Een jaar na het debuut Exécution verschijnt op een ander label het tweede album van deze Franse Speed Metal groep met een ongewijzigde line-up. Het is een kort album met zeven nummers in vijfendertig minuten, er verschijnen in onze tijden langere EP’s.

Na een korte keyboardintro barst Les Enfants de L'ombre los met de bekende ingrediënten: veel uptempo werk, veel knallend (twin-)gitaarwerk maar met minder hoog (en beter) zangwerk van Phil Grelaud. In Marquis du Mal komen die keyboards tegen het einde van het nummer opzetten. Opnieuw staat er een instrumentaal nummer op met Alesia, de stad waar Vercingetorix zich overgaf aan Caesar. La Terreur laat een midtempo nummer horen met de nodige twingitaren. Bij Mémoire de l’éternel wordt het gaspedaal weer ingedrukt. Bij le Blason de la Honte ontwaar ik invloeden van Iron Maiden, wie nam ze niet als voorbeeld? Bij afsluiter Tourmente et Passion wordt nog eens alles gegeven, goed zo!

Tweede album, consolidatie van de eerdere beloftevol stappen met zanger die aan kracht heeft gewonnen, fijne nummers met op godzijdank maar twee plaatsen keyboards. Frankrijk heeft fijne groepen afgeleverd dik twintig jaren geleden, eens verder kijken dan de traditionele Metal landen kan de moeite lonen. French Full Throttle.

Tussen 1985 en 1990 brengt het Franse ADX een fijn palet van rasechte Full Throttle Metal voort en na de comeback in 1998 met een verzamelalbum (In Memorium) en een nieuw studioalbum (Résurrection) verschijnt in 2001 een tweede livealbum. VIII Sentence verwijst naar hun achtste album in totaal.

De opnames dateren van 30/10/1999 in Le Summum te Grenoble. De line-up is dezelfde als op het album Résurrection: Philippe "Phil" Grelaud (zang), Hervé "Marquis" Tasson (gitaar), Frédéric "Deuch" Deuchilly (bass), Didier "Dog" Bouchard (drums) en Yves "Louis XV" Malezieux (gitaar). Fransen en artiestennamen...

Een blik op de tracklist levert vijf nummers op van het album Résurrection, een album welke ik niet zo kan smaken, en een medley. Het geluid is tamelijk direkt waarbij de gitaren soms worden weggeduwd door de drums, nou ja weggedrumd, en zanger Phil niet altijd even toonvast is. Zang en interactie met het publiek zijn in het Frans en het zijn de oude nummers die er om doen, samen met het smakelijk gitaarwerk dat iets dikker in de mix mocht zitten.

Voor de rest is het nostalgie troef met vele nummers van de eerste drie en beste albums. Beste nummer vind ik nog altijd het supersnelle en knettergekke Caligula, maar mijn voorkeur gaat naar hun eerste livealbum, Exécution Publique. Tot 2008 blijft het weer stil tot een nieuw studioalbum uitkomt, Division Blindée.

Na drie toffe studioalbums en een livealbum krijgt de Franse Speed Metal van ADX zijn kans bij een grote maatschappij, Noise, dit resulteert in het mindere album Weird Visions in 1990. Na dit album volgen acht jaren stilte en dan plots een verzamelaar In Memorium en dit nieuw studioalbum, hun vijfde.

De bezetting blijft grotendeels dezelfde, dus met Philippe "Phil" Grelaud (zang), Hervé "Marquis" Tasson (gitaar), Frédéric "Deuch" Deuchilly (bass) en Didier "Dog" Bouchard (drums). Nieuwe gitarist van dienst is Yves "Louis XV" Malezieux. Die bijnamen hadden ze anno 1998 beter weggelaten, zeker die laatste. Deze comeback is niet geslaagd te noemen, want daarvoor is het te flets en heb je heimwee naar de lekker snelle nummers én instrumentaaltjes die op de eerste drie albums stonden. Ik heb me er door moeten slepen. Ik respecteer dat ze met hun tijd moeten meegaan, maar anders is niet altijd beter. Enkel het snellere titelnummer en de break in het heropgenomen Marquis du Mal zorgt voor een kleine opstoot van adrenaline.

Memorabel is dit album heel zeker niet en meer dan ooit mijlenver verwijderd van de ongedwongen speed metal van de beginjaren, ik kan het ietwat saai noemen net als vele metal uit een decennium waarmee ik weinig affiniteit heb. Ik mis de spontaneïteit en de speelvreugde in de muziek, het gaat er te ernstig aan toe. Matige songs met weinige hooks, degelijke zang maar zonder het flitsende gitaarwerk van de beginjaren.

Derde album in drie jaren tijd met een nog steeds ongewijzigde line-up: Didier Bouchard (drums), Pascal Betov (gitaar), Phil Grelaud (zang), Deuch (bass) en Hervé Marquis (gitaar). Er is weinig verandering te merken ten opzichte van de vorige albums: veel uptempo songs met uitmuntend gitaarwerk, een krachtige zanger met Franse teksten en een solide ritmesectie.

Twee instrumentale nummers staan er ook op dit album met het korte Nostromo en les Secrets de l’Olympe. Het gitaarwerk blijft even smakelijk als altijd en de heren durven kwistig strooien met riffs, vette solo’s en breaks. Grappig is het “Zorba”-thema in het mooie Les Secrets de l’Olympe. De eerste akkoorden van Brocéliande, de naam komt uit de Koning Arthur verhalen, laten een zuchtnummer annex ballad vermoeden maar dat doen ze gelukkig niet. La Peur et l'Oubli et L'Ordre Sacré vind ik iets minder.

Goed krachtig album, old school muziek met old school productie zonder tierlantijntjes. Puntje van kritiek kan zijn dat er weinig variatie zit in de nummers van de drie albums: je hebt uptempo en je hebt midtempo. De verrassing lijkt er een beetje af.

