Een rondje post-metal / doom-metal ons aangeboden door laboomza en ik kan er bijna geen weg mee. Tot aan de helft van het derde nummer Almitra’s Premonition lijkt het mij dat dit album maar voortkabbelt en enkel bij de tempowisseling schiet ik wakker. Wat is het verschil tussen sfeervol en saai? Ik weet het niet. Ik voel bij dit album enkel loomheid in plaats van frisheid. Ik vind het te langdradig: acht nummers in een uur en dat is een stuk voorbij mijn attention span. Het doet me bij momenten ook aan een Tool denken, een groep waar ik totaal niets mee heb, lach maar.
Ze kunnen spelen hoor en ik voel wel dat er variatie in zit, maar het roept bij mij ook geen enkel gevoel op. Die drummer kan een aardig stukje drummen, de zang vind ik nu weer goed, dan weer matig en de gitaren grommen, brommen en scheuren. De instrumentale stukken kan ik nog het best verteren, bijvoorbeeld bij Crescent Mirror. Pisgah vind ik ook afschuwelijk, ik kom er nijdig van.
Post-metal is niet voor mij voorbestemd maar ik blijf proberen. Ik laat het op tijd en stond weten, maar vooralsnog kan ik maar een kleine score toekennen.

In uw positie. Klaar? Start! We zijn ermee weg vanaf de eerste seconde in een half uurtje dik plezier ten Huize Spamalot want het gaat heerlijk vooruit op dit album. Om een Spamalotisme te gebruiken: “niet te veel peinzen maar meedeinen op de muziek.”

Snel, haast manisch maar uiterst beheerst. De teksten zijn inderdaad de moeite om te volgen en een paar heerlijk gitaarsolo’s komen te voorschijn. Geweldige drummer, ik denk hij na een optreden goed in het zweet baadt. Te veel analyseren is niet altijd aangewezen, gewoon luisteren en genieten is ook een keer geestig tijdens elf korte nummers. Waarom vertellen in tien minuten als het in drie of vier minuten ook kan?

Ik zou dit niet alle dagen opleggen, want eerlijk is eerlijk, na een dik half uur ben je murw. Mooiste beukers vind ik Heirs to Thievery en The Spectator (vanaf de eerste draaibeurt al!). The Seventh Cavalry vind ik iets minder.

Mitochondrion uit Canada werd op mijn bord gepresenteerd in het kader van de topic Het Metal Album van de week, ze spelen een mix van death metal en black metal. Twee luisterbeurten heb ik aan dit album besteed en twee maal is het een hele zit geworden, ook niet geholpen door de lange speelduur van dit album.
Ik heb de groepsnaam eens opgezocht. Een mitochondrion of mitochondrium (meervoud mitochondriën of mitochondria) is een staaf- of bolvormig celorganel, dat functioneert als energiecentrale van de cel. Op metal-archives.com stelt men dat deze eersteling op 666 exemplaren is uitgekomen en in eigen beheer. Deze groep stelt een overvloed aan energie ten toon op hun debuutalbum maar ik heb zo mijn gewoonlijke persoonlijke bedenkingen.
Mijn eerste bedenking betreft de buitengewone lange speelduur van dit album, meer dan een uur van deze muziek is voor mij te veel van het goede. Ideaal is voor mij nog altijd zo’n vijfenveertig à vijftig minuten met hier en daar een uitzondering natuurlijk.
Mijn tweede bedenking betreft de compleet onverstaanbare “zang”, de grunt is kelderdiep maar je verstaat er de ballen van. Hieraan kan gewerkt worden.
Mijn derde bedenking betreft de kwaliteit van de geleverde songs, hier en daar bespeur ik interessante muzikale stukken (Wraithlike, het einde van Akashic Predation) maar ik bespeur ook tot mijn ontgoocheling een brij aan geluid. De mooiste stukken muziek ontdek ik in Oath of Defiance en het overwegend rustige, instrumentale Descent hoewel het einde hiervan dan weer een afknapper is.
Ik onthoud maar al te goed dat dit album in eigen beheer werd opgenomen, ik heb maar al te veel groepen en debuutalbums en/of debuutep’s toegevoegd op onze glorierijke site. Ik zal eens mijn oren bekoren/teisteren met hun tweede worp Parasignosis die in januari 2011 uitkomt maar momenteel kan ik hier weinig of geen weg mee, wel met de Vlaamse karbonades die deze middag op het menu zullen staan .

Aan de toog worden de beste uitspraken des levens gedaan, zeker na één of meerdere lekkere Belgische bieren. Gisterenavond zei ik het nog, idioot is iemand die zegt dat hij alles weet en die zich zogezegd nooit vergist. En we bestelden er nog enen...

