Hmmm... beetje lastig te plaatsen, zelfs na 6x beluisteren. Er zitten inderdaad veel invloeden in verwerkt en zwaait alle kanten uit, maar vaak genoeg is er een piano waar te nemen, naast de vele synths. Electronic en Dream Pop voeren de boventoon.

Het klinkt soms alsof je naar een zangeres luistert en niet een zanger. Even op Last.fm gespiekt maar geen vergelijkbare artiesten gezien die ik ken onder de eerste 45 acts dan pas School of Seven Bells maar die hebben gitaren en zijn zeer dansbaar, dus NIET in het verlengde van dit. De tag Indie Rock die bij vorige albums werd geplaatst is hier niet van toepassing. Is inderdaad meer Dream Pop.

De heerlijke intro van Kookaburra klinkt als iets wat ik ken maar weet niet meer waarvan, Mercury Rev misschien? Ook die stem doet denken aan die van de zanger van die band. Ergens ook wel Coldplay wat betreft gevoel, uplifting... erg fijn nummer.

Bring Me to the River doet dan weer erg Trip Hop aan... favoriete nummer voor mij.

Veel nummers als The Poets Were Right klinken prima terwijl ik aan het lezen ben of zo.

Single Distant Shore is meer uptempo richting Synthpop en doet vaag denken aan The Jezabels uit Australië.

Big Sur en ook de falset wordt aangesproken, vind het wel slecht verstaanbaar. Vleugje zweverige Pink Floyd erbij...

Voor een eerste kennismaking, is het even aanwennen, maar het luistert gemakkelijk weg. Er staan een paar mooie nummers op en er is ruimte voor groei in de waardering: voorlopig nog 3,5*

Heel sterk beïnvloed door The Cure (ttv Faith / Pornography / Seventeen Seconds) alsmede Bob's side- project The Glove en het album Hyena van Siouxsie and the Banshees waar Smith ook al aan meewerkte. Verder klinkt Joy Division en ook wel Tuxedomoon door in de nummers en zang/teksten.

Zo te horen heeft men in de studio ook de nodige effecten losgelaten om juist imperfecties toe te voegen, waardoor het lijkt of je naar een vinyl album luistert. Dan wel dat bepaalde nummers zijn opgenomen op een tapedeck met en iets gammele aandrijving. Dat het een lo-fi kwaliteit geeft die neigt naar mono-opnames. Mooie kunstige effecten om meer sfeer aan de opnames toe te voegen en ik geef toe dat het prima werkt. Waan me weer bij een optreden in kraakpand PH31 in Amsterdam op een alternatieve avond. Trouwens ook de Fransozen van Rendez-Vous kunnen dat.

In 2014 deed Chrissie Hynde net alsof ze solo ging met Stockholm en nu doet ze net alsof ze weer een Pretender is. Solo, just for pretends

Alone klinkt als een cover van een Lou Reed nummer, in elk geval lijkt het alsof Lou het geschreven heeft en in elk geval in zijn stijl opgenomen. Het neuzel in de studio in de eerste seconden moet de indruk wekken dat dit live is opgenomen, dat is het waarschijnlijk niet maar veel zal er niet aan overdubs gedaan zijn. Blijkt achteraf tekstueel het sterkste nummer op het album. Ook Roadie Man klinkt vanaf het begin lekker iets wat laidback 60s, voorlopig mijn op twee na favoriet.

Gotta Wait en we zijn weer vinnig aan het stampen, maar tekstueel niet zo bijzonder. Het is leuk aangekleed met grommende gitaar en 60s elektrisch orgeltje. Never Be Together klinkt muzikaal prima en het is ook mooi aan elkaar gevlochten met de voorganger maar doen verder niet heel erg veel. Let's Get Lost en Chrissie zoekt de limieten op van haar stem in de refreinen en dat gaat maar net goed. Of dat live ook gaat lukken? De stem klinkt erg dun hier en daar.

Chord Lord heeft een 70s feel, ook weer een klein beetje a la Lou Reed. Blue Eyed Sky en hints van Pretenders klassieker 2000 miles dringen zich op, mooi maar evenaart het nergens, alleen misschien in de eerste 30 seconden. The Man You Are tokkelende gitaren en ook hier diverse muzikale hinten naar de 60s. Ben er niet uit of dit nu het meest interessante nummer is of juist het minste. Net als het slotnummer valt deze nog het meest uit de toom met de rest van het album.

One More Day voor het eerste klinkt Chrissie een beetje oud en een heel klein beetje zeurderig. Lijkt een labour-of-love nummer, dat wil zeggen dat ze zich verplicht voelden om dit nummer te voltooien, een moetje. I Hate Myself klinkt als trage old skool 60s Blues Rock met Surf, aardig bovengemiddeld nummer die eigenlijk pas in de laatste zin betekenis krijgt. Death Is Not Enough en het album begint langzaam als het afwerken van een serie Pretenders ingrediënten te klinken. De titel is indrukwekkend maar de rest van de tekst niet zo alhoewel ook dit muzikaal weer prima is. Hier heb je eigenlijk een jonge Chrissie nodig. "I'm the one to mellow you" de link met de titel ontgaat me.

