Mooi popalbum van Goldfrapp die de electronicinvloeden toch wat achterwege hebben gelaten. Ze weten wederom een goede sfeer te creëren en als geheel te boeien.

Hier ben ik het dus totaal niet meer mee eens. Het is teveel leuk doen om het leuk doen. Dat gaat irriteren. Net als veel van de flows van die rappers. Bijster slecht album: 2 sterren.

Best een sterk album van Goodie Mob. Alles wat zij maken is altijd goed te versmaden. Dit album hou ik op 3,5 ster.

Die hoes is wel erg flauw en simpel. De muziek is best oké. Wederom uitgebalanceerd. Goodie Mob doet gewoon lekker zijn ding.

3,5 ster.

Donny Hathaway is een artiest die ik erg hoog aansla. Een vocaal genie en een pianovirtuoos. Hathaway maakte soulsongs die nu nog steeds legendarisch zijn.
En toen bleek dat Gordon diezelfde Donny Hathaway ook hoog had zitten en daar maar eens een coveralbum van wilde maken. Iets dat ik toendertijd niet toejuichte (en meerderen met mij). Mede omdat Gordon die soul niet heeft.

Later is het plan van Gordon wat bijgesteld en heeft hij uiteindelijk meerdere artiesten gecoverd, maar dus nog steeds Hathaway het meest (4 songs), Ook the Bee Gees, Barry White en Aretha Franklin worden onder andere gecoverd.

Op mijn werk, in een platenzaak, kregen we het album binnen en hebben ik, nieuwsgierig als ik toch wel was, de plaat opgezet. En dit bleek in dit geval geen al te verstandige keuze.

Wat Gordon vooral slecht doet is dat hij letterlijk de songs kopieert en er totaal geen eigen ding in stopt. Vooral 'Stayin Alive' is een regelrechte kopie.
Daarnaast klinken de vocalen veel te platonisch, nergens raakt het je. Het gaat me gaandeweg zelfs irriteren. Vooral op het vlak als Gordon zijn "overgevoelige" kopstem eruit gooit. Zelfs voor een liefhebber van R&B is dit té zoet.
Echt slecht zingt Gordon op zich niet, hij bereikt de tonen wel aardig, maar nergens voel het echt aan.
Productioneel is het allemaal heel erg netjes binnen de lijntjes gehouden. Zoals ik al zei regelrechte kopiën van de originele versies.

Gordon wil met dit album zijn grote helden eer aan doen, maar dat is ongeveer het enige wat hij niet doet. De artiesten die reeds overleden zijn zullen zich hiervan omdraaien in hun graf en diegene die nog leven mogen hopen dat ze dit nog nooit te horen krijgen.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Alle albums van Gorillaz heb ik zo ongeveer wel beluisterd. Dat is meestal rond de release van de albums, het gebeurd niet vaak dat ik ze later nog aanzet. Wellicht op de eerste plaat na. Er hangt over de muziek van Gorillaz altijd een bepaalde coolness die heel fijn is. Ze lijken er voor te kiezen hier wat meer electronics toe te voegen aan hun muziek. Het is daarbij wel nog steeds hun fijne blend van pop, rock en vooral wat hiphop (luister bv maar eens naar Dirty Harry of November Has Come). Verder ga ik nog steeds heel goed op Feel Good Inc. en All Alone.

Het is knap hoe hoog het niveau van Gorillaz tot nog toe is geweest. Dit met gastartiesten volgestopte albums doet daar aan de ene kant weinig aan af, aan de andere kant merk ik te weinig lijn in deze plaat. Het zal een album zijn die ik vooral goed ga gebruiken bij het sporten vanwege het vaak uptempo gevoel, maar het als luistermuziek opzetten zal er niet zo snel bij zijn.

Sinds de release van de geweldige single Clint Eastwood ben ik the Gorillaz blijven volgen. Naar mijn idee maken ze met wisselend muziek dat voor mij geschikt is. Deze The Now Wow is mij wat te saai. Er zijn te weinig songs die echt kunnen beklijven. Uitzonderingen zijn dan toch het lekker luie Magic City en het gedreven Trans.

