Producer Trevor Horn maakte flink wat sterke (dance-)muziek in de jaren '80. Het hoogtepunt bereikte hij met deze FGTH plaat en niet te vergeten de singles en 12-inches. De clips die erbij horen zijn legendarisch.

De eerste LP is dan ook echt geweldig. Het beste nummer - de titelsong - staat er in zijn volle glorie op: prachtig mooi, bijna 14 minuten lang.
Van Relax is er ook een prima 12-inch, maar deze albumversie is ook erg goed. War vind ik in deze lange versie een stuk sterker dan de korte single (b-side). Bij Two Tribes is het precies andersom. Jammer dat de korte versie erop staat: twee 12-inch mixen alleen al zijn zoveel beter!

Tot slot nog het hele mooie the Powe of Love vermelden. Frankie kon ook fraaie (stukken) muziek maken. Een opvallende en boeiende plaat, echt uit de jaren '80.

Als er iets nieuws is van Franz Ferdinand dan ben ik gelijk wakker. Het blijkt helaas een covers E.P. te zijn. Hoewel? De heren doen zelf alleen mee op track 1, met als zangeres Debby Harry. En dat werkt wonderwel: een leuke eightiesversie van Live Alone is het resultaat.
Dan staat LCD Soundsystem er ook bij, voor een typische LCD versie van ditzelfde Live Alone. En verbazingwekkend is het niet te noemen: dit is (natuurlijk) sterk gedaan. Mooi hoor!
De electrorock versie van Turn It On van Peaches is echt lekker, terwijl de uitvoeringen van Stephen Merritt en ESG niet echt speciaal zijn. Toch alles bij elkaar een heel aardig E.P.'tje.

De band bestaat inmiddels ruim 20 jaar, waarin er vijf albums zijn verschenen. Verder nog flink wat E.P.'s en vooral veel geweldige concerten gespeeld in die tijd. De fijne muziek is terug te horen op deze 2LP/CD, waarbij een boekwerk zit met veel foto's van die jaren, info en songteksten. Alles bij elkaar een goed getimede grootste hits, die prima samengesteld is en netjes in elkaar gezet. Enig kritiekpunt van mij is de vrij lelijke hoes. Aanrader dus deze Hits To The Head van Franz Ferdinand.

Soms zijn er concerten waar zanger Alex Kapranos wel wat vaak tegen of over het valse aanzit. Bij dit concert in London is hij goed bij stem. Het publiek bespelen kan hij uitstekend, zoals wij zelf hebben meegemaakt, o.a. in Paradiso een tijdje terug. En de band, die speelt altijd geweldig live. FF is toch één van de betere live bands around.
Het concert is opgenomen in het uiterst sfeervolle Roundhouse in London. Ik was daar een paar maanden eerder voor een concert van Arcade Fire en deze oude treinremise, die is verbouwd tot sfeervolle concertzaal, brengt samen met de muziek natuurlijk het beste in het publiek en de artiest naar voren. En dat is ook te horen op deze live registratie.
Wat ook leuk is aan dit concert, is dat de band andere arrangementen speelt en / of langere versies van nummers. Voorbeelden zijn bijvoorbeeld het uitstekende Do You Want To & het geweldige Can't Stop Feeling. Zeer de moeite waard dus, dit live album.

Dit hele jaar door leerde je steeds meer nummers van dit album kennen, door singles uitgaven of door live vertolkingen. Slim gedaan, want je gaat echt zitten wachten tot je dit album kan horen. Aan de andere kant kende ik al zes nummers van de tien.

Franz Ferdinand grijpt op dit album deels terug naar de catchy sound van hun briljante debuut. Zo goed als toen is het niet, maar ze komen soms aardig in de buurt. De 2 openingssingles zijn een hele aardige start, maar echt goed wordt het bij Love Illumination & Stand on the Horizon. Hoewel daarbij wel de aantekening dat de beide remixen (Evil Eye & Stand on the Horizon), eigenlijk extended versions, van de EP North Sea nog beter zijn dan de albumversies. Dit wordt gevolgd door een heel aardig poprock liedje in de stijl van Blur: Fresh Strawberries. Bullet vervolgens is een lekker rock- en live nummer.