Terreurs uit 2010 laat ik buiten beschouwing, kijk maar eens bij het album waarom, en daarom beschouw ik dit Ultimatum als hun achtste studio-album in hun catalogus en een voorlopig eindpunt in mijn reis doorheen het ADX verhaal. Er is één wijziging in de line-up, op de basgitaar wordt Claude Thill vervangen door Julien Rousseau.

Slechts één instrumentaal nummer staat er op dit album en dat is het kort intro Ultimatum maar dan besluit men om er een stevige en snelle lap op te geven met veel double bass en mooie gitaarriffs. Alle teksten worden krachtig in het Frans ingezongen, zelfs de nummers met de Engelse titels Red Cap en King of Pain. King of Pain is een Franstallige versie van het gelijknamige nummer op het vierde album Weird Visions. Iets te veel naar mijn zin wordt het gaspedaal losgelaten en dat levert dan matige stukken muziek op als Le Dernier Carrè en Les Coeurs Eteints. 1572 vertelt het verhaal van de Bartholomeusnacht, Wikipedia helpt u verder. Mijn interesse is zoals zo vaak groter bij de snellere stukken muziek.

Acht (nog altijd in mijn ogen) reguliere albums, 1 verzamelaar en 2 livealbums hebben ze bezorgd sinds 1982. Komt er nog een studio-album aan of wordt het volgens mijn verwachtingen een livealbum? Meer in 2016 zeker? Of later. Of nooit.

Na drie studioalbums (Exécution, La Terreur, Suprématie) en een livealbum (Exécution Publique) krijgt deze Franse Speed Metal groep de grote kans bij een grote platenmaatschappij, Noise. De bezetting wijzigt niet, dus met Philippe "Phil" Grelaud (zang), Hervé "Marquis" Tasson (gitaar), Pascal "Betov" Collobert (gitaar), Frédéric "Deuch" Deuchilly (bass) en Didier "Dog" Bouchard (drums).

Op dit album staan drie instrumentale nummers met Weird Visions, Mystical Warfare en Trouble. King the King is natuurlijk overbekend als een geweldig nummer van Rainbow met Ronnie James Dio (RIP) op zang en wordt door velen beschouwd als de oerknal van Speed Metal. Deze stijl wordt min of meer voortgezet op hun vierde album met een groot verschil dat de zanger nu in het Engels mag zingen. Een eis van Noise om een internationale doorbraak te forceren? Ik heb er geen idee van, ik versta ook weinig van zijn Engels die niet zo goed past in zijn zanglijnen. Wel wordt door de overige vier muzikanten weer knappe muziek gespeeld in de uitgebreide instrumentale stukken met vele gitaarsolo's. Enig voorbehoud plaats ik bij het makke Sign of the Times.

Zo goed als de voorgaande albums vind ik dit niet, ik mis een beetje het ongedwongene, het speelse. Speed Metal moet strak gespeeld worden maar een te proper geluid doet het geen deugd en ik mis tevens die Franse ziel (en zang). Het bleef hun enig album bij Noise en nadien kwam er acht jaren stilte tot het album Résurrection.

Tot voor kort had ik slechts de longbox Pandora's Box in mijn bezit, vijfentwintig jaren geleden ooit gekocht voor een nogal stevige prijs. Het was een commercieel bijzonder succesvolle periode voor Steven Tyler en de zijnen met een trits hitsingles afkomstig van de albums Permanent Vacation, Pump en Get a Grip.

In 1994 ging ik naar T/W op zaterdag in Torhout meer om vrienden een plezier te doen dan uit interesse want die affiche deed me weinig. Dus je kijkt naar een aantal slaapverwekkende groepen, je loert naar de springende snotapen tijdens Therapy?, Sepultura en RATM en je wacht op de headliner in de hoop dat...

Aerosmith heeft voor mij die dag gemaakt en zoals je hier op deze dubbelaar hoort, heeft deze geweldige groep met die reeks hits en een bijzonder flegmatieke frontman met tonnen uitstraling een livereputatie opgebouwd. Gelukkig worden een aantal oudjes niet vergeten met Same Old Song and Dance, Back in the Saddle, Last Child, Dream On, Mama Kin en Sweet Emotion. Bij Aerosmith moet je er de powerballades bij nemen maar met een zanger als Tyler zijn zelfs deze nummers voor mij een positieve ervaring. Aerosmith live is een kleine belevenis.

Alleen vind ik het jammer dat het hier een collage van verscheidene opnames is. Een kleine smet is het toch voor een groep met zo'n uitstraling dat ze geen officiële live dubbelaar hebben met opnames van één optreden., wel het officieuze Rocks Donnington 2014 van Eagle Records.

Het is eens iets anders: nog altijd zijn het nobele onbekenden gebleven maar deze keer zijn ze met zijn zessen, want naast de klassieke vijfmansbezetting met twee gitaristen doet hier ook een orgel / keyboard mee dat echter netjes op de achtergrond blijft. Dit was hun EP in 1981.

Glimlachen deed ik toch met de titels van de drie nummers hierop: een kwaadaardige vrouw en dan een Johnny en een Lucy. Goed, moet kunnen maar ik vertel erbij dat het nummer Evil Woman nog eens voorkomt op hun enig album Masked by Midnight uit 1995.

De muziek klinkt ambachtelijk ouderwets verwacht Brits goed met goed opgebouwde songs, een goede zuivere zanger en met twee gitaristen die mooie dingen laten horen. Ik zou zeggen: kom dit ontdekken! Het is een fijne mix tussen Rock, Heavy Metal en een vleugje NWoBHM (de tempoversnelling in Lucy). Ik denk dan een paar keren aan Legs Diamond uit de VS.

