Twintig jaar geleden ook al gekocht en ik heb geworsteld met de transfer van zanger: David Wayne out en Mike Howe (ex-Heretic) erin. Ook stapte gitarist Kurdt Vanderhoof in de achtergrond en liet het voorplan aan gitarist John Marshall, hij bleef echter componeren voor Metal Church. Volgens mij is John Marshall nog gitaarroadie van James Hettfield van die andere groep geweest en heeft hij hem zelfs eens op een toer als gitarist vervangen toen James zijn arm had gebroken, dacht ik.
Na twee klassiekers in mijn belevingswereld was het even wennen, het haalt het niet bij de twee voorgangers maar ik vind dat er meer aandacht aan dit album mag worden geschonken. Het heeft zijn kwaliteiten, toen al en nu zeker met de huidige thrash revival. Bestaat hiervan een remaster, want het geluid op mijn versie (CD Elektra / Asylum Records 9 60817-2 uit 1989) vind ik toch tegenvallen: eerder hol dan vol. Nummer zeven It’s a Secret klinkt zelfs abominabel in mijn oren. Het uitstekend drumwerk van Kirk Arrington komt voor mij tevens onvoldoende uit de verf, zeker zijn cymbalen, ik hoor ze bijna niet of het zou slijtage aan mijn trommelvliezen moeten zijn.
Absolute uitschieters zijn voor mij Badlands (geweldige song en video), The Spell Can’t Be Broken en It’s a Secret (ondanks het geluid). Nummers die mij niet meer zo bevallen zijn Anthem to the Estranged en Rest in Pieces (tot aan de versnelling toch). Uw bijzondere aandacht wordt tevens gevraagd voor drummer en bassist, respectievelijk Kirk Arrington en Duke Erickson.
Er is nog iets speciaals met de hoes maar ik ben te luizig om mijn oude Aardschokken te raadplegen, het heeft te doen met één of andere speciale fotografie-techniek, iets van “in negatief trekken”. Wie het weet, mag het natuurlijk zeggen. Een vier, uit nostalgie, uit respect en vooral voor de kwaliteit.

Eerste luisterbeurt heb ik achter de rug van deze Metal Church met nog twee oudgedienden, zanger Mike Howe en opperhoofd & gitarist Kurdt Vanderhoof. Mike Howe zit nogal vooraan in de mix maar dit ligt volgens mij aan de enorme kracht die hij op zijn leeftijd (°1965) nog altijd bezit.

En als je kunt beginnen met één van de allerbeste Metal Church nummers ooit, dan is het zalig om te zien hoe het haar op mijn armen recht komt, net als bij Watch the Children Pray. Dat legendarische debuutalbum wordt binnenkort nog eens de cd-speler ingemikt.

Daarin ligt misschien voor mij het piepkleine probleem, door tijdsbeperkingen kan men lang niet alles spelen en dat debuutalbum komt er bekaaid van af, een nummer als Gods of a Second Chance had ik graag vervangen door een sneller nummer of nog een nummer van dat debuut. Maar ik begrijp dat voorrang wordt gegeven aan de periode met Mike Howe, dat is logisch, waar ik me nog altijd geweldig kan amuseren met een fantastische Badlands. En dan past weeral het cliché: alles werd superstrak ingespeeld en het klinkt goed.

Verdere info betreffende deze Classic Live ontbreekt mij nog: ik vermoed dat het opnames zijn van diverse plaatsen tijdens de 2016 toer. Ondertussen heb ik de video toegevoegd voor Fake Healer, waarbij én Mike Howe én Todd La Torre de zangpartijen voor hun rekening nemen. De nieuwe versie van Badlands zou enkel op de LP staan. Hopelijk denken ze eens aan het opnemen van een live dubbelaar in een club, een dikke setlist samenstellen kan geen probleem zijn.

Vandaag de eerste rotdag van het jaar gehad op het werk want werkelijk alles sloeg vandaag tegen. Om een citaat van een film te gebruiken: “I feel like King Midas in reverse, everything I touch turns into shit”. Om een hoop overtollige energie en frustratie te kanaliseren, kun je maar naar twee dingen teruggrijpen in het leven: een ferme Duvel (maar het is nog te vroeg op de avond) of je speurt in je platenkast naar een album om flink op te rocken en te headbangen. Die vuist in de lucht en meedeinen met de muziek, een zalig gevoel.
Mijn keuze was gauw gemaakt: dit debuut-album van Metal Church uit 1984 met volgende line-up: David Wayne (zang), Kurdt Vanderhoof (gitaar), Craig Wells (gitaar), Duke Erickson (bass) en Kirk Arrington (drums). 1984 was toch een goed jaar in de metalwereld: Metallica (Ride the Lightning), Mercyful Fate (Don’t Break the Oath), … Vraag me niet om van deze drie albums een tiercé te maken en je maakt mijn kop zot: ik zou niet kunnen kiezen welke op één te zetten. Wat een atoombom van een album is dit, natuurlijk op een deftig volume gespeeld weliswaar met hoofdtelefoon en de oren gaan weer tuiten vanavond. Voor mij een van de puurste (ik kan het niet anders uitleggen) metal-albums uit die glorieuze jaren tachtig. Die A-kant (de eerste vier nummers) zijn pure metal monsters, zoals door een aantal collega’s hierboven beaamd: ingenieuze songs, wervelende solo’s en nog niet gezegd hier het knallende drumwerk van Kirk Arrington, misschien niet zo bekend, maar daarom niet minder bemind. Ik geniet van dit monsteralbum en ik hoop van jullie natuurlijk hetzelfde. Hitman en Battalions moeten ze voor eeuwig en altijd op een veilige plaats bewaren voor het nageslacht.
Verplichte aanschaf? Ik durf er zelfs niet aan twijfelen. En nu zwijg en geniet ik verder…
Van een (te) enthousiaste veertiger, de Sir.

Getuige het gemiddelde van dit album, momenteel 3,89, kun je moeilijk zeggen dat het een slecht album is, alleen dat overweldigende van hun magisch debuutalbum twee jaren eerder is weg. Leg je de nummers van beide albums naast elkaar, dan weet je waar het gros van de winnaars vandaan zal komen. Dat is jammer maar dat is zo.

Een voorbeeld hiervan is Start the Fire dat mij maar gewoontjes aandoet. Het geluid van deze plaat bevalt me minder dan de vorige luisterbeurt, als voorbeeld haal ik het drumwerk van de fantastische Kirk Arrington aan, dat niet goed uit de verf komt. Kort en bondig, ik had de gitaren iets meer op de voorgrond verwacht, nu hoor ik te goed die haast onnatuurlijke snaredrum. Nochtans is producer Mark Dodson toch geen kleine naam? Ook vind ik dat het gaspedaal minder diep wordt ingetrapt want het is toch aardig lang wachten op het eerste snelle nummer. Bij Psycho roep ik “eindelijk een rappe”, daar hoor ik de Metal Church van het debuutalbum terug. Line of Death roept hetzelfde gevoel op dankzij de breaks en de solo's. Western Alliance is een prachtige afsluiter.

Is het debuutalbum zo goed dat deze opvolger geen schijn van kans had om daar boven te gaan? Deed Metal Church te veel zijn best om zeker geen kopie van hun eersteling te maken? Volmondig zeg ik “Ja!”. Te hoge verwachtingen worden helaas nooit ingelost, in het echte leven is dat ook zo. Wat had kunnen zijn...

Metal Concussion is een verzamelaar met hard rock en metal bands uit 1985, hierop staan toppers (Metallica, Venom, Black Sabbath, Motörhead, Gary Moore, Judas Priest), middenmotors en mindere goden. Bitter weinig informatie valt over deze plaat te vinden op het internet. Wie zijn in ’s hemelsnaam Bandit Records? In het verleden uitgekomen als budgetverzamelaar? Ik heb deze gisteren voor vijf euro op tweedehands vinyl kunnen kopen.

