In het genre van strakke gitaarbands, houdt The Strokes het niveau hoog. Een mooi evenwichtig debuut met recht toe recht aan songs. Iets meer dan een half uur en dus ook geen vullertjes. Zelfs enkele songs die er wat uitspringen. Je moet er wel van houden natuurlijk, maar de band (samen met anderen natuurlijk) pikt de rockdraad terug op nadat die verdween met het einde van de Britpop.

All Directions als album lijkt wel wat teleurstellend. Het blijft een verzameling covers. Maar dan wel enkele mooi uitschieters met vooral Papa was a rollin' stone natuurlijk. Je hoort dat ze toch wat in de jaren '60 zijn blijven steken. Artiesten als Marvin Gaye of Curtis Mayfield gingen verder met soul en waren wat meer maatschappijkritisch geworden. Dat schemert ook een beetje door dit album, maar het blijft populaire Motown-soul. De muziek is wel mooi en de samenzang van The Temptations zit zeker goed.

The Van Jets klinken op hun 3e album al iets volwassener. Ze proberen hun sterke live reputatie vast te leggen op plaat. De keyboards erbij en muziek die iets minder speels is tegenover de eerdere gitaarplaten. Ik kan me voorstellen dat de fanbasis die ze hebben opgebouwd niet helemaal blij was met dit album. De muziek leende zich er wel toe om ook visueler meer uit te pakken op het podium. Hun optredens waren best wel goed. Dubbel gevoel omdat ze wel wat ruwer klonken op de vorige albums. Maar zeker niet slecht.

Wat een fijn album, hier kan ik naar blijven luisteren. Ik vond The War on Drugs nooit slecht, maar het was niet de band die bij me opkwam als favoriete act. Het album is ook een mooi geheel met deftige nummers waar niet per se een hit uit moet geperst worden. Zonder in overdaad te vallen, kan je bij elke luisterbeurt wel iets meer uit het nummer halen. Mooie teksten, prachtig gezongen en met veel gevoel gebracht. Album stond in België op nr 1, af en toe hebben ze duidelijk toch goeie smaak hier.

Je zou dit het grootste album van The Waterboys kunnen noemen met een epic wall of sound en hun tophit The Whole of the Moon. Daarna trok de groep wat weg van het bombastische, maar werd het ook een eeuwige zoektocht, weliswaar met af en toe nog goeie momenten. Je moet er wel voor zijn, want het is een heel album dat je qua geluid overvalt. Ik heb de band al een keer live gezien en dan komt dit album wel mooi tot z'n recht. Heerlijke muziek waarin de overdaad eigenlijk niet stoort dit keer. Als dit album alleen live wordt gebracht, heb je alvast een heerlijk optreden.

Niet echt mijn ding dit. Het album werd vooral geprezen vanwege de lyrics, maar die komen toch niet helemaal tot hun recht. De nummers kennen weinig variatie en al snel zit er toch wat verveling in het album. Eentje die snel in vergeethoek geraakt vrees ik...

Ik word nooit echt wild van The White Stripes. Ze spelen nochtans strakke blues met af en toe een rock 'n roll gehalte, maar het klinkt soms nogal gymick en zeker bij blues mis ik die oprechtheid in de muziek. De hits zijn wel ok met vooral opener Seven Nation Army als een nieuwe klassieker. Zeker geen slechte muziek en een fijn album, maar ze zullen nooit mijn favoriete band worden.

Leuke gitaaralbum al is het nooit echt top. De nummers zijn leuk om te horen, maar er springt niet echt iets bovenuit. Het enige dat me opviel is Hotel Yorba omdat het wat extra groove heeft. De rest is vrij standaard. Maar wel goeie standaard.

The Who had vooral een stevige live reputatie en was in de jaren '60 nog meer een frisse vooruitstrevende band met sterke muzikanten. Anno 1971 mag het wat meer virtuoos gaan, waardoor de rock meer voor de muzikanten dan voor het publiek wordt. Geen 'My Generation' meer te horen hier. En dat rauwe mis ik toch wel. Al kan je niet ontkennen dat het een aangenaam album is. De nummer staan er wel en als je de bonustracks even wegdenkt, is dit een echte klassieker. Maar mijn topfavoriet zal het niet worden.

