Dit Yes We Can wordt zeer hoog gewaardeerd hier op Musicmeter. Het is een echt goede plaat, maar een klassieker vind ik het niet. Daarvoor staan er net te veel 'maar' aardig goede songs op, zoals O Me-O, My-O, When The Bill's Paid & Occapella. Would You? is een flauw einde van een mooie plaat.

Daartegenover staan veel uitstekende songs van Allen Toussaint, die de plaat ook produceerde. Ze worden fraai gezongen door Lee Dorsey en werkelijk prachtig uitgevoerd door the Meters. Wat een mooie details zijn er te horen. Het levert fijne nummers op als de titelsong (met een bis), het oh zo mooie Riverboat, het prachtig gezongen Sneakin' Sally Trough the Alley, het sterke Who's Gonna Help Brother Get Further? en het funky Gator Tail, met heerlijke bas en hoorns.

Echter: om deze plaat terug te vinden op nummer 5 in de toplijst funk gaat mij te ver. Boven klassiekers als Innervissions, Hot Buttered Soul, Curtis & The Payback? Als soulliefhebber zou ik daarentegen deze plaat niet willen missen.

Hé wie zie ik daar staan, onderin de rotatielijst: Lee Fields! Na zijn vorige 2 sterke albums en een geweldig concert in Tivoli de Helling ben ik heel benieuwd. En wat mijn oren te horen krijgen is buitengewoon aangename muziek. Een fraaie aankleding door zijn begeleidingsband the Expressions, die de mooie stem van Lee begeleiden op een wederom sterke plaat. Sterker nog: dit vind ik de beste van allemaal. Dat heeft te maken met het wel heel hoge niveau van heel wat songs en de verschillende muziekstijlen die naast de Soul gebruikt worden, zoals funk, gospel tot zelfs country aan toe.

Het album opent al goed met Just Can't Win, een mooie soul song. Buitengewoon goed vind ik Magnolia, een pracht van een nummer met country invloeden. De funk komen we, inclusief de bekende blazers, lekker tegen op Standing By Your Side. Het intro, de piano en de intense soul van Eye to Eye zijn prachtig. In The Woods is een gospelsoul nummer met een heerlijk koor: werkelijk fantastisch mooi, hallelujah!
De afwisseling in (leidende) instrumenten is ook een sterk punt van dit album. Het (grotendeels) instrumentale All I Need heeft een basis van gitaar en percussie, gevolgd door de blazers. Still Gets Me Down heeft weer een opvallend lekkere bas en Talk To Somebody heeft dat ook, net als een heerlijk orgel. Fijn gitaartje daarbij en een prima refrein.

Stone Angel is de derde gigant van deze plaat. Een juweel van een song, met een ronduit briljante groove en een fijn koortje. Op slotnummer Don't Leave Me This Way overschreeuwt Lee zich licht in het refrein, iets waarvan Charles Bradley op zijn tweede album ook soms wat last had, maar dit kan de pret niet drukken. Wat een fantastische plaat is dit! Niet alleen een topper in de categorie Soul, maar Emma Jean staat in mijn eindejaarslijst.

Dit is niet het doorbraakalbum van kleine Lee Fields. Dat was in deze eeuw - 3 jaar geleden - dit album:
Lee Fields and The Expressions - My World (2009)
Ook het album Problems was deze eeuw weer succesvol opnieuw uitgebracht. Origineel komt het uit 1973 en was het toen het enige succesvolle album van Lee Fields, samen met een aantal singles. Hij werd in die tijd zelfs 'Little James Brown' genoemd.

Nu is er dus Faithful Man. En wat klinkt het mooi. De droge krakerige en toch strakke stem van Lee Fields zingt I Still Got It en hij heeft groot gelijk. Single You're the Right Kind of Girl is mij wat te R&B, maar blijft een lief liedje. Geef mij dan maar de pure soul van opener en titelsong Faithful Man en van Still Hangin On. Op dat laatste liedje hoor je de pijn en de wanhoop in de stem van Lee, net als op Wish You Were Here. Whooooo: wat een fantastisch mooi nummer is dat!