Het donkerder Treason! Animals heeft een fijne gitaarriff en synthesizer / orgeltje. Die synthesizer blijft op het volgende nummer: het mooie The Universe Expanded, een nummer wat zelfs enigszins een Cure sfeertje oproept. En dat zet zich ook weer door op Brief Encounters, hoewel je daar ook wat Madness kan terug horen. Het zijn drie erg goede en voor Franz Ferdinand wat afwijkende songs, waarbij ik soms ook aan Kasabian moet denken. Tot slot het toepasselijke afscheidslied Goodbye Lovers and Friends, wat ook wel eens een hit in cafe's en pubs kan worden zo rond sluitingstijd. Hoewel: wel voor de wat subtielere gelegenheden.

Alles bij elkaar is de plaat veel gevarieerder dan verwacht. Dat is een aangename verrassing. Ook de overall songkwaliteit ligt (behoorlijk) hoog, kortom: na 4 jaar afwezigheid is Franz Ferdinand meer dan terug.

Als groot liefhebber van James Brown, the J.B.'s en natuurlijk Fred Wesley zou dit album toch iets voor mij moeten zijn. Na weer eens proberen, moet ik zeggen dat het geheel mij tegenvalt. Er staan gewoon teveel matige nummers op deze plaat.
Om te beginnen de opener Breakin' Bread. Allereerst is het thema van het nummer en de plaat nogal obligaat en saai. En eigenlijk is de muziek dat, zeker voor het niveau wat deze heren normaal hebben, dat ook. Het gaat vooruit op I Wanna Get Down, wat wel meer tekst bevat dan we gewend zijn, waardoor de topmuzikanten toch wat ondersneeuwen.

Echt ouderwets goed wordt het op Little Boy Black, met een fantastische solo van Fred Wesley & toch ook wel op Rice 'N' Ribs. Kant 2 van de LP begint met een compositie van Deirdre Brown: Rockin' Funky Watergate haalt het echt niet bij het niveau van James. Het is mij te saai en voorspelbaar.
Makin' Love & Funky Music Is My Style zijn wel weer erg lekker, maar Step Child is een teleurstellend flauw einde van deze nogal in kwaliteit wisselende funkplaat. Zelf krijg ik het idee dat hier een aantal restjes op staan van de uitstekende platen hiervoor en die andere hele grote uit 1974: Damn Right!

Dit is een werkelijk waar geweldige live LP met opnames uit San Francisco 1981. Gespeeld worden de twee bekendste (en beste?) soul-jazz-funk nummers van Freddie Hubbard, twee titelsongs van uitstekende albums uit begin jaren '70. Natuurlijk speelt Freddie Hubbard zelf voortreffelijk, maar de hele band speelt prima. Andere grote mannen op het podium zijn Joe Henderson en Bobby Hutcherson. Een echte aanrader deze live plaat.

Hoewel deze drie nummers van de dag ervoor en de dag erna komen, geef ik toch de voorkeur aan het uitstekende optreden van Freddie Hubbard op Keystone Korner San Francisco 1981 op 28 November. Dat staat op deze LP: Freddie Hubbard - Classics (1984) - MusicMeter.nl

Beste nummer hier vind ik One of a Kind, gevolgd door Body and Soul. The Littlest One of All vind ik minder bijzonder. Maar goed, het blijft natuurlijk wel Freddie Hubbard.

Ik vind dit 1980 NSJ concert van Freddie Hubbard echt geweldig, in alles eigenlijk. Allereerst het spel van de band en in het bijzonder dat van Freddie Hubbard. Verder de uitstekende kraakheldere geluidskwaliteit van de opnames die zijn gemaakt door de Wisseloord Studios. En tot slot de prima jazz-funk/fusion setlist, met een aantal (hele) fijne nummers. Red Clay & First Light zijn super. En dan zijn de LP's ook nog eens uitstekend geproduceerd en geperst, met een mooi gedetailleerd en warm analoog geluid. Wat wil een mens nog meer?

