Opnieuw een mooie en sterke plaat van Gorki.Ik denk dat ik nu zo rond de vijf albums echt goed ken en deze,Hij leeft (hun tweede) verschilt niet zoveel van de anderen.Alleen de muzikale omlijsting van sommige nummers is wat anders dan ik gewoon ben.
Dat pakt bijvoorbeeld op het titelnummer met een prachtige akoestische/flamenco gitaar erg goed uit maar de Afrikaanse drums op In het Grote Dierenboek vind ik dan weer minder geslaagd.
Gelukkig zijn de indringende zang en eigenzinnige teksten van Luc de Vos gebleven en dat is toch voornamelijk wat Gorki voor mij zo aantrekkelijk maakt.
Hij Is Alleen,You'll Never Walk Alone en Beste Bill vind ik de schoonste nummers.

Subtopper in het Hardcore/punk genre in de eerste helft van de jaren tachtig.Korte,snelle songs met goede teksten en een zanger die wel wat aan die van SNFU doet denken.De invloeden van Minor threat zijn ook hoorbaar,niet gek want Government issue kwamen ook uit Washington en brachten hun eerste platen uit op het Dischord label.Live schenen ze een sensatie te zijn maar helaas,nooit gezien.Er is ook nog een uitgebreidere versie van Boycot Stabb met bijna dubbel zoveel nummers en die gaat bij mij voor vier sterren.

Wisselvallig album waar Bonnet op zoek lijkt te zijn naar commercieel succes,dat pakt soms goed uit zoals met de sterke rocker Night games (dat ook een grote hit was in Engeland) en soms niet zo goed,de verschrikkelijke cover van Be my baby.Verder een aantal goede songs (Dirty hand,Out on the water) maar ook flink wat matig materiaal.Met grootheden als Francis Rossi,Micky Moody,Jon Lord en Cozy Powell wel een indrukwekkende "Line-Up".

Wat betreft het product Jazz ben ik al sinds jaar en dag een inhaalslag aan het maken en een leuke manier omdat te doen is om een voor mij nog onbekend album uit de toplijst van het genre hier onbevooroordeeld en zonder bagage te gaan beluisteren.Deze keer werd dat het album Matador (1964) van de Amerikaanse Jazzgitarist Grant Green,die toen al een kleine twintig albums op zijn naam had staan.De plaat schijnt qua sound wat af te wijken van het geluid waar Grant Green grotendeels mee bekend is geworden.Geen soul en funk invloeden maar kalmpjes voortkabbelende jazz waar een zeer rustgevende invloed vanuit gaat.
Dat resulteert in vier (op de latere cd vijf) prachtige songs van rond de tien minuten waarbij het heerlijk wegdromen is door het fantastische en gevoelige gitaarspel van Grant Green.De band die hem hierbij ondersteund mag er trouwens ook wezen,mede door het pianospel van hoog niveau.
Dit is dan ook precies het soort jazz waar ik een zwak voor heb,en maakt me tevens benieuwd of zijn andere platen me ook kunnen bekoren.
Wel vreemd dat Matador pas 15 jaar na de opnames (1964) op plaat (1979) werd uitgebracht,geen idee wat daar de reden voor was,maar aan de kwaliteit kan het in elk geval niet liggen.

Vrij ingetogen plaat van Grant Hart die zeker z'n momenten kent.Zo zijn 2541 en Now that you know me mooie popsongs en is de ballad She can see the angels coming zelfs hartverscheurend te noemen.De enige echt zwakke broeder is het vlakke Fanfare in d major en het Pogues achtige The Main had voor mij ook niet zo gehoeven.Toch een een aardig Grant-in-therapie debuut waar hij laat horen dat ie nog steeds prima nummers kon/kan schrijven.Vraag me af hoe het nu met hem is nu z'n voormalig maatje Bob Mould weer zo hard aan de weg timmert.

Psychedelische pop die mijlenver afstaat van zijn werk met Hüsker Dü.Niet altijd even makkelijk maar ik heb wel weer bewondering voor de muzikale stappen die hij durft te nemen.Zo'n nummer als Awake,arise doet inderdaad veel aan Bowie denken en verder heeft the Argument ook een heel erg sixties gevoel.Op zich vind ik het wel jammer dat ie nooit meer zo knalt als vroeger maar met een groeiplaatje als dit kan ik ook wel uit de voeten.Voorlopig drie sterren.