Op Who Do You Love hoor je een heel leuk koortje en prima blazers. Op het volgende nummer hoor je de stem van Lee volledig tot zijn recht komen: breekbaar en mooi leidt hij je over the Moonlight Mile. De toetsen op dit nummer zijn zooo lekker!
En als Lee zingt dat 'we both know that the feeling's gone' dan voel je ook dat het All Over Is. En is het onvermijdelijk dat de slotsong Walk On Thru That Door heet, met fraaie strijkers en al.

Wat een geweldig soulalbum is het geworden zeg! Dit is echt genieten geblazen, dit is pure soul zoals het bedoeld is. Heftige gevoelens toevertrouwd aan het vinyl via de unieke stem van Lee Fields.

Dit lekker rauwe funkalbum van Lee Fields is voor RSD 2020 opnieuw uitgegeven door classic soullabel Daptone uit New York op prachtig green splatter vinyl. Deze plaat is echt erg goed, met een klassieke James Brown sound, maar dan op zijn Lee Fields'. Want ook deze man heeft een fraaie stem en ook hier al een prima begeleidingsband. Fijne blazers, goede achtergrondzang en een prettig orgeltje.

De eerste nummers zijn al heel sterk: de titelsong, Watch That Man, Hey Sallie Mae (Get Off My Feet) en Let a Man Do What He Wanna Do. Maar ook op kant B haalt Lee zijn topniveau, met songs als Put It on Me en mooi soulnummer Take It or Leave It. En net als James Brown sluit hij instrumentaal af met orgel: Bad, bad, bad. Niet te missen voor funkliefhebbers dit Let's Get a Groove On.

En wederom flikt die ouwe Lee Fields met die oh zo mooie soulstem het weer. Een ijzersterke funky soulplaat, met een fraaie aankleding door zijn begeleidingsband the Expressions. Er staan weer heel wat heerlijke songs op deze plaat en instrumentaal zit het ook weer uitstekend in elkaar. Lekkere orgeltjes, geweldige blazers, prima percussie en dus die uitstekende zang van Lee.

Kant A van de plaat is de iets rustiger kant, met de prachtige opener en titelsong Special Night. Nog beter bevalt mij kant B waar het wat meer funky wordt, maar tegelijk subtiel blijft. Dat geldt voor het hele rijtje Make This World, Let Him In, How I Like It & Where Is the Love. Echt uitstekende muziek die mij soms wat aan de muziek van, echt waar, Otis Redding doet denken. Dat zegt genoeg.

Na het relatieve succes van de heruitgave van Problems (2002) - een soul / funk album uit 1973 - kwam de "kleine James Brown" in 2009 na al die jaren met een nieuw album: My World. De jaren ervoor was er al sprake van een revival van klassieke Soul en Funk op o.a. dit Truth & Soul Label en op het Daptone label. Denk aan artiesten als El Michels Afair & Sharon Jones, met wie Lee ook een prachtduet op nam. Dit nummer staat bijvoorbeeld ook op Daptone Gold: een sterke verzamelaar.

Dit My World past bij deze Soul revival en is een zeer geslaagd klassiek Soul album geworden met prachtige songs waarop de krakerige, pure maar toch strakke stem van Lee Fields goed tot zijn recht komt. Ook de begeleidsband The Expressions speelt ijzersterk: het klinkt vakkundig en bevlogen tegelijk. De blazers zijn echt een genot om naar te luisteren. Echt briljant mooi vind ik Honey Dove, My World Is Empty Without You & de titelsong. Zeer aan te raden dit album.

Veel betere jazz dan dit krijg je niet: een LP gevuld met de beste groovy jazz van Lee Morgan tussen 1963 en 1968. Met natuurlijk het titelnummer van zijn grote succes The Sidewinder. Hierop hoor je ook ondermeer Joe Henderson op tenor sax en Barry Harris bepaald niet onverdienstelijk op piano. Vervolgens het fraaie Cornbread waar Jackie McLean op de alt sax en Hank Mobley op de tenor sax mee blazen. Herbie Hancock hoor je op piano. Verder nog Caramba, nog een titelsong, nu met een heerlijke latin inslag. Nu met een prima Cedar Walton op piano en Bennie Maupin op tenor sax.

