Ben een grote fan van de muziek van Cody. Leuk dat hij een hommage brengt aan een van de grondleggers van de ode countrymuziek. Het is best een aangename luistertrip, maar ik zit wel weer te wachten op een echte topper van eigen muziek. En dan doel ik op het niveau van de albums Adobe Sessions, Lifers en The Wanting.

Overigens nog wel een speciale vermelding van Cody's fraaie uitvoering van Long Black Veil. Een prachtige song, in 1959 geschreven door Danny Dill and Marijohn Wilkin, en voor het eerst opgenomen door Lefty Frizzell. Sindsdien door velen vertolkt, maar ik hoorde hem in 2003 voor het eerst door een prachtversie op het album Deadstring Brothers - Deadstring Brothers.

Mee eens. Heb ook een hekel aan die elektronica invloeden. En die ontbreken gelukkig op prachtplaat Honest Life. Luisteren dus!

Bijna 4 jaar geleden riep ik de fans van Cowboy Junkies (en dat zijn er best veel) op om dit album te beluisteren en iets te laten weten. Tot dat moment was het album niet zo bekend omdat het alleen in een kleine oplage destijds tijdens concerten werd verkocht. Maar sinds 2020 kwam dit prachtalbum op de streamingdiensten beschikbaar en kon dus iedereen van dit album genieten.

Hoewel het geluid kristalhelder is, heeft het album alles van een album met restjes en demo's. Het lijkt in een take opgenomen, ende zang van Margot kent wat veel vibrato. Maar deze losse sfeer zorgt voor een topalbum. Wat mij betreft hun beste.

Dus kom op, Musicmeter's: gaat dit luisteren en laat iets van je horen.

Van de Nomad-serie zijn de delen 2 en 4 mijn favorieten. De ene keer vind ik 2 het beste, en een andere keer weer 4. Tja, maakt ook eigenlijk geen donder uit.

Wat wèl iets uitmaakt: dat zij de geweldige capaciteiten van Vic Chesnutt eer bewijzen. Flirted with You All My Life is voor mij de beste song. Maar Wrong Piano, Square Room en West of Rome zijn ook geweldig. Maar eigenlijk is het hele album top.

Geen idee waarom zo'n prachtalbum zo weinig aandacht krijgt.

Ben verrast, maar ook verbaasd.

Ik ben een grote fan van Acoustic Junk. Vind het eigenlijk hun beste. Ja, en ik zou ook heel graag nog "More Acoustic Junk" willen. Die is er bij deze dus ook wel, maar zij bevat weliswaar 5 nieuwe akoestische opnames, maar ook weer 5 songs van de originele uitgave van 2009. En waarvan er 3 opnieuw zijn gemixt. Vreemd ...

Maar afijn, ik ben nu bezig om het album te beluisteren. Na een flink aantal keren draaien kom ik er beslist op terug.

Zo, pas twee keer beluisterd, maar toch genoeg gehoord voor een eerste indruk.

Een heel coveralbum, dat valt mij in de meeste gevallen niet mee. Het blijft toch meestal opboksen tegen de oorspronkelijke versies. Maar de Cowboy Junkies hebben mijn inziens best een aardige reputatie t.a.v. covers opgebouwd (zie hierboven), dus kregen ze bij voorbaat al het voordeel van de twijfel.

En dat blijkt terecht: niet alles is even sterk. Zo vindt ik Five Years en Ooh Las Vegas maar matig. Maar net als mijn enthousiasme fors vermindert volgt een fantastische versie van No Expectations. Dat is altijd mijn meest favoriete Stones-nummer geweest, met die fantastische akoestische slidegitaar partij van Brian Jones (tevens een van zijn laatste bijdragen). En de versie van de Junkies is geweldig.

De twee hierop volgende Neil Young songs krijgen ook een mooie uitvoering, evenals de Dylan song I've Made Up My Mind to Give Myself to You.

The Way I Feel en de laatste twee nummers zijn niet echt goed, maar ook weer niet slecht.

Toch over de hele linie geen spectaculair, maar best aangenaam album. Die ga ik de komende tijd regelmatig beluisteren.

