Best een pittig tempo houden ze toch aan met vijf albums in vier jaartjes tijd, maar tussen deze Sabbath Bloody Sabbath en voorganger Vol. 4 zit toch een dik jaar. Het hoogtepunt op dit album blijft voor mij het titelnummer dat er onmiddellijk staat maar als een nachtkaars uitgaat door die minder gesmaakte fade-out.

Acht nummers met tevens gastrollen voor een nieuw instrumentarium voor Black Sabbath begrippen in de vorm van keyboards, (dwars)fluit van Tony I. en strijkers maar ook met een gastrol voor Yes toetsenist Rick Wakeman op het nummer Sabbra Cadabra. Fluff is een liefelijk instrumentaaltje en met de ogen toe zie je haast jonge konijntjes in de lentezon rondhuppelen in een idyllische settting. Bizar maar waarom niet? Het vormt een ferm contrast met het vlijmscherpe Sabbra Cadabra, hoogtepunt nummer twee voor mij, zelfs met het piano / toetsen intermezzo van Mister Wakeman. Who Are You (te spacey) en Looking for Today (te lovely in de chorussen) ... gaan het ene oor binnen en het andere weer uit. Spiral Architect met strijkers is na al die jaren nog altijd subliem, hoewel ik daar een The Who vibe voel...

Na al die jaren in het onderbewuste te sluimeren was dit een verrassend aangename nieuwe kennismaking met hun vijfde, met een aantal fikse geweldige nummers, met een aantal ongewone Black Sabbath stukken en met een Ozzy die mij nog altijd bevalt, hét element van verrassing ten persoonlijke titel. Ik blijf bij mijn initieel aantal sterren.

Voor dit album werd vrijwillig of noodgedwongen meer tijd genomen en opnieuw is het een album die me wel bevalt door de aanwezigheid van twee krakers, het abrupt afgebroken Hole in the Sky en Symptom of the Universe met akoestisch eindstuk.

Maar ik hoor ook een aantal zaken die me minder bevallen, dat niemendalletje Don't Start (Too Late) tussen beide voornoemde krakers en Am I Going Insane alsook het eveneens instrumentale Supertzar. Megalomania duurt me iets te lang maar bevat wel leuke tempowisselingen. Jammer opnieuw van die fadeout in The Thrill of It All en Am I Going Insane (Radio) vind ik veruit het minste nummer hierop. The Writ, mja, soms wel, soms niet.

Slotwoord voor de hoes, het zijn de tijden voor de foute kleding maar drummer Bill Ward ziet er buitengewoon “mannelijk” grotesk uit in zijn heel spannende rode broek. Jaren geleden was het hier ook mode om rode (maar minder spannende broeken) te dragen, nooit van mijn leven, ik steek die eerder nog in brand.

Een halfje eraf en ik ga onmiddellijk zeggen waarom: voor mij was dit beter niet onder de naam Black Sabbath uitgekomen, mijn persoonlijke reden, het is voor mij niet duister genoeg. Reden twee: Black Sabbath heeft altijd al deftige zangers gehad, maar eens je Tony Martin gehoord hebt zoals ik weeral gisteren, valt voor mij de zang van Glenn Hughes ferm tegen. Ik onderschat zijn kwaliteiten niet, maar ik hou niet zo van zijn stem. Het titelnummer steekt er met kop en schouders uit. Angry Heart en In Memory vind ik niet bijster geweldig, "kuch".

Markant blijft toch de genreaanduiding van dit album, waren de vorige zes albums Metal / Rock of Metal, dan staat hier opeens Rock / Metal. En er is de factor Ozzy op een album dat nooit zijn gading zal vinden bij mij.

Welke nummers onthoud ik hierop mits een beetje goede wil van mijn kant? Back Street Kids is er eentje maar dan met een hakbijl einde, dan nog liever de verfoeide fade-out. Een tweede nummer is misschien nog Rock 'n' Roll Doctor en dat is het zowat voor mij, spreek me niet van het naar de Beatles verwijzende It's Alright, gezongen door drummer Bill Ward. Dirty Women heeft zijn momenten met die zware riff.