Het gaat hier overwegend om studioversies van bekende nummers met één uitzondering waarvan ik zeker ben. Het gaat om nummer 11, Axe Crazy van de Britse NWOBHM groep Jaguar waarvan ik de eerste twee albums op vinyl in mijn bezit heb. Axe Crazy staat op de heruitgave op cd (1998) van hun debuutalbum Power Games (1983) en was voordien enkel op single uitgekomen in 1982. Interessante aanvulling voor mij want het is een tof uptempo nummer zoals in de beste Jaguar traditie.

Een tweede interessante groep blijkt voor mij Marseille, spijts de naam een Britse NWOBHM groep uit Liverpool waarvan ik een tijd geleden de volledige discografie heb toegevoegd, graag gedaan. Hun bijdrage Open Fire is afkomstig van het derde album Touch the Night en nodigt heel zeker uit tot verdere kennismaking met deze groep.

Over de bekende nummers ga ik niets zeggen, het is open deuren intrappen en – opnieuw – het gaat om bestaande versies. Opener Hanoi Rocks vind ik flauwe kul maar kant A (de eerste zes nummers) vind ik gaaf, kan ook niet anders. Kant B bevat twee matige cultklassiekers in de vorm van Waysted (Pete Way, ex-UFO) en Thor (ten huize Spamalot “de kleine schele He-Man” genaamd, google hem maar eens…). Tof plaatje.

Een jaar geleden heb ik Volume II uit 1980 toegevoegd en besproken naar aanleiding van mijn aankoop, afgelopen week heb ik deze op vinyl kunnen binnendoen. Verzamelaars van een groep vind ik matig interessant, verzamelaars zoals deze daarentegen bevatten altijd een “hebbeding”.

Ik heb er maar de link op Wikipedia bijgesleurd voor verdere uitleg: klik. Welke de beste bijdragen zijn kan iedereen wel raden, welke groepen zijn doorgebroken naar het echte werk kan ook iedereen raden. Bijzonder tof, rauw en spontaan zijn de twee bijdragen van Iron Maiden. Verder zoekwerk leert dat hierop de oerversie van Sanctuary staat, hetzelfde geldt ook voor het iets trager ingespeelde Wratchild dat pas in 1981 op hun tweede album Killers verscheen. Ik denk dat hierop ook een eerste versie van Baphomet van Angel Witch opstaat, want enkel op de heruitgave uit 1990 door RoadRacer en op de “30th Anniversary Expanded Edition” uit 2010 van hun debuutalbum staat volgens mij deze versie.

Voor mij waren de nobele onbekenden (of ooit eens misschien de naam gehoord) Sledgehammer, E.F. Band, Toad the Wet Sprocket, Ethel the Frog en Nutz. Er zitten toch enkele verdachte namen tussen maar hun bijdragen behalve één dragen toch duidelijk de NWoBHM stempel, wat nog altijd mijn favoriete strekking blijft in Metal. Bijzonder tof vind ik het gedreven Fighting for Rock and Roll van E.F. Band, een rampestamper uit de gouwe ouwe doos, geldt ook voor de bijdrage van Ethel the Frog. “Pad” the Wet Sprocket is hier de vreemde “eend” in de bijt want aanwezig met een traag bluesy nummer. Een boontje heb ik voor het getalenteerde Praying Mantis met hun fantastisch gitaarwerk maar hun albums blijven zo moeilijk te vinden.

Nog altijd vind ik het moeilijk te geloven dat Bruce Dickinson zou zingen op het nummer van Samson, voor mij totaal onherkenbaar. Zou het kunnen dat gitarist Paul Samson hierop de zangpartijen heeft ingezongen? Wie het weet…...

Opvolger van Metal For Muthas uit hetzelfde jaar, welke een zekere bekendheid geniet omwille van de bijdragen van Iron Maiden, Praying Mantis en Angel Witch. De oudere rocker kent die plaat. Groot was mijn verbazing toen ik deze op vinyl tegenkwam voor een luttele vijf eurokes. Deze tweede stond ook nog niet op de site maar dat heb ik ondertussen opgelost.

Opnieuw een mix tussen fijnere hardrock en NWOBHM met overwegend onbekende maar daarom niet minder toffe groepen. Een aantal onder hen heeft een verdere (korte) loopbaan kunnen uitbouwen, andere zijn dan weer in de vergetelheid verdwenen na hun single(s). Opvallend is altijd het lekkere gitaarwerk zelfs als het nummer wat minder is, voorbeeld hiervan is het duel tussen keyboard en gitaar op Telephone Man van Eazy Money. Toppers op dit album vind ik de bijdragen van White Spirit (met Janick Gers van Iron Maiden op gitaar) en Dark Star met de kraker Lady of Mars.

Onmisbaar in elke collectie is dit niet maar mocht je dit tegenkomen, aarzel dan niet als het meevalt met de prijs. Ik beklaag het me niet, sympathiek plaatje. Ik ga dergelijke verzamelaars in de toekomst beter in het oog houden.

Dit is het eerste album van deze Duitse powermetal groep die ik ooit in mijn leven in mijn handen heb gehad. Powermetal is soms mijn ding, dan weer niet, het hangt er van af vanwaar de wind komt.
Het eerste nummer is een regelrecht baggernummer samen met Pharos Slavery, ik heb er in mijn eerste bericht al het één en het ander over gezegd, het openingsnummer verdient een plaats in de diepste put op onze aardkloot. De rest is beter, of minder slecht, dan de opener, hoewel ik niets hoor wat het hartje mij bij sneller doet slaan. Mijn bloeddruk daarentegen… Waarschuwing voor de mensheid: Borrowed Time is de powerballad!
Het is een mix van Judas Priest (Pain Killer), Fight (War of Words), Gamma Ray, Helloween en zoveel andere (Duitse) powermetal groepen. Iets voor de liefhebbers dus, niet voor mij. Inderdaad, het is puik ingespeeld, de solo’s vliegen je om de oren, de zanger is tamelijk accentloos, de productie doet alles uit de boxen knallen, maar ik mis de kwaliteit van hierboven vermelde groepen.
Een klein lichtpuntje vind ik nog Light of Day, de rest is niet aan mij besteed, de gustibus non disputandum est, luidt het cliché. Voor de mensen die denken dat ik teveel met een vier rondstrooi, zeg ik: een anderhalf voor de moeite. Volgende!

And Justice For All … Metallica … 1988. De herinneringen komen weer boven. Na de krakers Kill’Em All, Ride The Lightning en Master of Puppets heb ik in 1988 weken naar dit album uitgekeken, gekocht op vinyl (een dubbel lp) en genoten van het gevoel: oef dan toch een nieuw Metallica album, want – laten we het niet vergeten – Cliff Burton had ons verlaten in dat schrijnend busongeluk in Denemarken en hoe zou dit klinken met nieuwe bassist Jason Newstedt. Ha, die komt van Flotsam and Jetsam, dat ken ik want ik heb het debuut ook (Doomsday for the Deceiver), dat is een keigoede bassist dus dat komt in orde.
Ok, de hoes van dit album vond ik toen niet mooi en ik vind het nog altijd een half misbaksel. Potverdomme, haal je zo’n goede bassist weg bij een jonge veelbelovende groep en dan doe je er niets mee. Waar zijn die basslijnen, waar kan ik Jason horen spelen alsof zijn leven er van af hangt? Niet dus. Het geluid dan, wat heeft Flemming Rasmussen weer gezopen om een zo’n catastrofaal geluid op band te zetten: je hoort enkel Lars Ulrich, James Hetfield en de solo’s van Kirk. Niet vergeten, dames en heren, James speelde alle gitaarpartijen in behalve dan de solo’s. De ego’s waren toen al van aanzienlijke omvang. Mijn krakers zijn Blackened, One, To Live Is To Die en natuurlijk dat geweldig nekspierenvernietigend en bergenomverblazend Dyers Eve. Vier geweldige krakers op één album, maar jammer genoeg zijn er ook nummers die mij totaal niets doen: toen niet, nu niet en ik vrees in de toekomst ook niet. Heren van de platenfirma of heren van Metallica, maak uzelf eens heel nuttig, maak miljoenen fans blij en geef dit album een opknapbeurt…
Ach, nog een herinnering: 1988 of 1989 Queensrÿche in het voorprogramma van Metallica in Vorst Nationaal te Brussel. De chauffeur vond de weg niet, dus jammer genoeg Queensrÿche gemist (Operation: Mindcrime !), maar wat was Metallica schitterend die avond: geweldig op dreef, geweldige show, die lichtbalken die ontploften en loskwamen tijdens het titelnummer, een uitzinnig publiek .. en mijn t-shirt van Metallica.