Inzending van collega en Aslan voor Het Metal Album van de Week, aflevering 20, en Windows Media Player geeft al een zestal luisterbeurten aan. Dit zou volgens metal-archives “Melodic Death Metal / Deathcore” moeten zijn. Melodic Death Metal kan ik alsmaar meer en meer pruimen, getuige groepen als Opeth en Loch Vostok, Deathcore is quasi onontgonnen gebied voor mij, voornamelijk vanwege de stem. Grunten kan ik wel hebben, maar aan het bruut geschreeuw kan ik maar moeilijk wennen. Ben ik nu schizofreen?
Laat dat nu met mijn groot punt zijn voor deze plaat: technisch zit het fenomenaal knap in elkaar, die gasten kunnen een potje spelen (mooiste voorbeeld Ometh) en als een coherent lang stuk voorbijkomt, geniet ik. Als ze van de hak op de tak springen, dan geniet ik minder omdat ik dan denk: hé, je hebt nu een lekkere riff, een lekker stuk muziek, maak er gebruik van, werk het uit in plaats van onmiddellijk weer te veranderen (stuk in Fractal).
Ook hoor ik hier gitaren die lager dan laag gestemd zijn en dat helpt ook niet in mijn beleving van dit album: ik mis een beetje een natuurlijker geluid. Hoe moet je dit nu weer uitleggen?
Zoals een collega hierboven mis ik een beetje warmte in dit album, zal natuurlijk wel met het geluid te maken hebben, maar C.B. heeft hierover al het één en het ander gezegd. Ik geef een 3,50 omdat dit wel een puik album is van puike muzikanten.

Morgen is het mijn beurt om een album voor te stellen in de topic Het Metal van de Week en deze stond ook op mijn lijst van zo’n zeventig albums, samengesteld aan de hand van het doorbladeren van twintig jaargangen van de Aardschok (1986-2005). Deze Amerikanen staan ook op die lijst en spelen technische progressieve thrash metal. Dixit Metal Archives. In de Aardschok kregen ze best hoge punten destijds voor dit debuutalbum en dan nog eentje die ik heb toegevoegd, een hobby als een ander.

Over de speelkwaliteiten van deze vijf heren heb ik geen twijfels, over de songs wel want ze beklijven niet, ze pakken me niet, ik vind het naar het einde toe best saai worden. Ze kunnen te goed overweg met hun instrumenten. Tempowisselingen bij de vleet, met hier en daar een atmosferische noot maar ook een zanger die zo smaakloos is, ik mis peper, zout en nootmuskaat. Ik mis ook het ongeremde en ongetemde van de jaren tachtig Thrash Metal. Laat je eens gaan, verdikke!

Een aantal luisterbeurten laten een beloftevolle groep horen met enkel aardige componenten van songs maar geen aardige songs, van de hak op de tak, dat wel. The Act of Unspoken Wisdom kan me ietwat bekoren. Wat is dat effect bij Proud Reflex trouwens? Bij Metal wil ik raggen, niet gapen of teveel nadenken. Daarvoor hebben we voetbal op tv. De oude dinosaurus heeft gesproken. Jonge veulens mogen hierover ook hun gedacht zeggen.

Dit is toch efkens schrikken bij de zoveelste luisterbeurt van dit album, als trotse eigenaar, als zelfverklaarde Stoicijn, als waardig ouder wordende muziekhebber. Dat jaartal: 2002. Jawadde, vliegt die tijd zo snel, is dit al bijna negentien jaren geleden sinds de uitgave? Voor mij is dit een bijzondere plaat om meerdere redenen.

Bijzondere plaat. The Mantle krijgt als etiket Metal toebedeeld, een genreaanduiding die zoveel mensen al op voorhand op vooroordelen brengt, soms terecht want het is niet de braafste muziek, maar nog meer onterecht want het genre (dat lelijk woord alweer) omvat zoveel meer dan de clichés die maar al te vaak achterhaald zijn. Dit album bevat zoveel meer.

Achterhaald als cliché alleen al door het gebruikte instrumentarium en na een zoveelste blik in het begeleidend boekje doet The Mantle me nog eens instemmend knikken, het helpt het album vooruit qua dynamiek en variatie maar het zorgt toch ook voor een gemeenschappelijk kenmerk over alle nummers heen: een enorme sfeerzetting, een enorme ontdekkingsreis telkens opnieuw. Elektrische gitaren, check. Bass, check. Drums, check. Er is ook zoveel meer: akoestische gitaren, diverse percussie instrumenten, synthesizers, geluiden uit de natuur zoals het tikken op het hertengewei en het lopen door de sneeuw (The Lodge), samples uit films. Zeldzaam zijn de albums waar ieder nummer 100% raak is. Slotakkoord A Desolation Song met dat heerlijk middenstuk annex akoestische gitaarsolo zorgt soms voor een traantje in de ogen.

Bijzondere plaat. Omdat ik vaak deze uit mijn kast haal wanneer het mij allemaal weer de keel uithangt, wanneer de lat te hoog wordt gelegd in het dagelijkse leven, wanneer de druk weer te hoog is in het werkend leven, wanneer ik echt mij wil afzonderen met niets anders dan de muziek (of in de zomer mijn geliefde Alpen). Het laat me toe om broodnodig dat volle hoofd leeg te maken, om te relativeren, om “foert” te zeggen. De West-Vlaamse uitdrukking van het woord “foert” is iets pittiger, maar leren “foert” zeggen is één van de beste tips ooit die ik heb gehad van een bijzondere vriend, die heel veel heeft meegemaakt in zijn leven.

Bijzondere plaat. Omdat dit album tegen mijn karakter ingaat en ongetwijfeld spreek ik ergens in dit bericht mijzelf tegen: voor mij moet het vooruitgaan in het echte leven, in het werkend leven, in het geheel. Deze plaat haalt voor mij die handrem aan, om eens na te denken, om te verwerken, om weer menselijker te worden. Vaak is het zo kalm, zo rustig, zo... ingehouden, misschien is dat het juiste woord. Er zijn flinke uitspattingen, maar vaak denk ik: “Is dit nu Metal volgens mijn rotsvaste maatstaven?” Is een antwoord hierop nodig?