De sound van deze man is best goed, maar toch is het niet een heel erg boeiend album geworden. De producties zijn teveel 13 in een dozijn en gaan na 5 nummers toch wel tegenstaan en vervelen.

Grace, een dametje uit Australië, zal je wellicht eerder onder popmuziek scharen. Maar in haar stem zit de nodige soul zodat het ook prima op deze blog past. Ze brak door met een Kerst-hitje en werd al eens, mede door de songteksten, vergeleken met Amy Winehouse. Ongeacht de kwaliteit van de muziek is het te hopen dat Grace het wat langer volhoudt op deze aarde. Dus dan maar op naar de kwaliteit.

Het feest heeft een opener met Church on Sunday. Gewoon een vrolijk popliedje waarop de kracht van Grace’s stem wel te horen is. Ook Hell of a Girl is een popliedje, maar met soul in de stem. Dat kan deze dame wel.
Hope You Understand ligt in hetzelfde straatje, al is het wat vrolijker. Dat kan het album wel even gebruiken. Want het heel erg poppy Crazy Over Here kan mij niet heel erg boeien.
Op You Don’t Owe Me klinkt de bass lekker door, waar de zoete ballad How to Love Me juist weer minder te genieten is. Wisselend succes, ondanks dat de vocale capaciteiten zeker aanwezig zijn. Dat is dan wel weer een beetje jammer.
Coffee is niet de zwarte variant, maar één met suiker, want heel erg zoetjes. Het wordt daarop met From You zelfs een beetje saai. Gelukkig biedt Feel Your Love wat meer aandacht via de productie. Aan de andere kant betekend meer productie dan weer niet dat het ook betere muziek is.
Nee, laat het dan liever over aan de zang. De zang moet het ook doen op New Orleans, maar doet het niet helemaal. Al is dit wel weer beter te genieten. Vooral in vergelijking met het te lichte Boys Boys Boys. Dan hoor ik liever het makkelijke Say. Liever dan het onopvallende Boyfriend Jeans.
Dan hebben we ook nog Songs: Cries and Ames, maar dat is meer een soort outro.

Jammer, dat is de conclusie. Ik heb toch zeker het idee dat er meer uit deze zangeres te halen valt. Vocaal is het namelijk prima in orde, maar ze heeft duidelijk nog niet de juiste stijl en de juiste songs gevonden.

(bron: Opus de Soul)

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Grandaddy, ik kende het niet eerder. Een album uit een vrij recent jaar dit keer. Er staat een hoop prettige muziek op dit album. Eigenlijk begint dat al met de opener waarop een sterke sfeer wordt neergezet. Interessante muziek met een diverse opbouw en een fijne stem. Dat weten ze in de start van het album wel zo’n 4 nummers door te zetten. Chartsengrafs vind ik dan weer wat minder, maar het pianogedreven Underneath the Weeping Willow juist weer mooi. En dan gaat het een beetje om en om met niet prettig/wel prettig. En dan met name 2 laatste die wel prettig zijn. Interessante kennismaking met Grandaddy is dit.

Grant Green is mijn inziens een fantastische jazzgitarist die de hele show zelf kan dragen maar op deze cd desalniettemin fantastisch wordt bijgestaan door Wilbur Ware en Al Harewoord.

4 sterren.

Nadat het album 'Dookie' me toch wel bevallen was heb ik me ook eens gericht op wat nieuwer werk van Green Day. En de vergelijking blijft natuurlijk niet uit, maar dit is vooral vele malen gezapiger als eerstgenoemde plaat. Laat deze liever links liggen

Album van Green Day dat me erg bevallen is. Wat me muzikaal vooral opviel is dat de drummer erg vaak de crash gebruikt. De lengte (kort) van dit album komt ook ten bate aan de sterke over de gehele linie.

Greg wie? Geen idee, maar laten we op de muziek focussen. Het begint met relaxte, sympathieke muziek. Can’t Forget daarna is heel rustig en Mister G heeft juist weer wat meer opsmuk. What Can I Say is ontspannen en warm, Even Though I Lost juist meer up-tempo en groovy. Ook hoor je hier wel een beetje blues in terug. That’s All is smooth op de juiste manier, Love is the Way dan weer relaxing en fijn, waar Del Mar Station het relaxte vasthoudt. And Not Cry is mooi en afsluiter You’ll Lose A Good Thing is gewoon fijn. Prima wegluisterplaat is dit wel.

