Inderdaad, die roze vinyl Pinkpop editie is echt een feestje op je platenspeler. Ook nog eens een 180 gram persing met prima geluid (niet onbelangrijk). En wat hoor je dan terug? Een plaat die we halverwege de jaren '90 veel, echt veel gedraaid hebben. Waarom? Het was een heerlijke rockplaat met een paar grote lekkere hits.
Nu in 2014 hoor ik meer. Juist ook de 'minder grote' nummers van het album zijn (erg) goed. Opener The Dam at Otter Creek is gelijk een prachtnummer. Maar wat bijvoorbeeld te denken van Shit Town? Zou zomaar een Springsteen nummer kunnen zijn. En van de overheerlijke bas op T.B.D. en Stage, waar ook het gaspedaal fors wordt ingedrukt. Supernummer met ook een goede gitaar, net als op Waitress, waar ook de drums lekker doorknallen.
En oh ja, gelukkig na zoveel jaren niet meer draaien kan ik ook weer met plezier naar die 3 bekende tracks luisteren. Kortom: dit album is weer helemaal terug waar het ooit was bij mij: aan de top!

Met hun vijfde blues(rock) album in 5 jaar kwam de Nederlandse formatie Livin' Blues alweer met een goede plaat. Dit Ram Jam Josey kent 2 gezichten. Op kant 1 van de LP zijn met name vrolijkere en snellere boogie nummers te horen, waarbij voor mij titelsong Ram Jam Josey en het lekkere Ramble On eruit springen. Kant 2 van de LP bevat rustige bluessongs. Hobo Joe is erg mooi, I'm Coming Home is echt wonderschoon, met fantastische gitaarsolo, en één van hun beste nummers. Alweer een fijn album van Livin' Blues. Wat een prima band was dit!

Dit album is deel één in een serie van drie van BPG, het label wat zoveel mooie funk & soul albums uit brengt. Denk ook aan de SuperFunk series.
In deze serie gaat het er over het algemeen wat rustiger aan toe. Je krijgt een mix van funky soul & jazz en funk, met de nadruk op het laatste. Rustig is een relatief begrip, want danzij de geweldige grooves in de meeste nummers aanwezig is het regelmatig echt genieten. Een prachtnummer is van jazzdrummer Idris Muhammad: Brother You Know You're Doing Wrong en ook Ripple's I Don't Know What It Is But It Sure Is Funky is echt geweldig.

Qua artiesten is het een mixed bag met bekendere en totaal onbekende artiesten. Van The Fatback Band tot 'previously unreleased'. Ondanks al die verschillen weet compiler Dean Rudland er toch een mooi geheel van te maken, waarbij er logischerwijs voldoende afwisseling tussen de verschillende nummers is.
Die ene stem van 3,0* die ik hier vond begrijp ik dan ook niet. (Op discogs staat dit album zelfs op 5,0*) Die 3,0* heb ik gegeven aan deel drie van deze serie: daar krijg je een mixed bag aan kwaliteit. Hier en op deel 2 niet: dat zijn originele en prima verzamelaars.

ik heb inmiddels de cd / dvd versie binnen. Over de dvd kan ik melden dat die wel een aardige aanvulling is op dit prima album. Leuk om een keer naar te kijken, maar that's it. Ze doen een beetje The Airborne Toxic Event na: akoestische versies van de nummers op allerlei verschillende plekken opgenomen. Helaas is op deze dvd het geluid wat minder goed opgenomen en is niet elke 'clip' even geslaagd: soms komt het wel erg gekunsteld over. Over de cd was ik het niet met Chronos eens, maar voor de dvd is 'gekunsteld' wel een aardige en rake typering.