Bijzondere plaat. Omdat ik vroeger in mijn jongere jaren totaal niets moest hebben van dat gutturale zingen, waarbij men haast niets verstond van wat de zanger zong. Het was de gruwel die ervoor zorgde dat al die groepen bij mij weinig goeds konden doen, maar toen ontdekte ik Blackwater Park van het glorieuze Opeth en een nieuwe wereld ging voor mij open maar op mijn voorwaarden, zo koppig blijf ik.

Dit is een innig mooi album op mijn met de tijd en zeden (en opener geest) veranderde eisen. Niet aan iedereen besteed? Houden zo. We mogen onze kleine verborgen pleziertjes voor onszelf houden. Sharing is not always caring en muziek is balsem op de ziel.

Dik vijfentwintig jaren geleden ben ik nog in Hongarije geweest met Ma en Pa Spamalot, hoewel ons bezoek beperkt bleef tot de hoofdstad Budapest. Het was nog de tijd van het IJzeren Gordijn en topgroepen uit het Westen staken met mondjesmaat die grens over, de groepen uit het Oostblok geraakten die grens niet over. De tijden zijn veranderd.

Progressieve metal hoor ik wel graag zolang men de song, het lied, het belangrijkste niet uit het oog verliest. Met bepaalde groepen ervaar ik dat euvel, zeker met hun lichtend voorbeeld Dream Theater. Hier ervaar ik dat niet, ik ontwaar een album dat prettig is om naar te luisteren. Enkel die zang was voor mij wennen maar die zanger doet het wel goed. Zie je wel dat je niet altijd die superhoge uithalen nodig hebt en hij is toonvast. Er hangt een concept aan vast en wie leest niet graag een goed verhaal.

Ik vind het een goede degelijke plaat, spijts die tamelijk lange speelduur (hier gaan we weer) maar dat is eigen aan een conceptplaat. Tofste nummers vind ik The Land of Light, Another Existence, Someone Must Take the Blame en natuurlijk die prachtige afsluiter. Bij het instrumentale Inferno heb ik het gevoel dat bepaalde toetsenpartijen niet op hun plaats vallen. Vier sterrekes.

Over hun debuut Skeptics Apocalypse uit 1985 ben ik lyrisch, het is wellicht één van de beste Speed Metal platen ooit met wervelende muziek en een waanzinnig uithalende zanger, de enigmatische Joyn Cyriis. Ik heb hun debuutalbum op vinyl, niemand mag er aan komen .

Ep’s hebben al altijd een voetje voor gehad bij mij: klets, pats, boem, patat, voorbij voor je het weet en met een surplus aan pure waanzin en kracht. Op deze EP bedient Agent Steel mij op mijn wenken want na een kort intro barst het los met enkel snelle nummers. Let op de uithaal van Meneer Cyriis op het openingsnummer, ongelooflijk. Natuurlijk is The Ripper een cover van de grootmeesters Judas Priest en Rob Halford mag op zijn tellen letten, wat een zang alweer, uniek in zijn soort.

Prachtig hebbeding voor de gelukkigen die dit in hun kast hebben staan. Op mijn jaloerse blikken kunt u rekenen ofwel mag je deze in januari naar mij opsturen als verjaardagsgeschenk. Op mijn dank zult u kunnen rekenen .

Ongelooflijke zanger met een werkelijk gigantische longinhoud die wellicht verantwoordelijk is voor de waanzinnigste loepzuivere hoge uithalen in de geschiedenis van ons dierbaar Metaal met name in de opener, het wervelende Agents of Steel, je moet het ooit gehoord hebben om dit te geloven.

John Cyriis is de naam, onvergetelijk is zijn faam. In dertig minuten wordt het ene na het ander moordnummer gespeeld, van supersnel tot minder snel, midtempo zul je hier niet op vinden. Nog zo’n fantastische mokerslag is het vuurspuwende Bleed for the Godz. Dit is Speed Metal van het zuiverste en allergrootste kaliber met een donderende ritmesectie en twee fantastisch spelende gitaristen, respectievelijk Juan Garcia en Kurt Colfelt. Bij de heruitgaves in 1998 en 2008 werden respectievelijk twee en één bonusnummers toegevoegd, ik speel ze niet meer af, de negen tracks volstaan ruimschoots voor mij en ik heb het geluk de vinylversie hiervan te hebben.

Iets rommelige productie misschien en typisch voor die tijd? Het kan zijn maar het leeft tenminste, er zit hart, ziel en speelplezier in. Het gaat vooruit en vooruit en vooruit. Klassieker. Parel. Wereldplaat. Aan de liefhebbers van dit soort muziek kan ik met een gloeiend warm hart nog zo’n wereldplaat aanbevelen: Savage Grace met After the Fall from Grace. Beide platen ontlopen elkaar nauwelijks.