Wat er echt van deze plaat afspat is de muzikaliteit. In elke groef, elke punt, elke komma zit 100% muzikaliteit. Vind het net als tondeman een erg geslaagd album. Voor mij niet het beste ooit gemaakt, maar wel eentje die hoog in een toplijst zou komen te staan.

Al vanaf het album Water laat ik mij graag meevoeren door de mooie, warme stem van de vriendelijke reus Gregory Porter. Dit album is wel echt even wat anders. Minder ingetogen, meer uitgesproken en vooral veel meer gevuld qua composities en producties. De vibe is uiterst positief, neem daarvoor bijvoorbeeld eens de opener. Prima song zonder te verrassen. Dad Gone Thing is licht swingend met wat gospel. Revival Song is uplifting. If Love is Overrated een herkenbare Porter ballad. Faith in Love komt mij sympathiek over. Merchants of Paradise is rijk georkestreerd met meer ruimte voor de jazzmuzikanten. Long List of Troubles heeft groove en energie. Mister Holland is een vrij standaard maar prettig nummer. Modern Day Apprentice is een mooie volle ballad. Everything You Touch is Gold is bijna flierefluiterig, maar ook teder. Phoenix is weer even uplifting. Merry Go Round is dromerig en romantisch, bijna zalvend. Real Truth kenmerkt zich voor de aandacht voor de instrumentatie. You Can Join My Band is een liveding op plaat. Thank You is precies wat de titel zegt en afsluiter Revival pakt nog wat extra energie en gospel mee.

Weer een prima plaat van Porter en dat komt vooral omdat zijn kenmerkende stem zo goed blijft werken. Ik vind het wel minder dan zijn vorige, meer ingetogen plaat. Maar ook minder dan Water, Be Good en Liquid Spirts.

Het was 2010 toen Gregory Porter ons allemaal volledig overtuigde met zijn mooie debuutalbum ‘Water’. Het is nu twee jaar later en de grote zanger brengt ons zijn nieuwe album. Net als de eerste single heeft deze de titel ‘Be Good’ meegekregen.
Gregory’s muziek karakteriseerde zich als mooie, warme luistermuziek. Muziek voor op de achtergrond, muziek om heerlijk in rust van te genieten. De vraag is dan natuurlijk of hij ook met deze tweede plaat de spijker op z’n kop kan slaan. Artistiek gezien is belooft het weer erg goed te zijn. Gregory Porter staat toch niet voor niks met een kwast in de hand op de cover.
Wij laten jullie weten wat het geworden is.

Duidelijk is het wel. Gregory Porter maakte opnieuw mooie, warme luistermuziek. Niet echt de muziek die je op zet bij een feestje. Nee, juist de muziek om heerlijk rustig van te genieten. Rustig voor op de achtergrond of juist als je in een stille omgeving even de tijd voor jezelf kan nemen om deze muziek te luisteren.
De album heeft aardig wat diversiteit. De single ‘Be Good’ deed me eerlijk gezegd wat aan John Legend denken. De manier van zang, de manier van het pianospel, helemaal in de rustig ‘Once Again’-tijd van Legend. Dat is ook wel hetgeen wat we steeds weer terug gaan horen op alle platen. Gregory Porter heeft een warme, flexibele stem die je doet luisteren.
Opener ‘Painted on Canvas’ is een jazzsong. Er is tevens ruimte voor de instrumentatie. Ook weer een eigenschap die we vaker terughoren. Bijna bij alle nummers wordt er naast de mooie stem van Porter ook aandacht besteed aan de instrumentatie. Zo af en toe wordt een solo doorheen gegooid, telkens weer uitgevoerd door een andere instrumentalist.
Lente en swing horen we op ‘On My Way to Harlem’ en ‘When Did You Learn’. Ook de soulkant van Gregory Porter horen we goed terugkomen. Mooiste voorbeeld is dat van topsong ‘Mothers Song’. Experimenteler wordt het weer op ‘Bling Bling’, hierin wordt er lustig op los gefreestyled door de instrumentalisten en ook Porter skat er een stukje op los.
Absolute topper van het album is het bluesy ‘Work Song’. Vocaal genieten geblazen en instrumentaal erg spannend.