Vier jaar geleden wist Green day zich met Revolution Radio nog aardig te herstellen van het matige drieluik Uno,Dos,Tré! waar ze in 2012 mee voor de dag kwamen.Na een aantal draaibeurten lijken ze met Father of All Motherfuckers weer terug bij af te zijn.
De songs vind ik hier nog niet ééns de grootste boosdoener ;de matige productie,de vaak irritante vocalen (die soms te bewerkt klinken) en de nog meer stuitende hoge stemmetjes bij de achtergrondzang,zijn stuk voor stuk elementen van Green Day's nieuwe plaat die mijn luisterplezier danig verknallen.
Vind sowieso dat sixties geluid op het eerste gedeelte van het album niet al te geslaagd.Alleen Meet Me on the Roof kan er mee door en was zelfs nog een stuk beter geweest zonder die vervelend hoge 'backing vocals' .Het Beatlesque Stab You in the Heart is ook niet slecht maar of dat nou iets voor Green day is,niet echt en zou het zodoende aan andere bands overlaten.
Pas op het einde weet het kwartet zich nog aardig te herpakken met Junkies on a High,Take the Money and Crawl en Graffitia,drie redelijk goede songs die Father of All Motherfuckers dan wel niet meer weten te redden maar als voorbode voor de band's volgende muzikale stap in ieder geval nog wat hoop geven voor de toekomst.

Heb door de jaren heen toch wel redelijk veel van Green on red gehoord (radio,uitgaansgelegenheden en cassette's),heb ze zelfs nog eens live gezien op Pandora's music box maar hun albums heb ik nooit echt benoemd en gewaardeerd qua cijfer.
Met Gas food lodging,ook uit 1985 was ik nog het meest bekend maar het openingsnummer van deze,Time Ain't Nothing is toch wel mijn all-time Green on red nummer (voor zover ik ze ken).
De band die oorspronkelijk uit Tuscon,Arizona afkomstig was,en later vanuit Los Angeles opereerde,werd begin jaren tachtig soms nog wel tot de 'Paisley Underground' (voor zover ik weet een combinatie van psychedelica,Byrds vocalen en underground garage rock) gerekend maar bediende zich later voornamelijk van een woestijn-achtige country rock .
Naast het fantastische Time Ain't Nothing is er nog wel meer moois te vinden op No Free Lunch.(Gee Ain't It Funny How) How Time Slips Away en Jimmy Boy zijn erg sterke songs en zelf het wat jolige titelnummer mag er zijn.De sound op dit tevens veelzijdige mini album gaat soms nogal richting pop maar door scherpe,authentieke vocalen van Dan Stuart blijft het rauwe randje behouden.
Prima plaat.

Zijn eerste solo album heb ik nog nooit gehoord maar Greg Dulli's tweede,Random Desire doet in kwaliteit weinig onder voor zijn werk met the Afghan whigs.Al te veel verschil vind ik ook niet in de sound zitten,Dulli is nu eenmaal de zanger,het is allemaal wat ingetogener en muzikaal,door het gebruik van veel verschillende instrumenten misschien zelfs nog rijker.
Van het als eerste uitgegeven nummer Pantomima werd ik nu niet direct overenthousiast maar gelukkig bevat Random Desire nog een flink aantal songs die daar qua niveau nog wel wat bovenuit steken.Vooral the Tide vind ik een fantastische track (mede door die heerlijke,emotionele vocale uithalen) en ook op onder meer Sempre,Scorpio en Lockless laat de voorman van de Afghan whigs zich van zijn beste kant zien.
Random Desire is gewoon een erg mooi en veelzijdig album geworden dat wat betreft geluid schippert tussen pop,rock en soul waarbij de schitterende stem van Greg Dulli de grote meerwaarde vormt.