Na een kort pauze van 20 seconden komt de single Holy Commotion, het is geen bonusnummer maar door die stilte lijkt het dat dus wel. De single wijkt ook sterk af van de rest van het album met Fuzz en veel meer elektronica. Een leuk speels nummer, maar eigenlijk verder een niemendalletje. En dat gilletje 'oooohooo' in het refrein gaat volgens mij net niet goed de eerste keer. Toch na het openingsnummer mijn tweede favoriet.

Het album opent heel sterk en er zijn zeker een aantal heel fijne nummers te vinden maar het is wel een tandje trager dan de beste Pretenders albums van weleer. Niet dat die bol stonden van de uptempo nummers maar een paar hitjes gaven die indruk wel, wat ik kan herinneren want ook van de Pretenders luister ik niet zo veel meer. Dit album bevalt me wel beter dan het vorige solo-werk. Het kost me 5x luisteren om echt grip te krijgen op het album en dat kan twee dingen betekenen, het is prima maar niet zo heel indrukwekkend of het is een groeier. Ik hoop dat laatste.

Een nieuwe van Project Pitchfork krijgt van mij altijd wel tenminste één luisterbeurt. Een mix van Electro en Industrial aldus Discogs.

Het eerste album van een aangekondigde trilogie... zonder singles, zonder reclame, zonder video's.

Opent ingetogen stemmig... maar meer Poppy synths in het tweede nummer Good Night Death, klinkt meer als een mid 80s DM nummer alleen de kenmerkende stem van Peter Spilles maakt het een echt PP nummer. Beste nummer van dit release

Met Gravity Waves gaat het tempo iets omhoog en is weer zo'n typisch PP nummer, dansbare industrial.

De hooks zijn niet zo pakkend als in hun hoogtijdagen maar dit is wel lekker genoeg om eens een paar keer te luisteren. Album van de dag.

Voor mij is Eon:Eon (1998) nog altijd het beste wat deze act heeft gemaakt.

Sinds ik daar mee bekend ben geraakt zo'n 15 jaar geleden zoek ik naar een ander album die dezelfde impact maakt maar ondanks hun heel uitgebreide catalogus nog niets gevonden. Deze komt wel in de buurt van de circa 8 releases die ik eens heb aangehoord.

Op Discogs aangemerkt als Industrial Electro waar ik me bij aansluit, in het verlengde van late 80s EBM. Het onderscheidende aan deze act is de heerlijk donkere wat demonische stem van Peter Spilles. Naast de donkere beats ook ruimte voor heldere synths.

Favorieten: Crash en Corps d'Amour, ook Self-Knowledge met loop van chanting kinderen is wel fijn, schuift richting oud werk van Public Image Ltd.

Propaganda, maar dan anders! Je kunt het inderdaad niet vergelijken met A Secret Wish. Dat album heb ik 'grijs gedraaid' en is me zeker 4,5 sterren waard. Een heerlijke mash van mechanische lied structuren, synths, donkere onderwerpen/teksten in Engels gezongen met een lekker Duits accent. Daarvan is nauwelijks iets terug te vinden op dit album. Het lijkt me überhaupt bijna onbegonnen werk om zo'n geweldig thematisch / concept album op te volgen. En als dan ook nog de groep uit elkaar valt dan zal elk vervolg wel haast een andere weg in moeten slaan. Ik ga het verder niet vergelijken met die voorganger, het is een andere band geworden en er zijn 5 jaar gepasseerd.

Dit album klinkt gewoon goed, synths met hier en daar wat gitaar in vervlochten zie ik wel zitten. Het is gladder en meer pop met een hintje soul en hier en daar is bij vlagen een herinnering aan dat voorgaande album. Ligt lekker in het gehoord, typisch het geluid van eind jaren 80, ook wat verwijzingen naar befaamde producersduo Jolly & Swain. Geen knallers waardoor ik het waarschijnlijk na een paar luisterbeurten weer voor gezien hou: 3,5 sterren.

Aangemoedigd door de heerlijk ronkende single Juicy Socks wacht ik al sinds april op een werk van Cherry Glazerr ...dat maar niet kwam.

Bij toeval van de week op dit gestoten... een Folk Rock album van Chris Schlarb (Psychic Temple) en Cherry Glazerr. Niks mis met dit album maar niet wat ik verwacht had van die band. Door de aanwezigheid van een viool op sommige nummers schuurt het licht tegen Americana aan.

(Who's Selling You) Conspiracy? is uptempo en doet nog het meest denken aan Cherry Glazerr reguliere werk. Er zit een 70s sfeertje over het album dat nog het meest naar boven komt in dit nummer met fuzzende gitaar-solos en een prominente plek voor de elektrische piano.

Colour Blind Psychedelische Folk Pop, redelijk minimaal maar met gelaagde stemmen. Pyke heeft een zeer herkenbare stem en heeft soms ook een wat slome manier van zingen. Dat kan gaan irriteren bij een compleet album, dit is gelukkig maar een EP.

Through the Fog is muzikaal gezien het meest interessant met fijn getokkel en een gesmoord orgeltje(?). De gitaar is goed vastgelegd op dit album.

Hij heeft vrienden bij Indian Askin want hij mocht van hen onlangs op het podium aantreden op een avond in de Q-factory.

Wellicht zou hij vrienden moeten worden met Jacco Gardner of op diens label proberen te komen.