Wat bedoel ik met de factor Ozzy in de vorige alinea? Dit voelt meer aan als een latere Ozzy Osbourne solo-album dan als een Black Sabbath album én hoewel ik natuurlijk respect blijf houden voor de persoon en frontman Ozzy, steekt hij mij hierop tegen als zanger. Ik heb geen eisen te stellen aan een artiest, maar hier lijkt men het noorden kwijt. Ik ga zelfs verder in mijn bewering dat je hierop haast Black Sabbath niet herkent. Opnieuw, van mij mogen ze, van hen moet ik niets.

Ik ga niet opzoeken op dat Wonderlijke Wereldwijde Web wat de beweegredenen zijn voor deze haast alternatieve koers van Black Sabbath, artistieke vrijheid blijft een rotsvast recht maar ik leg dit album nog zelden op. Ik ben er weer vanaf.

Nieuwe zanger Tony Martin en een bloeiend personeelsverloop, voor de nadere details wie wat al dan niet heeft gedaan, klink maar eens op die wiki-link. Laten we maar zeggen dat de voornaamste muzikanten Tony Iommi (gitaar), Tony Martin (zang), Bob Daisley (bass), Eric Singer (drums) en Geoff Nichols (keyboards) zijn. Mooie hoes ook en in bezit op vinyl. Het blijft een genot om die riffs van Tony Iommi te horen en hier staan een aantal geweldige en geweldig gezongen songs op: The Shining, Ancient Warrior, Born to Lose en Eternal Idol. Naar ik begrijp, kon Tony Martin jammer genoeg live niet alles waarmaken, maar dit blijft een mooi album.

Studio-album nummer vijftien met Tony Iommi (gitaar), Tony Martin (zang), Neil Murray (bass), Cozy Powell (drums) en Geoff Nichols (keyboards). Zeg nu zelf, het is mooi volk dat hier op dit album aanwezig is, in vergelijking met de uitmuntende voorganger The Eternal Idol een nieuwe drummer en bassist. Eigenlijk is dit een sublieme bezetting.
Hoewel er meer volk door Black Sabbath loopt dan op een doordeweekse dag in een drukke supermarkt, blijft het songniveau altijd hoog en daar zorgt Tony Iommi wel voor. Wat ben ik ook blij met het spel van Cozy Powell (RIP) op dit album: luister maar eens goed naar zijn drumwerk op The Lawmaker en The Sabbath Stones waar hij voor een meerwaarde zorgt. Tony Martin heb ik ook nooit live gezien, maar hier doet hij het opnieuw meer dan prima en hij is op dit album ook verantwoordelijk voor de teksten. Verdere favorieten van mij zijn Jerusalem en The Sabbath Stones (ongelooflijk nummer). Feels Good to Me vind ik minder, het was blijkbaar enkel geboren om een single te zijn.
The riffmeister strikes again. Geweldig sfeervol heavy album dat een volle ster erbij krijgt, weliswaar een korte speelduur maar heel zeker kort en heel krachtig! Play loud en het beste album dat ik in tijden heb gehoord. Nog liefhebbers?

Dankzij Wowhd in 2015 heb ik een versie te pakken van het Argentijnse Icarus label, o wat ben ik blij hiermee (en wie hierin geen sarcasme herkent). Het is één van de 391 versies op Discogs, oh joy!

Een hele tijd geleden gaf ik mijn vier, ik start altijd met een vier als positief muziekminnend Stoicijn, meer of minder ligt altijd aan de prestatie zelf van de desbetreffende artiest hierop, maar op dit album voel ik een zekere vermoeidheid, niet alleen door de luistersessie van de eerste vier albums vanavond, ik had dat voordien ook al. Black Sabbath met John Osbourne is niet gekend voor tempo natuurlijk, maar hier is het soms sloom in plaats van Doom.

Wheels of Confusion is heel interessant als rake opener door de wisseling in tempo op het einde, maar het gaat nog steeds het ene oor binnen en het andere oor buiten bij mij. Dat is allicht mijn strikt persoonlijk probleem met dit album: ik onthoud er bitter weinig voor later. Wat ik nooit zal vergeten, is Changes, meer zeg ik er niet over. Ik laat de artiest haar / zijn vrijheid qua expressie, ik neem mijn vrijheid qua impressie. Ik gooi er nog Snowblind bij op mijn te onthouden lijst, maar de rest gaat er bij mij maar niet in. FX is een spielerei van Iommi en bizar, maar Supernaut knalt er nog goed in evenals St. Vitus Dance. Dat is het zowat voor mij.

