wordt er nog spaarzaam met effecten op de stem gespeeld, die heeft ze hier niet nodig (ook als ik denk dat ze subtiel toch gebruikt worden).

favoriet: Tune in Tune Out (Unplugged)

Cyndi "just wanna have fun" Lauper is al ruim 30 jaar in het vak en ondertussen dus de 60 gepasseerd en dan kan je niet alleen maar Pop albums blijven maken. Na een Blues album in 2010 (die ik nog niet gehoord heb) nu dus een Country album. Het is niet mijn favoriete genre, heb er wat van geluisterd zo midden van de 70s toen het genre de sprong over de plas maakte en ook in Europa populair werd. Maar omdat er nu een topic loopt voor een Country Top 100 dan is dat een prima gelegenheid om ook dit album eens te luisteren.

Zo op het gehoord serveert Cyndi ons een iets wat poppy vorm van Country, geen grote tranen nummers of nummers begeleid met alleen een akoestische gitaar. Allemaal vrij kort, en hier en daar is het tempo iets hoger dan van het origineel, het zijn allemaal covers. Verder krijgt ze op vijf nummers hulp van gastvocalen die nog het leukste zijn in: You're the Reason Our Kids Are Ugly met Vince Gill en op z'n mooist in Hard Candy Christmas met Alison Krauss. Minste nummer Misty Blue doet me te veel aan Elvis' I Can't Stop Loving You denken, dat leidt af. De covers van Patsy Cline (I Fall To Pieces en Walkin' After Midnight) zijn prima maar ik zet toch liever het origineel op.

Ze houdt zich behoorlijke staande in het genre maar hier en daar hoor ik de beperkingen in haar stem, al dan niet vanwege haar leeftijd; vooral in de klassieker The End of the World, hakken over de sloot. Wonderwel hoor ik nergens een auto-tune wat misschien ook niet mogelijk is met de karakteristieke stem van la Lauper. Muzikaal klinkt het allemaal prima, ik kan dit album gemakkelijk een paar keer achter elkaar luisteren zonder dat het me gaat vervelen, variatie genoeg.

Don Henley had op zijn Country album veel originele nummers geschreven en die heb ik maar 12 keer aangehoord, misschien dat ik dit album van Cyndi vaker opzet. Voorlopig een 3,5* maar er is ruimte om te groeien.

Edit: Nu 6x beluisterd en ze krijgt er een halfje bij, 4*