Een tijdje geleden ben ik in het project “Het Metal album van de week gestapt”, voornamelijk om volgende reden: blijkbaar ben ik in mijn geliefde metalwereld een beetje blijven hangen in de jaren tachtig en negentig. Vele nieuwe namen in de jaren 2000 en later zeggen mij totaal niets, dus deze topic was een ideale gelegenheid om weer eens de ontdekkingsreiziger uit te hangen zoals in mijn jonge (en schone) jaren en om eens te weten te komen waar het jonge grut vandaag de dag naar toe luistert…
En zo kwam deze Formless uit 2006 van de Amerikaanse formatie Aghora ter sprake: een verdraaid moeilijk album om op de kop te tikken, mijn dank aan een gulle hand. Ik houd een zeer dubbel gevoel over bij dit album: enerzijds hoor ik knappe muziek maar stoort de zangeres mij, anderzijds hoor ik dan tamelijk knappe zanglijnen maar past de muziek volgens mij dan niet bij de zang. Nochtans, ik ben het een en het ander gewoon want zie mijn Top Tien.
De keren dat beiden wel samenvallen, is er wel vuurwerk te beleven, bijvoorbeeld in volgende songs: Open Close the Book, Dual Alchemy, Fade en Skinned. De twee instrumentale nummers Garuda en Dime zijn klasse. Deze songs bevallen mij het meest. Dit zijn mijn eerste indrukken en ik ga dit nog een paar keren moeten beluisteren.
Beloftevolle groep en knappe muzikanten, dat wel, nu nog de songstructuren (misschien minder songs maar langere en coherentere stukken) en daar is er nog werk aan de winkel: er zijn genoeg bands die bewijzen dat je én song én techniek kunt combineren. Hoe ze dit live klaarspelen, zal mij een raadsel zijn en blijven. Ach, misschien ben ik hier te oud voor, maar mijn kop eraf dat ik niet zal blijven proberen.

Ik ben geen hardcorefan, nog nooit geweest en ik zal het naar alle waarschijnlijkheid nooit worden. Toch ken ik hier en daar een album die me kan bekoren, waaronder dit vierde album van deze hardcoregroep uit New York.
Ik vind dit heel energieke muziek maar altijd met de door mij zo gekoesterde melodielijnen, het is lekker stoer ook maar niet overdreven stoer. Punt van kritiek, eigenlijk is het meer een aanmerking dan een opmerking, blijft de stem, je moet het gehoord hebben om het te kunnen begrijpen. Zanger Roger Miret heeft een tamelijk unieke stem, zullen we maar zeggen. Daar waar bijvoorbeeld een Dirty Rotten Imbecils blijft steken in saaiheid – mijn gedacht – staat hier genoeg op om de aandacht vast te houden. Muzikaal gaat mijn voorkeur uit naar de lekkere uptempo stukken. Let ook op de supermoddervette productie: een lust voor het oor!
Het is energieke muziek en aanstekelijke muziek. Favoriet nummer op dit album is The Tombs. Vijfendertig minuten is niet veel maar kwaliteit gaat altijd boven kwantiteit en twaalf nummers is meer dan genoeg. Ken je M.O.D. en hoor je M.O.D. graag, dan zul je zeker je gading vinden in Agnostic Front. Het omgekeerde geldt evenzeer.

Ergens las ik als omschrijving voor de muziek van Agrypnie “post black metal” en ik begrijp nog niet goed wat men daarmee bedoelt. Geen probleem. Na een achttal luisterbeurten houd ik zo ongeveer de allereerste indruk over: niet onaardig maar nog niet echt speciaal.

Muzikaal kan ik wel genieten van de diverse lange instrumentale stukken, de algehele sfeerschepping dankzij de keyboards en hele mooie songs Kadavergehorsam en Schlaf. De keyboards vind ik buitengewoon sterk gedaan en goed uitgekozen, waar wel, waar niet. Het Duits stoort mij nergens hoewel ik het even goed ken als Jean-Marie Pfaff. Beide elementen dragen bij aan de sfeer van dit album.

De zang en/of grunt overtuigt mij momenteel niet maar in het refrein van Schlaf vind ik hem bijzonder sterk. De drums zijn snel, scherp en soms maniakaal (die heel sporadische blastbeats). Soms stel ik me de vraag: “waarom die snelle drumstukken, iets trager zou beter zijn voor de song?” Typisch voorbeeld is het voor mij mindere Zorn waar de drummer het spoor kwijt geraakt. Ik vind Agrypnie het sterkst in de tragere stukken al dan niet met double bass, zoals in het nummer F15.2.

Voorlopige conclusie en gevoel, hier zit meer in, in dit album dat ik zeker nog een paar keren zal opleggen en in de groep zodra ze nog meer samenspel krijgt in de song, vooral in het begeleidend drumwerk. Het was voor mij een lange zit met zijn vijf kwartier en voorlopig houd ik het op 3,50 sterren met groeipotentieel.

Dit is Funeral Doom Metal, mijn eerste kennismaking met deze genre (lelijk word) was via onze bekende topic en dat was met Shape of Despair. Shape of Despair is me goed bevallen door de zanger Pasi Koskinen.
Deze keer zijn het Duitsers uit Munchen met Daniel Droste als brulboei van dienst, zo laag heb ik nog nooit iemand horen zingen. Het verhaal is bekend, Moby Dick van Herman Meville en Ahab is de kapitein van de walisvaarder Pequod die achter dat beest aanzit.
Dit is traag, dit is heel traag en soms vraag ik me af: wat gebeurt er hier nu eigenlijk? Ik denk dat deze muziek beter zou werken met achtergrondbeelden want nu verveel ik me soms. Sfeervol is het zeker, mijn populariteitsprijs zullen ze niet winnen wel mijn originaliteitsprijs. De sample in het nummer The Sermon is afkomstig, na enig zoekwerk, uit de film Moby Dick (1956) geregisseerd door John Huston.
Old Thunder vind ik nog het mooist, misschien de lichtste kost op dit album. Binnen een paar maanden probeer ik nog eens. Momenteel ben ik er geen liefhebber van.