Metal, Stoner, Fuzz, Doom, wat nog allemaal wordt toegekend aan Black Sabbath als pioniers / grondleggers? Dit album duurt soms te lang voor mij, nochtans valt deze binnen de Gulden Snede van drie kwartier.

Eersteling en enigling van deze Belgische heavy metal groep uit Maasmechelen. Enigszins gejaagde uptempo metal karakteristiek voor die tijd met een zanger die het in de hoge regionen zoekt, het is te zeggen de schorre hoge regionen. Weinig wereldschokkends of het zou Crazy Train Blues (Randy) moeten zijn: ik dacht eerst dat het een Barry Manilow lied was, echt waar, deze song moet je eens beluisteren. Tien nummers in 37 minuten, dus voorbij voor je het weet.

In 1982 kwam het eerste live-album van deze Amerikaanse Southern Rockers uit met nummers uit de eerste vijf albums, opgenomen in London. Oorspronkelijk was deze enkel verkrijgbaar als Duitse import – raar maar waar. Bekendste muzikant is natuurlijk Rick Medlocke die jaren later bij Lynyrd Skynrd terechtkwam.
Wat is voor mij zo uniek aan dit live-album dat deze een veel hogere quotering krijgt dat de voorgaande studio-albums? Het geleverde samenspel en de unieke sfeer zorgen hiervoor: het publiek dat volop meezingt waar het kan (Good Morning) en applaudisseert als gek bij de uitstekende uitvoeringen van hun songs, Southern Rock is live altijd een feest! Voor mij is dit één groot feest met als hoogtepunten Gimme Gimme Gimme (grappige teksten trouwens), Good Morning, Road Fever, Train Train en natuurlijk hun meesterwerk Highway Song. Howay The Lads is geen nieuw nummer maar het publiek dat op het einde volledig uit zijn dak gaat waarbij de groep na een tijdje meespeelt.
Een tijdje geleden was er op MusicMeter een boeiend debat over het beste live-album aller tijden, weinig mensen vernoemden deze plaat bij die categorie. Welnu, ik zal het dan maar doen: deze plaat is meer dan de moeite waard om eens te ontdekken.

Blackfoot is een southern rock / hardrock band uit Jacksonville, Florida en werd in 1972 gevormd. Enkele leden van de groep hebben Amerikaans-Indiaans bloed, vandaar de naam. Bekende naam op dit debuutalbum is Rickey Medlocke (momenteel leadgitaar voor Lynyrd Skynyrd). Bekendste (live-)album van deze groep is wellicht Highway Song Live (tip!). Degelijk album met veel gitaarwerk en de nodige melodie maar pas nadien kwam het echte vuurwerk tot en met het livealbum. Mooie nummers hierop vind ik Not Another Maker, Take a Train en I Stand Alone.

Vijf jonge gasten uit Londen vormen een band in de laatste golfslagen van de NWoBHM en verdwijnen na het tweede album terug in de vergetelheid, behalve misschien drummer Greg Ellis die nog op een plaat van Chrome Molly mocht meedoen.

Zovele jaren na datum is dit best nog genietbaar met de mindset van toen, geluid vind ik weinig dynamisch maar nogal dof, de iets te aanwezige zanger Steve McKay vind ik matig uit de verf komen maar een aantal gitaarsolo's doen het goed bij mij. Alleen is het jammer dat die gitaren vaak nogal op de achtergrond verzeilen tijdens de zangpartijen.

Best nog charmant na al die jaren en inderdaad, in die tijden kon je nog die hoezen hebben met zwarte, witte, blauwe, rode randen, alle kleuren van de regenboog. Op Metal Archives lees ik trouwens dat deze hoes oorspronkelijk was bedoeld voor hete eveneens Britse Savage, het meest bekend van het album Loose 'n Lethal.