Ik heb bewust gewacht met deze reactie. En terecht, dit is een groeiplaat. De eerste keer vond ik het wel mooi, maar een beetje eenvormig. Maar door mijn ervaring op dit gebied heb ik het album de eerste week een paar keer aandachtig beluisterd. En inderdaad: gaandeweg beginnen de songs zich te hechten. Ze krijgen meer structuur en herkenbaarheid. En dan ontvouwt zich een prachtplaat, die zich met de toppers in hun oeuvre kan meten.

Zojuist het prachtige deel 2 van de Nomad-serie beluisterd. En dan moet deel 4 natuurlijk gewoon volgen.

Het is het meest rustige van de 4 albums. Ingetogen songs, met uitzondering van de slotsong Fuck, I Hate the Cold. Geen idee wat de gedachte hierachter is, want zonder dit nummer was het album nog beter geweest.

Maar afijn, er valt tot dat nummer al zoveel te genieten ...

Op zijn tijd draai ik de eerste 5 albums van Creedence Clearwater Revival. Een van de grootste bands van de tweede helft van de jaren zestig (dat wordt nog wel eens vergeten). En dan draai ik ze meestal achter elkaar en dan in chronologische volgorde. Het is opmerkelijk om te horen welke ontwikkeling ze in die (maar 3!) jaren doormaakten.

Op Bayou Country klinkt de band al iets zelfverzekerder. Ze hadden al enig idee van de richting die ze uit wilden gaan. En ook meer beter songs. Het titelnummer, (uiteraard) Proud Mary, Graveyard Train en Keep in Chooglin' zijn prima songs. Maar Good Golly Miss Molly hadden ze wat mij betreft mogen weglaten.

Helaas de (waardeloze) korte versie van I Heard It Through the Grapevine. Dat zou verboden moeten worden . Zeker omdat er wél ruimte wordt ingeruimd voor een lekkere lange live versie van Keep On Chooglin'. Vreemde zaak …

Op zijn tijd draai ik de eerste 5 albums van Creedence Clearwater Revival. Een van de grootste bands van de tweede helft van de jaren zestig (dat wordt nog wel eens vergeten). En dan draai ik ze meestal achter elkaar en dan in chronologische volgorde. Het is opmerkelijk om te horen welke ontwikkeling ze in die (maar 3!) jaren doormaakten.

De gestage groei van de band mondt uit in hun magnum opus Cosmo's Factory. Ik was destijds onder de indruk van een filmpje waarbij ze relaxed zittend in de studio een manjefieke versie van I Heard It Through the Grapevine. Uiteraard in scene gezet, ik weet het, maar ik ging gelijk plat.

Op zijn tijd draai ik de eerste 5 albums van Creedence Clearwater Revival. Een van de grootste bands van de tweede helft van de jaren zestig (dat wordt nog wel eens vergeten). En dan draai ik ze meestal achter elkaar en dan in chronologische volgorde. Het is opmerkelijk om te horen welke ontwikkeling ze in die (maar 3!) jaren doormaakten.

Dit album is duidelijk het debuut van een band. En dat hoor ik nu duidelijker dan destijds. Nu, na vele tientallen jaren hoor ik uiteraard de twee geweldige hits. En ook Walk on the Water mag er zijn. Maar de overige songs ontstijgen naar mijn mening toch niet echt het niveau van de middelmaat.

In 1968 hadden ze nog niet echt veel ervaring met het fenomeen stereo. Men dacht puur in kanaalscheiding; de gitaar links, de zang rechts en af en toe wisselen voor het effect.

En laten we eerlijk zijn, het werkte prima: ik herinner me nog goed mijn eerste stereo pick-up, uiteraard met zelfgemaakte boxen (2 x 3 speakers, wat kabels en connectoren, foam, veel hout, en erg veel schuren en lakken. Uiteraard luidspeakerdoek met een kleurtje. En dan de eerste keer het geluid van links naar rechts en terug horen gaan, zoals op Ummagumma, Electric Ladyland en zo): nu klinkt dat een beetje knullig, maar destijds was dit magisch!

Gebeurt me de laatste tijd zeer regelmatig. Beluister ik een album zoals dit, ben enthousiast en wil mijn luisterplezier op dit geweldige platform delen (want daar is het toch immers voor?). Maar dan blijk ikzelf de laatste gewest te zijn die iets over geschreven heeft. In dit geval al een jaar geen andere post.