In 1983 zat ik nog op het Onze-Lieve-Vrouwe College in Oostende, richting Latijn-Grieks, en mijn beste vrienden luisterden naar Metal. Een zaadje werd geplant en ik heb nooit achterom gekeken. Talrijk waren de blanco Maxell’s en Fuji’s die van hand tot hand gingen, we kochten altijd verschillende albums en gaven elkaar dan een cassette om die andere albums op te nemen. Mooie tijden, andere tijden, honderden cassettes…

We kennen allemaal de geschiedenis van Metallica, die beruchte demo en die beruchte Metal Massacre I, zij hebben ook nooit achterom gekeken sindsdien. Dit album was voor velen onder ons toch een klap tegen de klop, want wie deed precies ook dat? Volgens mij niemand. Metallica heeft een trend gezet, heeft een subgenre mee in het leven geroepen. Vernieuwers? Ongeveer. Ze hebben enkel vele elementen uit de NWoBHM verfijnd, Diamond Head iemand? Wat klonk dit fantastisch dertig jaren geleden en het klinkt nog altijd vettig goed. Akkoord, de stem van James Hetfield is je dat niet maar dit leeft en vibreert.

Analyseren is niet altijd aangewezen, laat het gewoon op je af komen en geniet van deze geweldige stoot adrenaline die dit album geeft, de stapelgekke riffs en solo’s, het waanzinnige bassen van Cliff en die hoogtepunten, The Four Horsemen, (Anesthesia) Pulling Teeth wat een unieke bass-solo is, Phantom Lord, Metal Militia, enzovoort. Later nam Cliff meer het heft in handen en leerde James en Lars de fijne kneepjes van het arrangement. Ooit heb ik gelezen dat Johannes Sebastian Bach de favoriete componist was van Cliff, een referentie die kan tellen.

Het was nieuw: ik aanbad de muzikanten op dit album, ja zelfs de latere scheefmepper Lars Ulrich. Ster van deze show vind ik nog altijd Mister Cliff Burton, nog zo’n persoonlijkheid die quasi uniek was. Dit was een proevertje, Ride the Lightning is een prachtig album, gek genoeg worstel ik nog altijd met Master of Puppets, na al die jaren…

Bijna twintig jaar heb ik deze box (driedubbele cd + drie vhs-tapes) in mijn bezit want vanaf dag één besteld en gekocht. De driedubbele cd werd opgenomen in 1993 in Mexico City (Black Album tour). Vhs-tape 1 bevat een optreden uit 1989 in Seattle (Justice For All tour), vhs-tapes 2 en 3 bevatten een optreden uit 1992 in San Diego (Black Album tour). Als bijbehoren nog een boekje met veel info en foto’s, een patroon om dat logo overal te kunnen spuiten en nog een snakepit-pass, in een mooie kartonnen doos in de vorm van een flightcase.

Het is en blijft een leuk collectors item om te hebben, de latere generatie zal wel de dvd’s gekocht hebben. Tof dat er drie verschillende optredens (maar tijdens verscheidene avonden) in het pakket zitten, hoewel And Justice For All en The Black Album niet tot mijn favoriete albums behoren. Geluid is spijkerhard en vet, maar ook tamelijk lomp door het drumwerk van Lars Ulrich en het karakter van de tragere nummers. Ik mis soms een beetje dartelheid. Het gevloek van James Heftfield was toen stoer, nu stoort het zovele jaren later een beetje, hoewel mijn arsenaal vloeken ook indruk kan wekken. Ik word oud. Hier en daar wordt het tempo er ferm uitgehaald, kan nuttig zijn na een opvolging van snelle beukers, hier niet. Nummer negen is een amalgaam van bijna negentien minuten solo’s van bass en gitaar en is er voor mij te veel aan. Compleet overbodig, Jason Newstedt is een goede bassist maar om te soleren? Geldt trouwens ook voor Kirk Hammett die maar geen vooruitgang lijkt te maken en na al die jaren smoorverliefd blijft op zijn wah-pedaal. Een vaststelling, geen beenharde kritiek. Ik heb Metallica tijdens beide, bovenmelde tours gezien (in Vorst Nationaal, Brussel en op T/W, Torhout), Seek & Destroy duurt mij telkens veel te lang. Ik ben geen zo’n groepsmens en meebruller.

And Justice For All en the Black Album hebben hun momenten – zie mijn commentaar daar – en vallen live toch iets beter mee, zeker op de video/dvd, het zijn de nummers van de vorige drie albums die het bloed sneller doen stromen: Creeping Death, Welcome Home, Fade to Black, enzovoort. Jammer van de ingekorte versie van Master of Puppets, het is alsof men mijn bord wegneemt en ik nog bezig ben met mijn maaltijd. Essentieel document voor de Metallica-fan want voordien hadden wij enkel de vhs-tape Cliff ‘Em All uit 1988. Toch ben ik karig met mijn punten (inderdaad, geen “vier”) om de redenen die ik heb aangegeven.

Deze morgen had ik een gevoel bij dit album van “ach, waarom niet”. Laat varen, de oude glorierijke albums en beluister dit nog eens met een fris hoofd en zonder vooroordelen. De heren willen iets nieuws, nieuw imago (de foto’s van de groepsleden zeggen alles), nieuw hoesontwerp (blijft een lelijk gedrocht) en nieuwe muziek (minder “metal”, meer “rock”).

Het geluid volgt natuurlijk dezelfde lijn van voorganger The Black Album vermits Bob Rock weer aan het roer staat. Ik geef grif toe dat James Hetfield uitstekend zingt en dat gitarist Kirk Hammett het meer dan aardig doet, meeschrijven aan zeven nummers en regelmatig bevrijd uit het keurslijf van de obligate snelle wah-wah-solo. Lars Ulrich is ook content want veel hoeft hij niet te doen: de groove zetten en volgen. Opnieuw geen nummers van bassist Jason Newsted? Bij mij breekt de veer bij Cure en Poor Twisted Me, deze nummers roepen bij mij volgende gevoel op: “Bende lamzakken, konden jullie niet beter?" Gelukkig bezorgt Wasting My Hate een nieuwe dosis adrenaline, wat een prima afsluiter van dit album kon zijn maar… er komen nog vier nummers achter, pff. Soms lukt het, soms lukt het niet: het knikkebollen neemt aanvang. Soms is het doelloos rondkijken of gewoon een snelle poetsbeurt in de keuken.

Mooie nummers vind ik het snelle Ain’t My Bitch, het meeslepende Until It Sleeps en Wasting My Hate. Geeuwen deed ik bij de laatste vier nummers. Ik hoef het niet per se slecht te vinden omdat het anders is, ik hoef het ook niet goed te vinden omdat het anders is. De helft van de punten en een deliberatie, meer krijgen ze niet van mij.

Ach, waarom niet? Naar aanleiding van het debat van deze morgen en andere voorbije mooie dagen vloog deze nog eens de cd-speler in, hun vijfde, de grote doorbraak naar het grote publiek, de portefeuillevuller, de erepodiummaker, de - durf ik het zeggen - hitalbum van Metallica.
Ik ben een hardrocker, bijna altijd al geweest met de laatste jaren geregeld een zijsprong in onontgonnen gebieden, lees er maar mijn voetdruk op Musicmeter op na. Ik ben een kranig wordende metalhead, geen Metallica-geleerde maar ik volg ze haast vanaf de eerste dag toen een kameraad van mij Kill'em All op tape zette, op de achterkant stond (en staat want ik heb die cassette nog altijd) Dio - Holy Diver. Leve tapetrading!