Deze week heb ik vele platen van Molly Hatchet gedraaid, de eerste vijf albums vind ik heel goed, dan komen twee mindere albums (The Deed Is Done en Lightning Strikes Twice) en ik dacht dat de rest veel minder de moeite zou zijn. Wat heb ik mij lekker vergist! De rest van hun discografie bevat meerdere parels van songs met dat knettergek, wonderbaarlijk en waanzinnig gitaarwerk. Dan word ik natuurlijk benieuwd hoe deze geweldige muzikanten het live doen.

Kort en bondig, fantastisch! Het zit goed met de songs (met een klein voorbehoud bij Stone in Your Heart en Satisfied Man), het zit goed met de sfeer in het publiek en wat is het genieten van het gitaargeluid en de prachtige solo's. Heerlijk is die zang ook van Danny Joe Brown, bloedstollend mooi is de cover Free Bird met twee heerlijk spelende gitaristen. Het iets hardere broertje van Lynyrd Skynyrd? Dat kan zijn maar Molly Hatchet staat op zichzelf! En weeral wordt die verlanglijst van mij langer, maar op vinyl staan twee nummers meer. Dit is om duimen en vingers af te likken.

Verandering van spijs doet eten. Zo nu en dan leg ik eens iets anders op dan gewoonlijk en ik hou wel van een streepje Southern Rock, hoewel mijn beleving daarvan tamelijk beperkt is tot twee groepen: Lyynrd Skynyrd en Molly Hatchet.
Ik hou wel van deze plaat. Ik heb lang gedacht dat dit het debuutalbum was maar dat is duidelijk niet zo. Ik weet wel dat dit album vol staat met virtuoze muziek en uitgebreide gitaarsolo’s. Ik weet ook dat hier een hit opstaat, Flirtin’ with Disaster, ik weet tevens dat It’s All Over Now werd geschreven door Womack en Womack. Ik weet dat deze plaat voor een glimlach op mijn gezicht zorgt. Ik luister aandachtig en ervaar dat hierop ook drie gitaristen meespelen. Ik weet ook hoeveel sterren dat werkje zal krijgen. Mensen die Lynyrd Skynrd en Southern Rock naar waarde schatten, en iedere muziekliefhebber eigenlijk, zijn welkom om dit album te ontdekken.

Als ik zoiets op vinyl zie liggen voor 3 eur op een tweedehandsmarkt/rommelmarkt, dan twijfel ik niet. Tot deze morgen wist ik zelfs niet van het bestaan af van deze verzamelaar. Het geluk lacht je dan toe en dan is het enig juiste besluit: kopen die hap. Voor die prijs kun je haast niet miskopen.

Nog geen metal te bespeuren, nog geen enkele van de ontelbare subgenres in metal. We zijn nog altijd 1980 en de NWOBHM moet nog in alle hevigheid losbarsten en het muzieklandschap volledig veranderen. Het is nog allemaal hardrock dat hier de klok slaat. Edoch, Riot laat al horen waar hardrock naar toe gaat door het uptempo en met fijn gitaarwerk doorspekt Road Racin’, jammer van dat meezinggedeelte.

Graham Bonnet verknalt deels Stargazer (het blijft een Ronnie James Dio nummer) en de rest is een trip door memory lane. Ik snap nog altijd niet wat een veeleisende Blackmore ooit in hem heeft gezien, ik erger me geweldig in het "lekker brullen gedeelte" tijdens All Night Long. Met de rest is niets mis mee, enkel het AOR-achtige en mij verder onbekende Touch doet mij weinig of niets.

Meer informatie over het fenomeen Monsters of Rock: klik. Daaruit blijkt dat Judas Priest en Running Wild wel deel uitmaken van de line-up in 1980 maar niet op deze puike liveverzamelaar staan. Misschien kunnen bootlegs enig soelaas brengen.

Ofschoon mijn ambitie blijft om geen schermzombie te worden en continu met die smartphone bezig te zijn, is zo'n ding best handig met onder andere een elektronische agenda, waarin ik sinds kort een aantal van mijn favoriete artiesten heb vermeld met hun sterfdatum.

Op 6 februari 2019 zal het ook al acht jaar zijn dat Gary Moore overleed. Acht jaar al verdomme. De kwaliteit van zijn gitaarspel én zijn uniek gitaargeluid stelde ik nooit in vraag, het was pas vanaf zijn Blues periode dat ik zijn stem beter ging waarderen omdat die mij een stuk warmer aanvoelde dan in zijn Rock periode. En neen, ik had toen geen probleem met zijn koerswijziging: een artiest gebied ik niet, een artiest verbied ik niets. Artistieke vrijheid.