Over the top metal (die hoge uithalen van de zanger) afkomstig uit de Verenigde Staten mij op een bord gepresenteerd door collega Cabezza Borradorra, ik denk een generatiegenoot. Het is een plaatje van 25 jaartjes geleden dus de volumeknop krijgt een ferme draai naar rechts en ik kan er ook nog van genieten.

Opgelucht was ik ook omdat het eens een oldie is met lekkere speedmetal, een redelijk gekke zanger en muziek die me meer dan eens aan Anvil, Exciter en Agent Steel doet denken. De heren gitaristen spelen speelse solo’s, elk apart en in duet. Van het gitaarwerk kan ik het meest genieten. Let even op het gitaargeluid dat dag en nacht verschilt is met de hedendaagse normen. Bassist en drummer doen heel solide hun werk, maar het geluid op mijn exemplaar (mp3) doet hen geen recht aan. Favoriete nummers na een vijftal luisterbeurten blijven Omen of Fate en Knights of Old Bridge. Napalm vind ik het minste nummer want wat een raar bassdrumgeluid hoor ik daar!

Na een hele reeks “emotionele”, “intelligente”, “conceptuele” en “vooruitstrevende” metal krijgen we eindelijk eens een plaat waar je vrolijk en vrijuit kan meedeinen op de muziek. De jongere generatie zal het misschien niet altijd begrijpen maar de oudere generatie kan nog altijd glimlachen met een dergelijke degelijke plaat. Het mag ook niet te ernstig worden, daarvoor is het leven te kort.

Het is Metal, het is Belgisch, het gaat vooruit en ze hebben een zangeres, die het zusje zou kunnen zijn van Magali Luyten (pro memorie: Beautiful Sin - The Unexpected (2006) in ronde één van onze topic). Mijn interesse is gewekt en zeker als het een debuut is.

EP met vijf nummers maar wel met een speelduur van een klein halfuur. Ietwat lange nummers maar ik heb nergens de indruk dat ik me verveel. Ze doen het goed en ze hebben een goede zangeres vast. Circus Schizophrenia vind ik wel minder dan de andere nummers.

Ik houd van EP’s, in mijnen tijd was dat voor vele groepen en hun toekomstig publiek de eerste kennismaking en je krijgt een korte adrenalinestoot. De toekomst zal het uitwijzen of zij het ver kunnen schoppen. Ik weet het nog niet en mijn glazen bol ook niet.

Mix tussen traditionele heavy metal en speed(y) metal met een zanger die nu en dan eens het hoger op zoekt maar zonder te overdrijven, hij zingt meestal met een iets rauwere stem. Wel mis ik een beetje meer punch. Het klinkt anno 2013 een beetje oubollig en laat u niet afschrikken door het “genre”: dit is heavy metal met christelijk geïnspireerde teksten, ook white metal genaamd. Ach, waarom ook niet, de duivel werkt evenveel op mijn zenuwen als die ouwe daarboven. Alone in Suicide lijkt mij hun “moment suprême” te zijn met zijn delicaat thema, gevolgd door Crucify, enkel The Messiah heeft zijn meligheid. Neeje, Live Wire is geen cover van AC/DC!

Ik heb zonet Individual Thought Patterns van Death achter de kiezen (Spirit Crusher, Voice of the Soul!) en daar waren twee redenen voor: mijn reis door Death land voortzetten en de nodige moed opdoen om dit voor de tweede keer te beluisteren want gisteren was mijn eerste luisterbeurt en dat is niet positief verlopen, zal ik zo poeslief mogelijk zeggen.
Lap, dit is een Sludge Doom groep uit de Verenigde Staten en met dit genre sukkel ik nogal: ik vind het saai, niet spannend genoeg om de aandacht erbij te houden. Het tempo speelt daarbij niet veel geen rol, het gaat er bij mij gewoon niet in.
Ik heb het één en het ander opgezocht over de zangeres. Ze heet Yoshiko Ohara, een Japanse visueel artiest wat dat ook moge zijn, en de rest staat op de wiki-link van Bloody Panda.
Positief vind ik de korte speelduur van dit album en sommige stukken van Coma. Ik bedoel dit niet beledigend of spottend, maar 40 minuten was genoeg voor mij. Negatief vind ik Mevrouw Yoshiko Ohara, u vindt uw zang ongetwijfeld geweldig, ik niet. Het is ongetwijfeld een deel van uw artistiek concept maar deze barbaar smaakt het niet. Kort samengevat: “Yono Ono” was het weduwschap beu en besloot maar een metalgroep op te richten. Sorry D-ark, maar dit was niets voor mij.