Eerste solo-album van deze Japanse meestergitarist, waarop hij tevens een beetje hulp heeft gekregen van zijn collega's bij Loudness.
Hierop staan een aantal instrumentale nummers die voor mij het interessantst zijn: Tusk of Jaguar welke ook in de live-set van Loudness heeft gezeten en zie hiervoor het album Live Loud Alive, Macula, Gunshots, Mid-Day Hunter en Say What. Hierop staan ook een aantal zeer poppy nummers: Steal Away met zang van Loudness-zanger Minoru Niihara, het door Akira zelf en dramatisch vals gezongen Ebony Eyes en Show Me Something Good met opnieuw Minoru op zang waarvan de intro en muziek mij spontaan aan Rainbow doet denken. Op Wild Boogle Run is er samenspel tussen een strijkkwartet en akoestische en elektrische gitaren.
De instrumentale nummers krijgen een goedkeurende knik, de in Japans en bijna onverstaanbaar Engels gezongen nummers een diepe zucht met als absolute misser Ebony Eyes. Dit album is tamelijk afwijkend van de platen die Loudness in die periode uitbracht, dus eerst eens beluisteren is de boodschap. Mijn verwachtingen lagen hoger.

Debuutalbum van deze Britse AOR-groep met volgende mensen ingespeeld: Bernie Marsden (gitaaar), Don Airey (keyboards), Brian Badhams (bass, piano), Robert Hawthorn (vocals) en John Marter (drums). De bekendste muzikanten hierop zijn Bernie Marsden en Don Airey.
Hardrock met veel keyboards die soms irritant op de voorgrond staan (typisch voor die jaren zeker?), de occasionele saxofoon (Can't Let Go) maar met goed melodieus gitaarwerk van Bernie. Heart of the Storm en The Sorcerer vind ik hierop de betere nummers.
De heruitgave uit 1996 (label: Castle Communications) bevat volgende bonusnummers: Coupe De Ville (Demo), Coming Down On You en Whiteout (Instrumental).

“Albert King with Stevie Ray Vaughan” had je kunnen vervangen door “The Velvet Bulldozer with SRV”, dit album is nog altijd mijn enige plaat van het label Stax, dat ik eerder associeer met Soul, maar ja, is het uiteindelijk niet allemaal muziek?

Ik mag deze graag opleggen, muzikaal is het meer dan in orde en blijft het verder ook genieten van de gesprekken van beide ons reeds lang ontvallen giganten die zich duidelijk op hun gemak voelen bij elkaar. Nog altijd vind ik het bizar om een Blues muzikant bezig te zien op een Gibson Flying V, dat ik eerder associeer met Hard Rock en Metal, maar ja, is het uiteindelijk niet allemaal muziek?

Opmerkelijk is het ook dat er maar één nummer van Stevie Ray Vaughan wordt vermeld, namelijk de klassieker Pride and Joy met dat alsmaar unieker wordende gitaargeluid van hem. Aangevuld wordt met een aantal Blues klassiekers en drie nummers van Albert King, dit lijkt onevenwichtig verdeeld, maar Stevie krijgt alle ruimte om te excelleren en – opnieuw – is het uiteindelijk niet allemaal muziek?

Her en der op Youtube staan ook beelden van deze samenwerking want, typisch voor de muziekindustrie, in 2010 werd deze plaat opnieuw uitgebracht met video / dvd én met een aantal nummers meer (Born Under a Bad Sign, Texas Flood en I'm Gonna Move to the Outskirts of Town) dan op deze plaat staan en volgens Discogs / Wikipedia destijds op 6 december 1983 niet werden uitgezonden in het Canadese tv-programma In Session wegens tijdsbeperkingen. Er kan geen muziek genoeg zijn.

Geen Yngwie Malmsteen meer (eerste album, No Parole from Rock 'n' Roll), geen Steve Vai meer (tweede album, Disturbing the Peace) maar in de plaats van beide gevestigde gitaristen ene Danny Johnson.
Hij trekt wel zijn streng en zijn solo's zijn heel mooi gedaan, maar de grootste pluim gaat naar zanger Graham Bonnet. Wat voelt hij zich bevrijd van de heavy elementen in de muziek en wat een ongelooflijke zeiknummers met "Miami Vice" gitaren, drums en geluid staan hierop. En daar komt mijn favoriete soort songs, de powerballads, Only One Woman. Witchwood vind ik nog redelijk te doen, de verdienste van Danny Johnson.
Dit is meer pop dan hardrock, laat staan metal. Ok, het is allemaal melodieus en het is allemaal tot in de puntjes verzorgd zonder enig scherp randje.
Ik heb dit destijds gekocht op vinyl tijdens één van mijn maandelijkse speurtochten in de uitverkoopbakken, dus ik heb er mijn broek niet aan gescheurd, oef. Het album heeft nog één verdienste: het kan nog dienen om mee te gooien.

Hoewel velen hen tot hun favoriete zangers rekenen, heb ik het voor twee rockzangers nooit gehad: Glenn Hughes en Graham Bonnet. Niet als verschoning maar als simpel feit vermeld ik er bij dat ik niet alles van hen ken. Van Graham Bonnet ken ik voornamelijk zijn werk bij Rainbow, The Michael Schenker Group en deze Alcatrazz.

Alcatrazz heeft drie verschillende gitaristen op drie albums gehad, No Parole from Rock 'n' Roll met Yngwie Malmsteen, deze Disturbing the Peace met Steve Vai, Dangerous Games met Danny Johnson. Deze laatste heeft het ongeluk op het zeikerigst album te moeten spelen, zie mijn commentaar aldaar. De nummers hier zijn quasi allemaal geschreven door Vai en Bonnet en ik heb het voor de hardere en snellere nummers zoals God Blessed Video, Wire and Wood, Stripper en Skyfire. Het valt toch op dat dit album een stuk softer is dan hun debuut maar het kan nog erger, hun derde. Op die avontuurlijkere nummers kan Steve Vai zijn wervelende gitaarkusten etaleren. De rest is van bedenkelijk niveau. Lighter Shade of Green is een kort en weinig boeiend instrumentaal nummer met Vai op gitaar. Breaking the Heart of the City is een verschrikking.