Tot slot het uitstekende Nite Flight met weer Joe Henderson op tenor sax en nu McCoy Tyner op piano. Op alle nummers horen we Bob Cranshaw op bas, behalve op Caramba: hier Reggie Workman. Op drums steeds, en dat is voor deze grooves niet onbelangrijk, Billy Higgins. Als ik deze vier nummers heb gedraaid vraag ik mij af: wat wil een mens nog meer? Fantastisch dit!

Ik had hiervan eerst deze versie:
Lee Morgan - The Complete Live at the Lighthouse (2021) - MusicMeter.nl

Dat vond ik echt teveel van het goede met vele nummers in verschillende uitvoeringen, de één wat beter dan de andere.

Daarom heb ik de 3CD boxset van dit origineel aangeschaft. Hierop staan alle verschillende nummers in de beste uitvoeringen. Zo te horen is er een uitstekende selectie gemaakt (inclusief de bonustracks hier).

Lee Morgan speelt natuurlijk geweldig op trompet, opvallend goed vind ik Bennie Maupin op tenor saxofoon, fluit en clarinet, Harold Mabern speelt uitstekend piano en Jamie Merritt & Mickey Roker vormen een prima ritme sectie. Erg fijn deze 3CD live boxset!

Ik heb de Connoisseur CD met de bonustracks uit 1969, maar het gaat hier allereerst om de sessies uit april 1967 waar het album Sonic Boom is opgenomen. Daar heb ik sinds vandaag ook de 1st issue UK LP van, met een uitstekend geluid, uit 1979. Inderdaad is dit weer een verbazingwekkende beslissing van Blue Note in de jaren zestig geweest om ook dit album eerst niet uit te brengen. Gelukkig is dat voor heel wat prima platen eind jaren zeventig / begin jaren tachtig rechtgezet.

Want wat staan er weer een fraaie songs op dit album en wat worden ze weer voortreffelijk uitgevoerd. Natuurlijk door Lee Morgan op trompet, maar zeker ook door Cedar Walton, sterk spelend op piano en opvallend goed: Billy Higgins op drums. Verder ook Ron Carter op bas en op tenor saxofoon David 'Fathead' Newman. Een niet te missen album dit Sonic Boom van Lee Morgan!

Ik had eerst deze Complete Lighthouse Boxset. Dat vond ik echt teveel van het goede met vele nummers in verschillende uitvoeringen, de één wat beter dan de andere.

Daarom heb ik de 3CD boxset van het origineel aangeschaft. Hierop staan alle verschillende nummers in de beste uitvoeringen. Er is er een uitstekende selectie gemaakt, zie:
Lee Morgan - Live at the Lighthouse (1971) - MusicMeter.nl
(inclusief de bonustracks)

Lee Morgan speelt natuurlijk geweldig op trompet, opvallend goed vind ik Bennie Maupin op tenor saxofoon, fluit & clarinet, Harold Mabern speelt uitstekend piano en Jamie Merritt & Mickey Roker vormen een prima ritme sectie.

De 3CD live boxset heeft dus mijn voorkeur boven deze Complete Live at the Lighthouse box.

Frisse poprock met soms een punky inslag, soms zelfs een country touch. Net wat pittiger, net wat lekkerder, net wat meer catchy dan de grote hoeveelheid poprock albums uit de jaren '90, die nu vaak wat gedateerd klinken. Dit It's A Shame About Ray (mooie titel trouwens) blijft ook 20 jaar later (erg) lekker klinken. Ook als je naar de score van alle albums van The Lemonheads hier op Musicmeter kijkt, dan is dit toch wel hun mini-meesterwerkje. Echt een fijn album.

