Toch weer een tandje beter dan zijn voorganger, maar valt alsnog in het niet bij het fenomenale debuut. De eerste kant is wat meer gericht op rockers en de tweede helft wat meer op ballads, maar met tracks als Blinded By Science en Rev On The Red Line zijn die laatste dit keer wel goed sterk. Als geheel is het album wel weer net iets rauwer dan zijn voorganger en het materiaal zelf is over het algemeen gewoon erg aanstekelijk. Jones hoeft van mij echter nog steeds niet teveel te zingen, dat doet Gramm goed genoeg.

Grappig dat ik vandaag de dag zo weinig over de wat gewaagde voorkant hoor. Een overduidelijk minderjarige dame in een pose die eruitziet alsof er iets erg staat te gebeuren. Zou nu meteen worden aangegeven als aanstootgevend, maar is op deze manier wel meteen lekker herkenbaar en edgy.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. Head Games
3. Double Vision

Na Agent Provocateur beginnen de albums een grijs gebied voor me te worden. De hits Say You Will en I Don't Want To Live Without You kende ik vanzelfsprekend wel, al doet vooral laatstgenoemde me daarvan toch erg weinig. Het album is verder in vergelijking met zijn voorgangers wat mak met hier en daar wat oplevingen. Dat de verkoopcijfers hier langzaamaan begonnen af te nemen kan ik me dan ook wel licht voorstellen. Slecht is het gelukkig nergens, al is de band echt alle scherpe randjes wel kwijt. Gramm klinkt op een aantal tracks ook vreemd, alsof zijn stem hoger gedraaid is in de eindmix. Wel benieuwd hoe het vanaf nu verder zal klinken.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Agent Provocateur
4. Head Games
5. Double Vision
6. Inside Information

Bevalt mij dan toch beduidend beter. Gramm's stem is toch net iets fijner om naar te luisteren en ik vind het materiaal toch zeker een stuk meer geïnspireerd klinken dan het geval was op Unusual Heat. Until The End Of Time is een mierzoete begin jaren '90 ballad, maar heeft alsnog een fijne zomerse en dromerige sfeer die me prima bevalt. White Lie en All I Need To Know zijn beide ook lekkere up-tempo songs met een Brian Adams-vibe en Real World is een sterke ballad. Sluit ook sterk af met Hand Of My Heart.

Ik vermoed dat dit album beduidend populairder en succesvoller was geweest als het in de hoogtijdagen was uitgebracht. Voelde in 1994 waarschijnlijk als mosterd na de maaltijd, maar in zo'n marathon als deze kan ik er echt goed van genieten.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games
6. Mr. Moonlight
7. Inside Information
8. Unusual Heat

Goed, het gemiddelde spreekt voor zich en zelfs met een nieuwe zanger die het nog aardig doet is het songmateriaal gewoon matig en mak. En nee, wederom is het niet compleet verschrikkelijk, maar het is ditmaal wel uitzonderlijk doods te noemen. Teveel inwisselbare ballads, geen sterk gitaarwerk en over het algemeen gewoon te standaard voor een band als Foreigner (die toch wel een soort van vaandeldragers van het AOR-genre genoemd kunnen worden).

Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Agent Provocateur
4. Head Games
5. Double Vision
6. Inside Information
7. Unusual Heat

Over de gehele lijn toch net iets minder dan zijn voorganger, maar podverdrie wat is Mr. Big toch een vet nummer! Heerlijk opzwepende baslijnen over een langzaamaan opbouwende gitaarsolo: fantastisch in al zijn eenvoud. Jammer dat een track als Remember het voor mij echt helemaal niet doet, want Mr. Big is wat mij betreft een song die veel meer aandacht als jaren '70 klassieker zou moeten krijgen. In plaats daarvan moeten de fans het doen met Alright Now, een aardige, maar verre van geniale track. Dan liever Heavy Load. Wel weer het derde album dat een dikke voldoende krijgt.

