Grace Under Pressure is een logisch vervolg op het geluid van SIgnals, al is het geluid van de band hier minder belegen dan op de voorganger. Compositorisch is het album ook iets sterker dan de voorganger met toppers als Distant Early warning en Red Sector 'A'. Kant B - met uitzondering van Kid Gloves - is wat zwakker.

Score: 77/100

1. Hemispheres
2. 2112
3. A Farewell To Kings
4. Permanent Waves
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Grace Under Pressure
8. Caress Of Steel
9. Signals
10. Rush

Briljant! Dat is de gedachte die blijft hangen als de laatste noten van La Villa Strangiato wegsterven. Het was zo lang geleden dat ik dit album draaide dat ik was vergeten hoe geweldig dit album is. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik zag dat ik dit album 'slechts' met 4 sterren had beoordeeld.

Waar op AFTK het totaalgeluid al meer eenheid krijgt bereiken Lifeson, Lee en Peart op Hemispheres voor het eerst een optimale synergie. Het epos Cygnus X-1 Book II - het laatste plaatkantvullende nummer dat de band zou maken - laat horen dat de heren het schrijven van epics inmiddels helemaal onder de knie hebben. Alle hoofdstukken gaan vloeiend in elkaar over en gitaar, bas en drums vullen elkaar naadloos aan.

Ook op de kortere nummers klinkt Rush krachtiger dan ooit tevoren. En daarna nog misschien wel het beste instrumentale nummer ooit...... De hele band speelt ongelofelijk goed, maar Alex Lifeson laat hier meer dan ooit horen waarom hij een topgitarist is.

Score: 98/100

Het is erg lang geleden dat ik dit album voor het laatst hoorde, aangezien ik Hold Your Fire nu niet bepaald tot mijn favorieten van Rush rekende. Bij herbeluistering ben ik eigenlijk verrast door hoe het album me nu bevalt. Opener Force Ten is gewoon een erg sterk nummer en het poppy Time Stands Still kan me prima bekoren. Ook andere nummer blijken genoeg te bieden te hebben.

Het geluid van Rush is nog verder gepolijst en er zit geen braampje meer in het geluid, of het moet het sterke basspel van Lee zijn dat regelmatig door de mix prikt. Ondanks de te gelikte productie blijft het album prima overeind staan dankzij de over het algemeen sterke nummers. Wat dat betreft heeft dit album overeenkomsten met het latere Counterparts.

Score: 78/100

1. Hemispheres
2. 2112
3. A Farewell To Kings
4. Permanent Waves
5. Moving Pictures
6. Power Windows
7. Fly By Night
8. Hold Your Fire
9. Grace Under Pressure
10. Caress Of Steel
11. Signals
12. Rush

Ik kan me wel vinden in de commentaren van lennert en RuudC over dit album als geheel. Het album bevat zeker sterke nummers maar ik mis een beetje het venijn in de uitvoering in vergelijking met eerder werk. De weg die Rush met Permanent Waves is ingeslagen wordt hier verder gevolgd en het geluid wordt verder - en naar mijn mening té - gepolijst. De New Wave invloeden zijn ook iets teveel naar mijn smaak.

Gelijkertijd realiseer ik me dat dit album nog steeds erg sterk is en de kritiekpunten in verhouding tot de vier sterke voorgaande releases moeten worden gezien.

Score: 87/100

Na 8 albums wordt het ook eens tijd voor een tussenstand:

1. Hemispheres
2. 2112
3. A Farewell To Kings
4. Permanent Waves
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Caress Of Steel
8. Rush

Om de een of andere reden draai ik dit album zelden. Onterecht, zo wordt maar weer eens duidelijk bij het herbeluisteren van deze plaat. Zoals al vaker benoemd meet Rush zich op Permanent Waves een wat toegankelijker geluid aan. Gelijkertijd is toegankelijk zelden zo complex geweest. Dat maakt deze plaat ook zo boeiend. De overgangen in het openingsnummer, de virtuositeit in Free Will en Jacob's Ladder en het machtige Natural Science, het zijn stuk voor stuk fantastische nummers. Op Entre Nous en Different Strings houdt de band zich speltechnisch wat in maar laat de band - vooral op laatstgenoemde - horen een prachtige sfeer neer te kunnen zetten. Het niveau van voorganger Hemispheres halen ze naar mijn mening niet, maar eigenlijk vergelijk ik dan ook appels met peren.

Score: 90/100

De stijgende lijn vanaf Signals wordt met Power Windows voortgezet. Ik blijf moeite houden met de - in mijn oren - te gepolijste sound van de band in de jaren '80, maar de nummers zijn stuk voor stuk erg sterk. Als ik dan een topnummer als Territories vergelijk met de liveversie op het livealbum Clockwork Angels Tour, dan mist de studioversie de kracht die het live wel heeft. Tegelijk zingt Geddy Lee op Power Windows sterker dan ooit, en al helemaal sterker dan in zijn nadagen.