Van de originele Greatest Hits uit 1975 worden op deze vernieuwde versie vier nummers weggelaten: Lady Midnight, The Partisan, Last Year's Man & Take This Longing. Dat is altijd discutabel, maar toch vind ik het goed gedaan, hoewel ik de laatste wel erg goed vind. Daarvoor in de plaats komen negen nummers van zijn vier succesvolle albums uit de periode 1984 t/m 2001. En ook hier is de keuze sterk. Alleen Closing Time is net wat minder.

Gewaagd is om aan de tijdsvolgorde te sleutelen, maar door steeds passende songs achter elkaar te zetten krijg je een hele afwisselende cd met het beste van alle stijlen die Leonard Cohen gebruikt heeft. Bovendien staan de meeste oude nummers toch als eerste en de nieuwste als laatste. Ik vind het zo een ijzersterke verzamelaar, wat ook nog eens een geweldig geremastered geluid heeft, en vooral vol staat met prachtige songs van deze maestro.

Ik had het geluk de eerste vier LP's van Leonard Cohen voor weinig te vinden bij de kringloop en heb ze achter elkaar gedraaid. Zijn debuut blijf ik een echt prachtige plaat vinden, maar deze opvolger Songs From a Room lijkt toch op een mindere en saaiere versie daarvan.

Er staan wel een paar mooie songs op, maar ook een paar minder goede nummers. De betere nummers voor mij hier zijn Bird on the Wire, Story of Isaac, You Know Who I Am en The Partisan.

Deze wonderschone funk verzamelaar komt uit de serie Manifesto Of Groove. Een goede serie die bestaat uit 12 delen, waarbij op heel wat albums de jazz een enigszins prominente rol inneemt. Dit ook omdat onder andere Jazz FM hiermee te maken heeft. Echter: niet op deze Let There Be Funk! Terecht staat voorop dat hierop bijzonder 'heavy duty cuts' uit de jaren '70 staan. Funk cuts dan wel te verstaan.

En wat een fantastische collectie is het geworden. Echte funky songs, van wat lichter - zoals Yes, We Can Can - tot echt heavy: zoals New Orleans, van Idris Muhammad. Alleen die bas al, waanzinnig! Van Sly & the Family Stone naar alweer zo'n zware bas op Graham Central Station's Hair. Voldoende variatie dus, maar tegelijk ook een mooie samenhang. Een erg funky samenhang, met een geweldige groove. Wat een plaat!

Andere platen met (funky) grooves en breaks uit deze serie zijn (natuurlijk) Funk Ain't A Word, Be Black Baby & Cold Sweat.

Toevallig was mijn laatste concert voor corona dat van Liam Gallagher in de Ziggo Dome op 070220. Daar waren 17.000 nogal enthousiaste mensen bij. De sfeer was zo goed dat zelfs Liam zijn pose doorbrak en relatief vrolijk dit concert gaf. En wat voor een concert: een podiumbeest is 'ie en de setlist met een mix van zijn betere solo nummers en Oasis songs is erg fijn. Dat is ook terug te horen op dit Down By The River Thames uit hetzelfde jaar: 051220. En daar komt bij dat Liam een prima band heeft, die de nummers lekker rauw en strak speelt. Net als het concert in de Ziggo Dome is deze live registratie dan ook zeer de moeite waard. Ook te beluisteren vanaf fraai oranje dubbel vinyl.

Ik heb deze geweldige tour van Liam al in 2020, net voor corona uitbrak, gezien in de Ziggo Dome. Die was voor minstens de helft gevuld met dolenthousiaste Britten en Ieren, wat voor een vergelijkbare sfeer zorgde als op dit live album te horen is. En net als bij dit Knebworth 22 had Liam er enorm zin in. Wat een entertainer en frontman is hij dan zeg!

De setlist is natuurlijk om je vingers bij af te likken: zijn beste solo nummers en fantastische Oasis nummers. Geweldig neergezet, met een echt uitstekende band. Het was een onvergetelijk concert, ook omdat dit het laatste concert voor langere tijd bleek te zijn. Maar corona stopt Liam Gallagher natuurlijk niet: op Knebworth in 2022 gaat 'ie gewoon lekker door met waar hij goed in is. Mis het niet.