Als je na het gevarieerde, vaak vrolijke en lekker lopende Gorilla Manor dit Hummingbird voor het eerst hoort, dan denk je: wat is dit nu? Een veel ingetogener plaat, vol met (hele) mooie, soms ingetogen liedjes. Dit is dus deels te verklaren door allerlei dingen die Local Natives heeft meegemaakt, maar er lijkt ook gekozen te zijn voor deze gedeeltelijke koerswijziging. Deels, want ondanks alles hoor je nog steeds die lekkere loopjes in sommige nummers terug.
Door dit alles moest ik de plaat wel even op mij laten inwerken. Het is er één die als je 'm vaker draait, de puzzelstukjes beter op je doet laat inwerken. Hoe dan ook vormen die puzzelstukjes samen een mooi geheel.

Verder verhoogd naar de maximale score: dit is een hiphop meesterwerk. Elke song is raak, de meeste zijn geweldig tot briljant. Tot die laatsten horen Soul Food, Gang Related, Buried Alive, Metropolis, Nikki, Under Pressure & Till the End. De flow van Logic is zo soepel en er zit ook een mooie afwisseling in. Hij zingt ook nog goed. De samples zijn meestal fantastisch en erg sterk gebruikt in een retestrakke productie. De sound van deze plaat is overall een beetje retro. Overheerlijk dus!

Uitstekend funky soulalbum van de Souldiva van het Salsoul label in New York. Belangrijkste blijft haar stem: die is zo fraai, krachtig en prachtig, dat vrijwel alles wat zij zingt de moeite waard is. Ook wordt zij begeleid door het uitstekende Salsoul orkest, met bijvoorbeeld prima strijkers en een dijk van een percussionist.

Hit and Run is de grote hit van het album en toch één van de trendsetters van de disco die rond deze tijd echt booming was. Het wordt gevolgd door de fraaie soulballad Is It Just A Man's Way, met een jazzy inslag. We're Getting Stronger is lekkere catchy soulpop en Dreamin' was een andere prima hit van dit album. Bij elkaar vormt dit toch wel een erg sterke Side A van de LP.
Side B gaat redelijk op dat niveau verder, maar is overall net wat minder.

Het album wordt binnenkort opnieuw uitgebracht, maar eerder al als Japanse mini LP. Die is voortreffelijk geremastered en bevat maar liefst 3 bonustracks, waaronder twee Walter Gibbons 12" Mixen, voor de liefhebbers. Nu betaalbaar te vinden op Ebay.

Deze 2LP is opgenomen live in Club Mozambique in Detroit, Michigan op 21 Mei 1970 en pas uitgebracht in 1995 op Blue Note. Op orgel natuurlijk bandleider Lonnie Smith, op gitaar een vrij jonge George Benson, tenor saxofoon: Dave Hubbard, bariton saxofoon: Ronnie Cuber, opvallend goed op drums is Joe Dukes met verder nog op conga: Gary Jones en op tamboerijn Clifford Mack. Een hele band dus met een strak en funky geluid.

Heerlijke jazz-funk is wat je te horen krijgt en goed ook. Het begint al erg fijn met een lekkere James Brown cover: I Can't Stand It. Expressions wordt prima neergezet. Scream en Love Bowl swingen werkelijk de pan uit en zo gaat het maar door. Een erg fijn funky jazz concert dit.

Een werkelijk fantastisch live album opgenomen op 9 augustus 1969 in "Club Harlem", Atlantic City, N.J USA. Dit is geweldige funky jazz met een overheerlijke groove. Het bestaat uit vier / vijf vrij lange songs als fraaie jamsessies.

Er wordt uitstekend gespeeld met op baritone saxophone: Ronnie Cuber, drums: Sylvester Goshay, op gitaar: Larry McGee en op orgel & vocals the one and only Lonnie Smith. Ik vraag mij alleen af wie de zanger is op de ijzersterke titelsong Move Your Hand: is dat Lonnie Smith? De stem lijkt op die van Macy Gray.