Ik heb het niet voor Graham Bonnet, als persoon ken ik hem niet dus oordeel ik niet. Als matige en schorre zanger vind ik hem overroepen tot en met, hij heeft misschien de kracht maar hij beheerst die kracht niet voldoende zodat hij soms tot krijsen en zelfs vals zingen komt. Wel heeft hij het geluk gehad om met goede gitaristen te kunnen werken, Ritchie Blackmore, Malmsteen, Vai en Schenker. Het eerste album vind ik tof, het tweede is “net niet” en het derde is triestig.

Groot was mijn verbazing om dit live-album te zien, want waarom worden opnames 27 jaar na datum alsnog uitgebracht? Voor de eer en de glorie? Eerder voor de centjes en procentjes? De tracklist komt 100% overeen met de onder fans wel bekende bootleg 'Live at the Country Club, Resada California 1983', een bootleg die ik nog op cassette heb gehad en nu in mp3-formaat. Het gaat om opnames voor een radioshow lang lang geleden en ik kan u zeggen dat er weinig mis is met het geluid, hoewel je soms het knipwerk tussen de songs door gewaarwordt.

Interessant toch wel voor de liefhebbers en voor de nieuwsgierigen, de nummers zijn grotendeels afkomstig van het meer dan aardige debuutalbum met ... Yngwie Malmsteen en Graham Bonnet, met uitzondering van het instrumentale Evil Eye (later verschenen op het debuutalbum van Yngwie solo), Since You've Been Gone (Rainbow, album Down to Earth, zanger Graham Bonnet) en Desert Song (een pareltje van de Michael Schenker Group, album Assault Attack, zanger Graham Bonnet). All Night Long, opnieuw een nummer van Rainbow van het album Down to Earth, is een uitermate overbodig extraatje opgenomen in de studio met medewerking van George Lynch (Dokken), het is een zwart vlekje op dit album, de live-opnames volstaan ruimschoots.

Het geluid knalt uit de speakers (zeer prominente rol voor alle muzikanten), Yngwie knalt wervelende riffs en solo’s uit zijn gitaar, Graham Bonnet vind ik helaas nog altijd een matige en schorre zanger, maar er staan een paar memorabele momenten op waaronder Desert Song. Mijn verbazing blijft groot maar toch ben ik blij met dit album, want dit zijn uitstekende live-opnames. De hoes is een beetje belachelijk maar de muziek is dat zeker niet.

Ah, dan toch niet... want ik dacht dat dit album gewoon het volledige (en opgepoetste) optreden bevatte waarvan een deel reeds is verschenen op Live Sentence uit 1984. Live Sentence bevat opnames van het optreden op 28/01/1984 in de Nakano Sun Plaza in Tokyo, deze Live in Japan 1984 bevat opnames van de twee optredens in dezelfde hal op 28 én 29/01/1984, waardoor je ook het knipwerk gewaar wordt.

Met zanger Graham Bonnet en gitarist Yngwie Malmsteen wordt hier een selectie nummers uit het eerste album van Alcatrazz maar ook nummers van Rainbow en MSG (Desert Song) ten gehore gebracht samen met een vroege versie van het Malmsteen nummer Evil Eye. Laten we zeggen dat Mister Malmsteen flink op dreef is, Mister Bonnet iets minder maar dat was toen geen verrassing.

Vermoedelijk wordt dit opnieuw uitgebracht omdat Graham Bonnet sinds 2016 iets meer in de picture staat met een paar prima studioalbums en een livealbum onder de noemer Graham Bonnet Band. De Bonnet uit zijn jonge jaren kon ik niet altijd hebben, de huidige Bonnet (°23 december 1947!) verbaast me nog steeds met zijn kracht en vitaliteit en dit album is veruit te verkiezen boven het andere recente “livealbum” Parole Denied.

Is het niet aandoenlijk om te zien hoe een platenmaatschappij twaalf jaar na het laatste album het toch nog de moeite vindt om een verzamelaar uit te brengen, van een groep dan nog die weinig mensen zich kunnen herinneren? In de jaren tachtig bracht Alcatrazz drie studioalbums en een livealbum uit.

Constante factor bij Alcatrazz is zanger Graham Bonnet (onder andere ex-Michael Schenker Group en ex-Rainbow), de man met de schuurpapieren strot. U begrijpt het, hij is niet mijn favoriete zanger en een aantal keren op deze verzamelaar hoor je waarom.

Een andere constante factor bij Alcatrazz zijn de talrijke wissels onder de bandleden. Op de drie studioalbums speelt telkens een andere gitarist mee. Op No Parole from Rock 'n' Roll (1983 en hiervan nummers 1 tot 3) en het livealbum Live Sentence (1984 en hiervan nummers 4 tot 6) is dat Yngwie Malmsteen. Op Disturbing the Peace (1985 en hiervan nummers 7 tot 11) is dat Steve Vai. Op Dangerous Games (1986 en hiervan nummers 12 tot 15) is dat Danny Johnson. Bij de desbetreffende albums staan er genoeg berichten dus doe er uw profijt mee. Nummers 4 en 5 zijn inderdaad origineel afkomstig van bij Rainbow.

Voor de mensen die de groep kennen en/of de albums hebben staat hier niets nieuws op. Voor de anderen kan het misschien een goedkope introductie zijn tot een aardige groep waarop twee felle gitaristen hun kunsten mochten etaleren en de derde gitarist werd ondergesneeuwd door de zucht naar commercieel succes en de betrekkelijk poppy songs van Graham Bonnet.

Intrigerende plaat vind ik dit, de vierde worp van deze Australische groep uit Canberra. Ik associeer Australië altijd met weidse vlaktes en verlaten streken, met kangoeroes en koala’s, met “G’Day” en “Mate”, met Crocodile Dundee en Mad Max en met AC/DC. Ik zou er graag eens naar toe gaan. Kon dit land niet een beetje dichter bij België liggen?