Na de twee studio-albums Blue Murder (1989) en Nothin’ But Trouble (1993) verscheen in 1994 dit live-album van zanger-gitarist John Sykes (o.a. Tygers of Pan Tang, Thin Lizzy, Whitesnake, Blue Murder en solo). Het werd tevens het laatste wapenfeit.

De line-up bevat verder Tommy O’ Sheen (drums), Marco Mendoza (bass) en Nik Green (keyboards). De tien songs werden op diverse locaties in Japan opgenomen tijdens de toer van 1993. De teksten in het boekje staan zowel in het Engels als in het Japans, dat laatste omdat dit album oorspronkelijk enkel in Japan uitkwam.

De albumtitel vind ik ietwat misleidend want hoewel John Sykes met Phil Lynott heeft samengewerkt in Thin Lizzy, hebben drie van de tien songs met laatstgenoemde te maken: Cold Sweat, Please Don’t Leave Me en Dancin’ in the Moonlight. Please Don’t Leave Me was oorspronkelijk een single uit 1982 dat John Sykes met Phil Lynott heeft opgenomen voor hij toetrad tot Thin Lizzy. Still of the Night heeft John Sykes opgenomen met David Coverdale op het Whitesnake album 1987. Het album bevat verder drie songs van het debuut (1-4-6) en drie songs van het tweede album (2-5-7).

Heel interessant live-album want ik heb het debuutalbum heel hoog zitten en live-materiaal van John Sykes is altijd de moeite, hij heeft al genoeg bewezen welke klasse hij bezit als je zijn loopbaan nagaat. Warme stem, warme gitaarsolo’s, snel als het moet en kalm als het kan. Er kunnen nog stemmen bij.

Tweede album van deze rockers uit Den Haag met de indiensttreding van een tweede gitarist Arjen Lucassen (later onder andere Vengeance en zijn projecten) en je hoort hem samen met de andere gitarist inderdaad pittige gitaarpartijen afleveren.
Ik hou ook wel best van de productie: het is alleszins mooi direct met de nodige ballen op plaat gezet en het knalt. Het is een mix tussen bluesy hardrock (AC/DC) met meer metalinvloeden (Accept), maar de songs zelf vind ik niet allemaal even goed. Aragon vind ik een goede minuut te lang, eigenlijk een beetje saai. De aftrap met Rock Machine en Heavy Rain is meer dan prima en te onthouden nummers.
Een voorlopige 3,50 sterren en nu op zoek naar die twee andere albums.

Gibraltar, de rots, een Britse enclave in het Iberisch schiereiland en een première in de topic, tot nu nog geen metal uit dat onooglijk “landje” meegemaakt. Waar blijven jullie ze halen? Het is dan nog een debuutalbum waarvoor ik altijd een boontje heb.

Het heeft me bevallen, de songs, de zang die me doet denken aan een Layne Staley en/of een Scott Weiland. Hoor ik Spaanse invloeden? In het gitaarwerk (Oración Final). Hoor ik Moorse invloeden (ken uw geschiedenis)? Bijna niet. De eerste zanglijn in La Ultima Hora, een zanglijn in Calling Out. De zang is overwegend in het Engels, uitzondering Oración Final maar ik ken nog een beetje Spaans, en is zuiver, klaar en duidelijk. Het is een goede expressieve zanger.

Soms dacht ik dat dit eerder iets was voor de topic Het Rock Album van de Week, maar de heren kunnen venijnig en staalhard (de bijna-grunt in The Only Ones, de gitaarsolo’s in Resurrection) uit de hoek komen, alsook iets liefelijker (The River). Variatie is er dus hoewel de akoestische nummers Numb en Breaking the Silence mij minder bevallen. Het beste nummer vind ik A Matter of Time, prachtige song met prachtig gitaarwerk, op de hielen gezeten door Calling Out met lekkere riff.