Wat is dat toch? Ik snap dat het muziek is voor oude lullen. Zijn ze moe, lui of dood? Of is het zo dat ze al eerder iets gepost hebben en zich niet willen herhalen? Ik weet het niet.

Mijn hoop is gevestigd op de jongere generatie. Daar zitten er genoeg tussen die - naast de muziek uit hun eigen tijdperk - ook de platenkast van pa of ma hebben doorgesnuffeld. En er achter zijn gekomen dat vroeger ook al enorm veel prachtige muziek is gemaakt.

Bijvoorbeeld dit album. Het klopt wat RuudC hierboven ergens schreef. De band ontwikkelde zich op hun eerste albums van wat rauwere bluesrock richting country(rock). Hem bevalt dat niet. Dat kan. Maar mij bevalt dat juist prima. Ik geniet volop van songs zoals Bad Moon Rising, Green River, Lodi en het prachtige Wrote a Song for Everyone.

Op zijn tijd draai ik de eerste 5 albums van Creedence Clearwater Revival. Een van de grootste bands van de tweede helft van de jaren zestig (dat wordt nog wel eens vergeten). En dan draai ik ze meestal achter elkaar en dan in chronologische volgorde. Het is opmerkelijk om te horen welke ontwikkeling ze in die (maar 3!) jaren doormaakten.

Op Willy and the Poor Boys zetten ze hun prima ontwikkeling door. Allemaal fijne songs, met een echte protestsong Fortunate Son, het heerlijke Effigy en Feeling Blue, en de fijne hit Down on the Corner. Maar de rest is ook prima.

Harmonie, dat kenmerkt dit album, als ik het in één woord moest vangen. Harmonie in de samenzang, maar ook in de collectie songs onderling. En dat is exact de reden waarom ik dit album net een tikkeltje beter vind dan opvolger Déjà Vu.

We mogen Joni Mitchell en Mama Cass wel dankbaar zijn voor hun 'open huis' momenten. Daar begonnen David Crosby en Graham Nash (beiden net vertrokken uit respectievlijk The Byrds en The Hollies) immers spontaan samen te zingen. Iedereen die daarbij was kon de oren niet geloven hoe bijzonder dat was, en zeker toen kort daarna Steve Stills zich erbij voegde.

Waar ik voorganger Crosby, Stills & Nash nog beschreef met het woord harmonie, is dat minder van toepassing vanaf het moment dat Neil Young zich bij het drietal voegde. Zeker, met Young kreeg het drietal een buitenboordmotor, en zeker geen kleintje. Nog betere songschrijver kwaliteiten, meer country-invloeden, meer peper in sommige songs. En dat pakt op deze klassieker prima uit.

Maar van de harmonie van de voorganger (zowel qua samenzang als qua sfeer van de songs) is op Déjà Vu veel minder sprake.

Gemengde reacties hierboven. En dat begrijp ik, want dat heb ik ook. De bovenstaande kritiek op sommige nummers herken ik zeker. Maar er staan ook wel best een paar prima versies op.

Maar die ene vraag blijft bij mij toch steeds bovendrijven: wat voegt dit album toe aan pak-em-beet 4-Way Street? Overigens had ik datzelfde al bij CSNY 1974.

Ben het in alle opzichten met marleone eens, behalve dat je niet triest hoeft te worden van het feit dat deze kwaliteit roots reggae niet meer gemaakt wordt. Er is immers zoveel te genieten van wat ze ons hebben nagelaten. Er zijn dan ook niet voor niks zoveel klassiekers, waaronder dus dit fantastische album.

Het valt me vooral op dat (bijna) alle klassiekers uit die tijd na al die jaren nog helemaal niks aan kracht hebben ingeboet. En dat kun je zeker niet van de een groot deel van de reguliere klassiekers uit de popmuziek zeggen ...

Mijn favoriet in dit genre is overigens sinds jaar en dag Gregory Isaacs. En dan al zijn werk van de jaren zeventig en de eerste helft van de jaren tachtig. Daarna ging het helaas snel bergaf met Gregory's persoonlijke levenswandel, en dus ook met zijn muziek.