Lang voor ik dit album als mijn vierde inzending had gekozen in de topic Het Metal Album van de Week beluisterde ik deze plaat, vond ik het aanvankelijk aardig en na tientallen luisterbeurten vind ik dit een waarachtige openbaring. Heerlijk organisch geluid, uitstekende songs met fijne variatie in toon en snelheid, uitmuntend samenspel, een hele vette drive en groove, een heerlijke sfeer gevormd door de zware en natuurlijk klinkende gitaren en het ritmisch drumwerk. Dit is Stoner Metal met de sporadische grunts van Death Metal, de occasionele scream en licht psychedelische invloeden, waarbij het tempo er goed wordt ingehouden. Ik kan me de moshpits al voorstellen bij A New Beginning dat haast dansbaar is.

Ik geef een hele grote pluim aan drummer Rodney Holder met zijn verstandig en functioneel drumwerk en ik wil telkens total loss gaan wanneer hij zijn double bass in stelling brengt, heerlijk om te horen. De twee heren gitaristen zorgen voor een mooie beleving met hun doordrongen en doorgedreven riffs met fijne zijsprongetjes en bruggetjes in hun gitaaruitspattingen. Het zijn geen axeshredders maar ze spelen als een oerstevige gitaartandem. Zelfs de hier en daar toegevoegde elektronische geluidjes vallen op hun plaats, dat was even wennen. Alles en iedereen is perfect in evenwicht, niets of niemand overheerst, het is een knap team!

Hoogtepunten uit dit album pikken vind ik moeilijk en blijft een persoonlijke keuze maar ik kies de Evolution Trilogy met zijn geweldige teksten over het ontstaan van het leven op aarde, Surreality en afsluiter Escape From the Black Hole. Eclectic is tevens een heerlijk instrumentaal nummer en mindere nummers heb ik niet gehoord maar ik heb dan ook mijn tijd genomen. Ik raad iedereen aan om bij dit album de teksten erbij te nemen.

Mijn lievelingsplaten worden altijd op dezelfde criteria beoordeeld: vet maar natuurlijk geluid, passende hoge of lage zang, muzikaal vakmanschap, energie en het belangrijkste van al, de songs en de hooks. Dit album bevat al deze zaken. Well done and cheers, Alchemist!

Na een kort symfonisch intro schieten deze vier Zweden uit de startblokken met vuurspuwende epische black metal in het Zweeds gezongen. Ze hebben het niet zo begrepen op religie, des te meer op mythologie. Dit is hun tweede album. Zanger/gitarist Bogge was als B. War de vroegere bassist van Marduk tussen 1992 en 2004. Waar Metal Archives allemaal goed voor is…

Black Metal is niet echt mijn ding, die stem nog altijd, die blastbeats maar dit is best genietbaar: er wordt enkele keren teruggeschakeld voor een lekkere groove wat voor een aparte sfeer zorgt. Mooiste voorbeeld hiervan vind ik En Svunned Tid. Hoor ik hier en daar invloeden van Viking Metal en een streepje keyboards? De dubbele bassdrums zorgen voor een waar slagveld. Lekker! Toch zit er meer dan genoeg melodie in de nummers, knap werk.

Jammer van het drumwerk soms maar daarbuiten is dit een heftig en prettig album om naar toe te luisteren. Toch geef ik een vier omwille van het afwisselend karakter van de nummers onderling en een paar krakers volgens mijn niet-kennersoren: En Svunned Tid, Korpen Skall Leda Oss, het prachtige titelnummer Blodörnsoffer en het geweldige slotakkoord Uttag. Verdient veel meer aandacht!

Interessante biografie zowel van Kronos als op diverse websites gelezen van een Britse groep waarvan de naam me vaag iets zegt ofwel speelt mijn geheugen weer parten met mij. Na een aantal luisterbeurten ben ik wel onder de indruk van dit album dat voor mij ook één van de betere openers is in HMAvdW, spijts het aanvankelijk misleidende en rustige Days dat exponentieel lijkt te groeien en een toffe opener blijkt.

Heel tevreden ben ik met de muziek en met het stemgeluid van zanger Rob (The Baron) Miller, zowel zijn rustige stem (Days, Sonic Mass Part 1) als zijn metal stem. Ik dacht hier en daar (Sonic Mass Part 2) ook een jongere Lemmy te horen, raar maar waar. Meer dan eens hoor ik gelijkenissen met Killing Joke en Alchemist. Mooie drumpartijen ook.

Tof album dat van mij vier verdiende sterren krijgt omwille van de kwaliteit van de songs, het toffe geluid en het overwegend uptempo karakter. Kleine kanttekening bij het repetitieve Visitations. Speciale vermelding voor de twee delen van Sonic Mass en Here Come the Wolf.

Dit album is het tiende album al in onze reeks Het Metal Album van de Week, de eerste indruk een tijdje geleden was al positief en ik blijf het een aardig album vinden. Zou ik zelf zoiets kopen? Ik weet het nog altijd niet, maar ik weet wel dat dit album zijn tijd zou nodig hebben. Een mens moet soms geduld uitoefenen en dieper gaan zoeken. Over het geheel vind ik het bijzonder sfeervol, de zang van de aanwezige dame bevalt mij en zorgt bij mij voor een toegevoegde waarde (nog meer sfeer), de zang van de aanwezige brulaap/heer bevalt mij minder: aan grunten ben ik al lang gewoon, maar het schreeuwen gaat mij nog altijd niet af. Beauty is in the eye of the beholder. Lekkere nummers vind ik hierop: Les Ruches Malades, Receuillement, Trouble en La Reine Trayeuse. Het valt me op dat ik de laatste tijd meer en meer ben gaan houden van sfeervolle uitgebreide nummers (de schuld van Opeth ) en daarom waardeer ik dit album wel. Het heeft een aantal luisterbeurten nodig gehad (zoals eigenlijk met alle albums), maar beetje bij beetje komt de schoonheid in dit album vrij. Aangename verrassing.