Heel aardig omwille van de compacte en goed geschreven songs, het geleverde gitaarwerk en het positieve gevoel dat ik ervaar mits een klein voorbehoud voor The River en Numb. Een twijfelgeval tussen 3,50 en 4,00 maar ik rond af naar boven. Gibraltar of all places…

Al te goed ken ik Bruce Dickinson als zanger van Iron Maiden, zijn werk als solo-artiest ken ik nog niet genoeg, voorlopig drie albums Accident of Birth, The Chemical Wedding en de live-plaat Scream for Me Brazil heb ik hier op cd staan, telkens met verdiend hoge quoteringen.

Een snelle blik op de catalogus van Iron Maiden in de periode met Blaze Bailey laat mij concluderen dat de twee studio-albums van Bruce Dickinson simpelweg deze van Maiden van het veld bliezen. Bondiger want het langste nummer duurt 6:42 en nergens heb je die vervelende intro’s. Agressiever want de zangprestaties van Bruce zijn bijzonder knap en hij leeft zich volledig in. Aangenamer want er staan er paar geweldige krakers op in de vorm van Darkside of Aquarius, Road to Hell en zelfs Man of Sorrows. Muzikaler want met compaan Adrian Smith en medeschrijver én producer Roy Z beschikt dit album over twee bijzonder knap spelende gitaristen. The Magician had ik liever van dit album weggelaten, te gewoontjes volgens mijn oortjes.

In 1995 heb ik Iron Maiden meegemaakt in de Brielpoort in Deinze (toer The X Factor), in 1997 of 1998 heb ik Bruce Dickinson meegemaakt in de AB in Brussel (toer voor dit album). Bij de eerste heb ik me rot verveeld en bijzonder geërgerd aan het slappe samenspel, bij de tweede heb ik me geweldig vermaakt. Wellicht was de split het beste wat beide partijen kon overkomen want bij de reünie (Brave New World) waren beiden sterker, frisser en vol vertrouwen in de toekomst.

Sterk livealbum van Bruce Dickinson opgenomen in Sao Paolo in 1999, ik vind geen informatie terug of het om één optreden gaat. Krakers van songs, een levendig publiek en Bruce in heel goede doen. Mij valt zijn strakke begeleidingsgroep op waaronder een zekere Adrian Smith op gitaar...

Had hij tijdens de toer voor Accident of Birth nog twee Maiden covers nodig (ik heb hem toen in de A.B. in Brussel gezien als voorprogramma van Lynyrd Skynyrd), doet hij het hier volledig op eigen kracht en volkomen terecht want met Accident of Birth en The Chemical Wedding leverde hij twee sterke albums af die grotendeels de setlist invullen: zeven songs van The Chemical Wedding, twee songs van Balls to Picasso en drie songs van Accident of Birth.

The Tower bevat dan wel een meezinggedeelte en ik had nog graag een paar songs meer gezien (keuze genoeg, denk ik), dit houdt me niet tegen om dit met vele blinkende sterren te belonen. Beste songs? Allemaal! Livealbum naar mijn hart!

Paul Bruce Dickinson, Bruce Dickinson, Bruce Bruce, The Air Raid Siren. 65 is hij al ondertussen en hij is een man met vele talenten: schermer, auteur, zanger, lijnpiloot, radiopresentator. Zijn biografie “What Does This Button Do?” zou ik toch eens moeten lezen, zijn zangcarrière omvat de groepen Samson en Iron Maiden (deze laatste mits een tussenpauze, waarin de sympathieke Blaze Bayley de uitdagende zanghonneurs waarneemt). Op mijn leeftijd (55) besef ik wel dat hij toch een groot deel van mijn muzikaal leven heeft meebepaald.

Na zijn vertrek uit Iron Maiden in 1993 bouwt hij verder aan zijn solocarrière en die reeks albums evolueert van Rock / Hard Rock naar alsmaar harder tot het label (Heavy) Metal opnieuw van toepassing blijkt. The Mandrake Project heb ik enkel op cd, zonder al die extra verpakkingen en andere lokkertjes die bij het album (zouden) horen.