In 1991 kwam deze op mensheid af, enorm geanticipeerd door vriend en vijand, want Metallica in mijn ogen ging eens vele onnozelaars en popprutsers op hun plaats zetten. Het was het gevoel van een trouwe supporter die na al die jaren subtop opeens zijn ploeg zich ziet kwalificeren voor de Champions League, bah voetbal, leve rugby. Bijna begon ik al "We Are the Champions" te zingen want Metallica was en is in mijn ogen nog altijd "onze" groep, een metalgroep die het verst van alle metal groepen geschopt heeft, de cijfers om dat te bewijzen zijn er.
En op de eerste dag van verschijnen kocht ik dit album. Tiens, twaalf nummers en een dik uur muziek, een verschil al met hun voorganger And Justice For All: acht nummers in 65 soms voor mij saaie minuten. OK, de hoes is zwart, daar ging ook een groot budget aan op! Pas weken later, lach maar, zag ik eindelijk het groepslogo en die slang op de voorkant. Tja, dringend naar de oogarts om de glazen nog maar eens bij te stellen.
Hé, nieuwe producer, Bob Rock, is dat een echte naam of een pseudoniem? Ha, het is zijn echte naam, weet ik veel wie die vent is. Fleming Rasmussen is ribbedebie, geen groot verlies want als producer eerder provinciaal niveau want het geluid van de vorige albums is maar povertjes. "Produced with Hetfield & Ulrich" staat er op de achterkant, in het Nederlands vertaald, Ego één en Ego twee houden de touwtjes strak in handen.

De opener Enter Sandman heeft voor mij dezelfde status als One, One zijnde de eerste videoclip, Enter Sandman zijnde pas de tweede Metallica videoclip. Waw, crimineel catchy groovend nummer met mooie clip. Een tijdje voordien of later - het is al zo lang geleden - trad Metallica live op met dit nummer op één of ander (MTV?) Awards Show op en ze gingen lekker ouderwets tekeer met een ontketende Jason Newstedt. Eindelijk hoorde je zijn bas ronken.
Tweede nummer Sad But True handelt over huichelaars, leugenaars, valse vrienden en is een laagtempo stamper, verre van liefde op het eerste gezicht en jaren later vind ik dit maar een gewoon nummer. Holier Than Thou heeft een iets hoger tempo en het middenstuk met solo is best aardig maar dan begint het simpele drumwerk van Lars Ulrich op te vallen. Waar zijn die dubbele bassdrums en waar is de tempoversnelling? Leer accepteren, beste Sir Spamalot, dat dit een ander album dan gewoonlijk zal zijn maar dat middenstuk van Holier Than Thou blijft goed.
Dan komt het eerste glorieuze moment, The Unforgiven, geweldig nummer met geweldige begeleidende videoclip, een prachtig ingetogen song, prachtig gezongen door James. Dit is het eerste nummer van Metallica waarop ik James erken als goede zanger, hij kan meer dan zijn teksten blaffen. Ik noem dit een Metallica klassieker. Over nummer vijf en zes, Wherever I May Roam en Don't Tread On Me kan ik kort en krachtig zeggen: niet slecht maar verre van onvergetelijk. Wherever I May Roam ademt wel een machtige sfeer uit door de verschillende gitaarlagen tijdens de verzen maar de chorus vind ik niet zo goed. Don't Tread On Me vind ik een misser, meestal wordt die ten kastele Spamalot geskipt, ik kan het niet meer aanhoren, o schande, zeker die beginriff.

Einde eerste helft, rust, start tweede helft met Through The Never dat begint met een strak tempo maar algauw weer verzandt in een midtempo nummer, weeral zo één, werd het niet tijd voor een sneller nummer? Toch hoor ik hier en daar subtiele tempowisselingen, zelfs een verlegen dubbele bassdrum en een goede solo van Kirk Hammett, misschien mocht hij nu meer vermits hij meeschreef aan dit nummer, maar na de solo verwatert de song, het interessantse is bij mij voorbij. Nothing Else Matters ben ik beu gehoord, meer hoef ik er niet over te zeggen. Of toch, Torhout-Werchter, Metallica als headliner speelt dit nummer en al die aanstekers gaan aan. Metallica en ballads, Metallica en aanstekers bij ballads? Nu kijk ik er niet meer van op. Nieuw klein lichtpunt is Of Wolf and Man over de jachtervaringen van James Hetfield, elk zijn hobby maar een goed nummer, ook al door die meerdere onderlagen qua gitaar maar de solo van Kirk Hammett vind ik maar povertjes, meer van hetzelfde. The God That Failed bevestigt nog maar eens dat James persoonlijkere teksten schrijft, het geloof ligt door persoonlijk omstandigheden bij hem heel gevoelig maar muzikaal vind ik het een saai nummer evenals My Friend of Misery, hoewel die openende basslijn wel goed klinkt. The Struggle Within is eindelijk nog eens een Metallica allesomverblazende beuker van in de goede oude tijd en een kwelling van mijn tere nekspieren en discushernia's. Volume vol naar rechts en wat een geweldenaar!

Enter Sandman, The Unforgiven en The Strugge Within waren, zijn en zullen altijd mijn favoriete nummers op dit album blijven. De andere nummers doen mij zoveel niet meer, want zovele jaren later ben ik al meer gewoon. Grote verdiensten van dit album blijven een ommekeer in hun loopbaan, een veel beter geluid en een nog grotere naambekendheid. De jongens worden mannen. Ik ben een eenenveertigjarige metalhead (binnenkort, sniff), ik ben al het een en het ander vergeten maar bepaalde zaken zal ik nog zo snel niet vergeten. Dit album is er één van, het is hun grote doorbraak naar het absolute wereldpodium, een stukje Metallica is bijgekomen, een stukje Metallica is weggegaan met dit album maar het blijft Metallica.

Een jaar na het debuut Kill ’Em All verscheen in 1983 deze Ride the Lightning. Het album werd opgenomen in Kopenhagen onder productionele leiding van Metallica (James en Lars) zelf en Fleming Rasmussen. Of dit nu het beste album van Metallica is, zal een eeuwige strijd opleveren tussen de fans. Ik weet wel dat dit mijn favoriete album is.

Ik moet nog één van mijn jeugdzonden opbiechten, ik bezit als vinyl liefhebber maar twee platen op vinyl van Metallica, And Justice For All en de EP Garage Days Re-Revisited. Dat is het gevolg van mijn jeugdjaren als tapetrader. Als we samen de platenwinkel bezochten, spraken we onderling af om verschillende platen te kopen zodat wij die voor elkaar konden opnemen. Mijn honderden cassettes heb ik een paar jaren geleden weggedaan, er zijn alternatieven genoeg de dag van vandaag, if you catch my drift. De prijzen voor de eerste drie albums van Metallica op vinyl zijn niet mis, ik doe wel verder met de cd’s.

Qua geluid is dit album alvast een flinke stap voorwaarts, hoewel ik nooit zo gecharmeerd ben geweest van Fleming Rasmussen als producer. Het geluid is niet slecht maar het heeft nog die finale afwerking nodig. Toch behoef ik geen remaster. Enorm verschil met het debuutalbum is de figuur van Cliff Burton, een charismatische slordig uitziende waanzinnig spelende bassist. Bij Kill ‘Em All schreef hij het instrumentale (Anesthesia) Pulling Teeth, hier schreef hij mee aan zes van de acht nummers. Enkel aan Trapped Under Ice en Escape schreef hij niet mee. Een voetdruk die kan tellen.