Positief, dat lijkt de boventoon te zijn. Eerlijk gezegd is dat het niet helemaal. Er zitten namelijk ook wat nummers tussen die mij iets te veel voort kabbelen. ‘The Way You Want to Live’ is daar een voorbeeld van, gewoon saai. Evenals ‘Our Love’. Jammer, want dat maakt het album toch alweer een stuk minder interessant.

Gregory Porter, een zanger die qua verschijning de aandacht op zich vestigt. Met zijn onafscheidelijke hoofddeksel en daaronder gestoken band. Maar ook een zanger die qua stem de aandacht krijgt. Met zijn zware, diepe en warme stemgeluid heeft hij ons al twee albums lang overtuigd. Water uit 2010 was bijkans geniaal te noemen en ook de opvolger uit 2012, Be Good, mocht er wezen. De titelsong van dit nieuwe album was al de eerste single, nu eens kijken wat de rest doet.
Opener No Love Dying is een echte Gregory Porter song. Jazzy begeleiding die ook de ruimte krijgt om te shinen en de mooie stem van de man zelf. Geslaagde opener. Best wel anders is de single Liquid Spirits met zijn gospelinvloeden, de funk en het hoge swinggehalte. Anders dan anders van meneer Porter, maar zoals gewend van hoog niveau.
Vocaal wordt het pas echt interessant met het vocale pareltje Lonesome Lover, om al helemaal niet te zwijgen over Water Under Bridges. Deze laatste is gewoonweg een geniaal nummer. Intens gezongen, intiem gebracht vol warmte en romantiek. Een absolute topsong! Aan het einde van deze plaat is er nog een Rubato Version van dit nummer, die weinig onderdoet voor het origineel.
Op Hey Laura dromen we rustig verder en ook Wolfcry is romantisch en simpelweg hartverwarmend. We worden weer wakker geschud met Musical Genocide. Dit coole nummer is kenbaar met een funky loopje en groovend sfeertje.
Free doet mij wat denken aan een 1960What? 2.0. Dit nummer lijkt qua zanglijnen en ritmiek heel erg op Porter’s nummer die we op zijn debuutplaat vinden.
Brown Grass valt te scharen onder easylistening terwijl Wind Song je weer doet verlangen naar de zon. De cover The”In”Crowd is meer swing. Fantastisch spel van de pianoman!
Gregory begeeft zich ook meer richting de soul, zoals te horen op Movin‘. Een uplifting song met pit. Om daarna krachtig en prachtig verder te zingen op When Love Was King.
Behorend tot de toppers van deze plaat is Fall in Love Too Easily. Prachtig nummer mede door wederom het sublieme en subtiele pianospel. Voegt echt iets toe aan het nummer. Het album eindigt dan warm met Time is Ticking.

Het moge duidelijk zijn dat Porter ons wederom een ijzersterke plaat heeft voorgeschoteld. Tekstueel persoonlijk en vocaal in den perfectie. Genieten van zijn stem en de ruimte die de muzikanten krijgen heb je hier één van de beste album van 2013 in handen.

Gregory Porter is gewoon een topzamger met een prachtige, warme stem die zich heel goed leent voor dit soort covers. Hij blijft altijd dicht bij het origineel. Sterke nummers zijn het allemaal toch al dus daar hoef je verder maar weinig aan te doen. Porter kan deze songs met gemak dragen en doet dan ook met verve. Een respectvolle ode aan zijn grote held: Nat King Cole

Gregory Porter heeft zo onderhand zijn sporen wel verdiend. Het grote, meer commerciële succes kwam er daarbij ook nog eens met Liquid Spirit. Al enige tijd wachten we op de nieuwe plaat van de oud American Footballer en die is dan eindelijk hier. Take Me to the Alley, een plaat die al aardig wat belooft door de eerder uitgekomen nummers. Een album waar ik naar uit kijk, als groot liefhebber van Porter’s muziek. Daarmee ook een album waar ik heel veel van verwacht. Gaat de vriendelijk zanger ons wederom overtuigen?