Het jaar is nog jong, maar voorlopig is dit één van mijn favoriete albums van 2024, laat het openingsnummer een logisch vervolg horen op het destijds snoeiharde Tyranny of Souls uit 2005, dan valt des te meer de variatie op dit album op. Het lijkt soms een bloemlezing uit zijn voorgaande soloalbums én weeral met een fabuleus geluid, hoewel je hem hier en daar hoort lispelen. Niemand is perfect.

Verwacht je op een album van een klein uur hier en daar een dip, wel, ik hoor geen enkele dip, die variatie aan songs samen met die productie én die natuurlijk aanvoelende flow zorgt voor een geweldig album. Stiekem – o, heiligschennis – hoor ik dit album (en enkele andere soloalbums) veel liever dan vele Iron Maiden albums sinds zijn terugkeer in 1999. Waarom?

The Mandrake Project bevat tien nummers in 59 minuten maar nergens klinkt het langdradig, nergens denk ik dat de songs te lang duren. Ik durf zelfs te stellen dat op zijn albums meer gebeurt in kortere tijd dan in de vaak heel lange en voorspelbare nummers op de Iron Maiden albums. Zijn versie van Eternity vind ik zelfs veel beter dan de versie van de Ijzeren Maagd op het album The Book of Souls.

Meer zelfs, overal klinkt zijn zang geweldig, hij zoekt vaker de lagere regionen op, hij beroert minder repetitieve zanglijnen en als je de songs nog eens hebt, dan heb je goud in je handen.

Wat duid ik hier aan als favoriete nummers? Allemaal (zelfs Face in the Mirror, ahum), omdat ik (weeral) nergens een minder gevoel krijg. Het voelt prettig aan, het luistert lekker weg, het is als thuiskomen. Hoe vaak worden dergelijke geijkte uitdrukkingen gebruikt maar als het de waarheid is? Ik ben geen puzzelaar, maar hier lijkt ieder stukje op de juiste plaats te liggen. Knap album van Bruce (en zijn partner in crime, gitarist / producer Roy Z).

Noem me conservatief, ik heb nog een paar luisterbeurten achter de kiezen gehad en het is zware kost om te verteren, waar staan die Rennies? Ik hoor hier Slayer riffs, thrash riffs, veel bruut geweld afgewisseld met melodie, muzikanten die hun instrumenten beheersen en keyboards die me geregeld storen. Met de zanger heb ik moeite: ik hoor bijna een prima grunt, de cleane zang is ok maar dat metalcore geschreeuw (verbeter me als ik het verkeerd heb) is moeilijk om te slikken, zowel bij deze groep als bij andere groepen.
Noem me conservatief, ik hou wel van breaks, tempoversnellingen, heavy momenten afgewisseld met rustige momenten en ik vind dat het hier teveel van het goede is. Ik zou de groep voorstellen: werk de nummers iets meer uit, met het aanwezige materiaal op dit album kunnen ze het makkelijk een tiental minuten langer maken en iets beter doseren.
Noem me conservatief, ik denk hier dikwijls aan Slayer en het monster Reign In Blood. Ook tien nummers die op orkaansnelheid worden gespeeld, met de gelijkenis van verdomd knappe riffs maar met het verschil dat bij Slayer de songs niet werden volgepropt.
Noem me conservatief, ik verkies mijn spaghettisaus op de eenvoudige manier (ui, look, tomaten, gehakt en kruiden). Andere verkiezen nog meer ingrediënten met het risico dat de saus minder smaak krijgt. Dat gevoel heb ik hier ook soms: less is sometimes more.
Komt er nog een opvolger van dit album, want ik wil wel eens horen hoe ze evolueren. Mijn favorieten op dit album zijn The Age In Which Tomorrow Brings en Well Adjusted.

Na drie demo's liet deze Belgische groep uit Menen (West-Vlaanderen) zijn debuutalbum op de mensheid los, een mix van hardrock en metal. Een aantal zaken blijven in de context van die tijd te bekijken en zeker het geluid, nu zogezegd hopeloos gedateerd maar toen wel redelijk aardig. Klein landje, kleine groep, klein label, dus geen geldfontein aanwezig. De muziek vind ik redelijk te pruimen. Pluspunten voor A Strange Gang en Woman of Illusion.