De naam is gevallen, Clifford Lee "Cliff" Burton (RIP). Naast één van de meest geliefde figuren en bassisten in Metal was hij medeverantwoordelijk voor de alsmaar beter wordende songs. Iemand vertelde mij ooit of ik heb het ergens gelezen dat hij een grote bewonderaar was van de klassieke componist Johann Sebastian Bach. Ik hoor dit niet direct terug in de muziek maar de arrangementen zijn wel beter uitgewerkt, er zit ook meer variatie in, van supersnel naar loodzwaar tot een sublieme semi-ballad, Fade to Black.

Acht nummers op een album dat iets langer duurt dan de voor mij magische grens van drie kwartier. Fade to Black is magisch, The Call of Ktulu is een meesterwerk, Escape valt iets uit de toon bij de rest van het aanwezige geweld. Geeft niet want je houdt nog zeven krakers over. Als dat niet genoeg is.

Een beetje een vreemd gevoel hou ik over aan deze EP, dit tussendoortje, om technische redenen. Ik heb de vinylversie met vier nummers, in volgorde: 1. Helpless; 2. Crash Course in Brain Surgery; 3. The Small Hours; 4. Last Caress / Green Hell met een stukje vals gespeeld intro van Run To The Hills van Iron Maiden. Ik mis dus The Wait, mijn versie is een vinylplaat met als referentie “Metal 112 (888 829-1)”. Zou het kunnen dat ik een niet al te legale versie vast heb? Ten tweede zit er geen binnenhoes in mijn exemplaar, de plaat zit los in de kartonnen “buitenhoes”, dus dat zal ook al geen deugd doen… Vinylverzamelaars gaan me doodslaan .

Het is een tussendoortje tussen Master of Puppets en …And Justice For All met het eerste Metallica-werk voor nieuwe bassist Jason Newstedt na het schielijk overlijden van Cliff Burton. In tegenstelling tot …And Justice For All hoor je Jason Newstedt wel op zijn bass tekeer gaan en dat kan hij heel goed, zie het album Doomsday For The Deceiver van zijn vorige groep Flotsam and Jetsam (luistertip!).

Covers van Diamond Head, Budgie, Holocaust en Misfits (en Killing Joke voor wie de volledige versie heeft). Ik ken de vier voornoemde groepen redelijk, Killing Joke te weinig. Deze EP is een ode aan een aantal van hun inspiratiebronnen, ik denk zelfs dat Lars en James hevige fans waren van de NWOBHM. Enkel The Small Hours wil nog niet wennen maar de rest heeft een stampend tempo en laat zich wel gevallen ten Kastele Spamalot. Later verschenen de vijf nummers op Garage Inc.

Dit is nog zo’n aankoop van deze week geweest, via www.gunstigkoopje.be. Er was geen speciale reden om dit aan te schaffen behalve dan dat ik de laatste maanden dergelijke verzamelaars een beetje beter in het oog houd, misschien om hier en daar iets speciaals op aan te treffen.

Opmerking vooraf over het label. Momenteel staat hier Jugoton vermeld met volgende bevestiging van Discogs: Various - Metalmania (Vinyl, LP) at Discogs . Ik veronderstel dat collega én toevoeger Barfly deze versie heeft. Ik heb de versie van EMI: Various - Metalmania (Vinyl, LP) at Discogs . Wie de originele versie in zijn pollen, weet ik niet. Zo levensbelangrijk is dit nu ook niet.

Enige totaal onbekende is Atomic Rooster. Alle versies zijn bestaande versies genomen van hun respectievelijke albums zoals vermeld op de achterkant van de hoes, behalve twee nummers. Ik moet zeggen dat er een overvloed aan uitleg aanwezig is op de achterhoes en op de binnenhoes, waar je per groep/artiest een korte biografie kunt vinden. Knap gedaan en weinig nieuws onder de zon behalve “die twee”. Woordje uitleg hierover.

“Speciaal nummer één” is een live-versie van Speed King van Deep Purple. Voor de Deep Purple fans geef ik de uitleg mee afkomstig van dit album, het zou afkomstig zijn van een live-sessie voor de BBC op 19/02/1970 en uitgezonden op de “Sunday Show” op 22/02/1970. De fans weten wel over welke “Deep Purple Mark hoeveel” het gaat.

“Speciaal nummer twee” is een oerversie van Sanctuary van het oppermachtige Iron Maiden. Volgens dit album is dit de single-versie met label EMI 5065. Op de website www.maidencollector.com valt meer uitleg te rapen.

Over de andere nummers ga ik niets zeggen, luister naar de respectievelijke albums van deze artiesten. De bekende groepen zijn bekend en de minder bekende groepen zijn altijd een nader onderzoek waard. Ik noteer alvast Wild Horses met ex-Thin Lizzy gitarist Brian Robertson. Nu nog de tijd vinden, het probleem van altijd.

Als een platenmaatschappij een verzamelaar uitbrengt met zoals op deze dubbelaar geen nieuwe dingen, kun je er maar al te vaak donder op zeggen dat het waarschijnlijk gaat om het contractueel verplichte laatste album en dat is hier niet anders. In zijn tien jaren voor het Duitse kwaliteitslabel In-Akustik bracht hij volgens mij tussen 2008 en 2017 acht albums uit, in zijn verschillende gedaanten want hij blijft nu eenmaal een naamdanser qua groepsnaam. Met Decade bedoelt In-Akustik de periode 2007 tot en met 2016.

Dit waren volgens mij de volgende vier studioalbums: In the Midst of Beauty (2008), Temple of Rock (2011), Bridge the Gap (2013) en Spirit on a Mission (2015). Er verschenen dus ook vier livealbums: The 30th Anniversary Concert (Live in Tokyo) (2010), Temple of Rock (Live in Europe) (2012), On a Mission: Live in Madrid (2016) en Michael Schenker Fest Live (2017).

De eerste cd bevat dus een verzameling nummers afkomstig van de vier studioalbums, elk vertegenwoordigd door – u raadt het nooit – vier nummers. Duitse Gründlichkeit? De tweede cd bevat dus een verzameling nummers van de vier voornoemde livealbums en hier is de geroemde Duitse Gründlichkeit niet aanwezig want de jaartallen die zij tussen haakjes vermelden kloppen niet altijd. Vergelijk maar eens de foto van mijn bovenstaand bericht met de releasedatums van de respectievelijke albums of misschien nemen zij als maatstaf het jaartal van de opnames, niet het jaartal van verschijnen. Klein maar overkomelijk twistpuntje waarbij In-Akustik toch de titel kan behouden: A Decade of the Mad Axeman.

Eerlijk is eerlijk, ook al is hij mijn favoriete gitarist en kan ik dus iets meer verdragen van hem, kijk ik hiervan toch raar op of het moet zijn dat het Mr. Schenker ook geen fluit kan schelen. Immers, deze verzamelaar verscheen op 23/02/2018. Zijn eerste album voor Nuclear Blast, Resurrection, onder de noemer Michael Schenker Fest, verscheen op 02/03/2018. Waarvan zal hij meer wakker liggen en waarvoor zal hij meer promotie maken, denken jullie? Volledig overbodig is dit dus en zo nuttig als water naar zee dragen, qua toegevoegde waarde is dit een nul waard, qua enig luisterplezier een heel kleine vier uit respect en het meest van al uit beleefdheid. De reguliere albums en de live dubbelaars zijn voor zachte prijzen verkrijgbaar, mijn tips voor jullie zijn zeker The 30th Anniversary Concert en Michael Schenker Fest Live.

Michael Schenker, goede Duitse gitarist, bekend van Scorpions, UFO, Michael Schenker Group. Hier bezorgt hij ons een album van 20 korte stukjes instrumentale muziek, nu eens elektrische gitaar en dan weer akoestische gitaar. De Bonus Track is dan weer het langste nummer. Het luistert keer op keer bijzonder prettig weg en is niet zo fragmentarisch als je zou kunnen vrezen met een dergelijk opzet. Michael Schenker, dan toch niet zo bekend op deze site?