Resonance heeft ook deze oude opnames mooi gerestaureerd en geremasterd. Voor het beste geluid is het wel een aanrader om bij deze opnames, de eenvoudige opname apparatuur staat op een foto in het bijgevoegde boekje, de treble wat hoger te zetten bij het afspelen. Dan hoor je inderdaad wel een Freddie Hubbard die on fire is in club Blue Morocco in het New York van 1967.

Hij wordt daarbij prima begeleid door Kenny Barron op piano, Bennie Maupin op tenor saxofoon, Herbie Lewis op bas en Freddie Waits op drums. Favoriete nummers van mij zijn hier opener Crisis, Echoes of Blue, het mooie lange Bye bye Blackbird en een wel hele fraaie uitvoering van klassieker Summertime. Zeker een aanrader voor jazz liefhebbers en een must voor Freddie Hubbard adepten.

Momenteel een veel te lage waardering (3,4*) hier op MusicMeter voor deze fraaie klassieke hard bop plaat. Freddie Hubbard is werkelijk in topvorm hier. Het plezier van de prima band spat ook van de plaat af. Op kant 1 met opener Without a Song swingt de boel de pan uit, terwijl op kant 2 de muziek vooral heel erg mooi is, met ook een fraaie Things We Did Last Summer. Zeker een aanrader dit.

Dit is toch wel een prettig en sfeervol 80's popalbum van Anni-Frid Lyngstad van ABBA. Uitgebracht een jaar na het laatste ABBA album en geproduceerd door Phil Collins. Dat heeft Phil prima gedaan: een mooi helder geluid heeft dit album. En hij is ook op de drums te horen, wat je wel aan hem kan overlaten. De liedjes zijn een soort kruising tussen popsongs van ABBA en Phil Collins rond die tijd en de meeste zijn heel aardig tot goed.

Aan single To Turn The Stone heeft Giorgio Moroder meegeschreven en het mooie The Way You Do is geschreven door Bryan Ferry. Mijn favoriete nummers hier zijn Tell Me It's Over, I Got Something, Strangers, To Turn The Stone, I Know There's Something Going On, You Know What I Mean & Here We'll Stay. Ga trouwens voor de LP met de originele binnenhoes, want de foto erop van Frida vind ik mooier dan de tekening ervan op de hoes.

De eerste 10 odd funk 45's hier zijn van DJ Shadow (Josh Davis). Het is een beetje een mixed bag. De 2 openingssongs zijn erg goed, vooral Let's Do It Today. Het origineel van Do It Again is leuk gevonden, maar niet meer dan dat. De titel van The Dead Don't Die Alive is leuker dan de song.
Getting Down For Xmas heeft een heerlijke break maar blijft een kerstliedje. Zet ik over een maand maar weer eens op. The Road heeft een sterke bas en gitaar, net zo'n gitaar op Mr Chicken Shit.
Clap Your Hands is meer traditionele funk en klinkt lekker. En weer een origineel van dit keer Marvin Gay's What's Going On? Dit is eerder soul dan funk.

De keuze van DJ Shadow is de moeite waard, maar meer ook niet. Gelukkig is daar Keb Darge nog. Want net als op het nog wat betere Funk Spectrum II komt hij weer met heerlijke funk aanzetten, waarbij soms ook van die lekkere orgeltjes zijn te horen, zoals op Can't Stop Now & het fijne Every Man For Himself. It's A Man's World is ook een origineel van, maar wel lekkere funk. Ene Rickey Calloway klinkt als de oude James Brown op Tell Me, cool. Een prettige sax hoor je op It Ain't Fun But It's Fun & op Backtalk (+meer). Mr. (Sex-) Machine doet ook weer sterk aan James Brown denken, net als Who's The King: erg goed hoor.
De twee slotsongs zijn lekker relaxed, met jawel: zo'n lekker orgeltje op The World.