Wat mij wel opvalt, is dat er bij de gastgitaristen geen enkele archetypische axeshredder zit want wijlen Gary Moore kon ook flink van jetje geven of het nu Blues was of Rock. Het is een Blues tribute waar de snelheid iets lager ligt, waar niets hoeft te worden bewezen en dat is goed zo want een aantal Moore nummers voelen meer en meer aan als standaarden: Still Got the Blues for You, Story of the Blues, Parisienne Walkways en dan kleur je best niet te veel buiten de lijntjes. Er is geen nood aan mannetjesputters op een eerbetoon aan een artiest die ons op 58-jarige leeftijd verliet.

Thrash Metal, Verenigde Staten en uit een interessant decennium – ahum – meer was niet nodig om mijn interesse danig te wekken. Kende ik dit van vroeger? Ik denk van niet dus nostalgie kan eens geen rol spelen bij dit album.

Een vijftal luisterbeurten later heb ik meer dan eens gedacht: “Dark Angel light”. Hetzelfde opgefokte drumwerk, het drukke gitaarwerk en een zanger die niet veel voor Don Dotty moet onderdoen. Vijfentwintig jaar geleden ging ik dit wel gewaardeerd hebben, nu iets minder omdat het “light” is. Raar gevoel. Ik krijg iedere keer zin om Darkness Descends van Dark Angel op te leggen. De pioniers overleven altijd.

Dit doet weinig of niets af aan de kwaliteiten van dit album, de kortere nummers gaan volle plank vooruit, de langere nummers bevatten iets meer punch en variatie en deze songs vind ik het beste. Spectrum of Death is een kort akoestisch stukje, het verschijnsel van de gitarist die wil tonen dat hij meer kan dan rammen alleen…

Een woordje van dank aan Guinness1980 die me dankzij Het Metal Album van de Week heeft gewezen op het bestaan van deze groep en dit album dat nog iets te licht weegt voor mijn smaakpapillen. Zoals bij collega Barfly vliegt deze plaat ook op mijn zoeklijst.

Nog een nieuwe ontdekking voor mij in onze stilaan berucht topic. Afgaande op de beschrijvingen zou dit noise en drone zijn, twee zijtakken van de muziek waar ik de ballen van ken, dus dit is wel een primeur voor mij.
Een aantal observaties van mijnentwege volgen. Hoe komen ze erop om dergelijke "songs" te schrijven: is dit voornamelijk geïmproviseerd of staat dit werkelijk noot voor noot vast zodat ze weten wat ze spelen. Weinig of geen melodie, geen songstructuren, geen zang (dat hoeft ook niet altijd), veel noise, veel drone en weinig houvast voor iemand als ik.
Part I begon schrikwekkend en vliegt het ene oor binnen en het ander oor buiten. Part II vind ik nog het meest te pruimen en halverwege Part III begint het al op mijn zenuwen te werken. Mijn bijzonder struikelpunt is: waar willen ze naartoe? Wat is de bedoeling hiervan?

Atmosferische Black Metal uit één of andere wijnstreek in Frankrijk, zijn er daar streken die geen wijn verbouwen? Zij komen uit Languedoc-Roussillon en zij zijn met zijn tweeën: Sir Noktu Geiistmortt (zang, bass, drums, gitaar) en Diabolus (bass). Wie vindt die namen toch uit?
Atmosferische Black Metal waarvan het eerste nummer Fvrahgments (spellingscontrole kapot? J) toch veelbelovend is, niet speciaals en niet slecht, efkes de knop omdraaien en niet denken aan het matige geluid. Nummer twee Le Revenant doet me al knarsetanden, opnieuw hetzelfde stramien qua muziek maar met een afschuwelijke stem, hij zou toch beter zijn mond houden. Bij nummer drie denk ik: een klein beetje meer variatie graag. Nummer vier Epilogue d'une Existence de Cryssthal is een akoestisch gitaarstukje dat mij spontaan doet denken aan bepaalde songs van Empyrium, het is een prachtig, sober en melancholisch gitaarstukje. Laten het we verder niet meer over dat gekrijs hebben, Ciel Brouillé vind ik dan weer mooi uitgesponnen en eigenlijk kan ik nog drie maal hetzelfde zeggen over de drie volgende nummers.
Dubbelzinnig gevoel bij dit album, ik voel dat het erin zit maar de zang was nooit mijn ding, is mijn ding niet en zal het wellicht nooit worden. Een afwisseling van diepe grunt en cleane zang zou mijn ervaring van dit album veranderen.
Nogmaals een pluim voor de inzender van dit album in onze topic Het Metal Album van de Week: zonder de topic zou me dit wellicht nooit opgevallen zijn of zou ik dit simpelweg links hebben laten liggen. Onterecht want het is toch de moeite waard om eens te beluisteren … en daarvoor doe ik het: nieuwe ervaringen opdoen.

Livealbum opgenomen op 7 augustus 1971 en ik vind deze minder dan Fillmore East, June 1971. Qua nummers is er geen overlap tussen beide albums. De laatste ook van de Flo & Eddie periode?