Bijgelovig ben ik niet maar ik wil het noodlot niet tarten. Men heeft al mijn favoriete zanger Ronnie James Dio beet, mijn favoriete drummer Neil Peart heeft ons ook al een tijdje verlaten en ik heb al vaak van de daken geroepen dat Michael Schenker mijn favoriete gitarist is, niet alleen door zijn verbazende gitaarkunsten bij UFO maar ook solo in zijn vele gedaantes.

Op 10 januari 2025 wordt hij ook al zeventig, dat hoeft niets te betekenen maar toch, hoe lang zal hij mij (en hopelijk nog velen onder jullie) nog verblijden met zijn muziek, aan alles komt nu eenmaal een eind en iedere generatie zal nu eenmaal het wegvallen van zijn favorieten meemaken. Dat is is het leven, je kunt er niets aan veranderen maar je moet er zoveel mogelijk van genieten, één keer lopen wij hier rond, maak er het beste van.

Met een selectie nummers uit zijn eerste én bekendste UFO periode (de albums Phenomenon, Force It, No Heavy Petting, Lights Out en Obsession) kijkt hij terug op een periode die hem toch naam en faam heeft bezorgd. Het zijn nummers die hij of geschreven of meegeschreven heeft. Hij wil dit vieren, houd hem maar eens tegen. Zij ademen Michael Schenker.

Ook ik heb getwijfeld bij aankoop, want die nummers zijn maar al te bekend van de hierboven vermelde albums en van het prachtige livealbum Strangers in the Night, culminerend in de uitgebreide box van hetzelfde Strangers in the Night, één van mijn dierbaarste aankopen ooit.

Toch wel, toch wel, waarom niet? Bij aankoop ging ik overstag na een paar luisterbeurten op Spotify, vaak de doder van muziek want waarom zou je nog albums kopen en zeker een recyclage als My Years with UFO? Ik mag kiezen en ik kan kiezen, ik hoor die overbekende selectie nummers ingezongen door “andere” zangers, neen niet Phil Mogg, hij heeft een streep getrokken onder UFO. Kijk eens naar die namen en wees benieuwd, ook al omdat Herr Schenker zelden gelukkig was in zijn keuze qua zangers voor zijn soloalbums. Hier valt dit potverdikke ferm mee, opvallend veel zangers met die nodige power in hun stem, zelfs Kai Hansen, maar Phil Mogg blijft de referentie bij deze selectie UFO nummers.

Zeg Luc, ga je nu nog iets zeggen over die zangers? Het komt eraan, het zijn allemaal bekende namen en over twee van hen ga ik iets zeggen. Nummer één Axl Rose op het nummer Love to Love komt verrassend degelijk uit de hoek, ik heb hem niet hoog zitten, laten we zeggen dat ik blij ben dat niemand mijn gedachten kan lezen maar hij doet het hier goed. Nummer twee Michael Voss was tevens producer van dit album (tiens, geen Ron Nevison, dé producer voor UFO en Schenker) en hij valt opnieuw op door zijn zwakke zang, krachteloos en ontdaan van zowat alles. Die andere zangers doen het prima, bijzondere pluimen geef ik momenteel aan Dee Snider en Jeff Scott Soto, geen tekort aan pure power daar. Miljaar.

Voor je favoriete muzikanten doe je meer, in mijn geval toch 17,99 eur op cd, maar ach, wat ga ik er anders mee doen? Een gezegde in mijn West-Vlaanderen luidt: “Je gaat nooit een corbillard zien met een coffre fort erachter”. Je gaat ze niet meenemen naar je laatste rustplaats. Het is nu dat het moet gebeuren, Michael Schenker geeft aan dat hij in een periode van “celebration” zit, ik vier mee met hem, omdat het kan, omdat het mag, omdat het me een goed gevoel geeft. Natuurlijk geef ik een “subjectieve” stem, wie gaat me tegenhouden? Carpe diem!

Meer info met prentjes? Neh: Michael Schenker - My Years with UFO (Discogs)

De heer Michael Schenker is mijn favoriete gitarist, dames en heren, al tientallen jaren. Hij is de voorbije jaren ook een bezig baasje want na The 30th Anniversary Concert in 2010 met The Michael Schenker Group brengt hij deze uit, in een andere bezetting. De Maestro laat zich hier begeleiden door Doogie White op zang, Herman Rarebell (ex-Scorpions) op drums, Francis Buchholz op bass (ex-Scorpions) en de veelzijdige Wayne Findlay op keyboards en gitaar.

Deze bezetting verschilt aanzienlijk van zijn vorig livealbum want enkel Wayne Findlay schiet over en ook de opzet van dit album is natuurlijk anders, de vorige keer had men een mijlpaal te vieren. De carrière van Michael Schenker kun je globaal indelen in vier delen, met UFO, met Scorpions, met MSG in zijn vele gedaantes en solo. Een blik op de tracklist bevestigt dat. Beginnen met het instrumentale Into the Arena is een binnenkomer die telt.

Tracks 1 tot en 19 laten een optreden horen in Tilburg op 13 mei 2012, tracks 20 tot en met 24 laten een aantal nummers horen tijdens het High Voltage Festival in London op 24 juli 2011 én met een aantal “special guests”. Mooi gebaar is dit om de plaat goed vol te zetten, maar in mijn wereld wordt dit dan een collage, mijn ideaal blijft de “double live” met een volledig verslag van één optreden. Dat is (weeral) een beetje kniezen van mijn kant. Mijn karakter gaat nu ook niet meer veranderen.

Muzikaal kan je bitter weinig klagen over de mix van talrijke nummers van UFO, Scorpions en MSG. Muzikaal kan je wel iets zeggen over het geleverde spel en dan komt dit vergelijking met zijn vorig livealbum van pas (supra). De baas is nooit gelukkig geweest in de keuze van zijn zangers. Phil Mogg (UFO) vind ik nog altijd het best bij hem passen, gevolgd door Robin McAuley en – jawel – Gary Barden maar dan de oudere versie die hoge tonen achterwege laat. Doogie White zingt het merendeel in met gastoptredens van Michael Voss (Hanging On) en Jeff Scott Soto (track 24 Doctor Doctor). Doogie White kan de hoge tonen wel halen en dat is nodig op dit album, Gary Barden zou vele (Scorpions) nummers niet aankunnen maar op het fantastische The 30th Anniversary Concert vind ik hem wel goed bezig. Aan Doogie White moet ik weeral wennen, ik ken hem voornamelijk van zijn samenwerking met Rainbow en Tank.

Een kwaliteitsverlies vind ik – jammer genoeg – ook de inbreng van drummer Herman Rarebell die het wel goed doet maar het op punten duidelijk aflegt tegen een Simon Philips. Ok, zoals in het echte leven heeft elk zijn kwaliteiten en gebreken en waarom zou vriendschap eens geen voorrang mogen krijgen? Een woordje over de Herr Schenker dan maar? Ik zal in herhaling vallen want opnieuw is het en blijft het een plezier om hem die talrijke klassiekers te horen spelen, in zijn stijl: niet te veel, niet te snel maar met opbouw en gevoel voor melodie. Alle fans moeten toch glimlachen als je die tracklist bekijkt en hij blijft de enige die een kraker als Rock Bottom kan spelen. Overigens vind ik die Wayne Findlay nogmaals goed uit de verf komen, Paul Raymond deed hetzelfde jaren geleden bij UFO. Een pluim verdient ook het label In-akustik voor de prachtige heldere productie.

Een constante blijft dus de aanwezigheid van de baas zelf en ik ben blij dat hij nog regelmatig nieuw werk uitbrengt en blijft optreden. Hij wil bezig blijven en hij wil plezier maken. Of zoals hij zelf zegt in het boekje: “I have now entered stage 3 which is all about celebration”. Zijn vorige twee periodes noemt hij “excellence and pure self-expression” en “experimenting and developing on a musical and on a personal level”. Met de kwaliteit die hij blijft afleveren, zeker live, mag hij voor mij nog jaren zo doorgaan, ik hoor hem graag bezig en iedere keer tovert hij een glimlach op mijn gezicht.