Dit Think! is een prima tweede album als bandleider van Lonnie Smith. Van de drie erg goede nummers op deze plaat schreef hijzelf er twee: het lange funky The Call of the Wild en het echt fantastische slotnummer Slouchin'. Mijn andere favoriet hier is dat andere lange nummer op kant 1: Son of Ice Bag, fijne song is dat en een prima opener van het album. Overigens mag 3 Blind Mice er ook zijn, alleen al vanwege de prima solo's die hierop gespeeld worden.

De bezetting op deze plaat is niet bepaald misselijk, met allereerst een uitblinkende Lee Morgan op trompet, alleen al voor zijn spel is deze plaat een must. Verder natuurlijk Lonnie Smith op orgel, Melvin Sparks op gitaar en David Newman op tenor saxofoon en fluit. Leuk is dat er een uitgebreide ritmesectie is, met naast drums ook timbales en twee conga spelers. Dat geeft dit album een latin soul-jazz vibe, met een funky inslag. Kortom: een echt lekkere plaat dit Think!

Gelukkig ben ik wel enthousiast over een deel van de 'shitload' aan albums die Lou Donaldson heeft gemaakt voor Blue Note, zeker de soul-jazz platen en zeker die met Grant Green, zoals deze Here 'Tis.

Grant Green speelt hier weer heerlijk op zijn gitaar. Baby Face Willette bespeelt wel erg fraai het orgel. Er is volgens mij ook weinig mis met de smooth sound van Lou Donaldson op altsaxofoon. Hij schreef ook weer 3 nummers voor dit album. De drums komen van Dave Bailey.

Er staat alleen maar (erg) lekkere muziek op deze plaat, waarbij ik een speciale vermelding wil maken voor kant 2 van de LP: het erg fijne Watusi Jump en het coole Walk Wid Me. Zeker voor soul-jazz liefhebbers is dit Here 'Tis een aanrader.

Dit Midnight Creeper is echt een overheerlijke jazz-funk plaat. Het staat vol met erg lekkere nummers, die werkelijk voortreffelijk gespeeld worden. Bandleider is Lou Donaldson op alt-saxofoon. Hij is in vorm, net als trompetist Blue Mitchell. Ook George Benson speelt sterk en de ritmes worden voortreffelijk gebracht door Lonnie (Liston) Smith op orgel en Leo Morris, alias Idris Muhammad, op drums. Opvallend: er is dus geen bas. Het artwork is ook nog zo mooi, zeker als je de gatefold LP hebt. Bij de Tone Poet LP krijg je ook nog een extra fotovel. De productie is kraakhelder en dat is op die Tone Poet al helemaal goed te horen. Wat een aanrader!

Dit Mr. Shing-A-Ling van Lou Donaldson uit 1967 kent een uitstekende bezetting en dat is te horen. Daardoor klinkt zelfs het enige wat cheesy nummer, The Shadow of Your Smile, nog wel aardig.

Op altsaxofoon bandleider Lou Donaldson, op trompet speelt Blue Mitchell fraaie solo's, op gitaar Jimmy "Fats" Ponder, Leo Morris alias Idris Muhammad drumt geweldig en op orgel horen we the one and only Lonnie Smith.

Geweldig goed is trouwens Peepin' en ook The Kid & The Humpback mogen er zijn. Kant 1 van de LP: 3,5*, kant 2: 4,5*.

Één van de betere funky soul-jazz albums die ik ken. Kant 1 is al goed, maar de twee lange nummers op kant 2 zijn overheerlijk. En het is ook nog eens geweldig gespeeld. Één van de uitblinkers is trompettist Blue Mitchell. Ook bandleider Lou Donaldson speelt prima. Opvallend goed vind ik gitarist Jimmy Ponder. Retestrak drumt Leo Morris, alias Idris Muhammad. Ook het orgel, i.p.v. de bas, van Charles Earland heeft een lekkere groove. Een absolute aanrader dit Say It Loud!

Wat een fijne soul-jazz / hardbop plaat is dit zeg. Met een heerlijk spelende Lou Donaldson op altsaxofoon, een prima trompet van Tommy Turrentine en natuurlijk uitstekend gitaarspel van Grant Green.