Tussenstand:
1. Free
2. Fire And Water
2. Ton Of Sobs

Met zo'n track als Mouthfull Of Grass voldoet de band helemaal aan mijn wens die ik bij het beluisteren van het vorige album stelde om wat meer de dromerige kant op te gaan. Ook Broad Daylight en Mourning Sad Morning gaan hier helemaal in mee. De standaard blues is zodoende wat meer naar de achtergrond geschoven en de melodie en atmosfeer komen verder naar voren. Dit self-titled album bevalt me zodoende nog een stukje beter dan het debuut, al mis ik toch nog net echt die ene kraker of meer consistente sound die ervoor zorgt dat ik de plaat net iets hoger rate. Desalniettemin wederom een genot om uit te zitten, ik zie een verhoging in de toekomst ook best nog wel gebeuren.

Tussenstand:
1. Free
2. Ton Of Sobs

Ik weet niet wat er mis is gegaan op Catch A Train, maar Kossoff's gitaarpartijen klinken verward (drugs?) en Rodgers zingt verre van goed. Het soleerwerk op Magic Ship gaat ook alle kanten op, al heeft het zijn mooie stukken. Sail On is het eerste nummer dat me een compleet positief gevoel geeft met die bombastische zang en ondersteunende pianopartijen. Guardian Of The Universe is om dezelfde reden een prachtige track. Ook het wonderschone Child zorgt ervoor dat het album gered wordt van een slechtere score. Tot nu toe wel echt de minste in de hele discografie.

Tussenstand:
1. Highway
2. Free
3. Fire And Water
4. Ton Of Sobs
5. Free At Last

Laatste album van een marathon die me veel moois heeft opgeleverd. Wishing Well is wat mij betreft nog steeds een van de ultieme Free-tracks en verdient veel meer succes dan All Right Now. Travellin' In Style is helaas wel oersaai. Interessant is wel hoe Common Mortal Man een weergaloze track is en ook nog eens compleet van de hand van nieuwkomer Bundrick. Ik hoorde er even een Bad Company-vibe in, maar Rodgers blijkt geen noot geschreven te hebben van dat nummer. Easy On My Soul en Seven Angels zijn ook beiden erg sterke tracks en het eerdere Heartbreaker mag ook zeker niet onvernoemd blijven. Zodoende een beduidend sterker album dan zijn voorganger, wat grappig is als je bedenkt dat er van een echte band hier allang geen sprake meer was (Kossoff die iets meer dan de helft speelt).

Free was een fijne band. Geen band die ik hard op de voorgrond aanzet, maar eentje die prima functioneert op de achtergrond en beduidend interessanter en rauwer dan het toch beduidend gladdere Bad Company. Jammer dat ze in annalen der muziekgeschiedenis toch wat onderbelicht zijn. Ik heb weer wat albums aan te schaffen in ieder geval!

Eindstand:
1. Highway 4.5*
2. Free 4*
3. Heartbreaker 4*
4. Fire And Water 4*
5. Tons Of Sobs 4*
6. Free At Last 3.5*
Gemiddelde score: 4*

Ik lees hier veel dingen over 'een minder album', maar voor mij is Highway juist het eerste album dat me echt over de streep trekt. Op een track als Be My Friend hoor ik voor het eerst ook een beetje de Bad Company-sound vormgegeven worden. Verder bevalt de productie me ook iets beter: allemaal net wat organischer en voller. De standaard-blues ritmes zijn ook echt helemaal weg en in plaats daarvan horen we vooral smakelijke rockmuziek met heel soulvol musiceren en dito zang.

Het geheel voelt in dat opzicht nog het meeste aan als een mooie verzameling troubadoursliederen. Afsluitende track Soon I Will Be Gone is daarnaast ook een verschrikkelijk mooie ballad. Enige punt van kritiek dat ik zou kunnen uiten is dat niet al het materiaal even sterk is als Be My Friend/Soon I Will Be Gone, maar dat is het dan ook. Wat mij betreft een prachtig oprecht album.

Tussenstand:
1. Highway
2. Free
3. Fire And Water
4. Ton Of Sobs

In mijn omschrijving van de eerste twee Fleetwood Mac albums heb ik al beklaagd dat ik echt niets met blues heb, maar dit soort bluesy protohardrock met fantastische zang gaat er toch erg goed bij me in. Kossoff's gitaarwerk is erg sterk en vanzelfsprekend is Rodgers' zang echt fantastisch. Het heeft bij vlagen nog steeds momenten waarop bluesmoeheid mij toch tegen staat, maar voor het gros kan ik hier toch echt goed van genieten. Ik hoop dat de komende albums wel iets meer van die folky kant als op Over The Green Hills te horen is naar voren laat komen.