Negen jaar na de eerste Thank You komt er een vervolg, ik laat even Thank You with Orchestra buiten beschouwing. Opnieuw is dit een volledig akoestische plaat met enkel gitaren ingespeeld door Michael Schenker en ik waarschuw de "objectieve" luisteraar: als het over mijn favoriete gitarist gaat, laat ik objectiviteit achterwege. Reeds jaren bewonder ik hem om zijn haast unieke capaciteiten om zijn solo's als vloeiend geheel in het nummer te bouwen en mooie melodieën uit de gitaar te halen.

Inderdaad, zeer fris akoestisch gitaarspel van één van mijn favoriete gitaristen, nooit overdaad noch te technisch gepingel, maar mooi gitaarwerk met kop en staart, met begin midden en einde. Mooi gestructureerde akoestische stukjes gitaarmuziek om zalig tot rust bij te komen. Individuele "hoogtepunten" opnoemen is zinloos volgens mijn bescheiden mening, het is gewoon een album dat je tot je moet nemen, om eens een bijbelse term te gebruiken. Michael Schenker, dank u!

Kort en bondig, hierop staan dezelfde nummers als op Thank You uit 1993. Op de hoes staat dan "with orchestra", dus wat verwacht je? Een orkest zeker? Het lijken mij eerder synthesizers, daarom vind ik de albumtitel misleidend want er had moeten staan "with orchestration". De orkestratie of zoiets werd gedaan door ene John Costello III waarvan de naam me niets zegt.

Het doet niets af aan de schoonheid van de nummers en voor mij blijft zijn voornaamste troef, prachtige melodieën in dienst van het nummer. Alle nummers zijn instrumentaal met uitzondering van afsluiter Escape from the Box, waar Michael Schenker een "spoken word" doet.

Gitaarvirtuoos en bezige bij Michael Schenker brengt in 2000 drie instrumentale albums uit waaronder deze met grotendeels elektrische gitaar. Heel opmerkelijk op dit album is dat hij alle instrumenten heeft ingespeeld, natuurlijk de gitaar, maar ook bass en drums (!) onder pseudoniem. Kijk maar eens op de Wiki link. Hiermee is dan ook de albumtitel verklaard. Natuurlijk is hij als drummer niet zo goed als gitarist, het klinkt toch beter dan een ellendige drumcomputer en ik kan me voorstellen dat hij er veel plezier mee heeft gehad. Als gitarist blijf ik hem geweldig vinden.

Stijgende woede en/of verbazing na het aandachtig bestuderen van de tracklist, want alles is al verschenen op Heavy Hitters (2005), Doctor Doctor: The Kulick Sessions (2007) en By Invitation Only (2011), onder de namen The Michael Schenker Group of Michael Schenker. Nu is het Michael Schenker & Friends...

Deze krijgt dus zeker geen vermelding op mijn verlanglijst voor eventuele aankoop, zelfs tegen een prijzeke. Je kunt alles nog een keer opwarmen en dat is het dan maar drie keren??? Ik vind Michael Schenker ook niet goed uit de verf komen op de covers. Heel zijn leven speelt hij bij UFO en MSG in dienst van de song, hier lijkt hij ieder gaatje te willen vullen. Wil iemand hem dat eens uitleggen?

Ik weet het, een jaar na On a Mission: Live in Madrid verschijnt er weer een livealbum van Michael Schenker en nu in de gedaante van Michael Schenker Fest, waarbij opnieuw hard wordt teruggegrepen naar het verleden met de inzet van drie originele MSG zangers en het spelen van drie UFO nummers.

Ik kijk naar de hoes en zie een charismatische en levenslustige Michael Schenker (°1955), ik kijk naar de tracklist die ik deze morgen heb aangevuld met tijden en zangers, en produceer een grote glimlach. Dit kan haast niet misgaan, hoewel der Michael niet altijd gelukkig is geweest in songmateriaal en in keuze van zangers.

Iedere zanger krijgt een blok waarin hij zich mag bewijzen. Na de intro starten met Into the Arena is een statement: “Hier ben ik.” Het blijft een geweldig instrumentaal nummer voor het eerste blok waarin zanger Gary Barden (°1955) vijf nummers mag zingen en een paar keren weeral vergeet dat hij beter niet aan de hoge tonen begint.

Na het instrumentale Coast to Coast (origineel van de Scorpions) krijgt Graham Bonnet (°1947) zijn kans en hier zit ik iets rechter op mijn stoel om twee redenen. Het zijn de eerste officiële live opnames met Bonnet (kan ook niet anders, lang geleden vloog hij buiten na één concert) én het is de eerste keer dat ik Graham Bonnet zijn zang kan pruimen. Zijn stem bevat nog altijd die enorme power, die hij soms haast wanhopig onder controle probeert te krijgen.

Het instrumentale Captain Nemo trapt het blok van Robin McAuley (°1953) af, die drie Schenker nummers mag zingen en de UFO covers Shoot Shoot en Rock Bottom. Het blok bevat ook twee ballads maar ook het flitsende Save Yourself. Op het einde zingen de drie zangers dan samen Doctor Doctor, de klassieke afsluiter.

Heeft iemand er al op gelet dat ik de geboortejaren van de vier hoofdtenoren heb vermeld tussen haakjes? Dat heeft te maken met mijn gevoel over dit album: de heren zijn allemaal rijpe zestigers, Bonnet is zelfs al zeventig. Ik vind deze niet het beste livealbum van Herr Schenker, dat blijft The 30th Anniversary Concert uit 2010, maar ik heb bijzonder veel respect voor wat de heren nog op hun leeftijd kunnen en dat tempert mijn kleine ergernissen over de zang hier en daar. Ach, deze moet ook in mijn collectie.

Als vierenzestigjarige bezige bij met een Flying V brengt Michael Schenker (°1955) een nieuw album uit met zijn partners in crime: (oud-zangers bij MSG) Gary Barden, Graham Bonnet, Robin McAuley en Doogie White. Verder hebben wij nog Chris Glen op bass en Steve Man op tweede gitaar & toetsen. Natuurlijk missen we iemand, drummer Ted McKenna (RIP 19/01/2019), maar in zijn plaats krijgen wij Bodo Schopf (1,3 en 13) en... klasbak Simon Philips (2,4,5,6,7,8,9,10,11 en 12).

De wenkbrauwen gingen Roger Moore gewijs drie maal omhoog bij het aanzien van de albumhoes, het lezen van de albumtitel en het horen van de misleidende opener, de halve zeperd Rock Steady, maar ach, hebben wij lange tijd geleden ook al niet Are Ready to Rock mogen aanhoren in vervlogen MSG tijden? De rest is gelukkig van een veel hoger kaliber.

Op een gemiddeld hoger tempo worden de twaalf volgende nummers gespeeld met vaak ouderwets spectaculaire gitaarsolo's van Maestro Schenker. Net zoals bij het vorige album Resurrection beleef ik het meeste plezier aan de nummers met Graham Bonnet op zang (bvb. The Beast in the Shadows), maar Doogie White met zijn voor mij vaak moeilijk te wennen stemtimbre doet het wel schitterend op Behind the Smile. Wat me trouwens ook pleziert, is het laatste nummer Ascension, snel, instrumentaal en met een Michael Schenker in grote doen. Natuurlijk is dit niet "vernieuwend", "progressief", wat dan ook. Op hun leeftijd gaan de heren daaraan niet meer beginnen, wat ze hierop doen, doen ze imho met veel klasse, heel veel klasse zelfs.

Ik weet dat ik het beter niet doe, maar toch dwaalden mij gedachten vaak af naar de eerste MSG albums met Barden en Bonnet. In dit geval bedoel ik het niet als een sneer, meer als een compliment want dit is een “geestig” album, waarop oerdegelijke Hard Rock wordt gespeeld door doorwinterde muzikanten met een hoog speelplezier en aanstekelijk joie de vivre.