Als ik het goed begrijp, staat Billy the Mountain op geen enkel voorgaand album van noch The Mothers, noch Frank Zappa. Verbeter me als ik me vergis. Het begint veelbelovend maar na een derde van dit nummer begin ik me een beetje te ergeren omdat ik te weinig muziek hoor, des te meer verhaal. Ik vermaak me beter bij de volgende vier nummers: kort, bondig en des te meer muziek.

Al van in mijn jeugdjaren is Motörhead een geval van alles of niets voor mij, ofwel draai ik het jaren niet ofwel krijg ik er gedurende een korte periode niet genoeg van en dat laatste heeft merendeels te maken met het onnavolgbare charisma van Lemmy (RIP).

In 1988 studeerde ik in Gent en pikte ik een optreden mee van Motörhead in de Vooruit in Gent met King Diamond en Destruction in het voorprogramma. Destruction en King Diamond waren doenbaar qua volume maar Motörhead was oorverdovend. Je verwacht bij Motörhead dat alles begint te trillen, de muren, de kasten, het eigen vege lijf, de mensen naast je...

Wiki laat ons geloven dat dit de volledige opnames zijn van één optreden op 21 mei 1998 en een verdere blik op het wonderbare internet lijkt dit te bevestigen, dan is dit mijn favoriete format, de “double live albums”.

Oorverdovend is het zeker, maar het is meer dan dat verpakt in een setlist om duimen en vingers af te likken. Het is een getuigenis van een tamelijk uniek gebleven groep (ondanks al de personeelswisselingen) met een uniek geluid, een unieke stijl maar één van de meeste memorabele frontmannen in de geschiedenis van Rock and Roll. Het klinkt meer naar Metal? Ah neen, zoals Lemmy zo vaak heeft gezegd: “We are Motörhead. And we play Rock and Roll.” Misschien ietsie pietsie luider dan de modale Rocker.

Motörhead – No Remorse

Ik lees het op Wikipedia en zie het bevestigd op Discogs, in 1984 kwam deze verzamelaar uit op cassette en dubbel vinyl met 24 nummers, de eerste uitgave op cd (Castle Classics) uit 1988 heb ik in mijn bezit maar met 22 nummers, om alles op één schijf te krijgen werden de covers Louie Louie en Leaving Here weggelaten.

Dit is dus een Bronze verzamelaar met een selectie uit de albums van de Bronze periode 1979 (album Overkill) tot 1983 (Another Perfect Day) met een aantal interessante extra's. Ik moet deze al lang in mijn bezit hebben, waarschijnlijk toen gekocht als aanvulling op de weinige Motörhead albums die ik toen had, dat probleem is intussen al lang opgelost met een flinke bijna complete reeks Motörhead albums in mijn alsmaar voller wordende cd kast.

Nog altijd interessant voor mij:
- de live versie van Too Late, Too Late
- nieuwe nummers Killed by Death, Snaggletooth, Steal Your Face en Locomotive (toevallig op de dubbel vinyl versie altijd het laatste nummer)
- de Headgirl nummers Please Don't Touch en Emergency

Nadeel één van alle verzamelaars: ieder heeft haar / zijn favorieten (The Hammer!). Nadeel twee van alle verzamelaars: de soms aanzienlijke verschillen in geluid naargelang de afkomst. Livealbums leveren quasi altijd betere dwarsdoorsnedes.

Voor de die-hard verzamelaar vermeld ik even dat de cover bij mij onderaan rechts van het doodshoofd een azuurblauw vlekje heeft, een misprint? Vele jaren later heb heb ik deze aangevuld met de verzamelaar Everything Louder Forever uit 2021 (spotprijs).

Motörhead – No Sleep 'Til Hammersmith

Gekocht in augustus 2023 bij Amazon.nl voor de (eerlijk is eerlijk) belachelijk lage prijs van 6,99 eur met het album zelf, een drietal bonustracks afkomstig van een soundcheck én een extra schijf met een volledig optreden op 30 maart 1981 in de City Hall van Newcastle. De oorspronkelijke versie op vinyl heb ik al jaren in mijn bezit, de logica zelve.

Tijdens het grote succes van het album Ace of Spades wordt er natuurlijk getoerd. Opmerkelijk is dat hierop slechts drie nummers van dit studioalbum staan, aangevuld met vijf nummers van Overkill, enzovoort. Opmerkelijk is ook dat niemand van deze oer line-up nog onder ons is, ik zou toch eens moeten kijken in mijn verzameling of ik nog zulke (spijtige) voorbeelden heb. Tempus fugit.