En hij ligt op de draaitafel in de wel hele mooie wit groene splatter vinyl versie. En zo mooi als 'ie eruit ziet, zo goed klinkt Liam Gallagher live ook. Zeker met deze mooie unplugged arrangementen en prima band, zangeressen en strijkers. Het publiek is zowaar redelijk rustig en dat is wel zo prettig luisteren. Dat moet trouwens afgesproken zijn, want ik heb Liam nog in de Ziggo Dome gezien dit jaar (zowaar) en dat was zwaar indrukwekkend: het concert en het publiek. Wat een sfeer was dat!

Toen was er een setlist met een mooie afwisseling van zijn betere solowerk en Oasis songs. Op deze lp ligt er iets meer de nadruk op zijn solowerk, maar dan wel precies de goede nummers. De vele hoogtepunten voor mij zijn Wall of Glass, de fraaie 'pianoversie' van Some Might Say, One of Us, Stand by Me, Sad Song, Once & het kippenvel opwekkende Champagne Supernova.

Na flink wat draaibeurten vooraf aan zijn geweldige concert van afgelopen vrijdag, doe ik er toch nog een halfje bovenop. Wat een goed en lekker album is dit toch, met flink wat prima songs. Ook live bleven vijf nummers van dit album overeind naast elf Oasis klassiekers: Shockwave, Once, Halo, The River en de titelsong. Die eerste drie nummers zijn ook mijn aangevinkte favorieten hier, maar zeker The River was live ook ijzersterk. De producer van dit album heeft ook Adele geproduceerd, dus dat klinkt verzorgd en dit hele album zit ook goed in elkaar. Prettig is dat regelmatig de Oasis sound terug is te horen. Een prima plaat van Liam, die Oasis ook live weer tot leven kan laten komen.

Lianne La Havas heeft een mooie stem, maar alleen daarmee redt ze het niet. Soms, soms, doet ze me denken aan Amy Winehouse. Maar meestal vind ik de songs te mager en te R&B: te glad, te smooth, te saai gewoonweg. Dit: Is Your Love Big Enough? doet mij gewoonweg te vaak te weinig. Uitzonderingen zijn bijvoorbeeld de titelsong, Forget, Age & Tease Me. Maar verder is het wel aardig, maar meer ook niet.

De serie Anthology of the Blues (de Franse editie) of ook Original Folk Blues (the USA editie) is zeer de moeite waard. Er zijn een aantal verzamelplaten per staat, zoals Texas Blues, en per artiest: twee van Elmore James en deze van Lightnin Hopkins. Op vrijwel alle platen staat een verzameling goede tot uitstekende liedjes die vaak wat minder bekend zijn. Op deze verzameling songs van de blueslegend Lightnin' Hopkins horen we nummers die in Houston, Texas, zijn opgenomen in 1950 en 1951. Ze zijn werkelijk allemaal intens en prachtig. Pure klasse, puur genieten.

Autobiography in Blues is een vroege LP uit de carriere van Lightnin' Hopkins. Hij speelt hier twaalf akoestische bluessongs op zijn eigen onnavolgbare wijze. De plaat opent sterk met In the Evening, the Sun Is Going Down & Trouble in Mind. Daarna bezingt hij zijn ouders en het leven met gokken. Nog wat beter dan kant 1 is kant 2 van de LP. Get Off My Toe, 75 Highway, Bottle Up and Go, Short Haired Woman, So Long Baby & Santa Fe Blues zijn allemaal erg fraai gezongen en gespeeld door Lightnin' Hopkins uit Texas.

Dit is een werkelijk waar geweldige 'compilatie' van 2 ijzersterke Lightnin Hopkins albums uit 1965, opgenomen in 1964:

Lightnin' Hopkins - Down Home Blues (1965) - MusicMeter.nl
Down Home Blues is moeilijk te krijgen, alleen in de originele uitgaven. Via deze compilatie nog betaalbaar te vinden op CD/2LP.