Dat waardeer ik want in tijden waarin ik vaak teveel kommer en kwel meemaak of zie op tv blijft zo'n album welkom om de zinnen te verzetten. Is dat uiteindelijk niet de bedoeling van Rock 'n' Rock? Plezier maken, plezier bezorgen, plezier hebben. Daarbij speelt leeftijd geen enkele rol. Op de verlanglijst ermee natuurlijk en uitkijken voor hun passage in onze Lage Landen! Het zal weer de moeite worden zolang ze Ready to Rock of Rock Steady thuislaten.

Dames en Heren, Michael Schenker zou nu ondertussen een beetje bekender moeten zijn dan voorheen, want de laatste maanden heb ik veel promotie voor hem gedaan middels boxen van UFO en The Michael Schenker Group. Het is mijn favoriete gitarist hoewel ik ondertussen een fel respect heb gekregen voor een Joe Satriani. Wie is de beste? Who cares!

Michael Schenker verstaat de kunst om een quasi perfecte verhalende solo te incorporeren in een song, het mooiste voorbeeld blijft nog altijd het magistrale Rock Bottom van UFO, waar hij jaren het mooie weer heeft gemaakt en mee UFO op de kaart heeft gezet.

Leve Wowhd want gisteren kwam deze in mijn bezit voor nog geen vijf euro. Het is wel een digi-pack, de cd zat er stevig in tot ik hem losmaakte want alle plastieken klemmetjes kwamen mee. Hey, shit happens. Eventuele liefhebbers voor dit album dienen toch vooraf even op Wiki te kijken, want dit album uit 2011 zou een heruitgave zijn van Doctor Doctor: The Kulick Sessions uit 2007, die op zijn beurt een heruitgave zou zijn van Heavy Hitters uit 2005. Recyclage? Yes. Hier volgen nog even die linkjes: klik en klik. Volgende link vat het samen: klik.

Nu is de uitleg achter de nummers en de deelnemende muzikanten ook gegeven wat mij veel knip- en plakwerk uitspaart. Opmerkelijk zijn voor mij de heropgenomen versies van Save Yourself met voormalige MSG-zanger Robin McAuley van toen de McAuley Schenker Group en Doctor Doctor van UFO. Het eerste nummer krijgt mijn duimen omhoog maar bij Doctor Doctor mis ik te veel Phil Mogg van UFO die voor mij nog altijd de zanger blijft voor Michael Schenker. Mijn gedacht, niet meer, niet minder. Natuurlijk kunnen deze versies niet tippen aan de originele versies, waarvan sommige zo in het geheugen geprent zijn, maar voor één keer mag het.

Eerlijk is eerlijk, ik heb lang getwijfeld of ik dit livealbum wel wilde horen gezien de eerder lauwe ervaring bij het Rockpalast album van Wishbone Ash, maar hier valt het beter mee. Opnieuw lijken de originele tv-opnames zonder veel poetswerk rechtstreeks op fysieke drager gegooid, wat een kleine domper op mijn luisterervaring zet, ofschoon het gitaarwerk van Michael even vlijmscherp klinkt als anders. Verwacht echter geen knisperend totaalgeluid.

De opnames dateren van 24 januari 1981 in de Markthalle in Hamburg, Duitsland, ter promotie van het debuutalbum, waarvan hier in volgorde zeven van de negen nummers op staan, aangevuld met vier UFO nummers: Natural Thing, Rock Bottom natuurlijk, Doctor Doctor en Lights Out. De opnames op het magistrale One Night at Budokan dateren van later in dat jaar met ook nummers van het later te verschijnen tweede album.

Bekende ingrediënten zijn natuurlijk Michael Schenker en zijn felle doordachte gitaarsolo's met hier en daar plaats voor afwijkende gitaarlijnen, het stuwende spel van de ritmesectie Cozy Powell (RIP) en Chris Glen, de perfecte aanvullingen van gitarist/toetsenist Paul Raymond (RIP). Helaas hoor je hier en daar ook het beruchte net-niet ingrediënt van zanger Gary Barden die soms de hoge tonen niet haalt, daarvoor dient het spreekwoord “met de mantel der liefde bedekken”.

Hardrock Legends Vol.2? Je hebt inderdaad ook nog Hardrock Legends Vol.1, maar dan met UFO zonder Michael Schenker: UFO - Rockpalast:Hardrock Legends Vol.1 | Releases | Discogs. Beide albums kwamen uit op de bekende dragers, namelijk cd, vinyl en dvd. Allicht zijn beide albums interessanter met de beelden erbij. Niet vergeten: wat hadden wij als Rockers begin jaren tachtig van de vorige eeuw? Programma's zoals het nachtelijke Rockpalast op WDR en het avondlijke The Tube op Channel Four? Andere tijden inderdaad, zonder het wonderlijke wereldwijde web en zijn talrijke kanalen.

Als toemaatje, meer info betreffende Rockpalast en The Tube:
– Rockpalast (TV Series 1974– ) - IMDb
– The Tube (TV Series 1982–1987) - IMDb

De beelden: Michael Schenker Group Rockpalast 1981 Hamburg Markthalle - YouTube.

Bij mijn bestelling dacht ook ik: “Ben je zeker? Nog een livealbum van Michael Schenker? Heb je al niet genoeg livemateriaal van hem in huis?” Dat valt nog best mee: twee op vinyl, nu vijf op cd. Voor het gemak laat ik het UFO materiaal buiten mijn telling, hoewel de selectie UFO songs opnieuw aanwezig is. En waarom niet, tenslotte heeft hij ze meegeschreven en hij mag er trots op zijn... en ik wil ze blijven horen.

Kwam de vorige dubbelaar Temple of Rock (Live in Europe) in 2012 uit onder de naam Michael Schenker, dan verschijnt deze dubbelaar onder de naam Michael Schenker's Temple of Rock. Ik probeer het niet meer bij te houden, zijn solowerk komt bij mij onder de noemer Michael Schenker, zijn groepswerk blijft onder de noemer The Michael Schenker Group. Wat niet is veranderd, is de bezetting van de groep naast de Naamdansende Duitser: Doogie White op zang, Herman Rarebell (ex-Scorpions) op drums, Francis Buchholz (ook ex-Scorpions) op bass en Wayne Findlay op keyboards en gitaar.

Van de drie Temple of Rock studioalbums Temple of Rock (2011), Bridge the Gap uit 2013 en Spirit on a Mission (2015) staan hierop respectievelijk één, twee en vijf nummers, de rest van de setlist bevat een mix van nummers van MSG, UFO en Scorpions. Een blik op de tracklist laat een overlap horen met Temple of Rock (Live in Europe) wat logisch is gezien een aantal standaard klassiekers, maar ik zie toch genoeg variatie om deze aankoop te rechtvaardigen, maar....

Ik heb ook nu een aantal bemerkingen, net dezelfde als bij Temple of Rock (Live in Europe). Misschien is Doogie White het meest geschikt als zanger wat betreft de hogere noten (de jonge Gary Barden, iemand?), toch kan ik maar niet wennen aan zijn timbre en blijft dat gevoel dat Phil Mogg (UFO) de beste zanger is voor Mr. Schenker, op de voet gevolgd door de oudere Gary Barden. Spijts hun ronkende namen en tonnen ervaring hoor ik de ritmesectie weinig meerwaarde toevoegen, dan is een drummer als Simon Philips heel wat andere koek. Voor de meerwaarde blijft Herr Schenker wel zorgen.

Essentieel? Laat ik zoals altijd aan uzelf over, ik vind het een prettige aanvulling op mijn collectie maar als ik een favoriet moet pikken, dan ga ik voor The 30th Anniversary Concert uit 2010, wat een fantastisch liveplaat is maar met een heel andere bezetting. En je hebt natuurlijk ook Strangers in the Night van UFO met een maniakaal spelende meestergitarist.