De opener kennen velen onder jullie vast in de versie van Disclosure. Die versie is dus helemaal gestript en heeft op dit album een uitgeklede jazzsound meegekregen. De dance/hitlijstversie van Disclosure heeft mij altijd maar wat weinig weten te boeien. Dan is deze versie toch wel een heel stuk mooier. Een ontspannen en warm begin van dit album.
Don’t Lose Your Steam is dat andere nummer dat we al even kennen. Een nummer die meer in de verlengde ligt met die hit Liquid Spirit. Swingend, blazers, een beetje blues/R&B en veel soul. Funky en aanstekelijk is het zeker. Lekker voor tijdens de zomeravonden of voor een rustigere periode op de dansvloer.
Take Me to the Alley is natuurlijk de titeltrack en die is prachtig. Tekstueel ijzersterk, maar dat niet alleen. Gregory Porter benut hier ten volste de warmte van zijn stem. Voeg daar zangeres Alicia Olatuja aan toe en je hebt prachtige samenzang. Een nummer om het aan de ene kant warm van te krijgen, maar ook een nummer die je een brok in de keel bezorgd. Een nummer dat als een warme deken over je heen valt, maar je ook laat luisteren naar hedendaagse problemen in de wereld. Ik geloof zeker dat dit nummer een klassieker gaat worden onder de liefhebbers. Misschien wel het mooiste van deze plaat.
Genoeg lof dus, wat ik door kan trekken naar het eveneens prachtige Day Dream. Een nummer heeft iets meer tempo dan de prachtige voorganger, heeft aan de andere kant ook iets aanstekelijks. Vooral in het refrein komt dit naar boven door het leuke ritme-verschil. Wederom een nummer dat erg warm van toon is. Een warmte die we hopelijk de rest van het album ook aan mogen horen en vooral mogen voelen. Lekker luisteren naar die mooie stem van Gregory Porter.
Nou, verwelkom die warmte gerust ook op Consequence to Love. Hier zingt Porter wederom een prachtige ballad die je warm doet worden. Goed voor de wintermaanden, maar ook ter ontspanning in de zomer. Zet dat sowieso maar rustig verder met het vrolijk klinkende In Fashion. Nummer heeft iets leuks olijks, leuk ritme en muzikale vindingrijkheden. Zijn muzikanten krijgen sowieso weer alle ruimte om te excelleren. Een kleine skat van Porter horen we hier ook in. Leuk nummer wederom, heel ontspannen sfeertje vooral.
De absolute liefdesverklaring laat Porter horen op More Than a Woman. Als je geliefde je dit op deze wijze toezingt, of gewoon deze versie van Gregory Porter laat horen dan val je toch geheid in katzwijm? Wat een prachtig, liefdevolle en wederom warm nummer presenteert Gregory hier aan ons.
De hemel gaan we bijna in met In Heaven. Wegdromen mag gerust bij dit nummer, al houd het onderliggende ritme je aandacht er zeker ook wel bij. Wat mij vooral opvalt aan dit nummer is dat het iets vertrouwds over zich heeft. Het warme bad komt weer naar je toe en dompelt je knus onder. Een gegeven dat we, misschien op de eerste twee nummers na, nu al over het gehele album horen. Een gegeven dat moeiteloos en prachtig doorgezet wordt op Insanity. Het blijft bijzonder hoe alleen een stem je al zo kan vervoeren. Dan is de instrumentatie ook nog eens super smaakvol. Wederom een meer dan prachtig nummer.
Dat de titeltrack mijn favoriet is van dit album hebben jullie wellicht al gelezen. Het nummer dat daar dan het meest in de buurt komt is Don’t Be a Fool. Vocaal vooral een plaatje om naar te luisteren. Van die momenten dat je stil wordt als je naar muziek luistert, dat de kippenvel heel stiekem in je armen kruipt en dit doorzet naar je kruin en je tenen. Dat is het gevoel dat ik krijg van dit nummer.
Fan the Flames lijkt ons meer naar een ander spectrum van de jazz te brengen. Dit nummer gaat meer naar de swing, net als zijn skats swingen. Even de glimlach op het gezicht en de heupen bewegen. Dat is wat dit nummer doet. Muzikaal wat vrijer, meer buiten de lijntjes. Leuke afwisseling zo richting het einde van het album. Opvallend veel ruimte voor de instrumentalisten trouwens. Laten we het vooral een lekker vrij nummer noemen. Iets dat ook doorgetrokken wordt in French African Queen. Dit nummer ligt in de verlengde van eerdere songs als 1960 What als volgt het misschien wat meer de lijntjes. Swingen doet het duidelijk wel en Porter neemt ons nog even mee naar een eerder bezoek aan Parijs om daarmee ook deze plaat te beëindigen. Alhoewel, mocht je de deluxe editie hebben dan volgen er nog vier nummers die vooral bestaan uit andere versies van eerdere nummers.