Het album op zich: één van de beste livealbums ooit? Ja, natuurlijk, de versie met 11 nummers is allicht de perfecte uppercut qua intensiteit, snelheid en rauwheid en een geweldig brommend document met heel wat publiekslievelingen en die ronkende bass. Een succes was dit album toen, raar vind ik het toch dat toen niet werd gekozen voor de typische live dubbelaar. Het blijft geweldig hoe men met slechts drie muzikanten zo'n muur van geluid kan produceren (en tere nekspieren en piepende oren).

Een woordje over de bonusdisc met een extra 74 minuten live Motörhead heel in het kort, meer dan de moeite waard met enkel een minder geluid van de cimbalen in het openingsnummer, daarna dendert die trein voort. Ik blijf het zeggen, The Hammer, goddelijk te midden van heel wat moois.

Motörhead – Sacrifice

Gekocht in februari 2024 bij Amazon.be voor de prijs van 14,11 eur heb ik dit album in een openslaand digipack met 11 nummers. Het blijkt het laatste album te zijn in de bezetting Lemmy / Phil Campbell / Mikkey Dee / Würzel alias Michael Richard Burston, deze laatste levert een minimale bijdrage aan dit album en vertrekt kort na het einde van de opnames. Hij overlijdt in 2011.

Misschien zorgden de perikelen rond Würzel voor de nodige spanningen binnen de groep en misschien minder aandacht voor de opnames van dit album, het klinkt soms te zwaar, haast te lomp voor hun begrippen. Het blijft een gevoel, ik weet het. Tofste zaken op dit album blijven de opener annex titelsong, Sex & Death en Don't Waste Your Time (met piano en saxofoon).

Ten tijde van aankoop van dit debuutalbum, december 2011 in Antwerpen, kende ik twee muzikanten van Mr. Big. De eerste was gitarist Paul Gilbert van het ter ziele gegane Racer X, dat vooral opviel voor een aantal razendsnelle songs opgefleurd door zijn vingervlug gitaarwerk. De tweede was bassist Billy Sheehan die de eerste twee soloalbums van David Lee Roth voorzag van even vingervlug basswerk.

De eerste indruk bij dit album toen was er één van kleine ontgoocheling, behalve een paar uptempo nummers hier en daar (Addicted to That Rush, How Can You Do What You Do) hoorde ik vooral Adult Oriented Rock, ik weet dat het letterwoord AOR Album Oriented Rock betekent. Toen en nu vond ik het te tam mits zijn betere momenten, maar die waren schaarser dan ik hoopte. Het drumwerk van Pat Torpey (RIP) is louter in functie van de song (dat mag) maar onavontuurlijk, Eric Martin heeft een best goeie en halfhese stem. Het album geeft minder dan het belooft omwille van die bekende namen en dat is jammer maar de albumlengte zit goed.

Ach, 1991, de beginjaren van een decennium waarin mijn muziekbeleving op een lager pitje kwam te staan deels door verplichtingen van het echte leven maar deels door desinteresse in de muziek toen. Toen kon ik nog echt over de nek gaan door die Hard Rock / Rock groepen die de ballad als single uitbrachten (liefst met een zanger met puppy ogen en zijig haar). Voor Mr. Big werd dat later To Be with You, een dikke hit maar een nummer waarbij ik nog grotendeels mijn gal kon inhouden, puur omdat het een spontaan klinkend akoestisch tussendoortje leek.

Heel veel akoestische albums heb ik momenteel niet in mijn muziekcollectie, Unplugged van Alice in Chains, Less is More van Marillion, 24 Strings & a Drummer van Night Ranger, Damnation van Opeth. Van MSG (of welk ander gedaante ook) heb ik er momenteel twee: Unplugged Live uit 1992 met zanger Robin McAuley en deze Gipsy Lady uit 2009.

Michael Schenker geeft zelf aan in het begeleidend boekje wat de bestaansreden is van dit album. Between 1993 en 2003, I recorded a series of instrumental albums called “Thank You”. How would this music sound with some vocals? Zanger Gary Barden kreeg de taak om alle teksten te schrijven bij de muziek, producer en tweede gitarist Michael Voss alsook perscussionist Kai Luennemann doen ook mee. Opvallend is het scherpe doch warme gitaarspel van Mr. Schenker en toch staan er met El Grande en The Journey twee instrumentaaltjes op.

Een vergelijking tussen de Thank You series en dit album zal niets opleveren, alle titels zijn nieuw en om een vergelijkend onderzoek te doen, daar heb ik ook geen zin in. Wat ik wel kan zeggen, dat Gary Barden toch nog het voordeel van de punten krijgt van mij, met zijn beperkt bereik. Dat laatste bedekt Michael Schenker met de mantel der liefde in het begeleidend boekje met de term “soulful”. Les excuses sont faites pour s'en servir.

Als ik het nog een beetje goed kan bijhouden is dit na Heavy Hitters uit 2005 en Tales of Rock 'n' Roll uit 2006 het derde album van Michael Schenker en originele zanger Gary Barden na zijn plechtig terugkeer bij MSG (of hoe het ook nog mag heten).