Een mooi popalbum, waar vooral het slotnummer 'Time of the season' opvalt. Voor mij blijft The Zombies nog altijd een band met enkele boeiende singles, maar verder raakt het me niet echt. Ze zijn iets te braaf ivm tijdsgenoten als The Beatles en The Beach Boys waar je ze wat mee kan vergelijken. Ze schitteren vooral door hun zang, al is die eerder mooi dan opvallend. Het is geen band die je omver blaast, maar ideaal is als sfeermuziek. Ik ben zelfs overtuigd dat ze zonder Time of the Season en She's not there, wat verdwenen zouden zijn in de loop van de muziekgeschiedenis.

Best wel een goed album dit. Tierra Whack zorgt voor 15 nummers op een album dat al evenveel minuten duurt. Korte nummers en toch voelt het niet alsof de nummers afgekort zijn of alleen maar samples. Het zijn 15 kortverhaaltjes geworden. En wat je niet zou verwachten is dat het nooit te druk wordt. Er staat alvast geen overbodige muziek op, alles komt mooi tot haar recht. Een heel fijn album.

De affiche is niet helemaal representatief aan de voorstelling. Tiña straalt roos uit, maar klinkt zwart. Al is er toch af en toe een roos randje. Vooral dan in de teksten, de muziek is emo indie rock. Niet zo heel bijzonder, maar op zich wel evenwichtig en goed geschreven. Maar opvallen doet het niet.

Het 2e album van Tori Amos die hoofdzakelijk haar stem en de piano laat klinken, waardoor de nummers beter tot hun recht komen. Maar aangevuld met andere muzikanten waar nodig om het wat aan te kleden. Daardoor zijn het niet zomaar wat popnummers geworden, maar krijg je een album vol singersongwriter nummers met een klein rockgehalte. Je kan wat zeggen dat het deels aansluit bij de MTV Unplugged sessies, maar verder staat het haaks op de gangbare genres van die tijd.

Tori Amos klinkt heel zelfzeker waarmee ze alvast overtuigd dat ze alles muzikaal onder controle heeft. Ook al klinkt het vrij intiem is het nooit een verlegen zangeres die fluistert om wat aandacht. Een heerlijk album van deze zangeres.

Je zou denken dat een grootstad als Antwerpen toch al langer een grote hiphop artiest zou gehad hebben. Nadat Nederlandstalige hiphop in de jaren '90 wat succes kreeg kwamen er ook in Vlaanderen enkele artiesten met succes bovendrijven. In Antwerpen bleef dat vooral wat kleinschaliger. Al waren artiesten als Sint Andries Mc's of later Halve Neuro vooral lokaal de grote helden en cult in de rest van Vlaanderen. Het commerciële succes zoals 't Hof van Commerce of ABN lukte helaas niet...

Tourist Lemc heeft veel te danken gehad aan die artiesten. Hij komt ook op een beter moment waarin het Nederlandstalig lied terug meer succes kreeg. Nog veel meer dan Sint Andries Mc's, sluit zijn muziek wat aan met de revival van de 'kleinkunst', of Nederlandstalige luisterliedjes zoals je het wil noemen. Tourist is een goeie zanger/rapper en weet vanuit zijn roots en werk als maatschappelijk werker ook wel wat te vertellen.

Met Antwerps Testament brengt hij een persoonlijk album dat door nummers als Mijn Stad omarmd wordt door de Antwerpenaar, door Wij zijn geen ratten werd hij omarmd door zijn geliefde voetbalclub Antwerp en met een nummer als Triestige Plant is er de link met het Antwerpse verleden: Katastroof. Evengoed nummers als Visa Paspor en Klein Gebedje over maatschappelijke thema's zoeken een breder publiek. Een evenwichtig en sterk debuutalbum waarmee hij snel een groot publiek zal vinden.

Het heeft even geduurd voor ik van Triggerfinger kon genieten. Maar vooral live konden ze mij best wel overtuigen. Dat live optreden heeft ook wel wat geduurd, want de eerste keer dat ik ze gezien heb (Lokerse Feesten) hebben ze 1 nummer gespeeld om dan te schuilen voor een stormachtige regenbui. Datzelfde jaar nog gezien op Werchter gelukkig.

Triggerfinger kan op het album All this dancin' around die live sound nog best weergeven. Altijd een verschil natuurlijk, maar het klinkt toch heerlijk rauw en rechttoe rechtaan. Een sterk Belgisch album.

Aangename popmuziek met een gitaartje erbij. Klinkt vrij jong en zal wel een publiek kennen. Maar het blijft bij mij toch niet plakken. Album van een half uurtje waar verder niets mis mee is.