Lightnin' Hopkins - Soul Blues (1965) - MusicMeter.nl
Een fantastisch album waar inmiddels wel een paar reissues van zijn verschenen.

Beide sessies zijn opgenomen in 1964 met dezelfde drie muzikanten: Lightnin Hopkins, gitaar en vocals, Leonard Gaskin, bas en Herbie Lovelle op drums. De productie is kraakhelder.

Double Blues zelf is trouwens op Spotify te beluisteren en daarmee deze twee fijne 1965 platen van Lightnin Hopkins.

Deze dubbel CD bevat maar liefst 44 nummers uit de lange blues carriere van Lightnin' Hopkins en heet dan ook: His Blues. De eerste CD gaat over de periode 1947-1959 met 26 tracks en de tweede CD bevat 18 songs uit 1960-1969. Het wordt benoemd als soundtrack bij de biografie van Lightnin' Hopkins: His Life and Blues. ACE is een prima label voor dit soort uitgaves en pretendeert dat geen enkele andere verzamelaar van Lightnin' Hopkins een beter carriere overzicht geeft dan dit His Blues. Het zou zomaar kunnen. En ik kan bevestigen dat de remastering ('audio restoration') werkelijk geweldig gedaan is: het levert een uitstekend geluid op. Vaak pik ik een aantal favorieten eruit, maar dat is hier ondoenlijk. Wat een hoeveelheid goede tot geweldige nummers staan op deze echt erg goede verzamelaar. Een aanrader voor de blues liefhebber dit His Blues!

Wat een waanzinnig mooie bluesplaat van Lightnin' Sam Hopkins is dit zeg! Prachtige intense songs, gezongen door de fraaie stem van Lightnin' met zijn goede gitaarspel en uitstekende begeleiding van o.a. Spider Killpatrick op drums.

Uitgebracht op het Arhoolie label, in 1960 ook opgericht om de muziek van Lightnin' Hopkins uit te brengen. De productie is trouwens voortreffelijk, kraakhelder geluid op mijn LP uit midden jaren '60.

In 1966 en 1967 nam Lightnin' Hopkins 2 albums met elektrische blues op bij Verve Folkways. Dit zijn wat mij betreft 2 van flink wat hoogtepunten uit zijn carriere. Dit Lightnin' Strikes of ook wel the Blues genoemd is een wel er fijn album. Het opent met het bekende Mojo Hand, maar de hoogtepunten zijn voor mij de 3 langste nummers: Cotton, Nothin' but the Blues & Hurricane Betsy. Een speciale vermelding nog voor het sterke instrumentale Guitar Lightnin'. Overigens zijn alle nummers goed tot zeer goed. Net als de begeleiding van Jimmy Bond, uitstekend op de bas, Earl Palmer op drums die met heel wat grootheden werkte en Don Crawford op harmonica. Een uitstekende bluesplaat dit Lightnin' Strikes.

Lightnin' Hopkins heeft een buitengewoon fraaie en indringende stem. Daarbij speelt hij uitstekend op de akoestische of elektrische gitaar. In zijn lange leven heeft hij veel moois gemaakt en vaak ook (mee-)geschreven aan de songs. Dit album Mojo Hand staat weer vol met prachtige nummers en alle nummers komen van zijn hand, sommigen samen met een ander. Er zit voldoende afwisseling in, soms hele fraaie pure blues zoals in Awful Dream, dan weer een meer up-tempo boogie zoals het instrumentale Black Mare Trot. Het mooie Have You Ever Loved a Woman is juist weer een piano ballad. Titelsong Mojo Hand is ook erg goed, maar het hele album mag er wezen.