De zanger van Bad religion waagt zich solo opnieuw aan het singer/songwriter genre.Jammer genoeg mist zijn stem hiervoor net iets te veel karakter om echt te overtuigen.
Echt slecht is Milltown niet maar het songmateriaal,dat een beetje heen en weer gaat tussen folk en country komt maar af en toe boven de middelmaat uit met Time to need,een variatie op het aloude Amen als dieptepunt.
Lincoln's Funeral Train,de titelsong en het Bluegrass duo Echo on the Hill en Sawmill zijn nog de beste nummers maar in zijn geheel vind ik het eindresultaat wat magertjes.

Briljante,ingetogen gitaarplaat die maar beter en beter wordt,halfje erbij.

Album uit de hoogtijdagen van Gregory "the Cool ruler" Isaacs dat natuurlijk met dit zonnige weer weer uit de kast komt.De reggae zanger met de gouden stem is op Soon forward (1979) bijzonder goed in vorm en ook het instrumentale gedeelte van zijn Lovers rock is hier prima verzorgd en klinkt heerlijk ontspannen.
De periode zo rond 1978-1984 was met onder andere de albums Night nurse,Cool ruler,Mr. Isaacs,More Gregory en deze dan erg vruchtbaar.Niet veel daarna begon Isaac's drugverslaving zijn tol te eisen en werden zowel zijn stem als zijn albums minder.
Niets van dat alles nog op Soon forward,een super relaxed album wat verrukkelijk weg luistert.Mr. Brown vind ik hier het prijsnummer met in zijn kielzog onder meer Universal Tribulation,Black Liberation Struggle en de titelsong in zijn kielzog.
Muzikaal verandert er nooit zoveel bij Gregory Isaacs,maar met zo'n prachtige vocalen vind ik dat bij hem nooit zo'n probleem.
Erg goed.

Het oeuvre van Nick Cave wordt steeds indrukwekkender en dit is toch één van zijn sterkste albums van de laatste jaren.Rauwe bluesrock waar hij gedeeltelijk teruggrijpt naar z'n Birthday party verleden.Goed....erg goed.

You could be mine blijft toch wel een absolute killer-song (verveelt nooit) en vormt samen met Civil war en Estranged toch wel de hoogtepunten van dit album.Yesterdays,Locomotive en Get in the ring zijn goede rockers en So fine een mooi breekbaar nummer.De rest van het materiaal is wat wisselvallig.
De beste nummers staan op deze plaat maar ik denk nu dat Use your illusion I een net wat constanter niveau heeft al ontloopt het elkaar niet veel
De beste songs van beiden hadden ongetwijfeld een 5 ***** album opgeleverd.
Erg jammer dat ze het daarna zo hebben laten liggen.

Gortdroge en snoeiharde gitaarrock uit de Amphetamine Reptile stal.De kenners/liefnebbers weten genoeg.Doet wel wat denken aan de oude Helmet al zijn de composities over het algemeen net iets minder en is de zang wat flets.Verder toch gewoon een erg lekker plaatje waarbij Pinch en Life away er (al is het materiaal vrij constant) wat bovenuit steken.De tweede helft van Get a witness is het best.

Tweede album van de Noise rock adepten Guzzard uit Minneapolis, Minnesota.Het trio opereerde van,pakweg 1991 tot 1996 en brachten hun,in totaal drie elpees uit via het befaamde underground label Amphetamine Reptile Records,en dan heb je ongeveer wel een idee in welke richting je het muzikaal moet zoeken.
Guzzard is in het bezit van een fijne gelijkmatige en droge sound die flink wat raakvlakken heeft met die van,voormalig label genoten Helmet. Alleen waar laatstgenoemde tijdens de eerste fase van hun carrière een flinke groei doormaakte blijft het trio uit Minneapolis hier,met Quick, Fast, in a Hurry op het niveau hangen van hun debuut.Met dezelfde euvels ; weinig pakkende riffs of fraaie melodielijnen en ook de vocalen zijn nog steeds niet al te sterk.Echt goede songs zoals Supersonic Enemy of Evil ,Street Rat of Steeples zijn dan ook op één hand te tellen.
Het is dan ook deze keer weer het band geluid,een combinatie van snoeiharde drums,strakke gitaren en een mooie dynamiek die het tweede album van Guzzard de aanduiding goed meegeeft.