Alle songs zijn goed, maar Funky Mama, Sow Belly Blues, Nice 'N Greasy en de cd bonustrack People will Say We're in Love zijn wel erg lekkere nummers. Ga ervoor, zou ik zeggen.

Op deze geweldige Blue Note verzamelaar uit 1994 staat de beste soul-jazz van Lou Donaldson (alt saxofoon) uit de jaren 1967-1973. Maar liefst 11 nummers van 7 albums en dat in de juiste tijdsvolgorde.

Het zijn 11 heerlijke nummers waar altijd een gitarist mee speelt, waaronder George Benson, Jimmy Ponder en Melvin Sparks. Op het laatste nummer na drumt Leo Morris, alias Idris Muhammad. Organisten zijn 9x of Lonnie Smith of Charles Earland. Verder horen we op trompet meermaals Blue Mitchell, maar ook anderen blazen mee. Kortom: pure kwaliteit en zeer de moeite waard deze verzamelaar!

Kijk dit is nou wel een goede en betaalbare RSD uitgave en ook zo één waar RSD ooit voor bedoeld was. Dit zijn mooie demo's uit de jaren '70 van Lou Reed, alsof je bij hem in de studio naar een akoestisch concert zit te luisteren. Fraai artwork ook, met op de binnenhoes afbeeldingen van de gebruikte mastertapes. En een prima productie van al deze prachtige liedjes. Lou Reed klinkt kwetsbaar en mooi met alleen zijn stem en de gitaar. Een aanrader!

Samen dus met Rock n Roll Animal vormt dit Lou Reed Live de registratie van een live concert opgenomen op 21 december 1973 in Howard Stein's Academy of Music in New York. Het vreemde is dat de songs dus willekeurig over beide albums zijn geplaatst, maar dat mag de pret toch niet drukken. De titel Rock 'n' Roll Animal is er niet voor niets. Op Lou Reed Live hoor je prikkelende rock versies van klassiekers en fraaie songs van Lou Reed en van the Velvet Underground.

Het is juist sterk dat niet gewoon de nummers worden nagespeeld zoals ze op de LP's staan. Met met wat nieuwe arrangementen en extra solo's knalt alles je boxen uit, zelfs Satellite of Love. De overgang naar Walk On The Wild Side is trouwens prachtig mooi. Ook openingssong Vicious is geweldig neergezet. Op Oh Jim horen we een fantastische gitaarsolo. Die gitaren en de sterke performance van Lou Reed doen het 'm zeker op dit prima live album.

Vanwege de wat lagere waarderingen van dit album, heb ik nooit goed naar het album Street Hassle geluisterd. Jammer is dat, dan had ik langer plezier beleefd aan deze prima plaat van Lou Reed. Veelal gevuld met lekker vuige rock ('n roll). Dat wordt eigenlijk alleen onderbroken door de mooie titelsong met cello's en al.

Het begin van de plaat vind ik ijzersterk met Gimmie Some Good Times en het fantastische Dirt. Maar ook kant B van de LP mag er wezen. Lou's stem klinkt inderdaad behoorlijk schor, maar eigenlijk past dat goed bij de meeste nummers. Wat een fijne plaat van Lou Reed zeg, met ook een hele lekkere seventies sfeer.

Voor mij is dit The Blue Mask een meevaller. Het is een album vol afwisseling en met pakkende teksten uit het leven van Lou Reed. En daar was van alles gebeurd, kan je wel zeggen. Het resulteert in prima rocksongs en een paar goede meer rustige nummers. Alleen The Day John Kennedy Died vind ik net wat minder (passen op de plaat).

Er wordt erg goed gespeeld en Lou Reed is behoorlijk bij stem en dat na al zijn verslavingen. Favoriete nummers van mij zijn allereerst de ijzersterke rocksongs The Gun, The Blue Mask & Waves Of Fear. Het rustiger My House en Women mogen er ook zijn, net als Heavenly Arms. Alweer een prima plaat van ome Lou.