Ontgoochelen doet dit absoluut niet, daarvoor staan er genoeg interessante stukken muziek op maar soms moet ik denken dat het een beetje te simpel is, mooiste voorbeeld hiervan is het eerste trio nummers met zijn te vaak herhaalde hooks en refreinen. Het zorgt wel voor een fris, opgewekt en gedreven begin van het album maar je verwacht toch een beetje meer van een zo doorwinterd duo als Schenker en Barden, die samen verantwoordelijk zijn voor de twaalf songs op dit album. Te streng uitgedrukt misschien van mij want tenslotte stonden op hun albums in de jaren tachtig ook genoeg (te) simpele rockers op. En toch, what the hell betekent een titel als Na Na?

Gary Barden neemt geen risico's en laat de hoge noten weg, wat slim is gezien van hem gezien zijn magere reputatie op dat vlak. De ritmesectie van Simon Philips en Neil Murray doet wat het moet doen, de basis leggen, maar houdt het – opnieuw – te simpel. Vooral van een geweldige drummer als Simon Philips had ik toch meer verwacht. Tot op vandaag weet ik nog altijd niet wat ik van het globaal geluid moet denken.

Toch zijn er genoeg van die interessante stukken muziek, Summerdays met eindelijk zo'n gedreven maar te korte solo van Michael Schenker, The Cross of Crosses en Ride on My Way. Toevallig of niet, het zijn de iets langere nummers op dit album. Nog even ter info vermeld ik dat van In the Midst of Beauty drie nummers in 2010 verschenen op het uitstekende livealbum The 30th Anniversary Concert: I Want You, A Night to Remember en Ride on My Way. Het valt op bij het beluisteren... tussen de oude krakers door.

Gaat het niet te ver om dit album drie keren in je verzameling te hebben? Mijn versie op vinyl heb ik in de jaren tachtig gekocht en die telt 13 nummers. In 2014 vond ik in de Media Markt van Conthey (nabij Sion in Zwitserland) de box The Chrysalis Years met onder andere deze One Night at Budokan maar weeral met 13 nummers. Twee weken geleden ging ik dan maar overstag voor de remaster uit 2009 met het volledige optreden, dus met Tales of Mystery én de Cozy Powell Drum Solo.

In de bezetting Michael Schenker (gitaar), Gary Barden (zang), Chris Glenn (bass), Paul Raymond (gitaar en toetsen) en Cozy Powell (drums – RIP) is dit een verslag van hun optreden op 12 augustus 1981 in de Tokyo Budokan in Japan, een land waar men tot op vandaag nog bijzonder veel respect heeft voor Michael Schenker en waar hij nog steeds mooie toeschouwersaantallen behaalt.

Gemakshalve tel ik 15 tracks op de Remaster in plaats van 16, want Introduction en Armed and Ready worden nog eens apart vermeld. Zes nummers komen van het eerste album The Michael Schenker Group uit 1980, zes nummers van het album MSG 1981 (dat toen nog moest verschijnen, zoals Gary Barden herhaaldelijk vermeldt) en dat verklaart mijn eerste observatie: “perfecte samenvatting van de eerste twee MSG albums”. Aangevuld met een nieuw instrumentaaltje, Courvoisier Concert, de (heel lange) drumsolo en slechts één UFO nummer, Doctor Doctor, laat dit een Michael Schenker horen die op eigen benen wil staan.

Het optreden start met een intro, Ritt der Walküren afkomstig uit de opera Die Walküre van Richard Wagner en ook bekend van de film Apocalypse Now. Dan is het voor mij achterover leunen en genieten van een optreden dat ik al zo vaak heb gehoord in de versie met dertien nummers, waar een Gary Barden hier en daar een steek laat vallen, waar een Cozy Powell soms iets te nadrukkelijk aanwezig is en waar alle clichés uit de grote Rock bijbel worden getrokken. Maar waar ook een furieuze gitarist meespeelt wiens ster nog meer aan het firmament gaat schitteren en waar de nummers live veel beter uit de verf komen. Niet normaal is het hoe de blonde god Michael Schenker tekeer gaat op sommige nummers en laat horen welke riffs, melodieën en solo's je uit een Gibson Flying V kunt halen met een minimum aan effecten. Alleen blijft het ongelukkig afsluiten met Are You Ready to Rock, dat op de remaster wordt aangeduid als Ready to Rock (foutje, Chrysalis / EMI!).

Tales of Mystery is leuk om live te horen want tamelijk zeldzaam is dat. Ik ken drie live versies op de box Walk the Stage en één versie op de box The Chrysalis Years, het is een fijn nummer met een prachtige gevoelige gitaarsolo. De drumsolo van Mr. Cozy Powell daarentegen is aardig om eens te horen en bevat volgens mij elementen uit zijn soloplaten Over the Top (1979) en Tilt (1981), maar zoals negentig procent van alle drumsolo's blijkt dat het moment om de innerlijke mens te versterken of om te antwoorden aan de roep van de natuur.