Keb Darge heeft het weer prima voor elkaar: 10 (erg) lekkere odd funk treasures. Ze halen bijna het niveau van deel II. Maar omdat Kenny Dope het daar een pak beter doet dan DJ Shadow, is dit eerste deel (zowaar) wat minder dan het vervolg. Al is het zeker de moeite waard, alleen al voor de 2e LP van Keb Darge.

Executive Producer Peter Adarkwah heeft het in de 'liner notes' over mogelijk het beste funkalbum ooit. En, echt waar, een beetje gelijk heeft hij wel. Nu zijn er meerdere beste funk verzamelalbums ooit, maar het zijn er maar een paar. En voor mij is dit er zeker één.

De eerste 10 songs zijn briljant. Samengesteld door Kenny Dope, die beschrijft dat ze op reis gaan voor 'crate diggin': het vinden van allerlei bijzondere 45's, waarvan er dus een paar voor dit album zijn geselecteerd. Het zijn dus niet de minste en het klinkt ook nog eens lekker gevarieerd, van de pure rauwe funk tot het wat 'gladdere' Contradiction. Toppers zijn Ghetto Funk, I Got Some & het fantastische Soul Food.

Keb Darge gooit er bij zijn 10 nummers gelijk 5x veel heerlijke orgeltjes tegenaan, zoals in Ghost A' Go Go en Grandma's Funky Popcorn (wat swingt dat zeg!) en het superfunky Don't Push Your Luck. Oh ja en ook op het geweldige I Turn You On, wat trouwens ook te vinden is op een andere één van de betere funk verzamelalbums ooit: Texas Funk 1968-1972. Funky Brother is ook lekker hoor, met een heerlijke bas. Kortom: we worden verwend hier. Dit Funk Spectrum II is echt fantastisch!

Deze verzamelaar is allereerst interessant voor mensen die nog niet veel funk in huis hebben. Er staan echt een aantal 'krakers' op, zoals 8 van de eerste 11 tracks van cd1 en Funkadelic op cd2. Deze vind je op veel meer verzamelaars, maar... verder heb je dan toch een kleine 20 wat minder commerciële nummers. Sommige artiesten zijn wel bekend, maar de nummers op dit album minder. Zo is het ook voor funkliefhebbers mogelijk een interessante dubbelaar. Check of je alles wel in huis hebt. Eervolle vermelding trouwens voor Ramsey Lewis Trio - Slipping into Darkness: dat is zo'n mooi nummer!

What Is Soul? vraagt Funkadelic zich af op het laatste nummer van deze plaat. Nou, precies dat nummer bevat nog het meeste een soulful groove. De inhoud van de rest van de plaat is terug te vinden in de naam van de groep en dus ook van het album: een soort van psychedelische funkrock. Het vormt het begin van een hele serie fraaie platen van deze groep.
En wat een heerlijke brei van geluiden, in de vorm van gitaren, stemmen, harmonica's, funky bassen en drums, synthesizers en nog veel meer stort zich over ons uit tijdens dit Funkadelic. Echt, de groove is in your heart, in your head, als je hiernaar luistert. Dit album is ook ongelooflijk cool (dat heb ik nog nooit opgeschreven bij een plaat, maar hier klopt het echt). Alle nummers zijn erg goed, mijn favoriet is I Bet You, maar de rest doet er nauwelijks voor onder. Wat een ultralekkere retegoede plaat!

Wat een fantastisch plaat is dit zeg. Na hun gelijknamige debuutplaat en Maggot Brain vind ik dit hun beste album. Een album vol met de beste funkrock die Funkadelic gemaakt heeft, maar tegelijk ook afwisselend. Er staat maar één wel aardig nummer op: If You Got Funk, You Got Style.
Smokey & Soulmate zijn erg fijne funky soulnummers. You Scared the Lovin' Outta Me is een soort 'slow-funk' song, lekker nummer. Maar de hoogtepunten hier zijn de gitaarnummers, richting het niveau van Maggot Brain.
Openingssong Comin' Round the Mountain, titelsong Hardcore Jollies en livenummer Cosmic Slop zijn alle drie steen- en steengoed. Wat een fantastische gitaarsolo's van Eddie Hazel! Betere funk is toch nauwelijks denkbaar? De plaat eindigt semi-instrumentaal met het niet verkeerde relaxte Adolescent Funk. Voor funk- en eigenlijk ook rock liefhebbers niet te missen, dit Hardcore Jollies.