Een flink aantal goede tot geweldige nummers een een paar die er mooi tussen passen. Dit Transformer vormt in tegenstelling tot de albumtitel wel degelijk één mooi geheel. De productie van David Bowie is herkenbaar en uiterst prettig. Maar de 'gortdroge' prachtstem van Lou Reed doet het meeste: hij zet de nummers en de sfeer heel fraai neer.
Van (buitengewoon) hoog niveau zijn de opener Vicious, heerlijk zeikerig nummer met een geweldige gitaar, het intrieste en machtig mooie Perfect Day, het sterke Walk On the Walk Side & het erg mooie Satellite of Love met David Bowie op de achtergrond. Leuke / goede songs zijn Andy's Chest, Hangin' Around & I'm So Free. Met recht een klassieker in de rock geschiedenis.

Het grote probleem van dit album zijn sommige reclamaties van Lou Reed en zijn soms irritant stompzinnige teksten. Ik heb het idee dat hij wil overkomen als een Johnny Cash tijdens zijn American Recordings. Het laatste fraaie kunstje: maar lukken doet dat meestal niet. Echter, soms valt het dan ineens mee met Lou. Dan zijn de teksten aardig en past hij wel bij de muziek.

Metallica dan: ik vind het wel heel dapper dat ze op basis van deze teksten aan de gang zijn gegaan. Het lijkt een onmogelijke opgave. Toch zijn ze er regelmatig in geslaagd er iets van te maken. De nummers die kunnen: Brandenburger Tor, Pumping Blood, (een deel van) Cheat on Me & Dragon.
Maar er zijn ook een aantal nummers - zeker anders dan anders, ineens klinkt het origineel - die wel geslaagd zijn: The View, Iced Honey, (een deel van) Frustration & Junior Dad.

Frustration is HET voorbeeld van dit album. Er zitten geweldige riffs en heerlijke ritmes in van Metallica, alleen worden die 2x irritant doorbroken door een uiterst kinderachtige overkunstzinnige tekst van Reed. Het gekke is dat ondanks die 2 momenten het toch een sterk nummer is. Het is soms verwarrend voor je als luisteraar en dat is op zich ook wel weer knap gedaan.

Tot slot de tracks die nooit dit album hadden mogen halen, want in veel opzichten tenenkrommend: Mistress Dread & Little Dog. Had die er nou gewoon niet bij gezet!

Alles bij elkaar een mixed bag, van soms tenenkrommend tot erg sterk. Een vreemd album, waar ik voor mijzelf een goede samenvatting ga maken. Ik begon op 2,0* en via 3,0* zit ik na 3x draaien op 3,5*. Zo'n ontwikkeling heb ik nog nooit gehad. Het hoort bij dit vreemde maar toch niet verkeerde kunststuk.

Dit is een sterke verzamelaar van de singles van Lowell Fulson uit 1954 tot 1961. Uitgegeven bij Chess als verzamel LP in 1970. Je krijgt heerlijke Chicago Blues te horen, langzame bluesy songs en uptempo blues inclusief prima blazers. De stem van Lowell Fulson is erg fraai en dat zijn ook de meeste liedjes, zoals het catchy I Still Love You Baby, Reconsider Baby, Low Society, Hung Down Head en het mooie Tollin' Bells geschreven door Willie Dixon.

Wat een schitterende soundtrack van een fraaie film is Oppenheimer van de in de muziek nog relatief jonge componist Ludwig Göransson. Het doet me qua sfeer denken aan een andere Christopher Nolan film met ook zo'n mooie soundtrack: Interstellar. In beide films maken de soundtracks de films nog beter en haast emotioneler. De muziek kruipt onder je huid, ook als je deze zonder film beluistert.