Essentieel is niets in het leven behalve je gezondheid, daar blijf ik nog altijd bij. Dit album heeft een speciale betekenis voor mij, het is één van de eerste albums waarin ik destijds als tiener kennis maakte met het concept “double live albums”. Als rijpe veertiger kan ik nog altijd redelijk gek worden van een goede dubbelaar met een verslag van een volledig optreden waarin hier en daar een foutje mag blijven zitten: het is live, perfecte live albums kunnen niet bestaan maar sommige benaderen deze akelig dicht. Alleen, ik mis (de achteraf gezien zoveelste versie van) Rock Bottom dat ik altijd meer als een Schenker nummer heb beschouwd dan als een UFO nummer. Setlists, altijd de spelbrekers.

Nadat in 1998 het album The Unforgiven uitkomt met Kelly Keeling op zang, vertrekt Michael Schenker op toer, echter met ene Keith Slack op zang. Wat is de reden hiervan? Wel, een door mij goed gekende website licht al een tip van de sluier op: MSG : THE UNFORGIVEN WORLD TOUR (1999) - fp.nightfall.fr. Ik vertaal even kort: Dhr. Keeling kon niet mee op toer want hij moest een soloalbum opnemen. Begrijpe wie men kan.

Voor het publiek op MusicMeter wil ik wel eens mijn oude Aardschokken uithalen. In Aardschok 11 van november 1999 wordt deze dubbelaar besproken, wordt er gewezen op de aanwezigheid van de twee zangers maar wordt er voorbijgegaan aan het feit dat dit livealbum een verslag is van drie optredens in mei 1999 in de club The Edge in Palo Alto (USA). Mogelijks heeft Kelly Keeling (mee)gezongen op één of meerdere optredens in die club. Wie meer weet.

Over de setlist kan men weinig klagen want de hoofdmoot van de set bestaat uit de nummers die Michael SChenker al jaren heeft gespeeld en nog zal spelen. Hij heeft nu eenmaal een hand in een aantal oersterke klassiekers bij UFO, Scorpions en bij zijn eigen groep, deze laatste met welke naam dan ook. Toch staan er ook drie nummers op van het album The Unforgiven: Pilot of Your Soul, The Mess I've Made en Fat City N.O.. Ik vind hem hierop weer uitermate goed bezig in samenwerking met gitarist-toetsenist Wayne Findlay die hier voor de eerste keer zijn opwachting maakt en sindsdien los-vast deel uitmaakt van MSG. Opmerkelijk is tevens hoe scherp en helder de opnames klinken. Naar het einde toe speelt Herr Schenker nog twee semi-akoestische nummers met Bijou Pleasurette en Positive Forward om dan natuurlijk te eindigen met de twee UFO krakers Doctor Doctor en Rock Bottom.

En dan nu mijn punt van kritiek. Hoewel de artiest in mijn ogen altijd baas blijft over zijn werk en ik een hevige pleiter blijf van het zelfbeslissingsrecht, baal ik er toch van dat dit weer een collage is van meerdere optredens. In de USA is deze uitgekomen op Shrapnel, want toenmalige baas Mike Varney had Michael Schenker onder zijn vleugels genomen, in de rest van de wereld kwam deze uit op Steamhammer, welke ik heb en waarvoor ik Steamhammer bedank voor het te karig boekje en de fouten in de tracklist (10 Fat City en 16 Too Hot too Handle). Op MusicMeter zijn ze wakkerder!

Net zoals mijn voorganger vielip laten die Unplugged toestanden mij tamelijk koud maar als het om mijn favoriete gitarist gaat... beschouw ik dit nog steeds als een buitenkans om hem eens rauw en puur live te horen. Veel effecten gebruikt hij trouwens volgens mij niet, meestal volstaat die Wah-pedaal tijdens reguliere concerten.

Heel goed vind ik Robin McAuley uit de verf komen, misschien is hij de beste zanger (naast Phil Mogg van UFO) waarmee hij gewerkt. Hij heeft alleszins het stembereik en hij brengt ook enthousiasme bij de toehoorder teweeg, hij is een Ier van geboorte en ik weet uit ervaring dat Ieren graag een feestje bouwen. Het album werd trouwens opgenomen op 25 maart 1992 in Anaheim, California, met medewerking van tweede gitarist Spencer Sercombe (Shark Island).