Score: 82/100

Presto is een aardig album en kent enkele prima nummers, zoals Show Dont Tell, The Pass en Red Tide, maar lijdt enorm aan futloosheid. Een nummer als War Paint zou met een beetje meer peper een stuk beter klinken. De heren lijken af en toe niet vooruit te branden. Scars (Radar Love, iemand?) is daarentegen een hopeloos nummer. Ondanks de kritiekpunten verdient dit album nog wel een voldoende.

Score: 64/100

1. Hemispheres
2. 2112
3. A Farewell To Kings
4. Permanent Waves
5. Moving Pictures
6. Power Windows
7. Fly By Night
8. Hold Your Fire
9. Grace Under Pressure
10. Caress Of Steel
11. Signals
12. Rush
13. Presto

Roll The Bones klinkt ten opzichte van voorganger Presto gelukkig weer wat energieker. Toch mis ik ook op dit album het vuur een beetje. De meeste nummer klinken aardig, maar een nummer als Face Up kan me gestolen worden en is echt te flauw.

Score: 66/100

1. Hemispheres
2. 2112
3. A Farewell To Kings
4. Permanent Waves
5. Moving Pictures
6. Power Windows
7. Fly By Night
8. Hold Your Fire
9. Grace Under Pressure
10. Caress Of Steel
11. Signals
12. Rush
13. Roll The Bones
14. Presto

Bij mij zijn het Test For Echo, Presto en Roll The Bones die nog ontbreken. Alles voor Presto op CD en LP, verder alleen CD. Geweldige band, maar toch komt Rush weinig aan bod de laatste jaren op mijn stereo.
Deze marathon is een mooie aanleiding om de band weer wat aandacht te geven.

Op het debuut zijn het met name Finding My Way en Working Man die deze plaat naar een hoger niveau tillen. Wat zich daartussen afspeelt klinkt ook prima maar mist soms een eigen smoel en blijft vooral staan dankzij de energieke uitvoering door de band. Logisch dat Peart nog gemist word op dit album gezien zijn invloed op de rest van het oeuvre van Rush. Toch heeft dit album ook wel een beetje van zijn charme te danken aan de afwezigheid van hem. Door dit album af te zetten tegen zijn opvolger krijgen we een mooi idee van de invloed van Peart op de band.

De drie sterren die ik aan dit album gaf zijn bij nader inzien wat te mager....

Score: 74/100

De New Wave-invloeden die op Moving Pictures naar mijn smaak al teveel de kop op staken komen op Signals nog verder aan de oppervlakte. Het album opent geweldig met Subdivisions, en ook The Analog Kid is een fantastisch nummer. Daarna krijg ik toch teveel moeite met het geluid dat de band zichzelf heeft aangemeten terwijl de nummers compositorisch vaak prima in elkaar zitten.

Score: 75/100

Tussenstand:
1. Hemispheres
2. 2112
3. A Farewell To Kings
4. Permanent Waves
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Caress Of Steel
8. Signals
9. Rush

The Battle is zo’n typisch album uit de Frontiers-stal. Magnus Karlsson pende twaalf midde-on-the-road hardrock-nummers bij elkaar, speelde alles (behalve drums) in en stuurde het geheel naar twee aansprekende vocalisten om daar vocalen aan toe te voegen. Van een samenwerking in de ware zin is dan ook geen sprake.

Het levert een aangenaam klinkend album op dat lekker wegluistert, maar ook weinig opzien baart.

Net als op het eerste album schreef Magnus Karlsson weer 12 lekker in het gehoor liggende hardrocknummers, waarop Russell en Jorn hun vocale kwaliteiten ten gehore brengen. Waar het eerste album nog een aantal nummers had die boven het maaiveld uitstaken, mis ik die nummers hier toch een beetje. Wat rest is een dozijn prima uitgevoerde nummers, waar er echter best dertien in pasten....

Bij tijden is dit best een lekkere rockplaat, zoals tijdens het nummer Mercy of Walls. Maar helaas komen er ook regelmatig mindere nummers voorbij waar ik prima zonder had gekund (Heatwave, Too Late bijvoorbeeld).

Ik geniet wel enorm van het lekkere gitaargeluid op deze plaat.

Zijn titelloze album uit 2014 is het laatste wapenfeit van Ryan Adams dat ik luisterde, tot ik in deze periode van spaarzame releases stuitte op de vier albums die Adams op nieuwjaarsdag de wereld in slingerde. Sword & Stone is het eerste album van het kwartet dat ik hoor en alhoewel het songmateriaal een demo-achtig karakter heeft en niet heel erg uitgewerkt lijkt, luistert het lekker weg.

Hoogtepunten: Manhattan In The Rain en Sword & Stone