Bij de eerste luisterbeurt vielen al wel wat kwartjes, desondanks was het toch even schakelen na de vorige albums. Na meerdere draaibeurten hoor je dat de stem van Amber Webber ook met synthesizers geweldig mooi tot haar recht komt. Sterker nog: inmiddels vind ik dit een steengoed album. Er is een mooie afwisseling tussen het bekendere rustige erg mooie werk en het meer directe soms haast staccato werk, vrijwel alles nu met hulp van de synthesizer en een (soms indringende) fraaie beat. Maar je hoort ook prachtige strijkers terug, zoals op Fire, Flesh and Bone. Verdere voorbeelden van mooi en rustig zijn Moon & Fire Me Up en direct en indringend is Loaded Gun, fantastisch nummer is dat!

Lightning Dust heeft het weer voor elkaar en het is jammer dat (voorlopig) zoveel mensen dat missen. Misschien komt dat wel door het moment van de release, want deze plaat is zeer geschikt voor dit herfstige jaargetijde.

Ik stond bij Plato Utrecht ouderwets in de bakken te kijken. Ik kreeg er bijna pijn in mijn nek van: ik doe dat tegenwoordig veel te weinig! En daar stond dit album Infinite Light aan. En ja, dan vraag je je bij het volgende alweer hele mooie nummer af: wie zijn dit? Het bleken dus leden van Black Mountain te zijn. Het klinkt niet echt naar Black Mountain, maar de kwaliteit van de muziek is ook hoog. Ik moet zeggen dat dit album bij mij gelijk de eerste keer als een bom insloeg (in de positieve zin van het woord dan).

Voorop staat dat dit vooral hele mooie muziek is. Wat een mooie liedes zijn er gecomponeerd zeg! Het wordt ook erg mooi gezongen door de zangeres die een prachtige stem heeft. Er zit inderdaad een mooie trilling in af en toe. De strijkers die ook mee doen, maken het nog sfeervoller allemaal. Alle instrumenten klinken prima en ook de productie is erg goed: wat een mooie volle ronde sound heeft dit album.

Ik vind Honest Man overigens wel een mooi nummer: heel kraakbaar en kwetsbaar. Antonia Jane, Never Seen en de 2 slottracks Wondering What Everyone Knows & Take It Home horen ook bij mijn favorieten. Een minder nummer is op dit album niet te vinden. Overigens: Take It Home is absoluut briljant!!!

Ook het artwork is het vermelden waard: ziet er erg mooi uit en ik vind 't mooi passen bij de muziek. Over de muziek, zoals hierboven al gezegd: een schoonheid van een album, een juweeltje, echt heel mooi, prachtig, heerlijk, erg fijn!

De enige plek in de Sovjetunie waar kunstenaars de vrije hand hadden was bij... bushaltes. Hele mooie voorbeelden hiervan zijn in het fraaie boekwerk bij de LP te zien. Het (op) communistische propagandakunst (gebasseerde) artwork van de gatefold hoes is ook erg mooi. Naar mijn idee veel mooier, dan dat van de CD.

De muziek is na het Rammstein album van dit jaar alweer erg goed. Dit neigt regelmatig wat meer naar rock dan naar metal, maar op sommige nummers komt de Rammstein sound toch duidelijk terug. Zoals op de 2 geweldige openingstracks Steh Auf en Ich Weiss Es Nicht. Wel is deze plaat toch wat afwisselender geworden. Andere heel goede nummers vind ik Allesfresser, Knebel (wat een tekst en explosie op het einde), Frau & Mann, Schlaf Ein en Platz Eins. Maar er staat geen minder nummer op. Een prima plaat van Lindemann en Tägtgren, één van de betere albums van 2019.

Op dit The Explosive Little Richard horen we een andere kant van hem, namelijk zijn funky soul kant. Waar hij bekend is geworden met rock 'n roll is dit een funk/soul album alla Wilson Pickett in die tijd bij Atlantic maakte. En dat is een compliment!
Hij wisselt funky songs als Land of a Thousand Dances, Money & I Need Love af met soulsongs als I Don't Want to Discuss It, Never Gonna Let You Go & Don't Decieve Me (Please Don't Go). Ik wou dat Little Richard meer van dit soort platen had gemaakt. En beiden zingt hij erg sterk met een prima begeleidingsband. Het is een echt goede plaat.