Veel eigen nummers uit de periode McAuley-Schenker zul je hierop natuurlijk horen maar ook drie krakers van UFO: Natural Thing, Doctor Doctor en Lights Out. Dan komt het duiveltje in mij weer wakker dat denkt: waarom niet Rock Bottom? Ach, ik hoor de meester aan het werk en ik ontdek ook een staaltje humor in nummer 7, Perrier. Dat is namelijk een bewerking van het bekende instrumentaaltje Courvoisier Concerto. Perrier is water, Courvoisier is alcohol, Michael Schenker bekampt Demon Alcohol.

Merde. Nu Metal. Stalen zenuwen. Stalen zenuwen? Ik heb enorme vooroordelen tegenover “nu metal”, ooit ga ik me nog eens laten gaan en mijn gedacht zeggen maar nu niet. Ware het niet voor de topic Het Metal Album van de Week, ik ging dit zeker nooit beluisteren maar een mens moet erdoor.

Merde. 68 minuten. Stalen zenuwen. Stalen zenuwen? Als lid van de oude garde blijft mijn voorkeur uitgaan naar albums van rond de drie kwartier. De speelduur van dit album was te lang voor mij, want na een tijd begint mijn aandacht te verzwakken. En waarvoor is al dat gevloek nodig? Ik zie en hoor stoere kerels met stoere praat die ik met mijn pink omverduw! Zie je het, ik begin nu ook stoer gezever af te gaan, het is besmettelijk!

Merde. Het muzikaal geheel blijkt een taaie brok om te slikken: afwisselend schreeuwerig en liefelijk, weinig muzikaal vuurwerk behalve dan misschien het drumwerk en vermoeiende teksten. Ik haat het basswerk op dit album dat mij gezocht tegendraads lijkt, alsof een funkbassist per abuis werd ingelijfd in een metalgroep. Heren Mudvayne, een beetje catchy stukken en melodie is niet verboden, hoor!

Merde. Op geen enkel moment had ik de neiging om eens mee te deinen met de muziek, laat staan nog eens de tere nekspieren te teisteren. Dit is springmuziek en springen is niet goed voor de krakende knieën en de haperende hernia’s. Ik ervaar het ook als zo repetitief. Kleine lichtpuntjes zijn Death Blooms en Prod.

Merde. Dit is geen muziek voor mij, not my cup of tea, niet mijn Tasse Kafje, te voorspelbaar, te weinig boeiend, te veel bling bling en te weinig om mij te begeesteren. Nu metal bezorgt mij een oud-worden-gevoel, het gevoel dat ik moet springen als een mutten (Vlaams voor zeer jong kalf) terwijl ik daar als oude stier geen zin in heb.

Eerst soloalbum van de oorspronkelijke drummer van Loudness, Munetaka Higuchi (24/12/1958 – 30/11/2008) waarop ook nog meespelen: Keiji Katayama (gitaar en zang), Nobuo Yamada (zang), Kyoji Yamamoto (gitaar), Char Naoto Takenaka (gitaar),
Ken Watanabe (bass), Yoshihiro Naruse (bass) en Yuki Nakajima (keyboards). Het zijn ongetwijfeld bekende Japanse muzikanten, maar ze doen bij mij geen belletje rinkelen. Misschien kan collega Lonesome Crow hier enige duidelijkheid verschaffen.
Aangename luisterervaring met het bekende beukende drumwerk van meester Munetaka Higuchi en veel gitaarwerk en aandacht voor goede songs, met een mix van instrumentale nummers en nummers met Japanse (Runaway From Yesterday, de ballad!) en Engelse (Tiger, In The Dark, Death) zang maar dat ben ik ondertussen al meer dan gewoon. Het laatse nummer Destruction bevat een aantal korte drumsolo’s. De muziek spreekt voor zich en het is een prettige luisterervaring voor mensen die gewoon zijn met de muziek van Loudness in hetzelfde tijdperk.

Debuutalbum van een Belgische melodieuze hardrockband, ontstaan uit de assen van Ostrogoth en Crossfire (zanger Peter De Wint). Melodieuze hardrock in het straatje van Europe en misschien Bon Jovi maar met een gitarist die heel stevig uit de hoek kan komen en alle ruimte daartoe krijgt. Dit is veel steviger dan voornoemde groepen.
Forever is de ren-voor-je-leven-song, ook wel de powerballad genaamd in Slot Spamalot. Verbazend goed vind ik de songs, de productie (kamerbreed en met veel power) en zeker de uitstekende zang. Ik denk nog het meest aan groepen zoals House of Lords. Dit is een heel lekkere plaat! Het laatste nummer Fata Morgana is om duimen en vingers af te likken.
Hun eerste single She Likes Double Trouble ging dit album voor en werd destijds in de Urbanus-film Coco Flanel gebruikt met een Belgische hit als gevolg. Ik geef dit album dat zo lang als tape in mijn kasten heeft gelegen een welverdiend plaatsje in de schijnwerpers en een mooie fiere vier. In 1994 brachten ze hun tweede en laatste album Backwards uit.