Op de soundtrack van Oppenheimer staan een paar wonderschone thema's en wordt daarnaast ook op momenten mooie elektronische muziek ingepast. Een paar favoriete stukken hier zijn Fission, Meeting Kitty, Groves, Manhattan Project, Los Alamos, Fusion, Ground Zero, Trinity, Power Stays in the Shadows, The Trial & Destroyer of Worlds. Zeer aan te bevelen deze oh zo mooie muziek!

Wat een prachtige stem heeft Lykke Li toch. Tegelijk ook heel bijzonder, anders, moeilijk te omschrijven. Daarbij horen liedjes waar heel veel inzit. Tot soms volle instrumentatie, dan weer (semi-)akoestisch. Dan weer vrij donker, dan breekt weer de zon door. Zo bevind je je op een Amerikaanse prairie, zo in de duistere Zweedse wouden, zo midden in een Indianendans, zo tussen de IJslandse geisers en vulkanen. En toch, er is een onmiskenbare mooie lijn in dit gevarieerde album te ontdekken. Een hele mooie haast geheimzinnige sound, waarvan die fraaie stem de basis is.

Het knappe is ook dat Lykke Li alle teksten zelf heeft geschreven en alle muziek samen met Bjorn Yittling, soms ook met Rick Nowels. Ik vind het allemaal erg origineel klinken, je kan altijd vergelijken: maar dat doe ik hier niet. Op het wel aardige Sadness Is A Blessing na vind ik alle nummers (erg) goed. 2 favorieten kiezen is hier niet te doen.

Ik ben al lang lijp van deze plaat. Een soort van bluesy countryrock, later Southern Rock genoemd. En dit is één van de eerste en één van de beste. Samen met de meer bluesgerichte Allman Brothers Band vormt Lynyrd Skynyrd toch wel de top hiervan. En deze debuutplaat is gelijk hun beste. Heerlijke muziek geweldig neergezet door de vakkundige band. Meer uptempo met fraaie gitaarsolo's, zoals de sterke opener I Ain't The One en echt mooie rustiger songs, zoals het prachtige Tuesday's Gone en het stemmige Simple Man. Op Grand Finalenummer Free Bird komt alles samen, van een rustige opbouw naar een fantastische gitaarexplosie. Wat een plaat!

Ik vind de dubbel cd the Essential Lynyrd Skynyrd wat teveel van het goede. Daar staan teveel skippers op. Deze verzamelaar op 1cd doet een aardige poging om het beste op 1 schijfje te krijgen. Alleen missen er teveel echt goede nummers, zoals Simple Man (hierboven al vermeld: niet te missen nummer!), the Ballad of Curtis Lowe, That Smell & Gimme Back My Bullets.
Die nummers staan juist weer wel op deze verzamelaar uit 2000: All Time Greatest Hits. Die verzamelaar op 1 cd vind ik een stuk beter dan deze. Hier op Musicmeter staat hij niet vermeld, maar wel bij Rate Your Music: score 3,85 (120 stemmen). Een score die ik kan onderschrijven.

Wel ontbreekt ook daar het mooiste nummer van de Lynyrd Skynyrd: Tuesday's Gone. Vergeet dat nummer niet te luisteren: echt zo mooi!

Vijf LP's produceerde Lynyrd Skynyrd in vijf jaar in de jaren '70, van 1973 tot 1977. Op dit dubbelalbum uit 1979 vind je (veel van) het beste terug. 16 nummers pure Southern Rock, rock met een bluesy inslag en met country invloeden. Natuurlijk staan hun pure klassiekers erop: Sweet Home Alabama & Free Bird, zoals het hoort de lange versie met een lengte van bijna een kwartier en een werkelijk ongelooflijke dijk van een gitaarsolo. Maar ook sterke songs als Gimme Three Steps, Gimme Back My Bullets, Simple Man & het fraaie Tuesday's Gone. Een erg goed en lekker overzicht van de typische muziek van Lynyrd Skynyrd.