Om te beginnen, wat sommigen zich niet realiseren: dit is hun tweede echt geweldige plaat. Ook hun debuut, eenvoudigweg Funkadelic geheten is fantastisch. Dit Maggot Brain is weer net anders, maar toch ook weer niet. Nog niet zo veel George Clinton (producer) 'poespas', geen p-funk dus, maar rauwe echte pure heerlijke funk.
En dan beginnen we ook nog eens met één van de beste songs ooit titelnummer Maggot Brain en dat is nou weer een lang psychedelisch hardrocknummer. Dit wordt gelijk gevolgd door echt een fantastisch funk nummer Can You Get To That: zo lekker! Ook op het sterke Hit It And Quit It is het moeilijke stil zitten.

Side B begint (weer) met een harde electrische gitaar en orgel: Super Stupid had een nummer van Jimi Hendrix kunnen zijn en de heren Prince & Lenny Kravitz hebben hier vast goed naar geluisterd. Die solo's: geweldig! Funky is het weer op Back In Our Minds, met een fraaie piano en trompet. Oorlog met gitaren, orgel, percussie en nog veel meer wordt het op het chaotische Wars Of Armageddon. Kortom: dit is echt een meesterwerk vol met fantastische originele funkrock. Niet te missen!

Dit moet één van de eerste BGP 'alle 20 goed' Funk compilaties zijn. Er volgden nog veel meer geweldige funk / soul compilaties van dit label.
Op dit album gaan we funken in the Ghetto, in de jaren '70. The black music werd in die tijd steeds fraaier ingekleed, zoals je bijvoorbeeld ook op albums van Marvin Gaye en Stevie Wonder kan horen uit die tijd. De Jazz sneeuwde onder bij de Soul & Funk en de uitstekende musici gingen daardoor meer de funky jazz kant op. De teksten werden meer maatschappijkritisch. Kortom: de muziek ging terug de straat op (the Ghetto in).

Al deze verschillende invalshoeken zijn te horen op deze prachtige - dus zeer afwisselende - verzamelaar. Er staan ook bekende en onbekende artiesten op en in het bijgaande boekje met mooie foto's staat een toelichting per artiest.
Zelf vind ik de eerste 11 nummers echt geweldig. Als je King Curtis hoort zeggen: op piano Billy Preston voor de Memphis Soul Stew, Eddie Harris verklaart dat hij Money nodig heeft en the Gators een Cold Bear willen drinken dan weet je genoeg. Ook de man met de fraaie naam Mongo Santamaria met I Can't Get Next to You is het aanhoren meer dan waard. En met Lotti Golden gaan we salsa funken. Lekker nummer is dat, net als Right on Brother van Southshore Commission: beide pure underground singles. En dan volgen nog Fred Wesley, The Gaturs & Roy Ayers.

Als je dit nieuwste werk van Ty Segall en consorten tot je neemt via de Sennheiser vanaf vinyl, dan is dat wel weer een hele prettige ervaring. Dit album blijkt het meer dan waard om er zo intensief naar te luisteren. Alle songs zitten erg goed in elkaar, vol met geweldige riffs en heerlijke wendingen en versnellingen.

Voorbeeld is de fantastische opener Earthen Gates: wat een sterk begin gevolgd door de bekende Ty Segall versnelling. Sleigh Ride is de enige single van Fuzz op dit album, vergeet niet de andere te beluisteren. What's In My Head is mogelijk de sterkste song. En zo gaat het maar door: een plaat bomvol met uitschieters. Met uitstekend spel en een heerlijk retro garage- hardrock geluid.