Wat ik van de nieuwe plaat van Gregory Porter vind? Ik ben blij, heel blij met Take Me to the Alley. Gregory Porter overtuigt mij hier volledig met een plaat die vooral opvalt door zijn warmte. Dat Porter een zanger is met een hele mooie, diepe stem was al duidelijk. Die stem is wederom meer dan voldoende aanwezig, maar het is ook de mooie muzikale omlijsting die het tot zo’n topplaat maken. Een topplaat die niet alleen muzikaal en vocaal subliem is, maar ook tekstueel iets te vertellen heeft. Gregory is vaak vindingrijk in zijn teksten en schuwt ook de serieuzere onderwerpen. Een zeker voltreffer.

(bron: Opus de Soul)

Dit is Noorse soul met hier en daar wat jazzinvloeden. Of misschien is het juist wel andersom. Over het algemeen is de jazz de basis, maar soms is dat wat gekjes of de andere keer juist weer wat relaxter uitgevoerd. Nummers in de Noorse taal vind je hier ook op. Jammer genoeg zijn de vocalen vaak wat schel aangezet wat het luisterplezier wat laat dalen.

Ik ga mee in de commentaren hieronder. Erg saai en eentonig album. Guru kan veel beter, al hoor je dát af en toe wel doorkomen. Maar de producties zijn vooral bijzonder saai.

2 sterren.

Erg cool project. Veel leuke gastartiesten en Guru is ook goed op dreef. De Jazzmatazz-serie ligt altijd goed op mijn bordje. 3,5 ster voor deze.

Guru speelt na een sterke 1e editie een goede 2e editie naar ons toe. Wederom jazzy en funky. Leuk plaatje met veel verrassend uit de hoek komende features.

3,5 ster.

Ik vind veel features erg cool hierop (vooral die nummers met Angie, Erykah, Donell, Isaac en Herbie). Perfecte mix tussen hiphop en jazz.

3,5 ster.

Deze zanger won ooit een talentenjacht in Australië en deed als eerste artiest voor zijn land mee aan het Eurovisie Songfestival. Verwacht van hem muziek waar pop, R&B en een beetje soul gemengd worden tot een hitlijstengevoelig geheel. Totaal geen spannende muziek dus en ook veel te vaak teveel van hetzelfde. Vooral als ballade-zanger valt hij wat door de mand. Liever hoor ik van hem songs als Bloodstone.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Toen ik nog veel naar hiphop luisterde was de Wu-Tang Clan één van de groepen waar ik het eerst naar luisterde. Evenals alle soloprojecten van de leden van deze Clan. Daaronder ook dit album van GZA. Maar het is inmiddels als even geleden.
Het hele samurai/ninja thema zit er lekker in. Verder krijg ik ook echt een 90’s hiphopgevoel bij dit album. Sfeertje is heel goed neergezet op dit album. De beats zitten heel sterk in elkaar en hoofdrapper (want bijgestaan door een keur aan features) heeft een hele sterke stem die je echt tot aandacht verplicht. Zo lust ik mijn hiphop wel graag en mooi dit album weer eens gehoord te hebben.